Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2022

Οι τρείς κινήσεις της ψυχής – ευθεία, ελικοειδής, κυκλική – σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Οι τρείς κινήσεις της ψυχής – ευθεία, ελικοειδής, κυκλική – σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας.


Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Κεφάλαιο Κε’ : Πως πρέπει να διορθώνουμε την φαντασία και ενθύμησή μας.

Αγωνίσου λοιπόν να φυλάξεις αυτόν τον νου σου αχρωμάτιστο, ασχημάτιστο, άμορφο και καθαρό, καθώς τον έπλασε ο Θεός.

Αυτό βέβαια με άλλο τρόπο δεν γίνεται, παρά αν τον επιστρέφεις και τον συμαζεύεις μέσα στον στενό τόπο της καρδιάς σου και όλου του εσωτερικού άνθρωπου· και εκεί μέσα να τον συνηθίζεις να βρίσκεται, πότε μεν προσευχόμενος με πένθος, με τον ενδιάθετο λόγο της καρδιάς, και λέγοντας. «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησόν με»· και να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής αυτής, (όπως σχετικά με αυτό σου λέω στο κς΄ κεφάλαιο), άλλοτε παρατηρώντας τον ίδιο σου τον εαυτό, μάλλον δε διά μέσου του εαυτού σου νοώντας τόν Θεό και αναπαυόμενος· (1) αυτή η θεωρία η οποία λέγεται κυκλική και απλανής. (2)

Γιατί, όπως το φίδι, όταν θέλει να βγάλει το παλιό του δέρμα, πηγαίνει και περνάει από στενό τόπο, όπως λένε οι φυσιολόγοι, έτσι και ο νους, μέσα απο τον στενό τόπο της καρδιάς και της Νοεράς Προσευχής που βρίσκεται μέσα στην καρδιά, αφού διυλίζεται, βγάζει το φόρεμα της φαντασίας των αισθητών και κακών προλήψεων και γίνεται καθαρός, λαμπρός και κατάλληλος στην ένωση του Θεού για την ομοιότητα που παίρνει με αυτόν.

Και πάλι, καθώς το νερό, όσο ενώνεται και στριμώχνεται μέσα απο τους στενούς σωλήνες, τόσο λεπταίνει και δυναμώνεται και ανεβαίνει σε ύψος· έτσι και ο νους, όσο ασχολείται με τη στενή μελέτη της καρδιάς, και τη δική του θεωρία, τόσο λεπταίνει, τόσο δυνατώτερος γίνεται και ψηλότερος από κάθε πάθος και επίθεση λογισμών και από κάθε σχήμα και είδος, όχι μόνον των αισθητών, αλλά και των νοητών, με το να μένουν όλα αυτά έξω, και εκεί μέσα δεν μπορούν να μπουν. Εάν δε καμμιά φορά σκορπίσει ο νους σου στα εξωτερικά αισθητά, και στις φαντασίες του κόσμου, ξαναγύρισέ τον μέσα στον θάλαμο της καρδιάς, έως ότου να συνηθίσει. (3)

(1). Γι αυτό λέει ο μέγας Βασίλειος, όταν ο νους δεν σκορπίζεται στα εξωτερικά πράγματα, ούτε διαχέεται στο κόσμο από τίς αισθήσεις, γυρίζει στον εαυτό του και μέσα απο τον εαυτό του ανεβαίνει στην έννοια του Θεού· «Νοῦς μή σκεδαννύμενος ἐπί τά ἔξω, μηδέ ὑπό τῶν αἰσθητηρίων ἐπί τόν κόσμον διαχεόμενος, ἐπάνεισι μέν πρός ἑαυτόν· δι’ ἑαυτοῦ δέ πρός τήν περί Θεοῦ ἔννοιαν ἀναβαίνει·» (επιστολ. α‘).

(2). Γιατί, τρείς είναι οι κινήσεις της ψυχής, κατά τον Αρεοπαγίτη Διονύσιο·

α΄ μεν η κυκλική, η οποία γίνεται όταν η ψυχή γυρίζει από τα πολλά και εξωτερικά πράγματα, πρώτα συμμαζεύεται στον εαυτό της, έπειτα ενώνεται με τις ενιαίες και αγγελικές δυνάμεις, και έτσι ενώνεται με τον άναρχο (χωρίς αρχή) και ατελεύτητο (χωρίς τέλος) αγαθό, δηλαδή τον Θεό.

β΄ η ελικοειδής, η οποία γίνεται, όταν η ψυχή κινείται και παίρνει τις θείες γνώσεις, όχι τελείως νοερά και ενιαία και αμετάβατα, αλλά μεταβατικά και μέσω συλλογισμού, από το ένα νόημα σε άλλο φερόμενη, με ενέργειες, κατά κάποιο τρόπο ανακατεμένες από την κυκλική κίνηση και από την ευθεία.

Ευθεία δε κίνηση είναι, όταν η ψυχή βγαίνει στη θεωρία των γύρω απο αυτήν αισθητών πραγμάτων, και από τα από έξω και αισθητά, σαν από κάποιες εικόνες διάφορες και πολλές, ανεβαίνει στις απλές και ενιαίες θεωρίες. (Περί θείων ονομάτων, κεφ. δ‘).

Λέγεται κυκλική η ανωτέρα και πρώτη κυρία κίνηση της ψυχής, γιατί, καθώς, παραδείγματος χάρι, όταν οι δύο ακρες μιάς βέργας ενωθούν, γίνεται στεφάνι και κύκλος, έτσι και όταν η νοερά και γνωστική δύναμις και ενέργεια της ψυχής, η οποία βρίσκεται εξαίρετα στον εγκέφαλο, ως σωματικό όργανο, ενωθεί με την νοερή ουσία της ψυχής που βρίσκεται στο κέντρο της καρδιάς και το εκεί καθαρώτατο ζωτικό πνεύμα, όπως σε ένα σωματικό όργανο, κατά το Ευαγγέλιο και τους Νηπτικούς Πατέρες (δες στη σελ. 95 της Φιλοκαλίας)· από την ένωση και επιστροφή των δύο αυτών, κάποιος κύκλος γίνεται και μέ τον κύκλο αυτόν ενώνεται ο νους με την θεία χάρη, η οποία βρίσκεται στο μέσο της καρδιάς.


(3). Για να αναφέρω κάποιο καλύτερο παράδειγμα· όπως οι ακτίνες του ηλίου, όσο απομακρύνονται από το κέντρο και το μέσον του γυαλιού, που ανάβει την ίσκα (προσάναμμα), τόσο ασθενέστερες, αραιότερες και σκοτεινότερες γίνονται, όσο δε συμμαζεύονται στο κέντρο, τόσο δυνατώτερες, πυκνότερες και λαμπρότερες γίνονται, κατά αυτό τον τρόπο και ο νους και οι γνωστικές δυνάμεις της ψυχής, όσο μαζεύονται στο κέντρο της καρδιάς, τόσο δυνατώτερες και λαμπρότερες γίνονται.


Μ. Βασίλειος : Ἐπιστολή 2. (P. G. 32, 228 Α καί Ε.Π.Ε. τ. 1ος σελ. 64).

Ησυχία ουν αρχή καθάρσεως τη ψυχή… Νοῦς μέν γάρ μή σκεδαννύμενος ἐπί τά ἔξω, μηδέ ὑπό τῶν αἰσθητηρίων ἐπί τόν κόσμον διαχεόμενος, ἐπάνεισι μέν πρός ἑαυτόν· δι’ ἑαυτοῦ δέ πρός τήν περί Θεοῦ ἔννοιαν ἀναβαίνει· κἀκείνῳ τῷ κάλλει περιλαμπόμενός τε καί ἐλλαμπόμενος καί αὐτῆς τῆς φύσεως λήθην λαμβάνει, μήτε πρός τροφῆς φροντίδα, μήτε πρός περιβολαίων μέριμναν τήν ψυχήν καθελκόμενος, ἀλλά, σχολήν ἀπό τῶν γηΐνων φροντίδων ἄγων, τήν πᾶσαν ἑαυτοῦ σπουδήν ἐπί τήν κτῆσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν μετατίθησι.

Η ησυχία λοιπόν είναι αρχή κάθαρσης για την ψυχή… Διότι όταν ο νους δεν διασκορπίζεται στα εξωτερικά πράγματα, ούτε διαχέεται από τις αισθήσεις προς τον κόσμο, επιστρέφει στον εαυτό του, και διά μέσω του εαυτού του, ανεβαίνει προς την έννοια του Θεού. Και καθώς περιλάμπεται και φωτίζεται από εκείνο το κάλλος, λησμονεί και την ίδια τη φύση, και ούτε με φροντίδα για τροφή, ούτε με μέριμνα για ρούχα, πληγώνει την ψυχή, αλλά σταματώντας κάθε γήινη φροντίδα, μεταθέτει ὅλη τή μέριμνά του στην απόκτηση των αιωνίων αγαθών.

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς : Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων. (2ος λόγος της πρώτης τριάδος). Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Δ΄ (σελ. 279-288).

Βλέπεις ότι είναι πολύ μεγάλη ανάγκη, αυτοί που διάλεξαν να προσέχουν στην ησυχία τον εαυτό τους, να επαναφέρουν και να περικλείουν μέσα στο σώμα τον νου, και μάλιστα στο ενδότατο σώμα του σώματος, αυτό δηλαδή που αποκαλούμε καρδιά;…

Εμείς όμως επαναφέρομε τον νου, όχι μόνο μέσα στο σώμα και στην καρδιά, αλλά και μέσα στον εαυτό του. Ας κατηγορούν λοιπόν εκείνοι που λένε ότι, αφού δεν είναι χωρισμένος ο νους, αλλά βρίσκεται μέσα στην ψυχή, πώς θα τον στείλει κανείς πάλι μέσα; Όπως φαίνεται, αγνοούν ότι άλλο είναι η ουσία του νου και άλλο η ενέργεια

…Γιατί βέβαια δεν τους διαφεύγει τούτο, ότι ο νους δεν είναι όπως τα μάτια που βλέπουν τα άλλα ορατά, αλλά δε βλέπουν τον εαυτό τους. Ο νους ενεργεί παρατηρώντας τα άλλα, όσα χρειάζεται, κι αυτό το ονομάζει “ευθεία κίνηση του νου” ο Μέγας Διονύσιος·

Επανέρχεται όμως στον εαυτό του και ενεργεί καθ’ εαυτόν, όταν βλέπει τον εαυτό του. Αυτό το ονομάζει “κυκλική κίνηση του νου” ο ίδιος Διονύσιος. Αυτή η ενέργεια του νου είναι η ανώτερη και κατεξοχήν ταιριαστή σ’ αυτόν, με την οποία, ξεπερνώντας καμιά φορά τον εαυτό του συναντά το Θεό.

Γιατί λέει ο Μέγας Βασίλειος: «Ο νους που δε διασκορπίζεται προς τα έξω…». Βλέπεις από αυτό ότι ο νους βγαίνει από μέσα;

Έχει λοιπόν ανάγκη να επιστρέψει… Γι’ αυτό συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος: «…επιστρέφει πρός τον εαυτό του, και δια μέσου του εαυτού του ανεβαίνει στο Θεό σαν από δρόμο χωρίς κίνδυνο πλάνης». Γιατί αυτού του είδους η κίνηση του νου, όπως λέει και ο απλανής εκείνος θεωρός των νοερών Διονύσιος, είναι αδύνατον να περιπέσει σε οποιαδήποτε πλάνη…

προχωρώντας με τη βοήθεια του Θεού στο καλύτερο, και κάνοντας τον νου τους ακίνητο προς τα γύρω του και καθαρό απ’ όλα, μπορέσουν να τον συγκεντρώσουν σε ενοειδή συνέλιξη…

Κι αφού, όπως λέει κάποιος από τους μεγάλους Πατέρες σχετικά μ’ αυτά, ο εσωτερικός άνθρωπος, μετά την παράβαση του Αδάμ, συνηθίζει να εξομοιώνεται με τα εξωτερικά σχήματα, πώς δε θα βοηθήσει πολύ εκείνον που καταγίνεται με προθυμία να στρέψει τον νου του στον εαυτό του, έτσι που να μην ακολουθεί την κατ’ ευθείαν, αλλά την κυκλική κίνηση που είναι απλανής, το να μην περιφέρει τα μάτια του εδώ κι εκεί, αλλά να τα στηρίζει όπως σε κάποιο στήριγμα στο στήθος του ή στον ομφαλό;

Συστρέφοντας δηλαδή όσο μπορεί εξωτερικά τον εαυτό του σαν κύκλο, παρόμοια με την κυκλική κίνηση του νου που επιδιώκει μέσα του, με το σχήμα αυτό του σώματος θα στείλει μέσα στην καρδιά του και τη δύναμη του νου που διαχέεται έξω με την όραση…


Επίσης πρέπει και ο ίδιος ο νους, ως αμερής και απλή και αυτοτελής ουσία που είναι, καθαρή και φωτοειδής, να προσέχει και να φυλάει τον εαυτό του αμέτοχο και χωρισμένο από τη φαντασία. Γιατί έχει και αυτός από τον εαυτό του τη φυσική δύναμη γι’ αυτό, όπως και για να περιστρέφεται, να επανέρχεται και να κινείται ακράτητα προς τον εαυτό του. Τούτο είναι η «στάση» του νου, η οποία γίνεται σ’ αυτόν από τη θεία χάρη, σύμφωνα με τον Ιωάννη της Κλίμακος που λέει : «Μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να σταματήσει το νου».

Γιατί ο νους, αν και ως δύναμη της ψυχής κινείται και κατά κάποιο τρόπο εξουσιάζεται από αυτή, είναι ωστόσο και ονομάζεται οφθαλμός της ψυχής, παρ’ όλο που, όπως είπαμε, είναι προικισμένος και με κάποια δική του δύναμη φυσική, απλή και αυτοτελή. Γι’ αυτό και όταν ο νους βρίσκεται σε φυσικές σχέσεις με την ψυχή και τις δυνάμεις της, τότε είναι και δυνάμει νους και τότε καλείται «ψυχικός άνθρωπος».

Όταν όμως αναλάβει τη δική του φυσική και απλή αξία και λαμπρότητα της ουσίας του, την αμερή και αυτοτελή και αυτεξούσια, όταν δηλαδή ελευθερωθεί από τις σωματικές και ψυχικές φυσικές σχέσεις και κινήσεις και αξιωθεί, από δυνάμει νους που είναι, να γίνει «ενεργεία νους», όταν δηλαδή προκόψει και φτάσει στον υπέρ τη φύση «πνευματικό άνθρωπο», τότε πλέον επανέρχεται αταλάντευτα πάντοτε στον εαυτό του και μέσω του εαυτού του ανεβαίνει ακράτητος και ελεύθερος απ΄ όλα στην ασχημάτιστη και άμορφη και απλή έννοια του Θεού, 

όπως λέει ο μέγας Βασίλειος: «Ο νους που δε διασκορπίζεται προς τα έξω, ούτε διαχέεται με τα αισθητήρια προς τον κόσμο, επιστρέφει στον εαυτό του, και μέσω του εαυτού του ανεβαίνει στην έννοια του Θεού· και καθώς περιλάμπεται και καταφωτίζεται από το κάλλος εκείνο, λησμονεί και αυτή την ανθρώπινη φύση».

Και τότε ο νους ξαναπαίρνει το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση και το διατηρεί σώο, επειδή είναι νους· και μέσω του εαυτού του χωρίς άλλη μεσολάβηση ενώνεται νοερά και συναναστρέφεται με τον θείο νου, δηλαδή με το Θεό.

Αυτή είναι η κυκλική κίνηση, δηλαδή η επάνοδος και στροφή και ένωση του νου προς τον εαυτό του και διά μέσου του εαυτού του προς το Θεό, χωρίς κίνδυνο πλάνης και σφάλματος, επειδή είναι ένωση ακατάσχετη και άμεση που υπερβαίνει κάθε νόηση και είναι όραση που υπερβαίνει κάθε όραση…


Λέει και ο μέγας Διονύσιος : «Μία κίνηση της ψυχής είναι η κυκλική, δηλαδή η είσοδός της στον εαυτό της από τα έξω, και η ενιαία συσπείρωση των νοερών δυνάμεών της όπως σε κύκλο. Αυτό της χαρίζει το να μην περιπλανιέται, και από τα πολλά εξωτερικά την ξαναγυρίζει και τη συγκεντρώνει στον εαυτό της· κατόπιν, αφού γίνει ενιαία, την ενώνει με τις δυνάμεις της που είναι ενιαία ενωμένες, κι έτσι τη χειραγωγεί στο Καλό και Αγαθό, που είναι πάνω απ΄ όλα τα όντα και ένα και το ίδιο και άναρχο και ατελεύτητο.

Άλλη κίνηση της ψυχής είναι η ελικοειδής· κατ’ αυτήν η ψυχή ελλάμπεται τις θείες γνώσεις κατά τρόπο οικείο προς αυτήν, όχι νοερά και ενιαία, αλλά λογικά και αποδεικτικά, και με σύνθετες και μεταβατικές ενέργειες…

Η τρίτη κίνηση της ψυχής είναι η “κατ’ ευθείαν”, όταν αυτή δεν εισέρχεται στον εαυτό της και δεν κινείται με ενική νοερότητα, όπως κάνει στην κυκλική κίνηση, αλλά προχωρεί προς τα γύρω της εξωτερικά· κι από αυτά, σαν από κάποια σύμβολα ποικίλα και πολλά, ανυψώνεται στις απλές και ενωμένες θεωρίες».

Και ο άγιος Μάξιμος: «Όταν ο νους λάβει την άμεση ένωση με το Θεό, τότε η φυσική δύναμη του νου να νοεί και να νοείται μένει αργή τελείως. Όταν λοιπόν λύσει τη δύναμη αυτή και νοήσει κάποιο από τα δημιουργήματα, χωρίζει τον εαυτό του από το Θεό, γιατί διακόπτει την ένωση αυτή που υπερβαίνει κάθε νόηση. Όσο είναι με αυτή ενωμένος με το Θεό, μεταθέτει από τον εαυτό του το νόμο της φύσεως σαν αμετακίνητο βουνό, επειδή ξεπέρασε τη φύση κι έγινε κατά μετοχή θεός».

Και πάλι λέει: «Ο καθαρός νους με την ένωσή του με την Αιτία των όντων έρχεται σε μιά σχέση που υπερβαίνει κάθε νόηση, παύοντας την πολυποίκιλη φυσική κίνηση και σχέση του προς όλα όσα δεν είναι Θεός και φτάνοντας στην άρρητη κατάληξη όπου, με τρόπο που ξεπερνά τη γνώση, κρατά μόνο την υπέρ νόηση παμμακάριστη σιγή, την οποία δεν μπορεί διόλου να φανερώσει λόγος ή νόηση, αλλά μόνο η πείρα της μετοχής εκείνων που αξιώθηκαν να την απολαύσουν πέρα από τη νόηση. Σημάδι της ευδιάγνωστο και σε όλους καταφάνερο είναι η συνειδητή και τέλεια αναισθησία και διάσταση της ψυχής προς τον παρόντα αιώνα.

Όταν λοιπόν ο νους δε βοηθείται από την ψυχή στο να κινείται πάντοτε προς το Θεό, ούτε ο ίδιος πραγματώνει και ενεργεί το δικό του έργο, δηλαδή να επιστρέφει στον εαυτό του κι έτσι ν’ ανεβαίνει ελεύθερα στην έννοια του Θεού, ή μάλλον όταν δεν καρπώνεται τούτο και από τα δύο, αλλά ενώνεται με τη φαντασία, τότε πλέον και ποικίλλεται και βρίσκεται μακριά από το Θεό»…

''Οι τρείς κινήσεις της ψυχής – ευθεία, ελικοειδής, κυκλική – σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας.''



Σχόλιο Π. κοινωνίας: ''Μάθετε καλά, αδελφοί, το αληθές εκτύπωμα της σφραγίδας του Χριστού. Αναγνωρίστε, οι πιστοί, τις ιδιότητες του χαρακτήρα της.

Μία πραγματική σφραγίδα υπάρχει, η έλλαμψη του Πνεύματος αν και πολλές είναι οι όψεις των ενεργειών της, και πολλά τα γνωρίσματα των αρετών της…(Πεντηκοστή).

Και όπου υπάρχει απαύγασμα φωτός, εκεί υπάρχει χορηγία όλων των καλών και η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, φυτεμένη στην καρδιά…(νοερά προσευχή).

Αν όμως δεν λάβαμε ακόμη τον Χριστό ή τη σφραγίδα Του, και δεν διακρίνουμε τα προαναφερθέντα σημεία μέσα μας, τότε μάλλον ζει μέσα μας ο δόλιος κόσμος, και εμείς ζούμε δυστυχώς σ’ αυτόν…'' ~ Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός Λόγος



Εκείνο είναι τό κλειδί τής ορθοδόξου θεολογίας... ~ π. Ιωάννης Ρωμανίδης

Η ορθόδοξη θεολογία έχει κυκλικό χαρακτήρα. Είναι σάν ένας κύκλος. Όπου κι άν ακουμπήσης πάνω στόν κύκλο, ξέρεις όλο τόν κύκλο, γιατί όλος ο κύκλος ο ίδιος είναι...

Όλα ανάγονται στήν Πεντηκοστή τά μυστήρια τής Εκκλησίας, όπως η ιερωσύνη, ο γάμος, τό βάπτισμα, εξομολόγηση κλπ., οι αποφάσεις τών Συνόδων κλπ.

Εκείνο είναι τό κλειδί τής ορθοδόξου θεολογίας, η Πεντηκοστή. Γι’ αυτό καί εκείνος πού φθάνει στήν θέωση μετά τήν Πεντηκοστή, οδηγείται εις πάσαν τήν αλήθειαν... 

~ π. Ιωάννης Ρωμανίδης 


Περί Κυκλικής και απλανής κίνησις νοεράς προσευχής ~ Αγίου Διονύσιου Αεροπαγίτου

Περί Κυκλικής και απλανής κίνησις νοεράς προσευχής
(οι τρείς τρόποι λειτουργίας της Νοεράς ενέργειας στήν καρδιά)

Μυστική θεολογία ~ Αγίου Διονύσιου Αεροπαγίτου

''...Μόνον η κυκλική αυτή κίνησις του νοός είναι απλανής, επειδή εις αυτήν δεν μπορεί να εισέλθη η πλάνη του διαβόλου.

Εις τας δύο άλλας κινήσεις του νοός, την ευθείαν και ελικοειδή, προχωρεί η πλάνη και η απάτη του διαβόλου...

Ευθεία κίνησις του νοός είναι: όταν ο νους από τις εικόνες των αισθητών πραγμάτων αναβιβάζεται εις την νοητήν αυτών θεωρίαν.

Ελικοειδής δε κίνησις του νοός είναι: όταν ο νους φωτίζεται τας θείας γνώσεις όχι νοερώς, αλλά συλλογιστικώς και μεταβατικώς. Αποτελεί δηλ. μικτήν κίνησιν κυκλικής και ευθείας...

Δια τούτο ασφαλεστέρα είναι η κυκλική κίνησις του νοός, η οποία επιτυγχάνεται δια της επιστροφής του νοός εις την καρδίαν και της νοεράς προσευχής που λέγεται ταυτοχρόνως....'

~ Άγιος Διονύσιος Αεροπαγίτης

Να εκριζώσης από τα βάθη σου τις προλήψεις και τις αμαρτωλές επιθυμίες και δια της επιστροφής του νοός σου εις τον οίκον σου και της λειτουργίας της νοεράς και αδιαλείπτου προσευχής να αρχίζης να τρέφεσαι από τα κάλλη του ουρανού.

Την επιστροφήν αυτήν του νοός την διδάσκουν όλοι οι Νηπτικοί Πατέρες και λέγουν ότι πρέπει να γίνεται με την κλίσιν της κεφαλής και την κάμψιν του σώματος προς τα εμπρός.

Ονομάζεται δε η επιστροφή αυτή υπό του Διονυσίου του Αεροπαγίτου,

κυκλική και απλανής κίνησις του νοός.

Η επιστροφή αυτή του νοός εις την καρδίαν και η επιμονή εις αυτήν την εργασίαν και η φυλακή και η τήρησις της νοεράς προσευχής καθιστούν τον νουν ικανόν να βλέπη τας κακάς κλίσεις της καρδίας του, τας πονηράς κινήσεις των λογισμών του, τας επιβουλάς και τας κλοπάς των πονηρών πνευμάτων.

Βλέπει εκεί εις το βάθος της καρδίας, όλα τα σφάλματά του καθαρά και επικαλείται τον Ιησούν εις βοήθειαν και πενθεί και μετανοεί και λυπείται και αποκτά ταπείνωσιν αληθινήν.

Δια τούτο πάλι ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος είπε:

«Την πνευματικήν σου κατάστασι θα σου την φανερώση η προσευχή σου. Οι θεολόγοι άλλωστε εχαρακτήρισαν την προσευχή καθρέπτη του μοναχού...»

(Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, Λόγος ΚΗ', 38).

Kαθώς και ο παππούς Ιωσήφ, συμφώνως της εμπειρίας της ευχής νοουμένης μαρτυρεί:

''Εκτός της κυκλικής νοεράς προσευχής, όλες οι άλλες προσευχές ενδέχεται να μετατραπούν συν τω χρόνω. Όπου χάνεται η απλότης και άρχεται να ψηφίζη τον εαυτόν του ο άνθρωπος...'' ~ Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας)

Επιλεκτικά αποσπάσματα μετά σχολιασμού απο:

Σύνταξη κειμένου Δημήτρης Ρόδης

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022

Έρχεται Άει - Δημητριού, του αντάρτη λαϊκού...


Έρχεται Άει - Δημητριού, του αντάρτη λαϊκού...

Ένας λαϊκός ήταν ο Άγιος Δημήτριος, δεν έγινε βέβαια μοναχός ούτε Ιερέας, το επάγγελμα του ήταν στρατιώτης, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να αγαπήσει πολύ Τον Χριστό, να γίνει Απόστολος Θεού, κήρυκας Αληθείας, ''αντάρτης'' για το φρόνημα του κόσμου, και Άγιος και Μυροβλύτης...

Ίσως τώρα η έκφραση ''αντάρτης'', 
ακουστεί κάπως περίεργα...

Για αυτόν το λόγο, ας το λάβουμε πιο θεολογικά, 
πιο ''επίσημα'':

''Η Ἐκκλησία δέν δεσμεύεται ἀπό κανέναν στό νά λέγη τήν ἀλήθεια, οὔτε καί ἀπό τόν νόμο. Οἱ ἅγιοι διά μέσου τῶν αἰώνων ὁμολογοῦσαν τήν ἀλήθεια, κήρυτταν τήν μετάνοια, παρουσίαζαν τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ...

Κατά τήν διάρκεια τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες, καί οἱ Μάρτυρες, θυσία­σαν τήν ζωή τους γιατί δέν ἤθελαν νά ἐφαρμόσουν τούς νόμους τοῦ Κράτους, πού εἶναι ἀντίθετοι μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ...'' ~ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος

Και όποιος επιθυμεί, εννόησε.. το νόημα.

Δημήτρης Ρόδης,
Εύχεστε.


* Προ ημερών, η Τίμια κάρα του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη, ξεκίνησε έξαφνα να μυροβλύζει... 
Ζεί Κύριος Ο Θεός. 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2022

Οι δυσκολίες στη ζωή μας


Ξέρεις τι είναι οι δυσκολίες στη ζωή μας;

Ένας τρόπος, για να γυμνάζεται η ψυχή μας.
Ένας τρόπος για να μένει υγιής.

Όπως, όταν το σώμα μας, μένει για καιρό αγύμναστο πλαδαρεύει, γίνεται αδύναμο και έπειτα αρρωσταίνει, το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή…

Όταν δεν την προσέχουμε, όταν δεν την γυμνάζουμε, κινδυνεύει να αρρωστήσει.

Έρχονται όμως οι δυσκολίες της ζωής και μας ταρακουνάνε.
Μας ξυπνάνε.

Έρχονται οι δυσκολίες και όλο μας το σύστημά ξαναενεργοποιείται.

Και έτσι και η ψυχή βρίσκει τη φόρμα της ξανά και ο άνθρωπος πάλι τον προορισμό του.

Τα λέω σε σένα, για να τα ακούω εγώ.

Να ξέρεις.

πηγή 


Όλα τα πάθη, με τη νηστεία και την προσευχή…


Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: «Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες κι όλα τα πάθη, με τη νηστεία και την προσευχή αποβάλλονται..»


Στη Μάνη κάποτε, για τον Χριστοφόρο τον Παπουλάκο, δεν μνημόνευαν ούτε Bασιλιά ούτε Δεσπότη!


Στη Μάνη κάποτε, για τον Χριστοφόρο τον Παπουλάκο, δεν μνημόνευαν ούτε τον Bασιλιά, ούτε και τον Δεσπότη. Διότι οι παλαιοί χριστιανοί είχαν επίγνωση της Αληθείας, και Δογματική συνείδηση... 

Και η Αλήθεια ιστορικά, δεν είναι η εκάστοτε  αποκλίνουσα σύνοδος, η υποταγμένη στόν Καίσαρα της κάθε εποχής. Αλήθεια είναι Ο Χριστός, και οι Άγιοι Αυτού. 


«Παπουλάκος», Κωστή Μπαστιά, 7η έκδοση, εκδοτική Αθηνών 1984, σελ. 299. Πηγή: tasthyras.wordpress.com


Δείτε και: Ο Άγιος Πορφύριος περί της Αγιότητας του Οσίου μοναχού Χριστοφόρου Παπουλάκου. 

''Είχα πάρει το 1971-72, μια φωτογραφία του π. Χριστοφόρου Παπουλάκου και πήγα στόν Άγιο Πορφύριο και την έδειξα... Την κοίταξε καλά-καλά, και μου είπε: ''Ωω ο καυμένος, είναι Μεγάλος Άγιος.. Μεγάλος Άγιος'' (Μαρτυρία Παρασκευά Λαμπρόπουλου)

         

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Καρακάλλου, Γέροντας Φιλόθεος, καταθέτη μαρτυρίες για τον Ισαπόστολο π. Χριστοφόρο Παπουλάκο.


*****

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

Ο ευλογημένος γάμος ~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός


Ο ευλογημένος γάμος

Καὶ παρήγγειλεν ὁ Κύριος νὰ παίρνη ὁ ἄνδρας μίαν γυναίκα· ὁμοίως καὶ ἡ γυναίκα ἕνα ἄνδρα. Καὶ ἀφοῦ ἀρραβωνιασθοῦν, νὰ ἐξομολογηθοῦν τὸ ἀνδρόγυνον μὲ πίστιν καθαράν, μὲ φόβον καὶ τρόμον καὶ μὲ εὐλάβειαν, καὶ νὰ μεταλαμβάνουν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια μὲ φόβον καὶ τρόμον καὶ εὐλάβειαν. Καὶ ἀφοῦ μεταλάβουν, νὰ στεφανώνωνται μέσα εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ σμίγουνε.

Εἰ δὲ καὶ παίρνετε οἱ ἄνδρες δυὸ ἢ τρεῖς γυναίκας, ὁμοίως καὶ αἱ γυναῖκες ἀπὸ δυὸ ἢ τρεῖς ἄνδρας, δὲν εἶνε εὐλογημένος ὁ γάμος, ἀλλὰ λέγεται ἐκεῖνος ὁ γάμος πορνεία καὶ μοιχεία.

~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός


Σχόλιο Π. κοινωνίας: Ίσως σε κάποιους σύγχρονους χριστιανούς τα τελευταία λόγια του Ισαποστόλου και Αγίου Κοσμά του Αιτωλού φανούν κάπως ''σκληρά''. Είναι όμως πέρα για πέρα αληθινά εξ απόψεως του Θεού και της Ορθοδόξου Αγιοπνευματικής Παραδόσεως, φτάνει να ενθυμηθούμε τον λόγο Του Θεού: ''ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σάρξ μία. ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω.'' (Ματθ. 19,6). Kαθώς και «απεχθάνομαι το διαζύγιο» (Μαλαχίας 2:16).

Υπάρχει βέβαια μέσα στο άπειρο έλεος και οικονομία του Θεού, και η μία και μόνη περίπτωση που ο επιτρέπεται ο δεύτερος γάμος.


Μετάφραση: Σας λέγω δε τούτο· ότι όποιος χωρίσει την γυναίκα αυτού, δι' οιανδήποτε άλλην αιτίαν πλην της πορνείας, και νυμφεφθή άλλην, διαπράττει μοιχείαν· και εκείνος που θα λάβη ως σύζυγον διαζευγμένην γυναίκα, διαπράττει μοιχείαν”.

Είναι ξεκάθαρο απο τα άνωθεν πως ενα δεύτερος γάμος, είναι πορνεία και μοιχεία, μόνον εκτός από την περίπτωση της συζυγικής απιστίας.

Σε κάθε περίπτωση,  ενα νιόπαντρο ζευγάρι είναι ανάγκη να ξεκινά τον βίο του Χριστοκεντρικά, με Πίστη, Αγάπη, και Εμπιστοσύνη πρός τον Θεο, κι ο ένας σύζυγος πρός τον άλλον, ενθυμούμενοι πάντοτε τον λόγο του Μεγάλου Βασίλειου, πως ο πραγματικός σκοπός του Γάμου στήν Ορθοδοξία, δεν είναι απαραίτητα η τεκνογονία, αλλά το να βοηθήσουν ο ένας σύντροφος τον άλλον να σώσουν την ψυχή τούς. Εύχεστε.

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2022

''Όταν με μία πανδημία.. θα αποκρύβονται όλοι να σωθούν! ~ Αποκάλυψη του Ιωάννη


OTAN με μία πανδημία ,
σαν ένα νέφος μολυσμένο ...

που εξαπλώνεται ασταμάτητα παντού, καταρρέουν όλες οι ανθρώπινες σιγουριές και βεβαιότητες.

Όταν η εφήμερη λάμψη σκοτεινιάζει .
Όταν αφανίζονται οι ματαιότητες
και ο πολιτισμός ανατρέπεται…

τότε οι άνθρωποι άρχοντες, μεγιστάνες, φτωχοί, στρατιώτες, δούλοι, και ελεύθεροι…

σαν τους τρομαγμένους νεοσσούς αποκρύβονται να σωθούν !

(Αποκάλυψη, κεφ. στ΄)

(Αναπαράσταση της πανδημίας όπου εξαπλώνεται παντού σαν νέφος, και όλοι οι άνθρωποι, ''άρχοντες, μεγιστάνες, φτωχοί, στρατιώτες, δούλοι, και ελεύθεροι..'' όλοι θα κρύβονται για να σωθούν. Εικόνα απο: Τοιχογραφίες Αποκαλύψεως, Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους ~ 1553)

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

Tο άκτιστο φως και η θεωρία του ~ Αγίου Σιλουανού βίος

Tο άκτιστο φως και η θεωρία του 
~ Αγίου Σιλουανού βίος

Ο Άγιος Σιλουανός έγινε “γνωστός” στον ελληνικό ορθόδοξο χώρο,

από τη θαυμάσια βιογραφία που συνέταξε ο μακαριστός γέροντας Σωφρόνιος, ηγούμενος της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ-Αγγλίας, ο οποίος ήταν πνευματικό τέκνο του Αγίου Σιλουανού.

Ο Άγιος καταγόταν από τη Ρωσία και από γονείς ευλαβείς και πιστούς. 

Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε για τον πατέρα του: “Εγώ εις το μέτρον του πατρός μου δεν έφθασα. Εκείνος ήτο εντελώς αγράμματος και το “Πάτερ ημών” εισέτι απήγγελλεν εσφαλμένως έμαθεν αυτό έξ ακοής εν τω ναώ, αλλ’ ήτο πράος και σοφός άνθρωπος”.

Τα νεανικά του χρόνια χαρακτηρίζονται από τη συνηθισμένη στα χρόνια εκείνα αμαρτωλότητα και χαλαρή πνευματική ζωή, που αυτή σήμαινε γλέντια, μέθη, χορούς και ασωτίες...

Μια μέρα άκουσε μια φωνή στον ύπνο του να του λέει:

“Εις Εμέ δεν είναι αρεστόν να βλέπω τα έργα σου...

Η φωνή αυτή ήταν της Υπεραγίας Θεοτόκου όπως διακήρυττε ο Άγιος Σιλουανός και ήταν για να τον επαναφέρει στον δρόμο του Υίου της...

Όταν έγινε 27 ετών, αφού έλαβε τις ευχές του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Αγίου Σιλουανού, από τους γνωστότερους άγιους Πνευματικούς, ανεχώρησε στο Άγιο Όρος και εγκαταβίωσε στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, στο Ρωσικό. 

Στο πολυάνθρωπο αυτό μοναστήρι ο Άγιος Σιλουανος διακόνησε δεκαετίες ελπίζοντας πως θα μπορούσε να κρύψει την αρετή του. Όμως ο Κύριος τη φανέρωσε προς ωφέλεια πολλών.

Η ζωή του ως μοναχού ήταν αυστηρή και κοπιώδης. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού γλύκαινε την ψυχή του. 

Δυο ώρες ύπνο το εικοσιτετράωρο ήταν αρκετές παρά τον κόπο της ημέρας.

Πολέμησε και νίκησε τον ύπνο και τους δαίμονες.

Αξιώθηκε από τον Θεό πολλών θεοφανειών-θεωριών και χαρισμάτων.

Μια μέρα όταν πήγε για εσπερινό στον ναό του Αγίου Προφήτη Ηλιού στον Μύλον, στα δεξιά της Αγίας Πύλης εκεί που είναι η εικόνα του Χριστού, είδε ζωντανό τον Χριστό. 

“Την στιγμήν της εμφανείας του Θεού, η όλη αυτού ύπαρξις επληροφορήθη, ότι αφέθησαν αί αμαρτίαι αυτού”.

Άλλη φορά σε ερώτησή του προς τον Χριστόν, τι πρέπει να κάνει για να ταπεινωθεί, άκουσε τον Χριστό να μιλάει στην καρδιά του, και να τον πληροφορεί ότι πρέπει να ''κρατεί τον νουν του στον Άδη και να μην απελπίζεται...''

Γενικά η όλη του μοναχική ζωή ήταν ένας αγώνας πως να κρατήσει την προσευχή αδιάλειπτη και να μην λυπήσει τον Χριστόν. 

Το τέλος του ήταν ήσυχο, σιωπηλό, γαλήνιο όπως ήταν όλη η μοναχική του βιοτή.

Ο Άγιος Σιλουανός άφησε γραφές και διδασκαλία πλήρεις χάριτος και Πνεύματος Αγίου. 

Έζησε οσιακώς 46 χρόνια στο μοναστήρι όπου εκοιμήθη το 1938.

Ο Άγιος Σιλουανός συγκαταριθμήθηκε στην χορεία των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας το 1987.

“Διό και θεσπίζομεν συνοδικώς και διοριζόμεθα και εν Αγίω διακελευόμεθα Πνεύματι, όπως από του νύν και εις το εξής εις αιώνα τον άπαντα ο Γέρων Σιλουανός ο Αγιορείτης συναριθμήται τοίς οσίοις και αγίοις της Εκκλησίας άνδρασιν, ετησίοις ιεροτελεστίαις και αγιστείαις τιμώμενος και ύμνοις εγκωμίων γεραιρόμενος τη κδ’ Σεπτεμβρίου, εν η μακαρίως προς τον Κύριον εξεδήμησεν”.

Ακολούθως παραθέτουμε σύντομη διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού περί του Ακτίστου Φωτός και της θεωρίας του, μέσα από τα γραπτά του κείμενα.

Ο Θεός αναφέρει ο Άγιος Σιλουανός εμφανίζεται πάντοτε στο φως και ως φως. 

Είναι καινο-διαθητική η μαρτυρία που ο Κύριος ονομάζει τον εαυτό Του ως Φως. “Εγώ είμι το Φως του κόσμου” και αυτό ψάλλει η Εκκλησία “εν τω φωτί σου οψόμεθα Φως”.

Το άκτιστο Φως είναι η προς τη φύση του θείου ενέργεια κατά τελείως διαφορετικό από το φυσικό φως. Κατά τη θέα του επικρατεί προπαντός η αίσθηση του ζωντανού Θεού, που απορροφά ολόκληρο τον άνθρωπο.

Εδώ βλέπομε ακριβώς την Παλαμική θεωρία περί ακτίστου φωτός, ότι είναι θεία ενέργεια που ζωοποιεί και θεοποιεί τον άνθρωπο. 

Έχομε διάκριση ουσίας και ενέργειας.

Η όραση αυτή του Θεού είναι η θεωρία Του, είναι η θέωση.

Ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό, όταν φθάσει σε μέτρα πνευματικά.

Η θέωση αυτή είναι η κατά Θεόν κοινωνία και μέθεξις στις θείες Του ενέργειες.

Βλέπει με το πνεύμα τον Αόρατο. Τον αναπνέει, βρίσκεται όλος κοντά Του.

Ο ίδιος ο άνθρωπος μένει τότε στο φως κι εξομοίωνεται με το φως που βλέπει πνευματοποιείται απ’ αυτό και δεν βλέπει και δεν αισθάνεται ούτε τη δική του υλικότητα ούτε την υλικότητα του κόσμου. 

“Ο θεούμενος άνθρωπος βλέπει τον Χριστό εν τη δόξη αυτού και όταν “ο άνθρωπος βλέπει αοράτως και ακούη ανηκούστως και νοή “ανοήτως” την δόξαν του Θεού τότε ακριβώς σταματά η νόηση και μάλιστα νοεί ότι δεν νοεί”.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει ότι: “εκείνοι που πέτυχαν τον σκοπό για τον οποίον δημιουργήθηκαν δηλαδή τη θέωση κι αυτοί λοιπόν είναι μέσα στον Θεό, αφού από Αυτόν θεοποιούνται και ο Θεός μέσα σ’ αυτούς αφού Αυτός τους θεοποιεί. Επομένως κι αυτοί μετέχουν στην θεία ενέργεια”.

Όλα όσα είναι ο Θεός, θα είναι και όποιος θεωθεί με τη χάρη, έκτος από την ουσία του Θεού.

Ακριβώς εδώ έγγυται ο σκοπός της ενανθρωπήσεως όπου κατά τον Μέγα Αθανάσιο:

“Αυτός γάρ ενηνθρώπησε, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν”. 

“Ο Θεός ενεργεί, ο άνθρωπος δέχεται. Και τότε δεν ξέρει ούτε διάστημα ούτε χρόνο ούτε γέννηση ούτε θάνατο ούτε φύλο ούτε ηλικία ούτε κοινωνική η ιεραρχική θέση ούτε άλλες συνθήκες και σχέσεις του κόσμου τούτου. Ήρθε ο Κύριος, η Άναρχη ζωή και το Φως της ζωής να επισκεφθεί με έλεος τη μετανοούσα ψυχή”.

Ο θεούμενος άνθρωπος όταν γίνει κατά χάριν θεός τότε δεν περιορίζεται από τις συμβατικότητες του κόσμου τούτου, δεν υπάρχει γι’ αυτό χώρος, χρόνος, ηλικία και τα άλλα τα του κόσμου τούτου... 

Είναι δε χαρακτηριστικό στους βίους των Αγίων όπου μεταφερόταν με τη χάρη του Θεού, από ένα τόπο σ’ άλλο ενώ ήταν “εν ζωή”.

Έδώ βλέπομε ότι ο άνθρωπος όταν φθάσει σε μέτρα αγιότητος καταργούνται οι περιορισμοί. 

Γι’ αυτό και ο Άγιος Σιλουανός λέει ότι ο Θεός ένεργεί και ο άνθρωπος δέχεται.

“Όντας η ψυχή σ’ αυτή την κατάσταση του φωτισμού, ο Θεός ευδοκεί και κατά το θέλημα Του, τον καταξιώνει θείας αρπαγής. Τον περικυκλώνει η άκτιστη ενέργεια του Θεού και ο άνθρωπος αποκτά την εμπειρία της θεϊκής εκστάσεως, της θεώσεως, που τον μεταφέρει από τον τόπο και τον χρόνο της επίγειας Εκκλησίας στη χαρά της Άνω Ιερουσαλήμ και στη μετοχή της θείας δόξης”.

“Η πραγματική θεωρία έρχεται άνωθεν, με ηρεμία. Η υπαρξιακή θεωρία δεν είναι σαν την αφηρημένη, τη διανοητική. Είναι ποιοτικά διαφορετική, είναι το φως της ζωής που δίνεται από την ευδοκία του Θεού, κι η οργανική οδός προς αυτό είναι, όχι η διανόηση άλλ’ η μετάνοια”.

Ο Άγιος Σιλουανός γνωρίζει πολύ καλά από την εμπειρία όπως και όλοι οι Άγιοι, ότι η θεωρία είναι ακριβώς η θέα του Θεού. 

Για να φθάσει κανείς σ’ αυτή δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από την άσκηση. Η διανόηση, όπως πίστευε ο Βαρλαάμ απορρίπτεται όσον αφορά τον δρόμο προς τη θέωση. Ο Θεός δεν είναι διανόηση είναι ζωή, είναι εμπειρία είναι μέθεξις.

Ο Άγιος Σιλουανός γράφει ότι:

“Αν όλοι οι άνθρωποι μετανοούσαν και τηρούσαν τις εντολές του Θεού, ο παράδεισος θα ήταν στη γή. Ο Κύριος δίνει παράδεισο και την αιώνια Βασιλεία μαζί Του σ’ όποιον μετανοεί.

Η μετάνοια και η τήρησης των εντολών καταξιώνουν τον άνθρωπο να πλησιάσει τον Θεό.

Ο γέροντας Σωφρόνιος, ο βιογράφος του βιβλίου του Αγίου Σιλουανού στο βιβλίο του “Περί προσευχής”, θέλησε να δείξει ότι οι εντολές και η τήρηση τους, είναι ο ασφαλέστατος δρόμος προς τη θέωση. 

Αναφέρει σχετικά oτι: “όταν ζώμεν εν τω πνεύματι των ευαγγελικών προσταγμάτων, είμεθα ήδη τεθεωμένοι, διότι η άναρχος ζωή διαπερά ημάς”. Και ακόμη: “ότι πάσα απόκλισις από της οδού των ευαγγελικών εντολών απομακρύνει από την οδό της γνώσεως εν τη οποία περικλείεται η αιώνιος ζωή”.

Στη συνέχεια της διδασκαλίας του περί “ακτίστου φωτός και θεωρίας αυτού”, ο “Αγιος Σιλουανός τονίζει ότι όταν ο Θεός εμφανίζεται σε μέγα φως τότε ο άνθρωπος δεν αμφιβάλλει καθόλου ότι αυτός που φανερώθηκε είναι ο Χριστός...

Για πλήρη εμπιστοσύνη όμως ο Άγιος, συμβουλεύει ότι η καταφυγή στους Αγίους Πατέρες, και ανθρώπους που αξιώθηκαν αυτής της θέας είναι ασφαλέστατο.


“Κατά την ώρα της προσευχής το πνεύμα του ανθρώπου βγαίνει έξω από τις εικόνες του κόσμου και εισέρχεται στη σφαίρα του ατέλειωτου φωτός, γιατί μια τέτοια όραση παρέχει μεγαλύτερη γνώση για τα μυστήρια του μέλλοντος”.

Ο θεούμενος όταν αρπαγή τότε γνωρίζει τον Θεό και αποκτά τη γνώση για τα μυστήρια. Ανοίγει τα πνευματικά του μάτια και καταλαμβαίνει τους λόγους των όντων, τα κεκρυμμένα μυστήρια.

Τρανό παράδειγμα είναι ο Απόστολος Παύλος ο οποίος “αρπάχθηκε” μέχρι τρίτου ουρανού και “οίδα τον τοιούτον άνθρωπον είτε εν σώματι είτε έκτος του σώματος ούκ οίδα ο Θεός οίδεν• ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ούκ εξόν ανθρώπου λαλήσαι”. Και άλλου “α οφθαλμός ούκ είδε και ούς ούκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ούκ ανέβα ά ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν”.

Έτσι και ο Άγιος Σιλουανός όπως λέει είναι αδύνατον να μιλήσει η ανθρώπινη γλώσσα γι’ αυτά που έζησε και είδε, και όταν η όραση τελειώσει τότε επιστρέφει σιγά-σιγά η ψυχή του στην αντίληψη του κόσμου, και στη γλυκεία χαρά της αγάπης του Θεού αλλά υπάρχει και κάποια λύπη, γιατί θα αρχίσει να βλέπει και πάλι το φως του φυσικού τούτου ήλιου. 

Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, και αυτός μιλάει για το αδύνατο της ανθρωπίνης γλώσσης να ερμηνεύσει τα μεγαλεία του Θεού και αυτά που καταξιώνεται να δεί ο θεούμενος.

“Εν τούτω και η γλώσσα μου εξαπορεί ρημάτων και τα τελούμενα ο νους ορά ούχ ερμηνεύει. Βλέπει και βούλεται ειπείν και λόγον ούχ ευρίσκει… ούκ οίδα καθώς είρηται, τι είπω περί του-του και ήθελον του σιωπάν (είθε και εδυνάμην!)”.

Ο Άγιος Σιλουανός αναφέρει ότι η ψυχή μετά την επιστροφή της στον κόσμο αισθάνεται μια λύπη. “Η ψυχή μου διψά τον ζωντανό Θεό. Η ψυχή μου ζητεί να γεμίση ξανά από τη χάρη του Κυρίου… Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και τον αναζητώ με δάκρυα”.

Η ψυχή θρηνεί και βοά προς το φως, προς τον Θεό “που εί Κύριε, που έδυ το κάλλος του Προσώπου Σου; Η ψυχή μου επί τοσούτον χρόνον δεν θεωρεί το φως Σου και οδυνωμένη Σε ζητεί μετά δακρύων. Που εκρύβη ο Κύριος μου; Ίνα τι δεν βλέπω Αυτόν εν τη ψυχή μου. Τί κωλύει Αυτόν να κατοική έντος μου;”.

Και σε ένα άλλο σημείο ο Άγιος Σιλουανός με γοερό θρήνο αναβοά προς τον Κύριο: “Που είσαι φως μου; Που είσαι χαρά μου; Ίνα τι εγκατέλιπές εμέ, και οδυνάται η καρδία μου; Ίνα τι εκρύβης απ’ εμού, και θλίβεται η ψυχή μου;… Ελθέ και χοροποίησόν με διά της ελεύσεώς Σου. Ίνα τι βραδύνεις Κύριε;”.

Αυτή τη θλίψη τη “φαινομενική θεοεγκατάλειψη” ζούνε ολοι oι Άγιοι με πόνο στην καρδιά.

Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, και αυτός με πόνο στην καρδιά όταν έγραφε τους ύμνους, τους θείους έρωτές του έλεγε: “Μηδείς ανθρώπων Δέσποτα, των εις σε πιστευόντων, μηδείς των εις το όνομα το Σόν βεβαπτισμένων το μέγα τούτο και φρικτόν υποστήσεται βάρος του χωρισμού Σου, εύσπλαγχνε, δεινή γάρ αυτή θλίψις, δεινή, ανυπόμονητος, αιώνιος η λύπη. Tι γάρ και χείρον έσεται του χωρισμού Σου Σώτερ; Τί δε οδυνηρότερον ζωής διαζευχθήναι;…”.

Η Θεία Χάρη σύμφωνα με τη θεολογία των Αγίων πατέρων μας έχει την ενέργεια να εγκαταλείπει σιγά-σιγά τον άνθρωπο και να τον αφήνει μόνο του. Η κατάσταση αυτή συνήθως μειώνεται και κρύβεται η πρώτη χάρις και ο άνθρωπος νομίζει ότι έχει υποστεί μια πτώση. 

Εδώ ακριβώς έγκειται η προσπάθεια του ανθρώπου στο να προσπαθήσει να την επανακτήσει με την άσκηση και τη μετάνοια.

Ο Θεός φαίνεται ότι κρύβεται, κατ’ ουσία δεν κρύβεται αλλά αυτός ενεργεί τον αγώνα αυτός δυναμώνει τον άνθρωπο αυτός κατά μυστικόν τρόπο παρηγορεί την ψυχή, και της δίνει δύναμη και κουράγιο ώστε να προχωρήσει. Κι ενώ ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι μόνος του, και νομίζει ότι χάθηκε εντούτις όμως ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει αλλά είναι δίπλα του...

Τέλος ο Άγιος Σιλουανός γράφει ότιτη θέωση ο άνθρωπος την επιδέχεται, δηλαδή ο Θεός είναι η ενεργούσα αρχή στην πράξη της θεώσεως δεν μπορεί να τελεσθή αλλιώς παρά με τη συμφωνία καί μάλιστα τη συνεργασία τού ίδιου του ανθρώπου”.
                                                                                 
Η θέωση αποτελεί τελικά δωρεά του Θεού, ο Θεός είναι ο Σωτήρας παντός αγαθού όπως γράφει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος “πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί καταβαίνον από του πατρός των φώτων”.

Ο άνθρωπος χωρίς να καταργείται το αυτεξούσιό του συνεργάζεται και ετοιμάζει τον εαυτόν του να δεχθεί αυτή τη θεία δωρεά και να καταστεί “σκεύος εκλογής”.

Η καθαρότητα είναι η οδός που προετοιμάζει τη φανέρωση της χάριτος 

Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται”.

Ο Θεός ενεργεί στον άνθρωπο εκείνο που έχει καθαρθεί με όλους τους τρόπους που προσφέρει η Εκκλησία μας και έτσι γίνεται δεκτικός του θείου ελέους. 

Η συνεργία του ανθρώπου, εκφράζεται στην προσπάθεια να ετοιμαστεί για τη μέθεξη του ακτίστου φωτός, και για την κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.

Tο άκτιστο φως και η θεωρία του 
~ Αγίου Σιλουανού βίος
_____________________________________________

Ιερομονάχου Τύχωνος Ανδρέου. Περιοδικό «Παράκληση», Διμηνιαία έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού, έτος 4ο, τ. 20, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2004. ~ Πηγή: diakonima.gr                                                        

Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: «Ἔκπτωσις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐκ τῆς ἀληθείας»!


Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: «Ἔκπτωσις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐκ τῆς ἀληθείας»!

Γράφει ὁ Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος

Θλιβερὰ γεγονότα ἐξετυλίχθησαν κατὰ τὸ Συλλείτουργον τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος εἰς Θάσον. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν ἔπρεπε νὰ παρευρεθῆ, διότι, ὡς ἀπεδείχθη, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἄδραξε τὴν εὐκαιρίαν, διὰ νὰ ὀξύνη τὴν ἀντιπαράθεσιν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας, διευρύνων τὸ ρῆγμα τῆς διχονοίας.

Ἦσαν προσυνεννοημένοι μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον ἢ ἐξεμεταλλεύθη ὁ Πατριάρχης τὴν παρουσίαν του, γνωρίζων ὅτι δὲν θὰ ἀντέδρα; Ὅποια καὶ νὰ εἶναι ἡ ἀπάντησις, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος βαρύνεται ἀπὸ συναυτουργίαν. Ὁ αὐτουργὸς ὅμως αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως παραμένει ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ἀντὶ νὰ ἀρκεσθῆ εἰς γενικάς φιλοφρονήσεις ὡς ἔπραξεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἐξετράπη πλήρως, ἀποκαλύπτων ὅτι δὲν ἔχει πλέον κανένα θεολογικὸν φραγμόν. Χαρακτηριστικὰ ἀνέφερεν εἰς τὴν ὁμιλίαν του κατὰ τὸ συλλείτουγον τῆς 4ης Σεπτεμβρίου 2022:

«Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὴν δύναμιν καὶ τὴν Χάριν νὰ ἐξάγη ἀξίους ἐξ ἀναξίων καὶ νὰ μεταποιῆ τὰ παλαιὰ καὶ ἐφθαρμένα εἰς νέα καὶ καινουργῆ… Μία τοιαύτη περίπτωσις ἐπανακάμψεως κατὰ τόπους Ἐκκλησίας εἰς τὴν εὐθυδρομίαν καὶ τὸν συγχρονισμὸν μετὰ τοῦ ὅλου τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ὀρθοδοξίας, ἀποτελεῖ καὶ ἡ περίπτωσις τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἡ κοινὴ τῶν Ὀρθοδόξων Μήτηρ, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπιφορτισμένη, ἐξ ἐπιταγῆς τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων, τὴν ἐπιτήρησιν τῆς εὐσταθείας τῶν Ἁγίων κατὰ τόπους τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ περιβεβλημένη εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ κατὰ καιρὸν Ἀρχιεπισκόπου αὐτῆς, τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, διὰ τῆς βαρείας καὶ ἐγκόπου ἐκκλήτου εὐθύνης, ἀποκατέστησεν ἓν βαρὺ καὶ χρονίζον σχίσμα μετὰ ἀπὸ πολλὴν μελέτην, προσευχήν, ἐνασχόλησιν, περίσκεψιν, στάθμισιν τῶν πολλαπλῶν παραμέτρων καὶ πάντοτε ἀφορῶ­σα εἰς τὸ μεῖζον συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας… ἀκόμη καὶ τὰ ἀρχαῖα Πατριαρχεῖα, ἀπεθύνονται εἰς αὐτὴν διὰ τὴν διευθέτησιν τῶν θεμάτων των.»

Ποία λέξις ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ὁμιλίαν; Ἡ λέξις «μετάνοια»! Δὲν ἀνέφερε καμίαν φοράν τὴν ἀνάγκην νὰ μετανοήσουν οἱ προσερχόμενοι! Ὡς νὰ ἦσαν ὅλα ἁπλὰ γραφειοκρατικὸς ἐκκλησιαστικὸς σχεδιασμός. Βεβαίως καὶ ἦτο ἀναμενόμενον ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος δὲν θὰ ἀνέφερε τὴν μετάνοιαν, διότι, ἂν εἶχον τοιαύτην, θὰ ἐνετάσσοντο εἰς τὴν Οὐκρανικὴν Ἐκκλησίαν τοῦ μόνου κανονικοῦ Κιέβου Ὀνουφρίου, ἂν εἶχον μετάνοιαν θὰ ἐδημοσίευε τὸ Φανάρι τὰς ἀνυπάρκτους γραπτοὺς μετανοίας τῶν… «Ἐξ ὄνυχος τὸν λέοντα». Ἂν δὲν ἀναφέρεται ἡ πλέον οὐσιώδης παράμετρος τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀντιλαμβάνεται ἕκαστος πόσο βαθέως ἀλλοτριωμένον εἶναι τὸ Φανάρι…

Τὰ ὑπόλοιπα, τά ὁποῖα ἀναφέρει εἶναι ἁπλῶς παπικὴ ἐκκλησιολογία: 

α) τὸ Φανάρι ὡς δῆθεν «κοινὴ Μητέρα» ἁπάντων, 

β) τὴν ἀνάθεσιν εἰς ἕνα πρόσωπον, τὸν «Ἀρχιεπίσκοπον Κων/λεως», δικαιοδοσίας ἐφ’ ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν, 

γ) ὅτι αἱ «Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι» καὶ οἱ «Ἅγιοι Πατέρες», δηλ. «θείῳ δικαίῳ», ὑπερύψωσαν δι’ εὐθύνης μίαν Ἐκκλησίαν, τὸ Φανάρι. 

δ) ἡ διάκρισις μεταξὺ «ἀρχαίων Πατριαρχείων» καὶ ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν, ὡς νὰ μὴ εἶναι ταυτόσημοι ἐκκλησιολογικῶς.

ε) τὸ δῆθεν δικαίωμα ἐπεμβάσεως μόνον τοῦ Φαναρίου εἰς τὰ ἐσωτερικὰ καὶ αὐτῶν τῶν λεγομένων «ἀρχαίων Πατριαρχείων». 

στ) ἡ ταύτισις τῆς «Ἐκκλησίας», ἡ χάρις τῆς ὁποίας «ἐξάγη ἀξίους ἐξ ἀναξίων», μὲ τὸ Φανάρι, 

ζ) ἡ ἄποψις ὅτι ἀρκεῖ νὰ κοινωνῆ κανεὶς μόνο μὲ τὸ Φανάρι, διὰ νὰ εἶναι ἀποκατεστημένος εἰς ὅλην τὴν Ὀρθοδοξίαν, καὶ.. 

ἡ) ἡ ἐκμηδένισις τοῦ ρόλου τῶν ὑπολοίπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καθὼς ἐπαρκοῦν μόνον αἱ ἀποφάσεις τοῦ Φαναρίου!

Δυστυχῶς, οἱ Ἱεράρχαι μας ἔχουν ἐλλιπῆ κατάρτισιν ἐπὶ τῆς ἐκκλησιολογίας καὶ δὲν κατανοοῦν ὅτι ὅλα ὅσα ἀναφέρει ὁ Πατριάρχης ὄχι μόνον εἶναι ἐσφαλμένα ἱστορικῶς, ἀλλὰ ἐκφράζουν πλήρως τὴν παπικὴν ἀντίληψιν.

Ἀκόμη ὅμως καὶ νὰ ἀποδεχθῆ κανείς τοὺς ἰσχυρισμοὺς αὐτοὺς, ἀπομένουν δύο ἐπιχειρήματα ἀκλόνητα: Πρῶτον, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶχε θέσει τὴν ὑπογραφὴν του δίς(!) εἰς ἐπίσημα ἔγγραφα ὅτι ἡ Οὐκρανία εἶναι δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ ὅτι ἐπιβεβαιώνει τὰς καθαιρέσεις καὶ ἀναθεματισμούς. Δεύτερον, ἀκόμα καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πάπας Ρώμης δὲν δύναται νὰ ἀναγνωρίση ἱερωσύνην εἰς ἀχειροτονήτους, πόσον μᾶλλον ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς»! Κι’ ὅμως ἔφθασεν εἰς τοιοῦτον σημεῖον νὰ διατείνεται ἄνευ ἐνδοιασμῶν ὅτι:

«ἡ δισχιλιετὴς ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας γέμει περιπτώσεων ἄνευ ἄλλης μυστηριακῆς λειτουργικῆς διατυπώσεως ἀποδοχῆς τῶν χειροτονιῶν»!

Μὲ ἁπλὰ λόγια: Δι’ ὑπογραφῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κων/λεως λαϊκὸς δύναται νὰ ἀνακηρυχθῆ Προκαθήμενος Ἐκκλησίας καίτοι ἀναθεματισμένος ἀπὸ πρωτοβάθμιον καὶ δευτεροβάθμιον δικαστήριον! Παπικώτερον καὶ αὐτοῦ τοῦ παπισμοῦ! Δὲν ἦτο, βεβαίως, ὁ μόνος παραλογισμὸς εἰς τὴν ὁμιλίαν του:

«Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία… Δὲν ἀπέκλεισεν ἐκ τῆς προνοίας καὶ ἀγάπης της οὐδεμίαν τῶν ἐκεῖσε ἐκκλησιαστικῶν ὀντοτήτων, ὡς ψευδῶς διαδίδεται. Δὲν παρεθεώρησε τὴν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας, ὡς ἦτο διαρθρωμένη εἰς τὴν χώραν τῆς Οὐκρανίας. Πάντας εἰς ἑνότητα ἐκάλεσεν. Ἀτυχῶς δὲν ἐξετιμήθη ὑφ’ ὅλων ἡ πρόσκλησίς μας αὐτή. Αἱ ἀνθρώπιναι διαφορετικαὶ τοποθετήσεις καὶ προοπτικαὶ δὲν ἔδωκαν χῶρον δι’ εὐρυτέραν θεώρησιν τοῦ προβλήματος ἀπὸ πλευρᾶς τῶν περὶ τὸν Μητροπολίτην Ὀνούφριον Ἁγίων Ἀρχιερέων.»

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἰσχυρίζεται, δηλαδή, ὅτι ἐνῶ ὑπῆρχε Κανονικὴ καὶ ὀργανωμένη Ἐκκλησία εἰς Οὐκρανίαν ὑπὸ τὸν Κιέβου Ὀνούφριον, αὐτὴ ἔπρεπε νὰ διαλυθῆ καὶ νὰ προσέλθη αἴφνης εἰς μίαν συνέλευσιν σχισματικῶν καὶ ἀχειροτονήτων, διὰ νὰ ἀποφασίσουν ὅλοι μαζὶ σύστασιν… Ἐκκλησίας ἐκ νέου(!), ἐπειδὴ αὐτὴ ἦτο «ἡ πρόσκλησις» τοῦ Φαναρίου, διὰ τὴν ὁποίαν οὔτε μὲ τοὺς Προκαθημένους δὲν συνεννοήθη! 

Ποῖος ἆραγε εὑρίσκει αὐτὸ λογικόν; Ποῖος ἄλλωστε εὗρε λογικὸν πρὸ σχεδὸν ἔτους, ὅταν ὁ Πατριάρχης ἀνεφώνησεν ἐξ Ἀμερικῆς «σκασίλα μου» διὰ τὴν διακοπὴν μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Μόσχας; Αὐτὸ τὸ «σκασίλα» ἐμερίμνησε νὰ ἐπαναλάβη δι’ ἄλλου τρόπου, πλέον σκληροῦ, ἐπιτιθέμενος πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας ἐν συν­όλῳ λέγων:

«…τὰ θρυλούμενα σήμερον ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ ὅσων συντάσσονται μετ’ αὐτῆς, περὶ δῆθεν αὐτοχειροτονήτων Ἐπισκόπων εἰς τὴν Οὐκρανίαν, περὶ μὴ ὑπάρξεως δυνατότητος εἰς τὴν Ἐκκλησίαν θεραπείας τῶν ἐσφαλμένων, καὶ περὶ στερουμένων τῆς Θείας Χάριτος μυστηρίων, εἶναι τουλάχιστον στρέβλωσις τῆς ἀληθείας, διὰ νὰ μὴ εἴπωμεν ἀκριβέστερον πλάνη καὶ ἔκπτωσις ἀπ’ αὐτῆς. Μία τοιαύτη θεώρησις τῶν πραγμάτων ἐξυπηρετεῖ μόνον σκοπιμότητας, αἱ ὁποῖαι, δόξα τῷ Θεῶ, εἰς τὴν Ἐκκλησίαν δὲν εὐδοκιμοῦν καθὼς πάντοτε ἡ ἀλήθεια καὶ ἀναδεικνύεται καὶ ἐπικρατεῖ. Λέγομεν στεντορείᾳ τῇ φωνῇ: τὰ περὶ αὐτοχειροτονήτων καὶ περὶ χειροτονιῶν ἐγερθέντα ζητήματα ἐν τῇ Ἱεραρχίᾳ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας εἶναι ὅλα μυθεύματα, προϊόντα στοχευμένης προπαγάνδας.»

Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τί σημαίνουν αὐτά; Κατ’ ἀρχὰς εἶναι ψευδῆ, καθὼς ποτὲ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας δὲν ὑπεστήριξεν ὅτι δὲν ὑπάρχει δυνατότης θεραπείας τῶν ἐσφαλμένων. Εἶναι ἡ γνωστὴ προπαγανδιστικὴ μέθοδος, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀναμειγνύονται ἀλήθειαι μὲ ψεύδη, ὥστε νὰ στοχοποιηθῆ ὁ «ἀντίπαλος» ὡς ἀκραῖος.

Ἔπειτα, ἡ μόνη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία γνωρίζει τὴν ἀποστολικὴν διαδοχὴν εἰς Οὐκρανίαν εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὄχι μόνον διότι ἔχει πρόσβασιν εἰς τὰ ἀλλόγλωσσα ἔγγραφα, ποὺ δὲν ἔχει τὸ Φανάρι, ἀλλὰ διότι αὐτὴ ἐποίμαινε τὴν Οὐκρανίαν.

Παραλλήλως, αὐτὰ τὰ ὁποῖα τώρα χαρακτηρίζει «προπαγάνδα», τὰ εἶχε συνυπογράψει, ὅταν ἀνεθεμάτιζον τὸν ψευδοπατριάρχην Φιλάρετον. Ἂν λοιπὸν τώρα θεωρῆ ὅτι ἐξηπατήθη τότε, ἂς παραδεχθῆ ὅτι ἔπεσε θῦμα. Ποῖος ὅμως διασφαλίζει ὅτι ἂν ἦτο τότε θῦμα δὲν εἶναι καὶ εὑρίσκεται καὶ τώρα εἰς πλάνην; Δυοῖν θάτερον: εἴτε νὰ παραδεχθῆ ὅτι πίπτει θῦμα ἐξαπατήσεων εἰς μείζονα ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα εἴτε δὲν ἦσαν προπαγάνδα τὰ περὶ ἀχειροτονήτων.

Ὅμως ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος διαπράττει ἕνα διπλοῦν μέγιστον ἀτόπημα: κατηγορεῖ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας τόσον εἰς ἠθικὸν ἐπίπεδον («θρυλούμενα», «μυθεύματα», «στοχευμένη προπαγάνδα») ὅσο καὶ εἰς δογματικὸν («πλάνη», «ἔκπτωσις»). Αὐτά, ἐὰν δὲν τὰ ἀποδείξη, ὑποπίπτει εἰς τὴν ποινὴν τῆς «ταυτοπαθείας», δηλ. ἐπισύρουν καθαίρεσιν!

Ἀπορεῖ ὅμως κανεὶς διὰ τὴν ἀσύνετον αὐτὴν στάσιν. Εἰς ποίαν «πλάτην» στηρίζεται, ὥστε νὰ ἀπειλῆ ἐμμέσως 10 Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, λέγων «ὅσων συντάσσονται μετ’ αὐτῆς»; Κάποιοι ἴσως εἴπουν «τὴν ἀμερικανικήν». Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀπάντησις: Στηρίζεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι δύναται νὰ λέγη ὅ,τι θέλει, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ποίμνιον, οὔτε ἐκλέγεται ἀπὸ αὐτὸ οὔτε λογοδοτεῖ εἰς αὐτό! Ἐναντιοῦται πρὸς 10 Ἐκκλησίας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ποίμνιον, ποῖος; Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει! Καὶ θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ πλέον ὑπεύθυνος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία ἔχει ποίμνιον τὸ ἥμισυ τῶν Ὀρθοδόξων!

Μόνο ἡ παπικὴ ἀλαζονεία εἶναι ἱκανὴ νὰ θέτη τὸν ἑαυτόν της ὡς μονάδα ἀπέναντι εἰς ὁλόκληρον τὸν θεματοφύλακα τῆς πίστεως, τὸ Ὀρθόδοξον πλήρωμα. Ἴσως δὲν ἀπέχει πολὺ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἂν κρίνη κανεὶς τὴν ἀποστροφὴν τοῦ λόγου του κατὰ τὴν ἐπίσκεψιν εἰς τὴν Ἀντιπεριφέραι Καβάλας:

«ἐνθυμοῦμαι αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ καθηγητὴς καὶ ἀκαδημαϊκός Μητροπολιτης Περγάμου Ἰωάννης, ὁ καλύτερος Θεολόγος τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως τὸν χαρακτήρισε ὁ Πάπας, ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶναι ἕνας ἀναντικατάστατος θεσμὸς, τὸν ὁποῖον ἂν δὲν τὸν εἴχαμε, ἔπρεπε νὰ τὸν ἐφεύρουμε, ἔπρεπε νὰ τὸν δημιουργήσουμε». 

Ἂν ὁ Πάπας τῶν σκανδάλων εἶναι τὸ ἐχέγγυον τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, τότε ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι τὸ Φανάρι ἔχει παραδώσει τὰς κλεῖς αὐτοῦ εἰς τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου. Μόνον αἱ ἀντιδράσεις τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν εἶναι ἱκαναὶ νὰ ταρακουνήσουν τοὺς «δοκοῦντας στύλους εἶναι»… 

Νὰ προβῶμεν εἰς ἐκστρατείαν ἀφυπνίσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἐγερθοῦν ὅλοι ἐκ τῆς πνευματικῆς ραστώνης καὶ νὰ διαφυλάξωμεν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τοὺς λυκοποιμένας.

Παῦλος Τρακάδας, θεολόγος



Share this