Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Το ψεύδος ~ ενα διαδεδομένο πάθος

Αποτέλεσμα εικόνας για μασκα υποκρισιας





Το ψεύδος 
Ένα διαδεδομένο πάθος

«Εἰσὶ δὲ τρεῖς διαφοραὶ ψεύδους· ἔστιν ὁ ψευδόμενος κατὰ διάνοιαν καὶ ἔστιν ὁ ἐν λόγῳ ψευδόμενος καὶ ἔστιν ὁ εἰς αὐτὸν τὸν βίον αὐτοῦ ψευδόμενος» (ἀββᾶ Δωροθέου, Περὶ Ψεύδους, ΕΠΕ «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ», τ. 12, σ. 434)

Ὑπάρχουν τρεῖς γενικοὶ τρόποι γιὰ νὰ λέμε ψέματα καὶ νὰ εἴμαστε ψευδόμενοι, γράφει ὁ ἀββᾶς Δωρόθεος.

α.) Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι νὰ ψεύδεται κάποιος κατὰ διάνοια. Χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι ἡ ὑπόνοια καὶ ἡ καχυποψία. Αὐτὸς ποὺ ἔχει καχυποψίες, ἐὰν δεῖ κάποιον νὰ ὁμιλεῖ μὲ ἕναν ἄλλο, ὑποπτεύεται πὼς μιλοῦν γι’ αὐτόν. Ἐὰν διακόψουν τὴν ὁμιλία, ὑποψιάζεται πὼς διέκοψαν γι’ αὐτόν.

Ἡ καχυποψία, ποὺ εἶναι μιὰ μορφὴ ψεύδους, τὸν κάνει νὰ μὴ λέγει τίποτε τὸ ἀληθινό, ἀλλὰ νὰ κατασκευάζει ὅλο ὑποθέσεις. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς περιπτώσεως αὐτῆς εἶναι περιέργειες, κρυφακούσματα, καταλαλιές, κατακρίσεις καὶ μαλώματα...

β.) Ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι νὰ ψευδόμαστε μὲ τὸν λόγο. Ἕνας ποὺ εἶναι ψεύτης στὰ λόγια προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τὶς ἁμαρτίες του, τὰ πάθη του ἢ προσπαθεῖ νὰ ἐπιτύχει τοῦ σκοποῦ του μὲ ψέματα. Τροποποιεῖ τὶς κατηγορίες εἰς βάρος του μὲ ψέματα. Λέγει ψέματα γιὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ ἐπιθυμίες του...

Ψεύδεται γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει, νὰ ἀποφύγει πολλὲς καταστάσεις ἢ γιὰ νὰ κερδίσει χρήματα καὶ ἀγαθά. Αὐτὸς ποὺ λέγει ψέματα στὰ λόγια του φτάνει στὸ σημεῖο νὰ μὴν τὸν πιστεύουν οἱ ἄλλοι, ἔστω καὶ ἂν λέγει ἀλήθεια...

γ.) Ὁ τρίτος τρόπος εἶναι ὅταν ψεύδεται κάποιος μὲ τὸν βίο του. Ἄλλη εἶναι ἡ πραγματικὴ ζωὴ ποὺ κάνει καὶ ἄλλη δείχνει νὰ κάνει. Εἶναι ἄσωτος, ἀλλὰ ἐμφανίζεται ἐγκρατής. Εἶναι πλεονέκτης καὶ ἐμφανίζεται ἐλεήμονας καὶ μιλᾶ μὲ θέρμη γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη. Εἶναι ὑπερήφανος καὶ θαυμάζει τὴν ταπεινοφροσύνη.

Προβάλλει τὴν ἀρετὴ ἢ γιὰ νὰ σκεπάσει τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ νὰ τὸν θαυμάζουν οἱ ἄλλοι. «Οὗτος οὐκ ἔστιν ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἀλλὰ διπλοῦς». Εἶναι διπλοπρόσωπος. Ἡ κατάσταση τῆς ὑποκρισίας συνδέεται στενὰ μὲ τὸ ψεῦδος, καὶ μάλιστα μερικὲς φορὲς ἡ ὑποκρισία καὶ τὸ ψεῦδος ταυτίζονται.

Τὸ πάθος τοῦ ψεύδους ὅλους μᾶς ἔχει ἀκουμπήσει... Ἄλλος ψεύδεται ἐπειδὴ ἀποσκοπεῖ στὸ συμφέρον του, ἄλλος γιὰ τὴν καλοπέρασή του, ἄλλος γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῆς φιληδονίας του, ἄλλος γιὰ νὰ προξενήσει γέλιο καὶ εὐτραπελία, ἄλλος γιὰ νὰ ἐπιβουλευτεῖ τὸν ἀδελφό του καὶ νὰ τὸν κακοποιήσει· ὑπάρχουν πολλοὶ λόγοι γιὰ νὰ πεῖ κάποιος ψέματα.


Σχετική εικόναΤὸ ψέμα ὅμως, ὅπως μὲ εὐκολία θριαμβεύει, ἔτσι καὶ μὲ εὐκολία καταρρέει. Μπορεῖ κάποιος νὰ λέγει ἕνα σωρὸ λόγια ποὺ μέσα σὲ αὐτὰ κρύβεται μὲ ἐπιμέλεια τὸ ψέμα, στὸ τέλος ὅμως δὲν ἐπιτυγχάνει τίποτε.

Πολλὲς φορὲς λέμε ψέματα γιὰ νὰ ἐπικρατήσουμε, ἀλλὰ στὸ τέλος τὰ ἴδια μας τὰ ψέματα μᾶς ἐκθέτουν καὶ μᾶς ρεζιλεύουν.

Κατὰ κανόνα ὅσοι λέμε ψέματα ἀποδίδουμε στοὺς ἄλλους τὰ ἐλαττώματα τὰ δικά μας, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν καὶ οἱ ἀνήθικες γυναῖκες, ποὺ κατηγοροῦν τὶς τίμιες ἀπὸ φόβο μὴν τυχὸν μιλήσουν.


Ἐπίσης, γινόμαστε ἰδιαίτερα φορτικοὶ στοὺς ἄλλους ἢ ἀκόμη καὶ βίαιοι. Αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ στὴν περίπτωση τῆς καχυποψίας. 

Ὅποιος ἔχει ὑπόνοιες καὶ καχυποψία βασανίζει τοὺς ἄλλους. Ἕνας σύζυγος ποὺ ὑποψιάζεται τὴν σύντροφό του, τὴν βασανίζει, τὴν βρίζει, τὴν ἐξουθενώνει καὶ τὴν κακοποιεῖ. 

Συμβαίνουν ὅλα αὐτά, ἐπειδή στό μυαλό του ἔχει πλάσει ψευδεῖς εἰκόνες ἢ ἔχει καταλήξει σέ ψευδῆ συμπεράσματα.

Ἀκόμη ὑπάρχει καὶ ὁ μυθομανής. Λέγει ψέματα χωρὶς νὰ ἐξυπηρετοῦν σὲ τίποτε. Νομίζει ὅτι τὸν καταδιώκουν, προφυλλάσσεται ἀπὸ ἄλλους χωρὶς λόγο κ. ἄ. Ὁ μυθομανὴς μπορεῖ νὰ προκαλέσει στοὺς ἄλλους ἄσχημες καταστάσεις καὶ ἐνδέχεται ἐξ αἰτίας του νὰ ἀποδίδονται σὲ ἀνθρώπους ἀθώους κατηγορίες ἐντελῶς ἀνυπόστατες καὶ μὴ πραγματικές. Ἡ μυθομανία εἶναι ἕνα εἶδος διαστροφῆς.

Βεβαίως, ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ποὺ ἔχουν καταστρώσει σχέδια ἐναντίον ἄλλων μὲ ψέματα. Λένε ψέματα γιὰ νὰ ἐπικρατήσουν ἢ γιὰ νὰ γίνει τὸ θέλημά τους.

Αὐτὸ τὸ φοβερότατο πάθος, τὸ ὁποῖο δὲν θεωροῦμε σπουδαῖο, ἀφοῦ μάλιστα βρίσκουμε καὶ δικαιολογίες πὼς τάχα λέμε ψέματα γιὰ καλό, γιὰ νὰ προστατεύσουμε τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ σώσουμε μιὰ οἰκογένεια, γιὰ νὰ προλάβουμε τυχὸν μεγαλύτερες καταστροφές, ὀφείλουμε νὰ τὸ πολεμήσουμε.

Ὅσοι συνηθίσαμε νὰ λέμε ψέματα δὲν σεβόμαστε οὔτε τὸν ἑαυτό μας οὔτε τοὺς ἄλλους καὶ πολλὲς φορὲς τὸ πάθος αὐτὸ μᾶς ἐκθέτει στὰ μάτια τῶν ἄλλων, ἀλλὰ προπαντὸς μᾶς στερεῖ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ...

Το ψεύδος ~ ενα διαδεδομένο πάθος

† Ὁ Ἐδέσσης Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωήλ
_________________________________________

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Η ναζιστική διαχείριση της νεολαίας απο τη Νεα Τάξη


Φωτογραφία του Δημητρης Ροδης. 
''Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη,
κάτω από άνομες συμμαχίες, και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις...''

Οδυσσέας Ελύτης

Ἡ θεματική ἑβδομάδα εἶναι μιά κάλυψη γιά τὴν προώθηση τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης, ὅπως τὴν ὑπαγορεύει ἡ νέα ''πολιτικὴ ὀρθότητα.''

Τὸ τμῆμα Παιδείας τοῦ Σύριζα, ἀπέδωσε στὴν θεματικὴ ἑβδομάδα τὸν «πιασάρικο» τίτλο: πενθήμερη ἐκδρομή. 

Ἡ ἐκδρομὲς κ. Ὑπουργὲ ὅμως, δὲν ἔχουν τὸν χαρακτήρα τῆς ἐπιβολῆς. 

Ἐσεῖς μὲ σοκαριστικὴ δήλωση σᾶς ἀναφέρατε: 

«Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα κανένας γονέας νὰ πάρει τὸ παιδί του ἀπὸ τὸ σχολείο για τὰ θέματα ποὺ θὰ συζητηθοῦν στὴ διάρκεια τῆς θεματικῆς ἑβδομάδας. … δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ παίρνει τὰ παιδιὰ τοὺ ἀπὸ τὸ σχολείο επειδη δὲν συμφωνεῖ μὲ κάτι ποὺ ἡ πολιτεία συντεταγμένα ἔχει προτείνει νὰ γίνεται». 

Αποτέλεσμα εικόνας για ναζιστικη νεολαια

Κάτι τέτοιες δηλώσεις μᾶς ξυπνοῦν στὴ μνήμη τὴν χιτλερικὴ νεολαία (Hitler Jugend) καὶ τὰ κομουνιστικὰ παιδομαζώματα, ποὺ ἤθελαν τοὺς νέους δοσμένους ψυχὴ τὲ καὶ σώματι στὰ κελεύσματα τῆς δικιᾶς τοὺς «συντεταγμένης πολιτείας»

Σχετική εικόνα


Ὁ γονιός ἔχει κάθε δικαίωμα ὄχι μόνο στήν πλήρη καί ἀναλυτική γνώση τῶν πληροφοριῶν πού παρέχονται ἀπό τό σχολεῖο...

ἀλλά καί τόν πρῶτο λόγο στήν διαμόρφωση αὐτῶν τῶν πληροφοριῶν.

Ἡ σημερινὴ γενιὰ εἶναι πραγματικὰ ἀδικημένη γενιά. Ὄχι μόνο γιατί κληρονόμησε ἕνα τεράστιο δημοσιονομικὸ χρέος, ἀλλὰ γιατί δὲν ἔζησε ζωὴ ἀνθρώπινη. 

Τὸ μητρικὸ καὶ πατρικὸ ἔνστικτό τῶν γονιῶν ἔχει ἀδρανήσει σὲ τέτοιο βαθμό, ποὺ ἡ ἀτμόσφαιρα στὴν οἰκογένεια μοιάζει τοξική. Ἀπουσιάζουν παντελῶς τὰ αἰσθήματα ἀσφάλειας, σιγουριᾶς, γνήσιας ἀγάπης. 

Γιὰ παράδειγμα πολλοὶ γονεῖς φοβοῦνται μήπως τὸ παιδὶ τοὺς πάρει χαμηλὴ βαθμολογία σὲ κάποιο μάθημα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν κανένα φόβο καὶ ἐνδοιασμὸ νὰ τὸ ἀφήσουν ἀπροστάτευτο σὲ κάθε λογὴς διαστροφικὲς παιδαγωγίες...  

Δὲν συνειδητοποιοῦν ὅμως ὅτι στὰ χέρια τοὺς κρατοῦν ταυτόχρονα εὐαίσθητες ψυχὲς καὶ ἀτομικὲς βόμβες: ''ἡ νέα γενιὰ ἢ θὰ φτιάξει ἕναν καλύτερο κόσμο ἂν γαλουχηθεῖ σωστὰ ἢ θὰ τὸν τινάξει στὸν ἀέρα...''

Κανάκη Εὐαγγελία ~ ἐκπαιδευτικός
(απόσπασμα) Πηγή: orthodoxia-ellhnismos.gr

Σχόλια Π. κοινωνίας:

''Δεν υπάρχει πλέον Δεξιά και Αριστερά. Υπάρχουν αυτοί που προωθούν την Παγκοσμιοποίηση και αυτοί που την μάχονται...''

~ Alain Soral, Γαλλοελβετός δοκιμιογράφος

''Αν ένας λαός, βυθιστεί σε μεγάλη πνευματική σύγχυση, αποδέχεται πιο εύκολα την ιδεολογία αντικατάστασης των ιδανικών του... Σε αντίθεση με άλλον λαό, στόν οποίον η έντονη πίστη, και η παράδοση, αποτελούν έναν απόρθητο προμαχώνα...''

~ Η χειραγώγηση των λαϊκών μαζών, J.P. Μorin - Commandant SECTARUS.

«Νὰ προσεύχεσθε νὰ ἀναδείξη ὁ Θεὸς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη... Ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ πολεμήση τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, γιατί τὴν παρανομία τὴν ἔχουν κάνει νόμο καὶ τὴν ἁμαρτία μόδα...» 

~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Του ασώτου αναρχικού... ~ π. Χριστόδουλος Μπίθας


Του ασώτου μα όχι του φιλεύσπλαχνου πατέρα... 

 π. Χριστόδουλος Μπίθας

...Είχε σταματήσει (ο Λευτέρης) να συνοδεύει την μητέρα του στην Εκκλησία, ένοιωθε να πλήττει. Δεν μπορούσε να εννοήσει τί αξία είχαν όλα αυτά που άκουγε, παρ’ ότι τον είχαν στείλει κάποια χρόνια στο κατηχητικό...

Έκανε επανάσταση για να σταματήσει, έβαλε προπόνηση για το μπάσκετ την Κυριακή, δεν καταλάβαινε τί αξία έχει στη ζωή ενός νέου ανθρώπου να του προβάλλουν έναν τρόπο ζωής που ο ίδιος δεν τον έβλεπε ως παράδειγμα πουθενά. Ως έφηβος αποζητούσε κάτι που να μπορεί να το ζει στ’ αληθινά, ήθελε κάποιον να τον καταλαβαίνει αντί να τον κρίνει, να τον σκεπάζει αντί να του κουνάει το δάχτυλο, να του δίνει αγάπη αντί για ψεύτικα λόγια αφοσίωσης...

Ήθελε να βλέπει ισότητα αντί για καταπίεση, να πιστεύει σε μια ιδέα πρωτοποριακή κι όχι συντηρητική, που να αναπαύει αντί να καταπιέζει, να ελευθερώνει αντί να περιορίζει. Δίχως να το καταλαβαίνει, συγκρουόταν με τα πρότυπα των γονιών του.

Όποτε βρισκόταν σε μια συναυλία ροκ συγκροτήματος, εκστασιαζόταν, έβγαινε από τον εαυτό του, μεθούσε από χαρά. "Αυτή είναι πραγματική Λειτουργία", έλεγε με ενθουσιασμό στους φίλους του. "Κοίτα, όλοι ένα σώμα, μια ψυχή, τραγουδάμε όλοι μαζί λόγια αγάπης, ξεδίνουμε, δεν υποκρινόμαστε, διψάμε για αλήθεια. Αυτή είναι πραγματική "μέθεξη" όχι η μουντάδα της Εκκλησίας".

Σιγά-σιγά ό,τι αφορούσε τον Θεό, την πολιτική, τον γάμο, την οικογένεια, γινόταν κόκκινο πανί για τον Λευτέρη.

Όλη η πίεση που ένοιωθε μετατρεπόταν σε αποστροφή κι είχε μια μεγάλη ένταση που δεν ήξερε τι να την κάνει. Το μπάσκετ δεν μπορούσε πια να τον ηρεμήσει, άρχισε να χάνει το ενδιαφέρον του, με δυσκολία τα κατάφερνε να διαβάζει για το φροντιστήριο και το σχολείο.

Οι καβγάδες για την σχολή που θα πήγαινε κορυφώθηκαν στη Γ΄ Λυκείου, επηρέασαν τη μελέτη του και ανέβασαν στο κατακόρυφο την έντασή του. Ένοιωθε πολλές φορές τα χέρια του να τρέμουν, αποφάσισε να παρατήσει το μπάσκετ και για πρώτη φορά στη ζωή του έμπλεξε σε τσακωμούς στο σχολείο. Όταν ο πατέρας του τον εκβίασε πως θα σταματήσει να του πληρώνει το ωδείο αν δεν περάσει στην Φαρμακευτική, ο κόμπος έφτασε στο χτένι.

Εκείνη τη χρονιά , πήγε με μερικούς συμμαθητές του όπως κάθε χρόνο, στην πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου κι όταν άρχισαν "παραδοσιακά" τα επεισόδια, δεν έφυγε όπως πάντα, αλλά παρέμεινε.

Δίχως να το σκεφτεί, άρχισε κι αυτός να πετάει ό,τι έβρισκε μπροστά του στους αστυνομικούς, να βρίζει, να ουρλιάζει. Κάποια στιγμή, όταν άρχισαν τα δακρυγόνα, σήκωσε το φουλάρι του το ΄βαλε στο πρόσωπό του για να προφυλαχτεί. Μονομιάς αισθάνθηκε να ανήκει κάπου, να είναι ένα με όλα αυτά τα παιδιά με τα κράνη, τις κουκούλες και τα μαντήλια στο πρόσωπο.

Ύστερα από κλεφτοπόλεμο πολλών ωρών, βρέθηκε μαζί με άλλους στα Εξάρχεια καθισμένος σε ένα στέκι, να συμμετέχει στις κουβέντες. Κάποιοι τον κοίταξαν καχύποπτα μια και εμφανιζόταν πρώτη φορά εκεί, μα ένας συμμαθητής του που ήταν ανακατωμένος σε αυτά τον σύστησε και πλέον αισθάνθηκε μέλος της ομάδας. Εκείνο το βράδυ δεν γύρισε στο σπίτι του...

Τους επόμενους μήνες η ζωή του Λευτέρη άλλαξε δραματικά, όπως και το ντύσιμό του, το λεξιλόγιό του. Οι διαφωνίες με τον πατέρα πήραν άλλη μορφή, μια φορά ήρθαν στα χέρια κι αυτό δημιούργησε πλέον ασφυκτική ατμόσφαιρα στο σπίτι. Στις πανελλήνιες εξετάσεις τον Μάϊο πήγε αδιάβαστος...

Δεν άντεχε πιά να ζει με τους γονείς του, μαύριζε η ψυχή του όταν άκουγε τον πατέρα του να κατηγορεί τη μάνα του για την "κατάντια" του. Προσπαθούσε να ξεσηκώσει την αδελφή του σε αντάρτικο, να την πείσει πως θα μαράζωνε εκεί μέσα, πως θα καταντούσε άβουλη σαν την μάνα τους΄ η Αννέτα, όμως, είχε δικό της δρόμο....

...Ο Λευτέρης ζει σε μια κατάληψη στα Εξάρχεια μαζί με την κοπέλα του, την Κάτια, και άλλους "συμμαχητές". Εκεί αισθάνεται πως είναι η οικογένειά του, εκεί τον καταλαβαίνουν, εκεί βρίσκει λόγο ύπαρξης και χαρά.... ...... Η Αννέτα τον αδελφό της δεν τον έχει δει εδώ και χρόνια, πιστεύει πως ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την οδύνη της οικογένειάς της, λέει ότι αρκεί που προσεύχεται γι’ αυτόν. Κάθε χρόνο στη γιορτή του, του στέλνει ένα μήνυμα με την ευχή: "Να ζήσεις Ελευθέριε! Καλό Παράδεισο!".

Αυτή η ευχή εξαγριώνει πάντα τον αδελφό της, που της απαντά στερεότυπα: "Εδώ είναι ο Παράδεισος κι η κόλαση εδώ", αντί για ευχαριστώ. 

Μια χρονιά στα γενέθλιά του έλαβε το μήνυμα: "Αδελφέ. εύχομαι να σου δώσει ο Θεός συναίσθηση να μετανοήσεις". Μετά από δύο μέρες πήρα την απάντηση: "Ουαί κι αλίμονο Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές"... 

Ο Λευτέρης είναι πλέον σεσημασμένος αναρχικός, βρέθηκε κάμποσες φορές στο κρατητήριο, κάποια στιγμή είχε κάνει η αντιτρομοκρατική έφοδο για έρευνα σ΄ ένα ημιυπόγειο που νοίκιαζε πίσω από το πεδίον του Άρεως. Δεν βρήκε τίποτα.....Τελευταία τον ευχαριστεί μόνο ό,τι έχει να κάνει με την Τέχνη, εκεί μόνο βρίσκει ανάπαυση.

....Ο μοναχός Μωυσής (ο Λευτέρης) παρέμεινε την υπόλοιπη ζωή του στο Άγιον Όρος.

Σπάνια έβγαινε στον κόσμο, μόνο για να συναντήσει την μάνα του που πλέον είχε χωρίσει και ζούσε ήσυχα τα γηρατειά της. Ο πατέρας του ποτέ δεν τον αποδέχθηκε, ούτε και σαν μοναχό, ακατανόητη του φαινόταν και τούτη η πορεία. Όσο για την αδελφή του, του ζήτησε συγγνώμη για την στάση της, μα δεν κατάφεραν ποτέ να επικοινωνήσουν βαθύτερα, παρ’ ότι τον ίδιο Θεό κοινωνούσαν...

(Από το βιβλίο "Πέρα από τη χώρα της λύπης",
π. Χριστόδουλος Μπίθας, εκδ. "Γρηγόρη", 2016 ΑΘΗΝΑ).

To κατώθι, αφιερωμένο στούς ασώτους του κόσμου τούτου, που πνιγμένοι απο τις φαρισαϊκές εξουσίες βρήκαν την ελευθερία, επιστρέψαντες στο σπίτι του Πατέρα...
 ''Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή...''


Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Θεμ. Εβδομάδα-Έμφυλες ταυτότητες: Οφείλουμε να μάθουμε για να αντισταθούμε






Ο Καθηγητής Φιλοσοφίας Δημήτρης Πατέλης αποκαλύπτει: 

τι κρύβεται πίσω απο την θεωρία του κοινωνικού φύλου

Απόσπασμα από ομιλία του Εισηγητή αν. Καθ. Πολυτεχνείου Κρήτης Δημήτρη Πατέλη στο 4ο μάθημα από τη σειρά "10 απλά μαθήματα Σύγχρονης Επαναστατικής Θεωρίας. Κλασικός μαρξισμός και Λογική της Ιστορίας." Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Νοέμβριος του 2015.

“Η τεχνολογία αλλαγής φύλου δεν ξέρω πόσο χειραφετική διάσταση μπορεί να έχει. Για να είμαι ακριβέστερος ξέρω ότι είναι μια μορφή χειρίστου τύπου χειραγώγησης. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό ας δει σήμερα ποιοί είναι υπέρμαχοι αυτών των πολιτικών επιλογών...

Αυτοί που είναι πιο ρατσιστές στην παγκόσμια πολιτική τους, αυτοί που πάνε να επιβάλλουν την δική τους νοοτροπία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον πλανήτη...

αυτοί που επιβάλλουν με όρους γενοκτονίας τα οικονομικά, πολιτικά και λοιπά γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, αυτοί είναι που πάνε να μας επιβάλλουν όλη την προβληματική των LGBTQ κι όλα τα υπόλοιπα που ξέρουμε.

Έχουμε εδώ και επιστήμη, και υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην ανάγκη και την επιθυμία.

Φυσικά και εδώ εμπλέκεται το φαντασιακό συνειδησιακό πνευματικό στοιχείο, στην επιθυμία, αλλά ακριβώς λόγω αυτού του πράγματος, σε αλλοτριωμένη κοινωνία, σε κοινωνία στην οποία έχουμε απόπειρα εκτακτικής ανάσας και διεξόδου των όρων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, πράγμα που θα το δούμε στο ιστορικό κομμάτι, μέσω δημιουργίας τεχνητών αναγκών στον άνθρωπο...

άρα μέσω μιας βιομηχανίας επιβολής τεχνηέντως επίπλαστων αναγκών στον άνθρωπο, το να μιλάμε με τέτοια ευκολία γι’ αυτά τα θέματα είναι νερό στο μύλο της χειραγώγησης.

Δε μπορεί δηλαδή να επιβάλλεται στα πλαίσια της Διατλαντικής πολιτικής επενδύσεων, να επιβάλλονται και τέτοια φαινόμενα...

επιβολή δηλαδή της αλλαγής φύλου, των γάμων και της τεκνοθεσίας μεταξύ ομοφύλων, και εμείς να θεωρούμε ότι αυτό είναι προοδευτικό φαινόμενο.

Δηλαδή, εάν αγνοήσουμε τον βιολογικό πυρήνα, το βιολογικό υπόστρωμα των αναγκών φυσιογνωστικά επακριβώς προσδιοριζόμενο, δηλαδή αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις εκείνες όπου υπάρχει ορμονικό και ανατομοφυσιολογικό πρόβλημα, το οποίο είναι απειροελάχιστο ποσοστό στις περιπτώσεις ανατομοφυσιολογικού προσδιορισμού του φύλου, και εκεί οι ιατρικές παρεμβάσεις μπορούν να βοηθήσουν, οι περιπτώσεις εκείνες τις οποίες έχουμε την λεγόμενη μη παραδοσιακή σεξουαλική προτίμηση είναι μορφές διάθλασης συγκεκριμένου τύπου αλλοτριωμένου και αλλοτριωτικού κοινωνικού, στο βιολογικό.

Πείτε μου σας παρακαλώ τι θα γίνει εάν στην παιδική ηλικία ή στην εφηβεία ενός παιδιού, έρθει ο γονέας ή ο δάσκαλος και του πει ‘παιδάκι μου το’ ψαξες το φύλο σου; μήπως δεν είσαι αγόρι κι είσαι κορίτσι;’ ή το αντίστροφο; Πού θα πατήσει; Τι θα κάνει στην συνέχεια; 

Εάν τραυματίσεις την φυσιολογική ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού που συνδέεται με τις θέσεις και τους ρόλους τους βιολογικά προσδιορισμένους από το βιολογικό υπόστρωμα των αναγκών των θέσεων και των ρόλων των φύλων, έχεις αποδομήσει το σύνολο της προσωπικότητας και της μετέπειτα ζωής του παιδιού. Και αυτό που σας λέω είναι αποδεδειγμένο και με εμπειρικό υλικό.

Όταν αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ δίνουν μάχες για να θεωρηθεί ύψιστο δικαίωμα ελευθερίας επιλογής το να επιβάλλουν γονείς ορμονική παρέμβαση με εισαγγελική απόφαση για την αναστολή της ορμονικής ανάπτυξης του παιδιού ή παρεμβάσεις αλλαγής φύλου σε 6χρονα, 9χρονα, 12χρονα, τι είναι αυτό αν όχι γενοκτονία; 

Ποιός είσαι εσύ που αποφάσισες εξ’ ονόματος του παιδιού να κάνεις προσθετικές, αφαιρετικές και άλλες χειρουργικές επεμβάσεις και άλλες ορμονικές παρεμβάσεις; 

Διαβάστε, είναι συγκλονιστικό το υλικό αυτό το οποίο αποκτά διαστάσεις γενοκτονίας. Αποκτά διαστάσεις δηλαδή στα πλαίσια των οποίων επέρχεται τεχνηέντως και ένας βιολογικός εκφυλισμός του ανθρώπινου γένους στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και οικονομίες.

Δεν είναι τυχαίο αυτό το φαινόμενο...

Και δείτε ποιοί είναι αυτοί οι οποίοι χρηματοδοτούν συστηματικά αυτού του είδους τις παρεκκλίσεις, με βιομηχανικό μάλιστα τρόπο, και θα καταλάβετε. Κάντε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο. Την έκανα. Ξέρετε τι ανακάλυψα;

Δείτε πώς χρηματοδοτούνται ΜΚΟ που προωθούν αυτά τα LGBTQ πρότυπα από τα βασικά μονοπώλια, Microsoft, IBM, Apple, ή πάρτε όλους τους μεγάλους τραπεζικούς ομίλους και δείτε πώς χρηματοδοτούν αυτά τα πράγματα. 

Δείτε τι προγράμματα υπάρχουν στη βιομηχανία του τουρισμού για ειδικά πακέτα για LGBTQ, δείτε τι ειδικές πιστωτικές κάρτες εκδίδονται για LGBTQ κοινότητες με τις προτιμήσεις τους, και πείτε μου σας παρακαλώ αυτό το οποίο είναι πρωτεύουσα επιλογή των πιο επιθετικών κύκλων της σημερινής χρηματιστικής ολιγαρχίας του κεφαλαίου, πώς μπορεί να είναι πρόταγμα και σημαία προοδευτικότητας για κάποιους δήθεν προοδευτικούς χώρους.

Εάν λοιπόν έχουμε μια τέτοια ακύρωση του βιολογικού πυρήνα συγκρότησης της μελλοντικής προσωπικότητας, πιστέψτε με δεν υπάρχει θέμα στην μετέπειτα ζωή του ατόμου που να μη το διαθλά μέσω αυτής της παρέκβασης, παρέκκλισης, από τον έμφυλο προσδιορισμό της ύπαρξής του βιολογικά. Αυτό θα το δείτε και εμπειρικά.

Ψάξτε να δείτε εμπειρικά τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν υποστεί αυτή την αλλαγή προσανατολισμού με ή χωρίς ιατρική παρέμβαση, και πείτε μου αν είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν ένα από τα μείζονος κλίμακας προβλήματα της κοινωνίας και της ανθρωπότητας της εποχής χωρίς να το διαθλούν από αυτό.

Έχουμε δηλαδή μία αντίστροφή διάθλαση, δεν έχουμε μόνο διάθλαση μέσω του κοινωνικού στο βιολογικό στο άτομο, αλλά έχουμε το επόμενο βήμα της αποδόμησης της κοινωνίας μετά την επιθετική ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού.

Δεν είναι μόνο η κοινωνία συνονθύλευμα ατόμων εγωιστικά και ιδιοτελώς σκεπτόμενων ως προς τα κίνητρά τους, άρα που ανάγονται στη βιολογία τους, αλλά έχουμε ακόμα μια μεγαλύτερη επίθεση της κυρίαρχης ιδεολογίας και προπαγάνδας στο βιολογικό πυρήνα συγκρότησης της προσωπικότητας, στη βιολογική υπόσταση του ατόμου ως θεμέλιο της προσωπικότητας.

Δηλαδή δεν του έφτανε που αποδόμησε την κοινωνία σε άτομα ιδιοτελώς σκεπτόμενα, φιλοτομαριστές, αλλοτριωμένους κι αλλοτριωτικούς, αλλά πάει να συνθλίψει και τον ίδιο τον βιολογικό πυρήνα συγκρότησης της οποιασδήποτε ατομικότητας, άρα της προσωπικότητας.

Ο άνθρωπος που θα υποστεί αυτή την συνειδησιακή, ασυνείδητη κατά κύριο λόγο, μετάλλαξη λόγω αυτού του τύπου της χειραγώγησης, και θα προσπαθήσει να έχει αντίστοιχη κατασκευή με παρεμβάσεις ιατρικού και παραιατρικού τύπου πάνω στο σώμα του, θα είναι τόσο καταρρακωμένος που δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα, μα τίποτα. 

Δεν είναι τυχαίο ότι στρατηγικά think tanks όπως αυτά του Stratford σε δημόσιες στρατηγικές τους εκθέσεις αναφέρουν πόσο προς όφελος των στρατηγικών συμφερόντων της κυριαρχίας των ΗΠΑ είναι η επιβολή αυτών των LGBTQ προτύπων. 

Όχι μόνο διότι παίζουν για ένα target group καταναλωτικών αγαθών που προσανατολίζονται σε άτεκνες καταστάσεις, ομοφύλων ζευγαριών, ατέκνων, μονογονεικών κλπ οικογενειών, αλλά και διότι αυτό είναι το πιο χειραγωγήσιμο υλικό. (...)

Είναι αδύνατο να σηκώσει κεφάλι ως προς τα επαναστατικά θεμελιώδη προτάγματα ένα καταρρακωμένο άτομο ως προς το βιολογικό πυρήνα συγκρότησης της προσωπικότητάς του εάν έχει υποστεί μια τέτοια χειραγωγική μετάταξη.”

 Καθηγητής Φιλοσοφίας Δημήτρης Πατέλης
Ειδικότητα: Φιλοσοφία και Ιστορία της Επιστήμης. Εκπαίδευση: Πτυχίο και Διδακτορικό Δίπλωμα Κρατικού Πανεπιστημίου Μόσχας "Μ. Β. Λομονόσοφ" (1988 και 1991 αντίστοιχα). Τομέας: Επιστημών.

_______________________________________
Πηγή: trelogiannis.blogspot.gr

Η Θεματική Εβδομάδα με την ενότητα για το κοινωνικό φύλο και τις Έμφυλες ταυτότητες, εκφράζει τη δέσμευση των κυβερνήσεων των κρατών-μελών, και των ελληνικών.

Εκτελούνται οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που οι πολιτικοί ηγέτες έχουν δεσμευτεί ως πειθήνια ενεργούμενα των ΜΚΟ και της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Επισυνάπτω αποσπάσμα από την Έκθεση-ψήφισμα Λούνατσεκ, της οποίας την στοχοθεσία εξυπηρετεί η εγκύκλιος για τη Θεματική Εβδομάδα.

Η Ουρλίκε Λούνατσεκ είναι αντιπρόεδρος του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου που εισηγήθηκε την σχετική Έκθεση και υπερψηφίστηκε (Φεβρουάριος 2014) από σχεδόν όλους τους Έλληνες Ευρωβουλευτές...

Προσέξτε την αναφορά"... Να θεσπιστούν εκπαιδευτικά προγράμματα προσανατολισμένα στον σεξουαλικό προσανατολισμό και στην ταυτότητα φύλου..."

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πώς εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε... 

Η νέα Βαβυλώνα, αυτή είναι η Ευρώπη.

~ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Απόγνωση και θάρρος στην πνευματική μας πορεία. (Διδαχές από τον Άθωνα)



Απόγνωση και θάρρος στην πνευματική μας πορεία

Διδαχές από τον Άθωνα ~ Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός

(Μνήμη Αγίου Νήφωνος)

Στην πνευματική μας πορεία, υπάρχει κάτι πού είναι ο μεγαλύτερος σκόπελος. Και είναι τόσο πολύ σημαντικό, γιατί αυτό, εάν το προσέξη ο άνθρωπος, πολλά κερδίζει. Εάν όμως δεν το προσέξη, πολύ ζημιώνεται. Ο σκόπελος αυτός λέγεται αποθάρρυνσι, απογοήτευσι και ευρίσκεται μέσα στην πρακτική υφή της ζωής μας...

Όπως και άλλες φορές είπαμε, οι αρχές και οι γραμμές βάσει των οποίων γίνεται το ξεκίνημά μας, είναι η ορθή πίστι και η αγαθή προαίρεσι. 

Η πρακτική όμως, η κατ ενέργεια, η ενεργοποιός μερίς του ανθρώπου, είναι εκείνη η οποία τον αποδεικνύει πιστό, δηλαδή επισφραγίζει την ομολογία του. Μέσα σε αυτή την πρακτική, ο άνθρωπος είτε προβιβάζεται και επιτυγχάνει, είτε υποβιβάζεται και χάνει. Το σημείο εκείνο το οποίο είναι τόσο επωφελές για μάς, έγκειται σε τούτο, στο να μην χάνωμε το θάρρος μας, αλλά να συνεχίζωμε, παρ όλες τις δυσχέρειες και τις επιπλοκές πού υπάρχουν μέσα στην ενεργητικότητα της πρακτικής.

Η αμαρτία επιδιώκει να απατήση τον άνθρωπο, διότι η φύσι της, αν την ερευνήσωμε, είναι απάτη. Στην ουσία δεν υπάρχει κακό, αλλά το νόημα είναι πού το μεταβάλλει. Επειδή ακριβώς μεταβαλλόμενη διά του νοήματος μία πράξι γίνεται ένοχη, εάν δεν καλυφθή από την πρόφασι της απάτης, δεν πλανάται ο νους του ανθρώπου. Όπως δεν είναι δυνατό να βαδίση κανείς στην καταστροφή του και στην απώλειά του, βλέποντας τον προκείμενο κίνδυνο.

Για να αψηφά τον κίνδυνο, πρέπει αυτός να συγκαλυφθή με κάποιο τρόπο, ούτως ώστε να απατήση τον άνθρωπο και να πέση στην παγίδα...

Αυτός είναι ο απατηλός τρόπος της προβολής της αμαρτίας, του κακού και με αυτό τον τρόπο συλλαμβάνεται ο άνθρωπος, ελέγχεται ως άπιστος και ότι οι υποσχέσεις του προς τον Θεό, πώς θα τον αγαπά εξ όλης της ψυχής, είναι ψευδείς.Ένας μεγάλος ισχυρός παράγων, ο οποίος είναι ο συντελεστής της επιτυχίας μας, είναι ακριβώς το να κρατήση ο άνθρωπος το θάρρος του. Μου εδόθη αφορμή από την βιογραφία του μεγάλου Πατρός μας Νήφωνος, Επισκόπου Κωνσταντιανής, πού σήμερα εορτάζομε, ο οποίος πολλά έχει να μάς διδάξη στο θέμα του θάρρους. Σε αυτό έχει ιδιαίτερη επίδοσι. 

Καθένας από τους μεγάλους και κορυφαίους Πατέρας, έχει μία επίδοσι ιδιαίτερη, παρ όλο πού όλοι έχουν φθάσει στο τέρμα της κατά άνθρωπο τελειότητας... Εν τούτοις κατά ένα ιδιαίτερο φυσικά τρόπο επέτυχαν περισσότερο σε ένα τομέα, τον οποίο και εκφράζουν. 

Ειδικά στο πρόσωπο αυτού του μεγάλου φωστήρος, ευρίσκεται ακριβώς αυτός ο παράγων του θάρρουςΣτην πραγματικότητα αποθάρρυνσι δεν υπάρχει, για τον εξής λόγο...

Το εάν είμεθα πιστοί και ιδίως αν ακολουθούμε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο πού οδηγεί -ανθρωπίνως – στην τελειότητα, δεν είναι αυτό τυχαίο, ούτε εξ ιδιαιτέρας μόνο προθέσεως. Οι περισσότεροι από μάς ευρεθήκαμε στην ζωή αυτή καθαρώς από ένα θαυματουργικό τρόπο της επεμβάσεως της Χάριτος του Θεού.

Αυτός μάς οδήγησε, γιατί ακριβώς μάς είχε προορίσει. Έχοντας επίγνωσι ότι είμεθα προσκεκλημένοι, προορισμένοι και δεδικαιωμένοι ήδη, δεν τίθεται πλέον θέμα αποθαρρύνσεως, δεν τίθεται θέμα ερεύνης και αμφιβολίας. Τώρα γεννάται το δεύτερο θέμα, το πρακτικότατο. 

Στην ώρα της ενεργείας της μάχης, ενδέχεται ο άνθρωπος να πέση.
Αλάνθαστος άνθρωπος δεν υπάρχει, και ιδίως όταν είναι ακόμα ατελής και εμπαθής. 
Πολλά πράγματα δεν τα γνωρίζει, πολλά πράγματα δεν δύναται...

Αλλά και απειρία έχει και άνισο πόλεμο διεξάγει, διότι οι εχθροί μας είναι πνεύματα, δεν είναι όπως εμείς, σώματα, τα οποία υφίστανται, τρόπο τινά, διάφορες τροπές και αλλοιώσεις. Όλα αυτά και τα τόσα άλλα τα οποία άλλες φορές ερμηνεύσαμε, είναι εκείνα πού μάς προκαλούν ολισθήματα, αποτυχίες και γενικά λάθη.

Ο διάβολος, ο οποίος είναι πονηρός και γνωρίζει την σημασία της αποθαρρύνσεως πόσο είναι ισχυρά, δίδει το μεγαλύτερο βάρος εδώ, κατά την γνώμη των Πατέρων, στο να προκαλέση αποθάρρυνσι, μετά το λάθος του αγωνιστή. Να του κόψη το θάρρος, γιατί το θάρρος είναι όπως στο σώμα το κεφάλι, πού είναι το κεντρικώτερο μέρος από το οποίο και εξαρτάται ολόκληρο το σώμα. Έτσι και στην ενεργητικότητα του ανθρώπου, το μεγαλύτερο μέρος είναι ακριβώς το θάρρος, ο ζήλος, η ορμή, από όπου πηγάζει η ενέργεια.

Το θέμα της μετανοίας και της πρακτικής πίστεως δεν είναι αφηρημένο, είναι συγκεκριμένο. Πιστεύει κανείς και βαδίζει· και όχι μόνο βαδίζει, αλλά εντατικά αγωνίζεται, επιμένει και κρούει, περιμένοντας ότι θα του ανοίξουν. Όταν όμως χάση το θάρρος; Τότε σταματά, δεν βαδίζει πλέον, ούτε κρούει, ούτε ζητεί, ούτε αιτεί και τρόπον τινά παραδίδεται άνευ όρων. Είναι πάρα πολύ μεγάλης σημασίας το θέμα του θάρρους, στο να το κράτη κανείς και να το ανακτά, όταν το βλέπη να κινδυνεύη και ποτέ να μην το προδίδη.

Η αμαρτία ποτέ δεν εμφανίζεται όπως είναι, γυμνή, αφηρημένη, γιατί εάν εμφανισθή έτσι, δεν απατά εύκολα τον νου του ανθρώπου, ώστε να αμαρτήση. Έρχεται κεκαλυμμένη από μία πρόφασι και με τον δόλο αυτό απατά τον άνθρωπο.

Ξέροντάς το λοιπόν αυτό, ποτέ δεν προδίδομε το θάρρος μας υπό οποιανδήποτε μορφή και αν γλιστρήσωμε...

Ακόμη, να πή κανείς, και στην πιο πρόδηλη αφορμή, πού νομίζει ότι είναι απόλυτα υπαίτιος -αν ήθελα, δεν το πάθαινα-, και στην πιο προφανή ακόμα πρόφασι πού εξ υπαιτιότητάς του ο άνθρωπος αμαρτάνει, δεν πρέπει να χάνη το θάρρος του, δηλαδή και εκεί πού αμαρτάνει από ιδική του απροσεξία. Στη βιογραφία αυτού του μεγάλου φωστήρος, είναι τόσο καταφανές αυτό το οποίο ακούσαμε στην ανάγνωσι, ώστε πράγματι προκαλεί σε όλους κατάπληξι. 

Στο πώς, όχι απλώς σε παρεμπίπτουσες και λανθάνουσες καταστάσεις πού του προκαλούσαν, τρόπο τινά, ήττα, αλλά και στις προφανέστερες, να μην υποχωρή και χάνη το θάρρος του. Ευρίσκαμε αυτό τον φωστήρα να μεγαλουργή και βλέπομε την ανταπόκρισι της Χάριτος του Θεού, στο πόσο εναγκαλίζεται και θεωρεί αθλητή αυτόν, ο οποίος, αν και ημαγμένος, δεν παραδίδεται.

Και έτσι πρέπει. Διότι στην πραγματικότητα το γεγονός είναι ένα. 

Κάνει κάποιος μια έρευνα στον εαυτό του την ώρα πού εγλίστρησε και έπεσε και συνετρίβη· σταματά μία στιγμή και λέει: 

- Καλά, τώρα εγώ αρνήθηκα τον Θεό; Μέσα μου αλλοιώθηκε κάτι και απεφάσισα ότι θα παύσω να είμαι χριστιανός; 

Τώρα μέσα μου εγεννήθη κάτι, πού με έπεισε ότι δεν πρέπει να πιστεύω στο Θεό, ούτε πρέπει να τον ακολουθώ; Μή γένοιτο κάτι τέτοιο.

Ούτε ως σκέψι δεν είναι δυνατό να ευρέθη μέσα μου αυτό. Μάλλον καραδοκώ και αναμένω να με αξίωση η Χάρις Του, ακόμα και να αποθάνω. 

Όχι μόνο να αγωνίζομαι, αλλά, εάν δοθή αφορμή, να αποθάνω μόνο για την ιδική Του ομολογία...

Αυτό δεν αλλοιώθηκε μέσα μου ποτέ, δεν άλλαξε· πώς λοιπόν τώρα, επειδή εγλίστρησα, αποθαρρύνομαι και προδίδω την αγάπη του Θεού; 

Απάτη είναι. Ήταν μεγάλο το τραύμα, ήταν μεγάλο το γλίστρημα. Μέσα στα μυστήρια του τρόπου της ενεργείας της Χάριτος έγινε, τρόπον τινά, αυτός ο πρακτικός τρόπος, πού αυτή την ώρα δεν ερευνώ... 

Φυσικά λαμβάνοντας τη μομφή επάνω μου και ξέροντας ότι εξ υπαιτιότητός μου απεσύρθη η Χάρις παιδαγωγούσα με στο να με κάνη συνετότερο, ευλαβέστερο, θερμότερο και προσεκτικότερο. 

Με παρέδωσε η Θεία Χάρις σε αυτή την πτώσι – δεν αποθαρρύνομαι γι αυτό το πράγμα – δεν τρομάζω, διότι αν και ξέρω την ευτέλειά μου και ελεεινολογώ τον εαυτό μου ότι δεν είμαι τίποτε, πιστεύω ότι εκείνο πού με κρατεί είναι η Χάρις του Θεού. 

Έτσι δεν χάνω το θάρρος μου. Όχι ότι αισθάνομαι στον εαυτό μου καμμιά ικανότητα – ποτέ αυτό δεν το εσκέφθηκα ούτε και θα το σκεφθώ – αλλά έχοντας αποδείξεις της ελεημοσύνης του Θεού απέναντί μου μέχρι σήμερα, στέκομαι ακίνητος και λέω ότι ο χθές Θεός και σήμερα και αύριο είναι ο ίδιος... 

Δεν έκανε λάθος ο Θεός, όταν με εκάλεσε όχι βέβαια για την ικανότητά μου, αλλά για την υπερβολή της αγάπης Του προς εμέ τον αμαρτωλό και ωρκίσθη στον εαυτό Του ότι «ζώ εγώ, ου μή θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού ως το επιστρέψαι και ζήν αυτόν» (Ιεζεκ. 18,23). Αυτός ο Πανάγαθος Θεός και Πατήρ, εσύναξε και μένα, το μή όν, το ασθενές, το μωρό, το εξουθενημένο και με βαστάζει από τότε πού με εκάλεσε μέχρι σήμερα, χωρίς να έχει βαρεθή, και αύριο ο ίδιος είναι, και μεθαύριο ο ίδιος είναι, αφού μένω και εγώ ο ίδιος. 

Μένω πιστός στην ομολογία μου. Δεν πρόκειται να υποχωρήσω. 

Δεν με απασχολεί το πώς εγλίστρησα, άλλωστε έχω και πείρα της ευτέλειάς μου ποίος είμαι», Βλέπετε λογικά πώς τοποθετείται το πράγμα;

Αρα λοιπόν ο Άγιος αυτός, ο οποίος και κατά αυτό τον τρόπο αγωνίστηκε, δεν είναι γιατί ήταν εξαίρεσι. Ακριβώς την θέσι των πραγμάτων ετόνισε. Ότι ποτέ κανείς δεν πρέπει να αποθαρρύνεται, γιατί η αποθάρρυνσι, όπως είπα, είναι η μεγαλυτέρα χαρά του σατανά, διότι βλέποντας αυτός την αποθάρρυνσι λαμβάνει προσωπικότητα, ενώ δεν έχει ούτε θέσι, ούτε τόπο, ούτε προσωπικότητα. Ως οντότης υπάρχει, δεν εννοώ αυτή την προσωπικότητα. Προσωπικότητα εννοώ, ότι δεν έχει θέσι, δεν έχει μέτρο να σταθή αντίκρυ από μας. Ναί, διότι «νύν ο άρχων του κόσμου τούτου έρχεται και εν ημίν ευρήσει ουδέν» (Ιωάν. 14,30) και «νύν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω» (Ιωάν. 12,31). 

Όταν όμως βλέπει τον άνθρωπο ότι αποθαρρύνεται και υποχωρεί, τότε αυτός παίρνει θέσι. Τότε αρχίζει να πιστεύη ότι όντως τον υπελόγισε ο άνθρωπος, τον εφοβήθη και παρέδωσε τα όπλα του. Αυτό είναι ψεύδος. Βλέπετε πόση μεγάλη σημασία έχει;

Πάντως όμως το γεγονός είναι ένα. Ότι το θέμα της αποθαρρύνσεως έχει πάρα πολύ μεγάλη βαρύτητα, ιδίως για μάς τους μοναχούς. Επειδή εμείς οι μοναχοί έχοντες περισσοτέρα ευχέρεια και πολεμούντες λεπτομερέστερα, ακριβώς ευρισκόμεθα σε αυτά τα περιθώρια, στο να ελέγχωμε ακόμα και τις σκέψεις και τα νοήματα από τα οποία προέρχονται οι διάφορες ενέργειες· και ευρισκόμενοι συνεχώς στην γραμμή του πυρός, είμεθα υποχρεωμένοι να κάνωμε αυτές τις ανασκοπήσεις και έρευνες για να ξέρωμε πόθεν ερχόμεθα και πού υπάγαμε.

Επομένως χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί οι τρόποι της αποθαρρύνσεως είναι πάρα πολλοί και ο άνθρωπος χάνει το θάρρος του, χάνει τον ζήλο του και μειώνει την μαχητικότητά του.

Το ότι σκυθρωπάζει και αλλοιώνεται, όλα αυτά είναι είδος αποθαρρύνσεως, είναι είδος ηττοπαθείας... 

Όλα αυτά ο σατανάς τα εκμεταλλεύεται. 

Κανένα από όλα αυτά δεν πρέπει να έχη θέσι. 

Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτε. Στη γραμμή του πυρός, εκεί πού υπάρχει συνεχής μάχη, δεν είναι παράδοξο να υπάρχουν πληγές...

Όπως μάς παρέδωσαν οι Πατέρες, πολλές φορές και η Ίδια ακόμη η Χάρις αφήνει τον άνθρωπο -θέλοντας να τον διδάξη και να τον ανεβάση σε υψηλότερα επίπεδα πρακτικής εμπειρίας...

- τον αφήνει επίτηδες να κινδυνεύση από την αμαρτία, - γιά να ερεθίση έτσι περισσότερο τον θυμό του εναντίον της. 

Και λαμβάνοντας πληγές ο άνθρωπος, μανθάνει τους τρόπους από πού συνέβησαν αυτά και τότε τον μέν Θεό αγαπά γνησίως, διότι βλέπει την στοργή Του, τον δε διάβολο βδελύσσεται αξίως, βλέποντας την κακότητά του και την πονηριά του και το αδίστακτό του στο να μάς καταστρέψη.

Εκείνο το οποίο κατέχομε και είναι για μάς άγκυρα πάσης ελπίδος, αναμφισβήτητης και χειροπιαστής, είναι ότι παραμένει μαζί μας η Θεία Χάρις.

Ο καθένας μας οπό την ημέρα της ευσέβειάς μας, από τότε δηλαδή πού εισήλθαμε εκουσίως μέσα στους όρους της μετανοίας μέχρι σήμερα, ποτέ δεν ημπορέσαμε, καμία ημέρα, να φυλάξωμε το θέλημα του Κυρίου. Και όμως δεν απέστη! Παραμένει μαζί μας, μάς δικαιώνει εκ της αγαθότητάς Του και μόνο. 

Τα αμεταμέλητα χαρίσματα του Θεού σε μάς είναι χειροπιαστά, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν δικαιώνω την αμαρτωλότητα, ούτε συνιστώ την ραθυμία. Αυτά είναι προδοσία. Τέτοιο πράγμα δεν υφίσταται μέσα στην προαίρεση των χριστιανών και ο,τιδήποτε και αν συμβαίνη είναι εξ αιτίας της ατέλειάς τους.Ο άνθρωπος ευρισκόμενος στο γίγνεσθαι, είναι ατελής. Βαδίζει προς την τελειότητα ζητώντας περισσοτέραν επίδρασι της Χάριτος και μόνιμη ενοίκησι μέσα του.

Την αποκτά σιγά-σιγά διά της ελεημοσύνης του Θεού, αγωνιζόμενος κατά των παθών του, ούτως ώστε να τα αποβάλη, για να εύρη περισσότερη θέσι μέσα του η Θεία Χάρις. 

Μέχρι πού να γίνη αυτό, υφίσταται όλες τις αλλοιώσεις και τις τροπές. Επιμένω στο θέμα της αποθαρρύνσεως, διά να προσεχθή πάρα πολύ. Εκείνος ο οποίος επεσήμανε αυτό τον τομέα και τον αξιολόγησε, επιτυγχάνει πάρα πολλά. Εκείνος ο οποίος δεν προσέχει και αφήνει ακάλυπτη την πλευρά αυτή και με το παραμικρό αποθαρρύνεται, οπισθοχωρεί και αφήνει τον ζήλο του, αδικείται κατάφωρα, χάνει χωρίς να υπάρχει λόγος και μπορώ να πώ φεύγει «χωρίς διώκοντος». 

Γι αυτό με παράδειγμα την βιογραφία και την παιδεία του μεγάλου αυτού Πατρός, όλοι μας να γίνωμε περισσότερο ζηλωταί, περισσότερο μαχηταί.

Δεν υπάρχει μέσα στην μερίδα μας απογοήτευσι και αποθάρρυνσι. Και δεν υπάρχει, γιατί απλούστατα εμείς οι ίδιοι και τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μας γνωρίζομε. Γνωρίζομε ότι ομολογούμε την πίστι και την αγάπη μας προς τον Θεό και ότι ουδέποτε την αρνούμεθα και ακόμα ξέρουμε την σύμπραξι και συμπαράστασι του Θεού προς ημάς, η οποία είναι αμετάβλητη, αμεταμέλητη και αναλλοίωτη.

Δι ευχών του Αγίου Πατρός ημών Νήφωνος και της Κυρίας μας Θεοτόκου, 
είθε να επιτύχωμε αισίως το σκοπό της ζωής μας. Αμήν.

Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός ~ Διδαχές από τον Άθωνα 
Απόγνωση και θάρρος στην πνευματική μας πορεία.
_____________________________________________________

Πηγή: paterikiorthodoxia.com

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Τα καθάρματα Του Χριστού, οι τελευταίοι των Αποστόλων.

''Όταν ο Θεός βλέπει ταραξίες για Αγίους...''

Τα καθάρματα Του Χριστού, οι τελευταίοι των Αποστόλων.

Ο κοσμικός νούς συνθλίβεται... στήν ανάγνωση και μόνο της φράσης, πως ο Θεός δύνατε αυτόν που εσυ θεωρείς, κακούργο, κακοποιό στοιχείο, ''τρομοκράτη'' και φονιά ακόμη, Εκείνος να τον δικαιώνει αγανακτείς! 

Μα πως είναι δυνατόν; Σκέφεσαι.. οχι-οχι, κάποιο λάθος θα έχει γίνει...

Τα πράγματα βέβαια, είναι πάντα ποιό απλά, απο οτι το κοσμικό φρόνημα μπορεί να φανταστεί. Κάθε γεγονός χρήζει πολλών και διαφορετικών ερμηνειών, μα δεν είναι συνήθως και οι σωστές...

Διότι ακριβώς αυτό συμβαίνει, ο κοσμικός νούς φαντάζεται, ύστερα υιοθετεί αυτήν ακριβώς την φαντασία του, και την κάνει γνώμη, άποψη... 

Και εδω είναι η αποκάλυψη... ο φωτισμένος νούς δεν φαντάζεται, αλλά εξετάζει την οπτική του Θεού, τρέχει αμέσως στούς Αγίους να λάβει βοήθεια και εξήγηση στα γεγονότα...

''Όταν ένας αποφασίσει να κάνει πνευματική ζωή, το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να πάρει διαζύγιο από την λογική, εάν θέλει να προκόψει. Λογική και πνευματική ζωή, είναι δυο καταστάσεις εντελώς αντίθετες...'' ~ Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου.

Μα τι συμβαίνει επιτελούς; Δηλαδή η εκτίμηση που μπορεί να κάνω σε ενα θέμα, που βάση νόμου είναι παράνομο και αξιόποινο, γίνεται ταυτόχρονα να είναι θεάρεστο; 

Κύριε ελέησον τι μυστήριο είναι τούτο αναφωνείς, αμφιβάλεις και απορείς....

{Η Ἐκκλησία δέν δεσμεύεται ἀπό κανέναν στό νά λέγη τήν ἀλήθεια, οὔτε καί ἀπό τόν νόμο. Οἱ ἅγιοι διά μέσου τῶν αἰώνων ὁμολογοῦσαν τήν ἀλήθεια, κήρυτταν τήν μετάνοια, παρουσίαζαν τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ... 

Κατά τήν διάρκεια τῆς εἰδωλολατρικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες, καί οἱ Μάρτυρες, θυσία­σαν τήν ζωή τους γιατί δέν ἤθελαν νά ἐφαρμόσουν τούς νόμους τοῦ Κράτους, πού εἶναι ἀντίθετοι μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ...} ~ Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος

Και ο Ιερός Χρυσόστομος μας εξηγεί: ''O Θεός δεν μας κρίνει απο τα αποτελέσμα των ενεργειών μας, αλλά απο την πρόθεσή μας...''

Δύναται ο παραβάτης του κοσμικού νόμου δηλαδή, αν έχει πρόθεση όντως, αν κινείται απο ιερή αγανάκτιση με σκοπό να υπερασπιστεί την Αλήθεια της πίστεως, Του Χριστού...

ενω στα μάτια των ''ηθικών και καλών ανθρώπων'' κάθε εποχής, μοιάζει άξιος ποινής...

Να είναι αρεστός στόν Θεό, και μερικές φορές και Άγιος...

Η κοσμική μας κρίση εδω καταρέει κυριολεκτικά... 

Στα μάτια του Θεού η κατάσταση αλλάζει δραματικά...

 ( Ένας ''ταραξίας'' εμποδίζει την εφαρμογή του νόμου...)

{Το Συναξάριον της 9ης Αυγούστου, μνημονεύει την εορτή των Αγίων Δέκα Μαρτύρων, οι οποίοι υπέστησαν Μαρτύριον χάριν της Εικόνος του Σωτήρος Χριστού της τοποθετημένης στην Χαλκή Πύλη της Κωνσταντινουπόλεως.

Οι εννέα πρώτοι από τους δέκα αυτούς Αγίους, Ιουλιανόν, Μαρκιανόν, Ιωάννην, Ιάκωβον, Αλέξιον, Δημήτριον, Φώτιον, Πέτρον, Λεόντιον και Μαρίαν την Πατρικίαν, έλαβαν μέρος στην αντίστασι που το πλήθος εκδήλωσε εναντίον του Στρατού, όταν ένας αξιωματικός (σπαθάριος) προσπάθησε να κατεβάσει την ιερά Εικόνα του Χριστού από την Χαλκή Πύλη, επί Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου το έτος 730 μ.Χ. μετά την υπογραφή εικονομαχικού διατάγματος. 

Μετά από οκτώ μήνες φυλάκιση και φρικτές βασάνους οι Άγιοι εκτελέστηκαν χάριν της Ορθοδοξίας μαζί με την αγία Μαρία την Πατρικία...} (πηγή εδω)

Και τι να πει κανείς αλήθεια για τον Φινεές; 

Μας λέγει για αυτόν, ο άγιος γέροντας Παϊσιος...

{Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δύο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ! 

Όταν είδε τον Ισραηλίτη Ζαμβρί να αμαρτάνη με την Μαδιανίτιδα Χασβί μπροστά στον Μωυσή και σε όλους τους Ισραηλίτες, δεν κρατήθηκε∙ σηκώθηκε από την συναγωγή και τους φόνευσε, και έτσι σταμάτησε η οργή του Θεού. Αν δεν τους σκότωνε και τους δύο, θα έπεφτε οργή του Θεού σε όλον τον λαό του Ισραήλ. Φοβερό! 

Εγώ, όταν διαβάζω στο Ψαλτήρι τον στίχο: «Και έστη Φινεές και εξιλάσατο, και εκόπασεν η θραύσις», ασπάζομαι πολλές φορές το όνομά του. Αλλά και ο Χριστός, όταν είδε να πουλούν μέσα στον περίβολο του Ναού βόδια, πρόβατα, περιστέρια, και τους κερματιστές να ανταλλάσσουν χρήματα, πήρε το φραγγέλιο και τους έδιωξε...} Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου «Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι Β'. 

(Αλήθεια πως θα νιώθατε αν ήσασταν μπροστά στόν φόνο;)

Αναμφίβολα οι τελευταίοι των Αποστόλων επι γής, 
στούς έσχατους καιρούς θα ονομαστούν ''καθάρματα''.

Όπως ο θείος Απόστολος Παύλος περιγράφει κάπου μέσα στο Ευαγγέλιο, πως έτσι τούς ονόμαζαν και εκείνους, καθάρματα και παραβάτες του νόμου, και για αυτήν ακριβώς την αγάπη Του Χριστού, υπέστησαν, διώξεις, φυλακίσεις, φρικτά βασανιστήρια, μέχρι του τελικού τούς μαρτυρίου...

Εκείνοι που θα καταφωτιστούν απο την χάρις του Αγίου Πνεύματος, που θα φτάσουν στήν Πεντηκοστή και τον δοξασμό, που θα γευτούν την ένωση με τον Θεό, δεν θα αντέξουν την αντίχριστη ''Νεα τάξη'', (περί νέας τάξης εδω)  θα υψώσουν την φωνή τούς ενάντια στίς εξουσίες του κόσμου τούτου που θέλουν υπόδουλους τούς λάους, μέσα στο σκότος της αθεΐας με νόμους ενάντια του Θεού... 

Θα είναι οι μελλοντικοί παραβάτες, θα βαδίσουν ενάντια σε κάθε κοσμική εξουσία, και θα υβρίζονται απο τούς ''καθαρούς'' και νομοταγείς πολίτες...

Θα είναι η ωρα, που ο Προφητικός λόγος των Πατέρων της Εκκλησίας

 θα λάβει την πλήρη επιβεβαίωση του. (αν δεν την έχει ηδη λάβει...)

{Οι εχθροί του αντιχρίστου θα θεωρηθούν ταραξίες, εχθροί της κοινωνίας και της τάξης... θα υποστούν ανοιχτές και συγκεκαλυμμένες διώξεις, και θα υποβληθούν σε σκληρές τιμωρίες και ποινές. 

Τα πονηρά πνεύματα σκορπισμένα στην οικουμένη, θα προκαλούν στους ανθρώπους μια γενικά εξαίρετη γνώμη για τον αντίχριστο, ένα γενικό ενθουσιασμό, μια ακαταδάμαστη στροφή σ’ αυτόν...}

Ἅγιος Ἐφραίμ ο Σύρος "περί ἐμφάνισης τοῦ ἀντιχρίστου" (Ἀσκητικά).

Άραγε πως θα φανούν στα μάτια της κοινής γνώμης, οι αυριανοί παραβάτες, όσοι αυτομάτως τεθούν ''εκτός'' συστήματος, όσοι αρνηθούν να παραλάβουν την ταυτότητα-κάρτα του πολίτη, και όσοι αργότερα τήν εμφύτευση του μικρό-τσίπ στο σώμα... 

Όσοι φερθούν ως ανυπάκουοι να εφαρμόσουν ποικίλους νόμους μίας δόλιας νέας εποχής, που κάνει ηδη αισθητή την παρουσία της, και τρίζει τα μοχθηρά δόντια της σε διάφορα επίπεδα...

Διδάσκουν και την ανυπακοή οι Πατέρες της Εκκλησίας...

''Το πως σας βλέπουν οί άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση εχει βαρύτητα, ως αλάθητη. Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά-καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον...''Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Ίσως είναι  καλύτερα να μην κρίνουμε τελικά τις πράξεις αυτών των ανθρώπων, που έχουν το σθένος να υψώνουν την φωνής τούς, να αντιστέκονται ενάντια σε κάθε μορφή παράβασης του νόμου του Θεού... 

Καλύτερα στίς κρίσεις μας να βάζουμε ενα ερωτηματικό...

πιθανόν η λογική μας δεν μπορεί να εννοήσει τι ακριβώς συμβαίνει...

    

Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Η σιωπή μερικές φορές είναι χειρότερη από τη βλασφημία ~ Μωυσέως Αγιορείτου

''Η σιωπή μερικές φορές είναι χειρότερη από τη βλασφημία...''

 Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

«Όσοι δεν μιλούν, δίνουν τη θέση τους σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλούν…»

Επιτρέψτε μου παρακαλώ σήμερα μία δημόσια εξομολόγηση – αν και θα μπορούσα να πω πως όλα τα κείμενα που υπογράφω είναι άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερα εξομολογητικά.

Σε κάποιο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει για μία ανεπίτρεπτη σιωπή των ιθυνόντων. Είναι γεγονός ότι υπάρχει μία ισχυρή πλειοψηφία που σιωπά και παρακολουθεί από μακριά. Η ηχηρή ουδετερότητα κάποιων -πολλών- καλοβολεμένων είναι αρκετά ενοχλητική. Πρόκειται για καλούς ανθρώπους που λένε “ναι” σε όλα, για να τα πηγαίνουν καλά με όλους και να περνάνε καλά.

Δεν γνωρίζω, αλήθεια, πόσο καλοί μπορεί να είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όταν μάλιστα έχουν και υπεύθυνες θέσεις και δε θέλουν να τα χαλάσουν με κανέναν...

Να μην έχεις άποψη για τίποτε, να σιωπάς συνεχώς, να συμφωνείς και όταν δεν συμφωνείς, μόνο και μόνο για να περνάς καλά, είναι άνανδρο και ανέντιμο.

Ακόμη και όταν προσκαλούνται για να μιλήσουν και κοιτούν πώς να περάσει η ώρα για να μη μιλήσουν είναι τραγικό. Άνθρωποι υπεύθυνοι για να παρουσιάζονται καλοντυμένοι σε πανηγύρια, εορτές και τελετές, χρόνια τώρα, δίχως καμία αναφορά στην κατηφόρα του τόπου.

Ο κόσμος να περιμένει εναγώνια να υψωθεί μια φωνή σοβαρή, συνετή, σεμνή, διακριτική, γνήσια, αληθινή, όταν όλα γύρω καταστρέφονται, και να ακούς λόγους περί ωραίας και ιερής σιωπής.

Ο φόβος να κατατεθεί νηφάλια γνώμη, που δεν θα χαϊδεύει αυτιά, δεν θα πρέπει να υπάρχει σε κρίσιμες στιγμές.

Δεν είναι ώρα για κρυφτό και απομόνωση. Δεν μπορεί να ψηφίζεις δίχως γνώση, μελέτη και προσοχή. Να συμφωνείς συνεχώς με τους προλαλήσαντες σε ένα διαβουλευμένο σώμα δεν νομίζω ότι είναι σοβαρό. Να απέχεις από τους αγώνες των επαγγελματικών κλάδων, να δίνεις χώρο σ’ αυτούς που δεν θέλεις να ακούς και να σε εκπροσωπούν.

Όσοι δεν μιλούν δίνουν τη θέση τους σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλούν. Από καιρό έχουν γεμίσει τα τηλεοπτικά παράθυρα από “μαϊντανούς” και “παπαγαλάκια” που μιλούν ακατάσχετα, κρίνοντας εύκολα τους πάντες και τα πάντα. Είναι ανάγκη να λύσουν τη σιωπή τους ορισμένοι ιθύνοντες, για να πληροφορήσουν υπεύθυνα τους σε μεγάλη απορία ευρισκόμενους. 

Υπάρχει σιωπή κακή, νοσηρή, φοβισμένη, ένοχη, αδικαιολόγητη...

Ο κόσμος δεν είναι κουτός. Δεν ξεγελιέται εύκολα πάντοτε.

Να τη χαρακτηρίζεις τη σιωπή ως προερχόμενη από σεμνότητα και ταπεινότητα δεν πείθεις, όταν όλα καίγονται γύρω σου τόσο γρήγορα...

Η φλυαρία, η κενολογία, η αερολογία, η περιττολογία και η κουτοπονηρία κάποιων αφελών δεν δικαιολογεί την επικίνδυνη σιωπή άλλων.

Η σιωπή δεν είναι πάντοτε η καλύτερη στάση, λύση, άμυνα και επιλογή. Η απεραντολογία δεν είναι έξυπνη τοποθέτηση, αλλά κουράζει, φθείρει και εκθέτει. Οι τοιουτοτρόπως σιωπούντες και φλυαρούντες λαθεύουν σίγουρα και αφήνουν το χώρο για άλλους επιτήδειους πονηρούς.

Είναι καιρός να ψάξουμε και να βρούμε το μέτρο, τη μέση οδό, την ισορροπία. Τη λογική, τη σοβαρότητα, τη σύνεση, την αρμονία και τη συνεννόηση.

Ο δολοφονημένος στην Αμερική, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νέγρος πάστορας Μάρτιν Λούθερ Κιγκ είχε πει μια σοφή κουβέντα:

“Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί, όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων…”. 

Δεν πρέπει να απολογηθούμε; Υπερβάλλει; Δεν έχει δίκιο; Για τις κακίες των συνανθρώπων μας έχουμε ένα ποσοστό ευθύνης, γιατί δεν τους συνδράμαμε στο αγαθό καθόλου.

Εμείς, οι υποτιθέμενοι καλοί, γιατί δεν αφήσαμε την ανεμελιά, τη νωθρότητα, το χουζούρι, το βόλεμα, την ησυχία μας απέναντι στα μεγάλα προβλήματα των γύρω δυστυχισμένων, αναγκεμένων, πονεμένων και ταλαιπωρημένων αδελφών μας; Εμείς, οι τόσο καλοί, συχνά ακολουθήσαμε μία καλά επιλεγμένη σιωπή, η οποία τελικά ήταν αποτρόπαιη, αφού βασάνισε παραμελημένους πλησίον.

Η σιωπή μερικές φορές σε υψηλά επίπεδα ανθρώπων είναι χειρότερη από τη βλασφημία.

Να με συγχωρείτε για την αυθόρμητη αυτή εξομολόγηση...

Από καιρό τα σκεφτόμουν και ήθελα να τα πω. Έχει δίκιο ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ.

Βέβαια ως μοναχός θα έπρεπε να σιωπώ. Να που σιωπούν άλλοι, που δεν είναι μοναχοί...

Μετανιώνεις πάλι που μίλησαν, γιατί τα έκαναν θάλασσα. Ας κινείται κανείς κατά συνείδηση και όχι φοβούμενος, ντρεπόμενος και δειλιάζοντας συνεχώς, καταθέτοντας λόγο ανυπόκριτο, εγκάρδιο, αληθινό, δίχως εκπτώσεις, χαϊδολογήματα γλυκανάλατα και αναμασήματα κουραστικά.

''Η σιωπή μερικές φορές,είναι χειρότερη από τη βλασφημία...''

 γ. Μωυσή του Αγιορείτη


Ορθόδοξοι Γέροντες, του γ. Μωυσή του Αγιορείτη (Εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...