Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Μασωνική ΕΕ και ευρώ ή Ελεύθερη Ελλάδα; π. Κων. Στρατηγόπουλος

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών


του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου 

Δρ. Θεολογίας και Οικονομικών

Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος κάνει μια μνημειώδη αναφορά στην ευρωζώνη, το ευρώ, τις αδηφάγες τράπεζες ως μασωνο-δαιμονικές δομές και στην αντίδραση μας έναντι τους στις κάλπες. Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα:

Για χίλιους λόγους, διάφοροι φορείς όλο αυτόν τον καιρό τρομοκρατούν το λαό μας, με διάφορους εκφοβισμούς. Και αυτός ο εκφοβισμός είναι διπλός. Ο ένας εκφοβισμός είναι τι θα γίνει αν θα φύγουμε από την ΕΟΚ και ο άλλος είναι τι θα γίνει αν δεν θα φύγουμε. 

Θέλω να σας τονίσω τα εξής. Πρώτα-πρώτα, η θέση μου για τα μνημονιακά είναι σαφέστατη, την έχω πει χίλιες φορές. Το είπα πριν από λίγο, το θεωρώ βαθύτατη προδοσία του λαού και του τόπου. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά αυτό δεν μου αρκεί. Αυτή είναι η βασική μου αντίδραση. Τι παρακάτω έχω να προσθέσω, για να προσέξει ο λαός.

Κοιτάξτε, το δαιμονομασονικό κίνημα το οποίο διοικεί την Ευρώπη, όπως το λέω είναι -καθαρά έτσι- δεν είναι μια γενική ιστορία. 

Η Ευρώπη διοικείται από κατεξοχήν κέντρα μασονικά, πρόσωπα μασονικά· απόδειξη όλοι όσοι προβάλλονται μέσα από την ταραχή, τη βαβούρα, ως υπουργοί και πρωθυπουργοί των διαφόρων χωρών της Ευρώπης ανήκουν σε μασονικές λέσχες....

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Η σχέση με Τόν Θεό ~ μία ''προσωπική'' υπόθεση


Η σχέση με Τόν Θεό 
μία ''προσωπική'' υπόθεση

Πριν λίγο καιρό ήμουν παρών στό ξέσπασμα ενός ανθρώπου.

Άρχισε να κατηγορεί την εκκλησία και να λέει τα κλασικά: οι παπάδες μας κλέβουν, οι δεσποτάδες μας θέλουν στην άγνοια υποταγμένους, μας κοροϊδεύουν, μας εκμεταλλεύονται, εγώ αλλιώς τον φανταζόμουν το Θεό. Μάλιστα, για να στηρίξει όλο αυτά τα παράπονά του έφερε και παραδείγματα πολύ ορθά....Και μ'έβαλε σε σκέψεις. Πολλές σκέψεις. Να εκμυστηριευτώ μερικές...

Κάνουμε πάντα το λάθος να βλέπουμε τα σφάλματα των παπάδων, των δεσποτάδων και αμέσως λέμε: Να, αυτός έκανε αυτό. Και ποιο είναι αμέσως το συμπέρασμα που βγάζουμε; Άρα, καλά κάνω κι εγώ που δεν πάω στην εκκλησία. 

Δηλαδή, αμέσως βγάζουμε τον εαυτό μας απ'την εξίσωση, επειδή κάπου, κάποτε, κάποιος έκανε συγκεκριμένο σφάλμα. Και ξεχνάμε ότι ο Θεός είναι υπόθεση όχι του παπά που έκλεψε, αλλά του καθενός μας προσωπικά. Η πίστη είναι βίωμα. 

Είναι εμπειρία προσωπική, μυστική, εσωτερική. Είναι σχέση με το Θεό. Και σε μια τόσο προσωπική σχέση δε χωράνε ενέργειες ή παραλείψεις τρίτων. Για παράδειγμα, όταν ερωτευτείς, δε σε νοιάζει τίποτε άλλο παρά το ερώμενο πρόσωπο. Βλέπεις το πρόσωπο αυτό παντού και πάντα.

Είμαστε πολύ εύκολοι στο να κατακρίνουμε. Αλλά, είδαμε ποτέ τα δικά μας σφάλματα; Είδαμε ποτέ το δοκάρι στο δικό μας μάτι; Του έφταιγε ο παπάς που έκανε κάτι. Γιατί όχι; Και εκείνος άνθρωπος σαν και σένα και μένα δεν είναι; Ας μήν ξεχνάμε ότι μέσα στους 12 μαθητές του Χριστού (που ο ίδιος τους διάλεξε) υπήρξε και ένας μετέπειτα προδότης...

Θυμήσου, αδερφή/έ, ότι τον Ιούδα τον αγάπησε πιο πολύ απ'όλους ο Χριστός! Του έδωσε ευκαιρίες που σε κανέναν άλλον δεν έδωσε. 

Ο Χριστός μας τίμησε με το υπέρτατο, χαοτικό, ασύλληπτο δώρο: την απόλυτη ελευθερία μας.... Απόλυτη ως την αιωνιότητα!

Άν δε σ'αρέσει ο παπάς ο ''εγωίσταρος'' ή ο ψάλτης που τα τσεπώνει, διάλεξε μια άλλη ενορία και πήγαινε εκεί. Άμα -όπως λες- δε σ'αρέσει ο παπάς αυτός, πήγαινε σε κάποιον άλλον να εξομολογηθείς. Αλλά να θυμάσαι ότι ακόμη και ο πιο αμαρτωλός ιερέας όταν κάνει Λειτουργία κατεβάζει το Θεό τον ίδιο στη γη. Γι'αυτό καλό είναι να το θυμόμαστε αυτό πριν πάμε να κρίνουμε...

Η πίστη δεν είναι θεωρίες. Μυστικά μέσα σου θα την βιώσεις την επικοινωνία με το Χριστό. Ό,τι και αν ακούς, όσα επιχειρήματα και να σου πουν, άμα δε το νιώσεις, είναι χαμένος χρόνος...

Και θυμήσου ότι ο Χριστός δεν υποχρεώνει κανένα. Δέχεται ακόμα και εκείνους που μετανιώνουν έστω και στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Τόσο αρχοντική και άπειρη είναι η αγάπη του. 

Τους βάζει στη Βασιλεία του έστω και μ'ένα ύστατο ήμαρτον (θυμήσου: ληστές, πόρνες, απατεώνες, κλπ.) Άρα, αυτός που τώρα κρίνουμε και βρίζουμε, μπορεί να καταλήξει στην αγκαλιά του Θεού κι εμείς -λόγω της κατάκρισής μας- να αποξενωθούμε απ'την αγάπη Του...

 Άσε τους άλλους να φωνάζουν και να ουρλιάζουν και να τους φταίνε όλα. Άσε ακόμα και τα μεγαλόστομα κηρύγματα. Άσε με κι εμένα που πήρα φόρα...

Εσύ, πήγαινε κάπου ήσυχα, και με όση δύναμη ψυχής έχεις πες Του: Χριστέ μού, ακούω τόσα και τόσα... Δεν ξέρω τι να πρωτοπιστέψω....

Γνωρίζω όμως πώς υπάρχεις! έλα στην ψυχή μου... Έλα να σε νιώσω. Και, αν το πράξεις αυτό με πίστη και ταπείνωση, τότε Εκείνος σίγουρα θα σε επισκεφτεί... 

aoratigonia.blogspot.gr

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

Το κοσμικό δίκιο, ο μόνιμος πειρασμός των σχέσεων ~ π. Δαμιανός Σαράντης


Οι «πνευματικοί» με το κοσμικό δίκιο, έχουν κατά βάθος σαν «πειρασμό» τον Θεό!
''Το δίκιο τους, είναι γνήσια έκφραση της συγκεκαλυμμένης αρνησιθεΐας τους...

~ π. Δαμιανός Σαράντης                                                                                          
Το κοσμικό δίκιο είναι ο μόνιμος πειρασμός των σχέσεων και ο συνήγορος του ορθολογισμού μας. Μα, μόνο με το θεϊκό δίκιο μπορούν να αναπτυχθούν πραγματικά οι σχέσεις στο επίπεδο της καρδιάς και της συνείδησης.

Το κοσμικό δίκιο υπάρχει γι’ αυτούς που θέλουν κάτι πιο απλό, πιο «λίγο», αλλά οπωσδήποτε όχι «πνευματικό». Το λάθος γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι αυτό το απλό, το «λίγο» και το «μη πνευματικό», από καθαρό εγωισμό και από μεγάλη άγνοια, το κάνουν παντιέρα στη ζωή τους, συνιστώντας το μάλιστα και για την ζωή των άλλων.

Με αυτό το δίκιο μπορούμε να διεκδικήσουμε, να αρπάξουμε ή να αδικήσουμε «νόμιμα», ακατηγόρητα και «εφησυχαστικά»....

Με το δίκιο όμως του Θεού, που είναι το μόνο δίκιο, προάγουμε τις σχέσεις, αναπτύσσοντας μέσα μας και σε αυτές, έναν άλλο καρδιακό ορίζοντα που οπωσδήποτε είναι αφανής και αδιανόητος για τους πολλούς. 

Στο θεϊκό δίκιο, έχουμε «συνήγορο» και σύμμαχο τον Ίδιο τον Θεό. 

Με το κοσμικό δίκιο, την φτωχή λογική μας, από την άλλη, όλοι οι χρόνοι και όλες οι καθημερινότητες των ανθρώπων κατέδειξαν ότι δεν οδηγεί ούτε στην ανάπαυση και την ειρήνη της ψυχής, ούτε στην ομαλή πορεία των σχέσεων.... αλλά ούτε και στη σωτηρία. 

Χρειάζεται διάκριση . . . 

~ π. Δαμιανός Σαράντης

Το κοσμικό δίκιο, ο μόνιμος πειρασμός των σχέσεων
_________________________________________________

Σχόλιο Π. Κοινωνίας: Ο π. Δαμιανός, ένας αγαπημένος ιερέας του ορθόδοξου  διαδικτύου, δεν είναι απο τους συνηθισμένους blogger . . . Στο ιστολόγιο του  ''Τὸ Εἰλητάριον'' (toeilhtarion.blogspot.gr)  με μότο το  «Γράψον ἃ εἶδες καὶ ἅ εἰσι» (Ἀποκ. α΄ 19), θα βρεί κανείς κείμενα χειρόγραφα...

είτε του ιδίου, είτε εξαιρετικά αποσπάσματα απο την πλούσια βιβλιοθήκη του, μεταφερόμενα αυτούσια, (γραπτώς με το χέρι), με πολύ μεράκι και αγάπη Χριστού πρός ωφέλια του κοινού. Toν ευχαριστώ θερμά για την παραχώρηση του θέματος.  Aς έχουμε την ευχή του!
                                                                                  

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Μείζονα κρίση ~ Ο Πατριάρχης Μόσχας παύει την μνημόνευση Βαρθολομαίου


Ο Πατριάρχης Μόσχας παύει την μνημόνευση Βαρθολομαίου

Μείζονα κρίση στην Ορθοδοξία 

Όπως μετέδωσε το sputnik, ο πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, Κύριλλος, δε θα μνημονεύει πλέον τον Οικουμενικό Πατριάρχη, Βαρθολομαίο, όπως αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σε έκτακτη συνεδρίαση.

Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε ακόμη ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δε θα συμμετέχει πλέον όπου θα προΐστανται εκπρόσωποι του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. δημοσιοποίησε πριν από λίγο το ρωσικό πρακτορείο Tass.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τερματίζει τη συμμετοχή της και σε οποιεσδήποτε δομές προεδρεύει το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, ανέφερε η Ιερά Σύνοδος, καθώς η Κωνσταντινούπολη αποφάσισε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

«Αποφασίσαμε ακόμη να αναστείλουμε τα συλλείτουργα με ιεράρχες του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης», ανέφερε ο ίδιος.

Παράλληλα, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κάλεσε τις άλλες Εκκλησίες να ξεκινήσουν μία πανορθόδοξη συζήτηση για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ουκρανία.

Παγκοσμίως υπάρχουν 15 Ορθόδοξες Εκκλησίες.

«Συνειδητοποιώντας ότι αυτό που συμβαίνει θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο τον κόσμο της Ορθοδοξίας, ζητάμε σε αυτή τη δύσκολη στιγμή την υποστήριξη των τοπικών αυτοκέφαλων Εκκλησιών,τοπικές αυτοκέφαλες εκκλησίες για υποστήριξη, καλούμε τα πρωτεύοντα των εκκλησιών να κατανοήσουν την κοινή ευθύνη για την τύχη της παγκόσμιας Ορθοδοξίας και να ξεκινήσουν αδελφική συνολική Ορθόδοξη συζήτηση για την κατάσταση της εκκλησίας στην Ουκρανία, καλούμε τους προκαθήμενους των Εκκλησιών να αντιληφθούν την κοινή ευθύνη για το μέλλον της Ορθοδοξίας και να ξεκινήσουν αδελφική πανορθόδοξη συζήτηση για την κατάσταση της εκκλησίας στην Ουκρανία».

Ανέφερε η Ιερά Σύνοδος.


Στην εναρκτήρια ομιλία του ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών κ.κ. Κύριλλος τόνισε στους Συνοδικούς:

«Σήμερα στην ημερήσια διάταξη έχουμε ένα θέμα, το οποίο έχει σχέση με την εφαρμογή της αποφάσεως του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως περί αποστολής στην Ουκρανία των λεγόμενων εξάρχων. Στις 8 Σεπτεμβρίου η Σύνοδος εξέδωσε ήδη ένα ανακοινωθέν σχετικά με τον εξονομασμό αυτών των αντιπροσώπων, και τώρα διαθέτουμε βέβαιες πληροφορίες ότι αφίχθησαν στην Ουκρανία και άρχισαν να εργάζονται».

Για λόγους υγείας απουσίαζε ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος ο οποίος μέσω τηλεδιασκέψεως ενημέρωσε τους Συνοδικούς σχετικά με την κατάσταση εξαιτίας εξονομασμού στην Ουκρανία Ιεραρχών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

«Πράγματι, και οι δύο λεγόμενοι έξαρχοι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως έφθασαν στην Ουκρανία, – επιβεβαίωσε ο Μακαριώτατος κ. Ονούφριος και πρόσθεσε, ότι ένας από αυτούς ορίσθηκε για να συνομιλήσει με τον λεγόμενο Πατριάρχη Φιλάρετο, ενώ ο άλλος με τον «Μητροπολίτη» Μακάριο, τον επικεφαλής της «Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας».

«Δεν συναντηθήκαμε μαζί τους, ούτε έχουμε πρόθεση να συναντηθούμε, διότι ήρθαν χωρίς να μας ζητήσουν ευλογία. Ως εκπρόσωποι της κανονικής Εκκλησίας στην Ουκρανία, δεν θα έχουμε επικοινωνία μαζί τους, αλλά τις εξελίξεις θα τις παρακολουθήσουμε», 

έκλεισε ο Μητροπολίτης Ονούφριος.

Στο χαιρετισμό προς τον Μακαριώτατο κ. Ονούφριο ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος εξέφρασε την ελπίδα ότι οι εκκλησιαστικές αρχές της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας «θα συνεχίσουν να πορεύονται την μόνη σωστή οδό της ασκήσεως της διακονίας αυτών σύμφωνα με τους κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

«Τα τεκταινόμενα σήμερα σε σχέση με την αποστολή των λεγόμενων εξάρχων ὡς ἐν κατόπτρῳ αποτυπώνουν τις προσπάθειες, τις οποίες κατέβαλε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως την δεκαετία 1920, όταν η Εκκλησία μας, με επικεφαλής τον Αγιώτατο Πατριάρχη Τύχωνα, δοκιμαζόταν σκληρά.

Γνωρίζουμε τις δυσχερέστατες συνθήκες υπό τις οποίας κινείτο τότε ο Πατριάρχης Τύχων, ο οποίος παρά την στέρηση προσωπικής ελευθερίας με θάρρος και ξεκάθαρα διατύπωσε τη θέση του».

«Εφόσον τα τεκταινόμενα σήμερα στην Ουκρανία, όπως ανέφερα προηγουμένως, ὡς ἐν κατόπτρῳ αποτυπώνουν τα γενόμενα στις αρχές του 20 αι., οφείλουμε να ακολουθήσουμε εκείνη την γραμμή, την οποία με μεγάλο θάρρος χάραξε ο Αγιώτατος Πατριάρχης Τύχων κατά τα χαλεπότερα για την Εκκλησία μας χρόνια και η οποία είναι και η μόνη ορθή και κανονικώς τεκμηριωμένη», 

έκλεισε ο Πατριάρχης Κύριλλος.


Αμέσως μετά την πολύωρη συνεδρία ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνας, σχολίασε την σημερινή συνεδρία μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο κοινωνικό δίκτυο.

«Ο πόλεμος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά της Μόσχας συνεχίζεται εδώ και 100 χρόνια» 

αναφέρει μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ.


Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιότατος συνεχίζει: «Την δεκαετία του 1920, όταν η ρωσική Εκκλησία διώκονταν, όταν η Σοβιετικοί είχαν στόχο να καταστρέψουν την θρησκεία, όταν αρχιερείς και ιερείς δολοφονιόντουσαν, όταν Ναοί βομβαρδίζονταν, όταν τα σχολεία και τα μοναστήρια σφραγίζονταν, τι θέση πήρε τότε η Κωνσταντινούπολη; Όλα αυτά τα χρόνια ουδέποτε λάβαμε χέρι βοηθείας έστω από αλληλεγγύη και συμπάθεια».

«Ακριβώς το αντίθετο έγινε Η Κωνσταντινούπολη απαίτησε την παραίτηση του Πατριάρχη Τύχωνα και προσωρινή κατάργηση του Πατριαρχείου Μόσχας! 

Υποστήριξε το σχίσμα και είχε αλληλογραφία με τους Σοβιετικούς αξιωματούχους για να υπονομεύσουν την κανονική Εκκλησία» - προσθέτει χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος των Εξωτερικών Σχέσεων.

Επίσης ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζει ότι «χωρίς την γνώση του Πατριάρχη Τύχωνα η Κωνσταντινούπολη ήθελε να στείλει μια επιτροπή στην Σοβιετική Ένωση, προκειμένου δήθεν για την εξερεύνηση της κατάστασης, αλλά στην ουσία για την νομιμοποίηση της Ιεραρχίας των ψευδοανακαινιστών. 

Από το Πατριαρχείο Μόσχας αφαιρέθηκαν παρανόμως οι Εκκλησίες της Πολωνίας, Φινλανδίας και Εσθονίας, ενώ στην διασπορά δημιουργήθηκε το Εξαρχάτο των Ρωσικών Παροικιών υπό την δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.»

«Στην δεκαετία του ’90 όταν η Ρωσική Εκκλησία αντιμετώπιζε δυσκολίες που σχετίζονται με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τότε ήρθε και η Κωνσταντινούπολη, η οποία δεν παρέμεινε στο πλευρό μας, με το να δεχτεί τους σχισματικούς Ουκρανούς από τις ΗΠΑ και τον Καναδά, δημιούργησε δικαιοδοσία στην Εσθονία και επανειλημμένα προσπάθησε να εισβάλει στην Ουκρανία» - αναφέρει στον προσωπικό του λογαριασμό ο Μητροπολίτης Ιλαρίων.

Ακόμη ο Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Μόσχας ανέφερε:

«Σήμερα, βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται! Το ίδιο που έγινε τότε με τον Πατριάρχη Τύχωνα, δηλαδή αποστολή Εξάρχων στο Κίεβο, δήθεν για θεραπεία του σχίσματος αλλά στα αλήθεια για νομιμοποίηση τους, με σκοπό την απόσχιση της Εκκλησία από το Πατριαρχείο Μόσχας και την αποδυνάμωσή του.»

Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων πάντως διευκρίνισε ότι η παραπάνω απόφαση δεν σημαίνει και την οριστική διακοπή των σχέσεων μεταξύ της ρωσικής Εκκλησίας του Πατριαρχείου.

Καθώς όπως είπε η απόφαση αυτή έχει σχετίζεται με τη συμμετοχή της ρωσικής Εκκλησίας σε συγκεκριμένα κοινά σώματα και οργανισμούς, αλλά φυσικά η επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Πατριαρχείου και ρωσικής Εκκλησίας είναι κάτι παραπάνω απο εμφανής και είναι άγνωστο που μπορεί να οδηγήσει....


Παρέμβαση και από το Κρεμλίνο

Παρέμβαση σχετικά με την απόφασή του Οικουμενικού Πατριαρχείου για απονομή αυτοκεφάλου καθεστώτος στην Ορθόδοξο Εκκλησία της Ουκρανίας πραγματοποίησε την Παρασκευή το Κρεμλίνο, μέσω του εκπροσώπου του, Ντμίτρι Πεσκόφ.

Ο κ. Πεσκόφ σχολιάζοντας το ζήτημα, υπογράμμισε την ανάγκη να παραμείνει ενωμένη η ορθόδοξη εκκλησία, τονίζοντας ότι το ρωσικό κράτος παρακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά δεν μπορεί ουσιααστικά να παρέμβει...

«Φυσικά προκαλεί ανησυχία η πληροφορία για τις πιθανές λύσεις σε ό,τι αφορά την εκκλησία της Ουκρανίας. Αλλά την ίδια ώρα αυτά τα ζητήματα άπτονται του ενδοεκκλησιαστικού διαλόγου, είναι εκκλησιαστικά ζητήματα, και βεβαίως το κράτος δεν μπορεί να ανακατευτεί σε αυτά. Για την Μόσχα και για ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, το μόνο προτιμώμενο σενάριο είναι η διατήρηση της ενότητας» δήλωσε ο Πεσκόφ.

Μείζονα κρίση στην Ορθοδοξία 

Ο Πατριάρχης Μόσχας παύει την μνημόνευση Βαρθολομαίου
______________________
Πηγή: skai.gr, - inewsgr.com - orthochristian.com

Σχόλιο Π. κοινωνίας: H αντίδραση της Μόσχας ήταν αναμενόμενη. Το Φανάρι, τα τελευταία 50 χρόνια, δεν αποτελεί τίποτε άλλο, παρά την απροκάλυπτη έκφανση του οικουμενισμού, και της νέας εποχής μέσα στήν Ορθοδοξία... 

Ολη η προσπάθεια και ο ''αγώνας'' του πατρ. Βαρθολομαίου, αποσκοπεί σε μια ανορθόδοξη επιβολή ενός δυτικού τύπου - παπικού πρωτείου εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Πράγμα που κατάφερε στήν ψευδοσύνοδο της Κρήτης, και έχοντας ποιά ''θάρρος'', συνεχίζει με γοργούς ρυθμούς το έργο του, πρός πολλές κατευθήσεις, με απώτερο σκοπό πάντα, την μια και τελική ''λύση'', την υποδούλωση όλων κάτω απο μια νεα θρησκεία... Δείτε και σχετικά: 






(Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος, Πρωτοπρ. Ἰωάννης Φωτόπουλος, Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Ἀρχιμ. Παῦλος Δημητρακόπουλος κλπ.)

[Ἡ «Σύ­νο­δος» τῆς Κρή­της θεσμοθέτησε οὐσιαστικά τόν οἰκουμενισμό καί κατέληξε σέ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις, προσδίδοντας ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις καί κλονίζοντας τήν πίστη στήν Μία, Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὡς τήν μόνη ἀληθινή καί σώζουσα. Οἱ ἀποφάσεις αὐτές βρῆκαν ἰσχυρότατες ἀντιδράσεις καί δέχτηκαν ὀξύτατη κριτική ἀπό Ἐπισκόπους, κληρικούς, μοναχούς καί θεολόγους ἀπό ὅλες τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί δέν ἔχουν γίνει ἀποδεκτές ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο «ἔ­χει τὸ δι­καί­ω­μα (...) καὶ ὄ­χι μό­νο τό δι­καί­ω­μα, ἀλ­λὰ και τὸ κα­θῆ­κον τῆς “ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σε­ως”» τῶν ἀποφάσεων τῶν Συνόδων, κατά τήν μνημειώδη ἀπόφαση τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848.] 
                                                                                 

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

''Νά σέ ἀγαπάει τζάμπα...'' ~ π. Κων. Στρατηγόπουλος

''Νὰ σὲ ἀγαπάει τζάμπα...''
Ανιδιοτελώς!

Πόσες κοπέλες ἔρχονται και μοῦ λένε. Το λέω ἔτσι εἰλικρινά• 

στήν ἐξομολόγηση κεντρικό θέμα εἶναι...

Γνώρισε ἕνα ἀγόρι καὶ μοῦ λέει: ὅτι θέλει νὰ κάνουμε σέξ. 

Ἔτσι ἐν ψυχρῶ τὸ λέω. Καὶ ἐγὼ ρωτάω: σὲ ἀγαπάει; Μοῦ λέει: ναὶ μὲ ἀγαπάει! Λέω: ἐπειδή [σου] τὸ εἶπε; Καλὴ διαφήμιση κάνει. [Ἂν εἶναι ἔτσι], νὰ τὸ ἀποδείξει. 

Μοῦ λέει: πῶς θὰ τὸ ἀποδείξει; Νὰ σοὺ δώσω τὰ κόλπα, τῆς λέω. Ἀπὸ κόλπα ἐδῶ εἴμαστε γεμάτοι. 

Λέει: πὲς πατέρα τὸ κόλπο. 

Λέω: κοίταξε τὸ κόλπο εἶναι δοκιμασμένο. Ἐγὼ τουλάχιστον τὸ δοκίμασα τριάντα δύο χρόνια. Καὶ εἶναι χάι-φάι. Δηλαδὴ γι’ αὐτὸν ποὺ τὸ ἔκανε, ποσοστὰ ἐπιτυχίας ἑκατὸ τοῖς ἑκατό.

Μοῦ λέει: πὲς τό! Καίγομαι! 

Λέω: πολὺ ἁπλό! Περίμενε! 

Τόσο ἁπλό. Εἶπε ὅτι σὲ ἀγαπάει; Ἀγαπάω σημαίνει κάνω κάτι γιά σένα χωρίς νά περιμένω πληρωμή. 

Δηλαδὴ ἂν ἀγαπάω ἕναν φτωχό, δὲν θὰ τοῦ πῶ δῶσε μου καὶ δέκα εὐρώ. Γιατί νὰ μοῦ δώσει; Λοιπόν! Δὲ μοῦ λὲς φίλε μου, μὲ ἀγαπᾶς; Ναί. Μπράβο. Νὰ μὲ ἀγαπᾶς τσάμπα!

 Τί σημαίνει; Νὰ μὲ ἀγαπᾶς τσάμπα. Χωρὶς νὰ πάρεις τίποτα ἀπὸ ἐμένα...

Ἂν αὐτὸς πεῖ, μά… καί σου… καί μου… καὶ τί…, καὶ ξέρεις εἶμαι ἄντρας καὶ ἔχω ἀνάγκες, [τότε] πήγαμε στὴν κατανάλωση, ἐ; 

Νὰ σὲ ἀγαπάει τζάμπα.

Μοῦ λέει: θὰ τὸν χάσω. Τί νὰ τὸν κάνεις, λέω. Αὐτὸς εἶναι ἔμπορος!

Θὰ σοὺ φύγει μετὰ ἀφοῦ σὲ χρησιμοποιήσει. Σὰν τὸ σουβλάκι. Τὸ χαρτάκι πετᾶς μονάχα κάτω καὶ ἡσυχάζεις, ἐ; Καὶ βρωμίζεις καὶ τὸν κῆπο...

 Ἔχω λάθος;

~ π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 
(Απομαγνητοφώνηση από ομιλία)

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Η Θρησκεία Είναι Νευροβιολογική Ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η Θεραπεία της.

 Η Θρησκεία Είναι Νευροβιολογική Ασθένεια, 
η δε Ορθοδοξία, η Θεραπεία της.

Πνευματικού πατρός Ιωάννου Ρωμανίδη

Εισαγωγικά

Το κλειδί δια την κατανόησιν της μεταβολής της Ορθοδόξου Καθολικής Παραδόσεως από παρανόμου εις νόμιμον θρησκείαν και κατόπιν εις επίσημον Εκκλησίαν, έγκειται εις το γεγονός, ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διεπίστωσε, ότι δεν είχε απέναντί της απλώς μίαν επί πλέον μορφήν θρησκείας ή φιλοσοφίας, αλλά μίαν καλώς οργανωμένην Εταιρίαν Νευρολογικών Κλινικών, αι οποίαι εθεράπευον την νόσον της θρησκείας και την αναζητούσαν την ευδαιμονίαν ασθένειαν της ανθρωπότητος και έτσι παρήγον φυσιολογικούς πολίτας με ανιδιοτελή αγάπην, αφιερωμένους εις την ριζικήν θεραπείαν των προσωπικών τους και των κοινωνικών νοσημάτων. Η σχέσις που ανεπτύχθη μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, ήτο ακριβώς αντίστοιχος προς την σχέσιν μεταξύ Κράτους και συγχρόνου Ιατρικής.

Μέθοδος

Η μέθοδος εις το υπόβαθρον της εκθέσεως αυτής είναι απλή. Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης και οι Πατέρες επισημαίνουν εντός της ιστορίας την ιδικήν των εμπειρίαν της καθάρσεως και του φωτισμού της καρδίας και του δοξασμού (τής θεώσεως), την οποίαν ταυτίζουν με εκείνην των προφητών όλων των αιώνων, αρχίζοντες τουλάχιστον από του Αβραάμ. Αυτό αντιστοιχεί με την επανάληψιν της θεραπείας εις την ιατρικήν επιστήμην, της οποίας η μέθοδος μεταδίδεται από ιατρού εις ιατρόν. Αλλ' εις αυτήν την περίπτωσιν ο Χριστός, ο Κύριος της Δόξης και Μεγάλης Βουλής Άγγελος, είναι ο ιατρός ο οποίος προσωπικώς θεραπεύει και "τελειοί" τους ιατρούς Του, τόσον εις την Παλαιάν όσον εις την Καινήν Διαθήκην. Αυτή η ιστορική παράδοσις και διαδοχή θεραπείας και τελειώσεως "εν τω Κυρίω της Δόξης" πρίν και μετά την ενσάρκωσίν Του, συνιστά την καρδίαν και τον πυρήνα της Βιβλικής και της Πατερικής Παραδόσεως.

Διαιρούμεν την έκθεσίν μας εις τα ακόλουθα: 1) Η νόσος της θρησκείας. 2) Αι Σύνοδοι ως Εταιρείαι Νευρολογικών Κλινικών. 3) Σύνοδοι και Πολιτισμοί. 4) Συμπεράσματα. 5) Επίμετρον.

I. Η ΝΟΣΟΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Οι πατριάρχαι και οι προφήται της Παλαιάς Διαθήκης, οι απόστολοι και οι προφήται της Καινής Διαθήκης και οι διάδοχοί των γνωρίζουν καλώς την νόσον της θρησκείας και τον Ιατρόν που την θεραπεύει, δηλαδή τον Κύριον (Ιαχβέ) της Δόξης. Αυτός είναι ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών. Εθεράπευε την νόσον αυτήν στους φίλους και πιστούς Του πρό της ενσαρκώσεώς Του και συνεχίζει και ως Θεάνθρωπος να την θεραπεύει.

Η εν λόγω νόσος συνίσταται εις το ότι υπάρχει βραχυκύκλωμα μεταξύ του πνεύματος εν τη καρδία του ανθρώπου (δηλαδή της κατά τους πατέρας νοεράς ενεργείας) και του εγκεφάλου. Εις την φυσιολογικήν της κατάστασιν η νοερά ενέργεια κινείται κυκλικώς ωσάν στρόφαλος προσευχομένη εντός της καρδίας. Εις την νοσούσαν κατάστασίν της η νοερά ενέργεια δεν στροφαλίζεται κυκλικώς. Αλλά ξεδιπλωμένη και ριζωμένη εις την καρδίαν κολάει στον εγκέφαλον και δημιουγεί βραχυκύκλωμα μεταξύ εγκεφάλου και καρδίας. Έτσι τα νοήματα του εγκεφάλου, που είναι όλα από το περιβάλλον, γίνονται νοήματα της νοεράς ενεργείας ριζωμένη πάντα στην καρδίαν. Έτσι ο παθών γίνεται δούλος του περιβάλλοντός του. Ως εκ τούτου συγχέει ορισμένα προερχόμενα εκ του περιβάλλοντός του νοήματα με τον θεόν ή τους θεούς του.

Με τον όρον Θρησκεία εννοούμεν κάθε "ταύτισιν" του ακτίστου με το κτιστόν και μάλιστα κάθε "ταύτισιν παραστάσεων" του ακτίστου με νοήματα και ρήματα της ανθρωπίνης σκέψεως, που είναι το θεμέλιον της λατρείας των ειδώλων. Τα νοήματα και ρήματα αυτά δύναται να είναι απλώς νοήματα και ρήματα ή και παραστάσεις και με αγάλματα και εικόνας εντός και εκτός νομιζομένου θεοπνεύστου κειμένου. Με άλλα λόγια και η ταύτισις των περί Θεού νοημάτων και ρημάτων της Αγίας Γραφής με το άκτιστον ανήκει και αυτή εις τον κόσμον της ειδωλολατρείας και είναι το θεμέλιον όλων των μέχρι τούδε αιρέσεων.

Εις την θεραπευτικήν παράδοσιν της Π. και της Κ. Διαθήκης χρησιμοποιούνται κατάλληλα νοήματα και ρήματα ως μέσα κατά την διάρκειαν της καθάρσεως και του φωτισμού της καρδίας και τα οποία καταργούνται κατά την διάρκειαν του δοξασμού όταν αποκαλύπτεται εν τω σώματι του Χριστού η πληρούσα τα κτιστά πάντα απερίγραπτος, ακατάληπτος και άκτιστος δόξα του Θεού. Μετά τον δοξασμόν τα νοήματα και τα ρήματα της νοεράς εν τη καρδία προσευχής επανέρχονται. Από τον δοξασμόν του ο παθών διαπιστώνει ότι ουδεμία ομοιότης υπάρχει μεταξύ κτιστού και ακτίστου και ότι Θεόν φράσαι αδύνατον και νοήσαι αδυνατώτερον.

Το θεμέλιον των αιρέσεων του Βατικανού και των Διαμαρτυρομένων είναι το γεγονός ότι ακολουθούν τον Αυγουστίνον ο οποίος εξέλαβε την εν λόγω αποκαλυφθείσαν δόξαν του Θεού εις την Π. και την Κ. Διαθήκην ως "κτιστήν," γενομέμην και απογενομένην μάλιστα. Όχι μόνον τούτο, αλλά και το χειρότερον, εξέλαβε μεταξύ άλλων και τον Μεγάλης Βουλής Άγγελον και την Δόξαν Του ως γινόμενα και απογινόμενα κτίσματα τα οποία ο Θεός φέρνει εκ του μηδενός εις την ύπαρξιν δια να οραθούν και να ακουσθούν και τα οποία επιστρέφει πάλιν εις την ανυπαρξίαν μετά την τέλεσιν της αποστολής των. Μάλιστα τας ανοησίας αυτάς αναπτύσει παραδείγματος χάριν εις το βιβλίον του De Trinitate (Βιβλία Β και Γ).

Αλλά δια να έχει κανείς ορθήν κατεύθυνσιν εις την θεραπείαν της νοεράς ενεργείας πρέπει να έχει οδηγόν την πείραν θεουμένου όστις μαρτυρεί περί ορισμένων αξιωμάτων: ότι μεταξύ α) του ακτίστου Θεού και των ακτίστων ενεργειών Του και β) των κτισμάτων Του ουδεμία ομοιότης υπάρχει και ότι "Θεόν φράσαι αδύνατον, νοήσαι δε αδυνατώτερον." (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.) Μόνον βάσει αυτών των αξιωμάτων δύναται κανείς να αποφύγει το κατάντημα να αποκτήση οδηγόν τον διάβολον μέσω δήθεν θεολόγων που στοχάζονται περί Θεού και των θείων.

Εις την φυσικήν κατάστασίν της η νοερά ενέργεια ρυθμίζει τα πάθη, δηλαδή της πείνας, της δίψας, του ύπνου, του ενστίκτου της αυτοσυντηρήσεως (δηλαδή του φόβου θανάτου) ώστε να είναι αδιάβλητα. Εις νοσούσαν κατάστασιν τα πάθη γίνονται διαβλητά. Αυτά, εν συνδυασμώ με την αδέσποτον πλέον φαντασίαν, δημιουγούν μαγικάς θρησκείας δια την χαλιναγώγισιν των στοιχείων της φύσεως ή και της επιπλέον σωτηρίας της ψυχής εκ της ύλης εις κατάστασιν ευδαιμονίας ή και της ευδαιμονίας με σώμα και ψυχή.

Η πίστις, κατά την Αγίαν Γραφήν, είναι η συνεργασία με το Άγιον Πνεύμα, το Οποίον εγκαινιάζει την θεραπείαν της νόσου της ιδιοτελούς αγάπης εις την καρδίαν και την μεταβάλλει εις αγάπην, η οποία "ου ζητεί τα εαυτής." Η θεραπεία αυτή κορυφώνεται με τον δοξασμόν (τήν θέωσιν) και συνιστά την πεμπτουσίαν της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, η οποία αντικατέστησε δι' αυτής την ειδωλολατρείαν ως τον πυρήνα του Ελληνικού Πολιτισμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Οφείλομεν να έχωμεν σαφή εικόνα των πλαισίων εντός των οποίων και η Εκκλησία και το Κράτος είδον την συμβολήν των θεουμένων εις την θεραπείαν της νόσου της θρησκείας που διαστρέφει την ανθρωπίνην προσωπικότητα δια μέσου της αναζητήσεως της ευδαιμονίας εντεύθεν και πέραν του τάφου δια να κατανοήσωμεν τον λόγον, δια τον οποίον η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ενεσωμάτωσε την Ορδόδοξον Εκκλησίαν εις το διοικητικόν της δίκαιον. Ούτε η Εκκλησία, ούτε το Κράτος είδον την αποστολήν της Εκκλησίας ως απλήν άφεσιν αμαρτιών των πιστών δια την μετά θάνατον είσοδόν των εις τον παράδεισον. Τούτο θα ισοδυνάμη με ιατρικήν συγχώρησιν των νόσων των ασθενών δια την μετά θάνατον θεραπείαν των. Και η Εκκλησία και το Κράτος εγνώριζον καλώς ότι η άφεσις αμαρτιών ήτο μόνον η αρχή της θεραπείας της αναζητούσης την ευδαιμονίαν νόσου της ανθρωπότητος.

Η θεραπεία αυτή ήρχιζεν με την κάθαρσιν της καρδίας, έφθανεν εις την αποκατάστασιν της καρδίας εις την φυσικήν της κατάστασιν του φωτισμού και ετελειοποιείτο ο όλος άνθρωπος εις την υπέρ φύσιν καταστασιν του δοξασμού, δηλαδή της θεώσεως. Το αποτέλεσμα της θεραπείας και της τελειώσεως ταύτης δεν ήτο μόνον η κατάλληλος προετοιμασία δια την μετά τον σωματικόν θάνατον ζωήν, αλλά και η μεταμόρφωσις της κοινωνίας εδώ και τώρα από συγκροτήματα εγωϊστικών και εγωκεντρικών ατόμων εις κοινωνίαν ανθρώπων με ανιδιοτελή αγάπην, "ήτις ου ζητεί τα εαυτής."

II. ΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΩΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΛΙΝΙΚΩΝ

1) Παράδεισος και Κόλασις

Έκαστος θα ίδη την εν Χριστώ δόξαν του Θεού και θα φθάση εις τον βαθμόν εκείνον της τελειώσεως τον οποίον έχει επιλέξει και δια τον οποίον έχει εργασθή. Ακολουθώντες τον Απ. Παύλον, τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην και την ιδικήν των πείραν οι Πατέρες υποστηρίζουν, ότι θα σωθούν εκείνοι που βλέπουν τον αναστάντα Χριστόν εν δόξη εις αυτήν την ζωήν, είτε "δι' εσόπτρου εν αινίγματι" μέσω των αδιαλείπτων εν τη καρδία προσευχών και ψαλμών, είτε "πρόσωπον προς πρόσωπον" μέσω του δοξασμού. Εκείνοι που δεν Τον βλέπουν ούτως εις την ζωήν ταύτην, θα ιδούν την δόξαν Του ως αιώνιον και καταναλίσκον πύρ και σκότος εξώτερον εις την άλλην ζωήν. Η άκτιστος δόξα, την οποίαν έχει ο Χριστός κατά φύσιν από τον Πατέρα, είναι παράδεισος δι' εκείνους, των οποίων η εγωκεντρική και ιδιοτελής αγάπη έχει θεραπευθή και μεταμορφωθή εις ανιδιοτελή αγάπην. Όμως η ιδία δόξα είναι το άκτιστον πύρ το αιώνιον και η κόλασις δι' εκείνους που επέλεξαν να μείνουν αθεράπευτοι μέσα εις την ιδιοτέλειάν των.

Δεν είναι εν προκειμένω σαφείς μόνον η Γραφή και οι Πατέρες, αλλά και αι Ορθόδοξοι εικόνες της Κρίσεως. Το ίδιον το εκπηγάζον εκ του Χριστού χρυσόν φώς της δόξης, μέσα εις το οποίον περικλείονται οι φίλοι Του, γίνεται κόκκινον καθώς κυλά προς τα κάτω, δια ν' αγκαλιάση, αυτή η ιδία θεία αγάπη, τους "κατηραμένους," που την βλέπουν ως δύναμιν κολαστικήν. Αυτή είναι η δόξα και η αγάπη του Χριστού, που καθαρίζει τα αμαρτήματα όλων, αλλά δοξάζει τους μεν και κολάζει τους δέ. Όλοι θα οδηγηθούν υπό του Αγίου Πνεύματος "εις πάσαν την αλήθειαν," δηλαδή θα ίδουν τον Χριστόν μετά των φίλων Του εν δόξη, αλλά όλοι δεν θα δοξασθούν. "Ούς εδικαίωσεν, τούτους και εδόξασεν," κατά τον Απ. Παύλον. Η παραβολή περί του πτωχού Λαζάρου εις τους κόλπους του Αβραάμ και του πλουσίου εις τον τόπον των βασάνων είναι σαφής. Ο πλούσιος βλέπει, αλλά δεν μετέχει (Λουκ. 16:19-31).

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονα της κρισεως

Η Εκκλησία δεν στέλνει κανένα εις τον παράδεισον ή εις την κόλασιν, αλλά προετοιμάζει τους πιστούς δια την θέαν του Χριστού εν δόξη την οποίαν θα έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ο Θεός αγαπά τον κολασμένον τόσον, όσον και τους αγίους. Θέλει την θεραπείαν όλων, αλλά όλοι δεν δέχονται την θεραπείαν, που Αυτός προσφέρει. Αυτό σημαίνει, ότι η άφεσις αμαρτιών δεν είναι αρκετή προετοιμασία δια να ίδη κανείς τον Χριστόν εν δόξη και να δοξασθή....

Περί νοεράς προσευχής - Όσιος Γέρ. Αμφιλόχιος Μακρής

(Φώτο: H κορυφή του Άθωνα όπως φαίνεται απο τον Όλυμπο)

Όσιος γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής
Περί νοεράς προσευχής 

Όταν καλλιεργήσετε την ευχή, δέν σας πειράζουν οι άνεμοι του πειρασμού. Εξασθενεί η δύναμή του, δε μπορεί να σας κάνει τίποτε.

Η προσευχή ας σου είναι τείχος,ασπίδα και θώρακας. 
Εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή και προσευχή. 
Το τέλος της ζωής μου εγγίζει.
Σας παρακαλώ όλοι να ζήσετε βίον άγιον, να βαδίσετε σε γραμμές άγιες για να βοηθήσετε την Εκκλησία και την Ελλάδα μας.

Οι καρδιές σας να γίνουν θυμιατήρια, που θα ανεβαίνει η προσευχή σας στο θρόνο του Θεού.

Ερώτησις: Όταν, Γέροντα σας πλησιάση πρόσωπο ταραγμένο και σας εκτοξεύσει υβριστικούς λόγους τί κάνετε εκείνη τη στιγμή;

Απάντησις: Όταν κάθομαι σε υψηλό βράχο προσευχής, όσα κύματα και να έλθουν δε μου προξενούν τίποτε. Όταν όμως με βρούν χαμηλά με περιλούουν...

Η Νοερά προσευχή αφομοιώνει, συνδέει, αγιάζει.
Όταν στη ψυχή ανάψη η πυρκαϊά της ευχής όλα τα ξηρά καίγονται και εξαφανίζονται.

Η νοερά προσευχή είναι η βάση της τελειότητος.
Η πρώτη βαθμίδα της πνευματικής ανυψώσεως είναι η νοερά προσευχή.

Στην αρχή της ευχής αισθάνεσαι χαρά, έπειτα γλυκύτητα και στο τέλος σαν καρπός έρχονται τα δάκρυα. Διότι αισθάνεσαι πλέον την παρουσία του Ιησού.

Όταν θα καλλιεργήσετε την ευχή δε θα κουράζεστε, δε θα ταράζεστε, δε θα νυστάζετε στις ακολουθίες, διότι το σώμα σας θα είναι πλέον ένδυμα. 

Το φόρεμα ούτε λυπάται, ούτε κρυώνει, ούτε κουράζεται... Όσες ώρες και να στέκομαι δε κουράζομαι

Βρισκόμαστε σ’αυτή τη κατάσταση, διότι ο Μοναχισμός έχασε το χρωματισμό του, τη νοερά Προσευχή. Εμπρός παιδιά, να καλλιεργήσετε την ευχή. Αυτή γέμισε τον Παράδεισο απο τόσους αγίους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος καθαρισμού και αγιασμού απο τη νοερά προσευχή. Καλοί είναι και οι ψαλμοί (οι εκκλησιαστικοί ύμνοι), αλλ’αυτούς τους λέμε για να ελκύουμε και να συγκινούμε τον κόσμο. Εμείς πρέπει να μιλάμε στον Βασιλέα μυστικά στο αυτί του. Αυτοί που ψάλλουν μοιάζουν με ανθρώπους, που βρίσκονται έξω απο το παλάτι του Βασιλέως και φωνάζουν διάφορα άσματα για να δείξουν τον ενθουσιασμό τους. 

Ευχαριστείται βέβαια ο Βασιλιάς και απο αυτά, αφού γίνονται για το πρόσωπό του, αλλά ευφραίνεται και προσέχει περισσότερο τους μυστικούς της αυλής του, αυτούς που του μιλούν στο αυτί Του

Η υπακοή όταν της αφαιρέσεις την κρυφή εργασία, την ευχή, δεν έχει αξία.
Και ο κομμουνισμός υπακούει στην ιδεολογία του, αλλά τί είναι;

Η ευχή είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματός μας. Και στον ωκεανό ακόμα να βρεθείς με βάρκα να ταξιδεύεις άφοβα.

Δια της ευχής γίνεται ο άνθρωπος σαν παιδί. Τον επαναφέρει στην απλότητα και την αθωότητα που είχε ο Αδάμ στον Παράδεισο πρίν την πτώση. Παύει τη διαφορά του άλλου φύλου. Αποκτά ακατανόητη για τους κοσμικούς την ευλογημένη αγία απάθεια.

Με την ευχή αγιάζεις τον τόπο που κάθεσαι και το έργο που κάνεις.

Πρόσεξε τώρα ο διάβολος στενοχωριέται που τον πολεμάς με την ευχή.
Θα προσπαθεί να σου αποσπά το νού σου με διάφορες σκέψεις.

Όλοι οι πειρασμοί σου πρέπει να ξέρεις, είναι για να σε εμποδίσουν απο την προσευχή του Ιησού.

Μεταλαμβάνετε συχνά, προσεύχεστε θερμά με την καρδιά σας, υπομένετε και θα δείτε χέρι δυνατό να σας κρατάει.

Όταν θα καλλιεργήσετε τη νοερά προσευχή θα γίνετε πλέον παιδιά του παλατιού. Θα ξέρετε τη γλώσσα του Βασιλιά και τους βασιλικούς τρόπους. Τότε μόνο με ένα νεύμα θα έχει άγια σκιρτήματα η καρδιά σας.

Καλλιεργήστε την ευχή. Αυτή θα σας οδηγήσει στον Παράδεισο. Θα βλέπετε τη χάρη του Θεού οφθαλμοφανώς, θα αποκτήσετε τη χαρά του Ουρανού.

Παρεκάλεσα τον Κύριο να σας δώσει το χάρισμα της ευχής. Δεν έχω άλλο δώρο να σας δώσω. Θέλω αυτό που θεωρώ το πιο πολύτιμο να σας το παραδώσω.

Η χάρις του Παναγίου Πνεύματος κάνει τον άνθρωπο να εκπέμπει ακτίνες... θα πρέπει όμως ο άλλος να έχει καλό δέκτη για να το καταλάβει, για να πάρει είδηση τη θερμότητα των ακτίνων.

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής
Ο άνθρωπος δια της προσευχής του Ιησού είναι πάντα χαρούμενος, γεμάτος και φωτισμένος.

 Δια της ευχής θα κερδίσεις το πάν.

Καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. 

Προσπάθησε κάθε στιγμή να αναπνέεις τον καθαρό αυτόν αέρα της προσευχής του Ιησού. Τότε ο Μοναχός έχει την πραγματική χαρά, όταν έχη δια της ευχής τον Χριστό στην καρδιά του. Να προσεύχεστε να μου δίνει ο Θεός υπομονή, θερμή προσευχή και αναβάσεις προς τον Χριστό μας.


Θα λεπτύνετε και θα πετάτε με την ευχή. Θα αισθάνεστε ζωντανή την παρουσία του Χριστού μας μέσα και γύρω σας.

Είναι βασιλικός ο άνθρωπος που ενώνεται με το Θεό. Είναι τότε πολύ προσεκτικός στους λόγους του. Επιθυμεί να μη διακόπτει τη μυστική συνομιλία του Βασιλιά και όσες φορές οι άλλοι, που τον πλησιάζουν δε τον καταλαβαίνουν τον κουράζει πολύ.

Επιθυμώ να ιδρύσετε σταθμούς προσευχής στα νησιά μας.

Θέλω ν’ακούσω μέσα σας τη φωνή του Κυρίου. Απο την καρδιά σας να μιλάει ο Κύριος. Να είστε θρόνοι Κυρίου, δια της ευχής.

Η πνευματική ζωή έχει χαρές μεγάλες. Πετάς, φεύγεις απ΄τον κόσμο, δε λογαριάζεις τίποτε... Γίνεστε παιδιά που κατοικεί ο Θεός στην καρδιά σας.

Η προσευχή όλα τα τακτοποιεί. Τη θάλασσα μπορεί να την περπατάς. Εκμηδενίζει τις αποστάσεις. Τις βουλήσεις των ανθρώπων μεταβάλλει. Δίνει θάρρος, πίστη και υπομονή στη ζωή μας πάντοτε.

Την ένωση της ψυχής σας μετά του Θεού να φροντίσετε.

Όταν θα βαδίσετε στις γραμμές της προσευχής, της σιωπής και της μελέτης, θα δείτε να κατοικεί ο Χριστός στην καρδιά σας.

Η Παναγία να σε διαφυλάει, ο Χριστός να κατοικήσει στην καρδιά σου.
Αυτο είναι παιδί μου η τελειότητα.

Θέλω όταν σε πλησιάζω να μου μιλάει ο Χριστός απο την καρδιά σου και εσύ πάλι να ακούς τον Νυμφίο σου να μιλάει μέσα απο τη δική μου ψυχή και τότε είναι το πραγματικό μυστικό πανηγύρι

Η χάρη του Θεού, η πνευματική ένωση τον μεταμορφώνει, γίνεται άλλος άνθρωπος, φεύγει ο φόβος. Με την απεριόριστη χάρη δε φοβάται τον θάνατο. Θεωρεί τη ζωή αυτή, όσο καλή και άν φαίνεται σκλαβιά.

Υπομονή χειάζεται και προσευχή, για να μη πέφτουμε σε λάθη.

Για να απολαύσεις τις χαρές του Μοναχισμού, της πνευματικής ζωής, πρέπει να καλλιεργήσεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου την προσευχή, την υπομονή και την σιωπή. Χωρίς την προσευχή δεν είναι εύκολο να υπομένεις, ούτε να σιωπάς. Με τη χάρη του Θεού, αυτά εφάρμοσα στη ζωή μου. 

Μας βοηθούν να έχουμε τον Χριστό κάτοικο στην καρδιά μας.

Περί νοεράς προσευχής 
~ Όσιος Γέρ. Αμφιλόχιος Μακρής
__________________________________

Από το βιβλίο «Ο γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής. Μια σύγχρονη μορφή της Πάτμου», Αρχιμ. Παύλου Νικηταρά - έκδοση Επτάλοφος.

 

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

~ Νεομάρτυρες της Κρίσης (& Ομολογητές)


Νεομάρτυρες της Κρίσης (& Ομολογητές)
Ποιοι Είναι Οι Νεομάρτυρες Της Κρίσης

~ Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης 

Δεν ξέρω ποιοι είναι, αλλά σίγουρα υπάρχουν. Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν κομμάτια της ζωής τους να καταρρέουν, χάνουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, πεινούν, εγκαταλείπονται πιθανόν κι από την οικογένειά τους...

θύματα ενός ανελέητου και απάνθρωπου διεθνούς παιχνιδιού.... και, παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν να διατηρούν στην καρδιά τους εμπιστοσύνη στο Θεό και αγάπη για το συνάνθρωπο!

Οι άνθρωποι αυτοί είναι γνήσιοι πνευματικοί αγωνιστές.

Η ζωή τους, ακόμα κι αν πηγαίνουν φυλακή για χρέη, ακόμα κι αν ψάχνουν για φαγητό στα σκουπίδια (στα δικά μου σκουπίδια, που κάνω πως δεν τους ξέρω, αφού ακόμη μου μένουν κατά καιρούς κάποια υπολείμματα και τα πετάω), έχει μια ποιότητα, διαμορφωμένη από τη θεία χάρη, που κατοικεί μέσα τους.

Πονούν, αλλά δίπλα στον πόνο τους υπάρχει γαλήνη, αγάπη, ελπίδα και χαρά. Μια παράξενη χαρά, από το πλησίασμά τους στο Χριστό – πλησίασμα που οφείλεται ακριβώς στο ότι σηκώνουν το σταυρό τους με πίστη κι αγάπη, όπως είχε κάνει κι Εκείνος...

Η ζωή ενός ανθρώπου που ζει μέσα στη θεία χάρη είναι πιο χαρούμενη και ελεύθερη, από τη ζωή κάποιου που ζει μέσα στα λεφτά...

ή στην ασφάλεια του σπιτιού του, ή της επιτυχημένης καριέρας του.

Η ποιοτική ψυχή τους, και η ποιοτική ζωή τους, έχει θετικό αντίχτυπο στην αιωνιότητα. 

Όμως, χωρίς να το επιδιώκουν, επηρεάζει θετικά και τους συνανθρώπους, με τους οποίους έρχονται σε επαφή.

Ίσως δεν ξέρετε πως υπάρχουν κάποιοι άγιοι που επιλέγουν να ζουν ως άστεγοι και να τρέφονται ελάχιστα από ελεημοσύνες, παριστάνοντας τους τρελούς, για να μην καταλαβαίνουν οι άνθρωποι πως είναι άγιοι, και να μην τους τιμούν.

Στη γλώσσα της Ορθοδοξίας, ονομάζονται «σαλοί διά Χριστόν» (τρελοί, εξαιτίας του Χριστού, τον οποίο υπεραγαπούν).

Είναι η μόνη περίπτωση ορθόδοξων ασκητών που ζητιανεύουν (εκτός από τις περιπτώσεις εράνου λόγω μια καταστροφής ή μια μεγαλύτερης ανάγκης), αλλά κι εκείνοι ανταποδίδουν την προσφορά, προσευχόμενοι ειλικρινά και αποτελεσματικά για όλο τον κόσμο...

Ο Dobri Dobrev «ο δια Χριστόν Σαλός της Σόφιας» 

{Σχόλιο Π. κοινωνίας: Ο ζητιάνος που συγκέντρωνε χρήματα και τα δώριζε σε μοναστήρια και εκκλησίες... Η ανυπέρβλητη προσφορά του ήταν αυτή στον καθεδρικό ναό της πρωτεύουσας, Άγιο Αλέξανδρο του Nevsky. Προσέφερε 35.000 λέβα που τα μάζευε χρόνια ολόκληρα για να συμβάλει στα έργα της μεγαλύτερης εκκλησίας στη Βουλγαρία. Ο ναός δέχθηκε την μεγαλύτερη δωρεά της ιστορίας του. Κτήτορας ναών ένας ζητιάνος...}

Αυτοί λοιπόν οι άστεγοι, κουρελήδες, περιθωριακοί, με την αγιότητά τους δίνουν ποιότητα στον τόπου όπου ζουν. Και η ποιότητα αυτή, που ξεκινάει από μέσα τους, τους συνοδεύει αιώνια, και εδώ και στον ουρανό.

Σαλοί άγιοι υπάρχουν και σήμερα. Η Γερόντισσα Ταρσώ στην Κερατέα Αττικής κοιμήθηκε το 1980. Η Στέλλα, το «Σπουργιτάκι του Θεού» (εδω) που ζούσε στο κέντρο της Αθήνας, σκοτώθηκε από αυτοκίνητο το 2005… 

(Δείτε και την απίστευτη ιστορία της θεραπείας ενός ομοφυλόφιλου απο τον  Τρελογιάννη, έναν άγιο δια Χριστό σαλό, που έφτασε σε μεγάλα μέτρα πνευματικότητας,  εδω )

Γενικά, δεν ξέρω αν ο «τρελός» που συναντάω στο δρόμο είναι «γνήσιος» τρελός ή άγιος – και υπόψιν, η συμπεριφορά μου απέναντί του, είναι ένα είδος εξετάσεων μπροστά στο Θεό...

Αυτό σημαίνει και δίπλα στο σκουπιδοτενεκέ της κοινωνίας μπορεί ν’ αγιάσεις. Και, επειδή πάντα υπάρχουν αγνοί άνθρωποι, αληθινοί χριστιανοί, με τον άδολο τρόπο της γιαγιάς μας...

είμαι βέβαιος πως και ανάμεσα στα θύματα της οικονομικής κρίσης υπάρχουν κάποιοι...

άγνωστοι, που αγιάζονται σηκώνοντας το σταυρό τους, με πίστη, κι αγάπη.

Αυτοί δεν είναι μόνο «νεόπτωχοι», όπως τους χαρακτηρίζουν οι αναλυτές....

Είναι νεομάρτυρες, σαν τους νεομάρτυρες της Τουρκοκρατίας και των αθεϊστικών καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης: υποφέρουν, αλλά αντιστέκονται στο μικρόβιο που καταστρέφει την πίστη και την αγάπη...

Οι άνθρωποι αυτοί, ωστόσο, διαφέρουν από εκείνους που κραυγάζουν πως πρέπει να στηθούν κρεμάλες για εκείνους που μας πήραν τα λεφτά απ’ την τσέπη. Διαφέρουν από εκείνους που μισούν τους ενόχους. Και μοιάζουν στ’ αλήθεια «τρελοί», γιατί συγχωρούν τους ενόχους, όπως τους συγχωρούν και οι άγιοι.

Ακόμα κι όταν αγωνίζονται για τα δικαιώματα του πλησίον ή για την ανόρθωση της κοινωνίας, δεν το κάνουν με μίσος και διάθεση εκδίκησης (ή ανελέητης «δικαιοσύνης»), αλλά με αγάπη.

Ίσως είσαι κι εσύ ένας απ’ αυτούς. Ή ίσως να θέλεις να γίνεις ένας απ’ αυτούς....

Image result for Ποιοι Είναι Οι Νεομάρτυρες Της Κρίσης

Μη χάνεις το θάρρος και την ελπίδα σου. Ο Χριστός δε δίνει πάντα αυτό που του ζητάμε, αλλά συχνά αυτό που Εκείνος ξέρει ότι μας χρειάζεται. Αλλά είναι πιο κοντά μας απ’ ό,τι είναι η καρδιά μας.

Δηλαδή τι λέω; Να σταματήσουν οι αγώνες; Όχι φυσικά, αλλά να ξέρουμε πως δε ζούμε μόνο με ψωμί, αλλά και με Χριστό. Κι αν έχω καταστραφεί οικονομικά, κι αν είμαι στη φυλακή, αλλά έχω το Χριστό, είμαι ελεύθερος...

Κι αν δεν έχω να φάω, αλλά έχω το Χριστό, ο Χριστός θα με θρέψει. Αν δεν έχω ούτε το Χριστό, τότε είμαι πραγματικά πεινασμένος, απελπισμένος, οργισμένος κι αξιοθρήνητος.

Αυτό το ξέρουν οι Ορθόδοξοι της Αφρικής, που είναι πολλοί και θερμοί, και τώρα το μαθαίνουμε κι εμείς, αλλά ακόμα αντιστεκόμαστε γιατί θέλουμε μόνο τα μεροκάματά μας, όχι το Χριστό. Και τα δικαιούμαστε, αλλά χωρίς το Χριστό συχνά γεμίζουμε την ψυχή μας απελπισία, οργή και μίσος, δηλ. αυτά ακριβώς που ο Χριστός, στο Ευαγγέλιο, ζήτησε να αποφεύγουμε.

Ως μάρτυρες λογίζονται από τους αγίους και οι άνθρωποι που υποφέρουν μια οδυνηρή ασθένεια με πίστη κι αγάπη, καθώς κι εκείνοι που τους φροντίζουν, χωρίς να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο Θεό και την αγάπη τους στο συνάνθρωπο.

«Σήμερα, που δε γίνονται διωγμοί» έλεγε ο γέροντας Παΐσιος, «ο καρκίνος γεμίζει τον παράδεισο» (παρόλο που γίνονται και διωγμοί, ιδίως σε μουσουλμανικές χώρες...)

Μια τελευταία παρατήρηση. Για ν’ αντέξει κάποιος τα βάσανα της ζωής μένοντας πιστός και καλός, χρειάζεται οπωσδήποτε τη στήριξή μου, τη στήριξη του διπλανού του. Όχι απαραίτητα τα λεφτά μου.

Σίγουρα όμως την αγάπη μου, το χαμόγελό μου, την προσευχή μου...

Γι’ αυτό λεγόμαστε «Εκκλησία» (δηλ. «συγκέντρωση», συνάντηση) και δεν είμαστε απομονωμένοι κι αποκομμένοι ο ένας απ’ τον άλλον – δυστυχώς όμως καταντήσαμε έτσι. Και χρειάζεται επίσης και τη βοήθεια του Θεού.

Και η βοήθεια αυτή έρχεται με τα μέσα που μας έχουν διδάξει οι γιαγιάδες μας και οι άγιοι της Εκκλησίας μας: 

με την προσευχή, την εξομολόγηση, τη θεία μετάληψη, τον εκκλησιασμό (δηλ. το να πηγαίνουμε στην εκκλησία και να στεκόμαστε δίπλα στο συνάνθρωπο), τη νηστεία – όταν φυσικά γίνονται γι’ αυτό το σκοπό, κι όχι εθιμοτυπικά, ή υποκριτικά...

Αυτές οι φτωχές σκέψεις είναι το μικρό μου δώρο για σας. Δεν έχω λεφτά να δώσω για τα προβλήματα της Ελλάδας και της κοινωνίας, έχω μόνο μερικές σκέψεις, κι αυτές θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, μέρες που είναι…

Νεομάρτυρες της Κρίσης (& Ομολογητές)
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης ~ θεολόγος
____________________________________

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...