Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020

Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία.



Αφιέρωμα στα 200 Χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση 

Bλέπω την Πατρίδα μου και σήμερα προσκυνημένη, και απορώ... 

Βλέπω την πατρίδα μου ταπεινωμένη και συγκλονίζομαι. Κλείνω τα μάτια, βυθίζομαι. Θέλω να καταλάβω τον πόνο σου πατρίδα μου, να στοχαστώ...

Και να! Μπροστά μου μια αναρίθμητη στρατιά... 

Ανεβαίνουν απο τις πεδιάδες της Ελληνικής γής, κατεβαίνουν απο τα Ορη! Φτάνουν απο την θάλασσα , βγαίνουν απο τα μπουντρούμια, εμφανίζονται πίσω απο τα Μέγαρα... 

Προβάλουν απο τα Σπήλαια, ανοίγουν τα κελιά των Μοναστηριών! Σηκώνουν την καταπακτή κάποιου Κρυφού σχολειού, αφήνουν τον Νάρθηκα της Εκκλησιάς, το Κελί του Επισκόπου... 

Και Έρχονται! 

Έρχονται! Άνδρες, Γυναίκες, Παιδιά.. 
Πόσοι! Αναρίθμητοι.

Δεκαέξι γενιές! 

Και αρχίζουν όλοι μαζί όλοι αυτοί έναν Ύμνο πρός την Πατρίδα. Όλοι αυτοί που έζησαν την σκλαβιά... Όμως πράγμα παράξενο. Δεν είναι ο ύμνος τους αυτός, ενα Μοιρολόι που βγαίνει απο τα χείλη τους. Είναι ένας Αντίλαλος, που αχολογεί μέσα απο την ψυχή τούς.

Ένας ύμνος που στάζει Αίμα,
το Αίμα της Θυσίας τους...

Και μέσα απο τούς Αιώνες αντιλαλούν οι φωνές των Νέων Μαρτύρων! 

Ακούστηκε πρώτα η φωνή του δεκαπεντάχρονου Νικόλα απο το Καρπενήσι, λίγο πρίν του κόψουν το κεφάλι... 

και έπειτα αντίχισε η κραυγή του Αργύρη απο την Επανομή, και στήν Αθήνα η φωνή του Μιχαήλ Μπακνανά, την ώρα που ο δήμιος σήκωνε το σπαθί, του Τριαντάφυλλου του ναύτη απο την Ζαγορά... και μύριες άλλες νεανικές φωνές! 

Της Ακυλίνας απο το Ζαγκλιβέρι! Του Δημήτρη απο την Σαμαρίνα! Της Λυγερής απο την Χιο! Του Σταμάτη απο το Πήλιο! Του Θεόδωρου απο την Μυτιλήνη! Του Θεοχάρη απο την Καππαδοκία! 

Της κυρα-Άννας απο την Όσσα! Του Μιχαήλ απο τα Άγραφα! Του Μύρωνα απο την Κρήτη! Του Γεωργίου απο τα Γιάννενα!                                                             


Του Παύλου απο τα Καλάβρυτα! Της Χρυσής απο την Αλμωπία! Και ολούθε αντιλαλούσε μια κραυγή...

Δεν Αρνούμαι Τον Χριστό μου! 

Δεν Αρνούμαι Τον Χριστό μου!

Καί ξάφνου φάνηκε μπρός μου ὁ πρῶτος, ὁ ἀρχηγός, ὁ Γέρος τοῦ Μωριά. 

Κι ἄρχισε νά βροντοφωνάζει μέσα ἀπό τά σπλάγχνα του: 

''Τό Ἔθνος δέν ὑποτάχθηκε ποτέ!''

Κι ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάνουμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν συλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμαστε, οὔτε πὼς δὲν ἔχουμε ἄρματα.., ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε σέ ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας... 

Κι ὅταν πιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος. 

Και εμείς Αδέρφια τούτο να κρατήσουμε! 
Χριστό και Πατρίδα!
                                          

Παραγωγή: xfd.gr, Χριστιανική Φοιτητική Δράση 2021
Αφήγηση: Μελίνα Μποτέλλη - Ηθοποιός

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2020

Χρειάζονται 3-4 δεσποτᾶδες μέ ἀγωνιστικότητα! Το ἴδιο καί κάποιοι λαϊκοί... ~ Άγιος Πορφύριος


Χρειάζονται 3,4,5 δεσποτᾶδες μέ ἀγωνιστικότητα. Το ἴδιο καί κάποιοι λαϊκοί. Οἱ ἐχθροί μας πᾶνε νά διαλύσουν την Ἐκκλησία...

“Όσα είδα και άκουσα από τον άγιο Πορφύριο”, Ιωάννου Μαρουσιώτη, Εκδόσεις “Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, (Μήλεσι, πρώτη έκδοση 2012).
_____________________________________

                                                                                        
Πηγή: aktines.blogspot.com

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2020

“Τί θα γίνει με την Ορθόδοξη Εκκλησία μας ύστερα από τριάντα χρόνια;” ~ Άγιος Ιερομάρτυς Ονούφριος

Ο άγιος Ιερομάρτυς Ονούφριος Γκαγκαλιούκ
Αρχιεπίσκοπος Κούρσκ 

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 η λαίλαπα του αθεϊσμού και των διωγμών άρχισε να εξαπλώνεται σ’ όλη τη χώρα. Η Ρωσική Εκκλησία εισήλθε στη βαβυλώνια αιχμαλωσία της, το καλοκαίρι του 1922 δημιουργήθηκε το σχίσμα της «Ζωντανής Εκκλησίας», του οποίου οι ηγέτες έχοντας την άμεση υποστήριξη των Μπολσεβίκων επιδίωκαν ριζικές και αντιπαραδοσιακές μεταρρυθμίσεις και την εκκοσμίκευση στην εκκλησιαστική ζωή.

Στις αρχές του 1923 ο π. Ονούφριος κατόρθωσε να πάει κρυφά στο Κίεβο, όπου στις 4 Φεβρουαρίου χειροτονήθηκε επίσκοπος Έλισάβετγκραντ και ορίστηκε βοηθός επίσκοπος της επαρχίας Οδησσού και Χερσώνος. Λίγες μέρες αργότερα συνελήφθη και φυλακίστηκε. 

Για τρεις μήνες ο νεαρός ιεράρχης έζησε την Απανθρωπιά των σοβιετικών φυλακών. Στις 15 Μαΐου του 1923 τον απέλυσαν και στις 16 Οκτωβρίου του 1923, τον συνέλαβαν πάλι με αφορμή μιάν εγκύκλιό του προς τους πιστούς, τους οποίους απέτρεπε από κάθε σχέση με το σχίσμα της «Ζωντανής Εκκλησίας». Η εγκύκλιος θεωρήθηκε αντισοβιετική. Στις 16 Ιανουαρίου του 1924 ο επίσκοπος Ονούφριος απολύθηκε από τις φυλακές του Χάρκωφ. 

Αψηφώντας κάθε κίνδυνο, δεν έπαυε να ιερουργεί σε ιδιωτικούς χώρους, να κηρύσσει σε κάθε ευκαιρία, να στηρίζει τους χριστιανούς στην πίστη με λόγια και γράμματα, να πολεμάει τους εχθρούς της Εκκλησίας.

Οι καιροί ήταν πολύ δύσκολοι - διωγμοί, σχίσματα, σκάνδαλα. Η Εκκλησία είχε ανάγκη από οδηγητικές μορφές και φωτεινά παραδείγματα χριστιανικής βιωτής...

Ο ιεράρχης έγραφε σε κάποιον φίλο του:

Μόνο στον ναό πρέπει να μιλάμε για τον Κύριο και τη θεία διδασκαλία Του; Όχι! Για τον Θεό πρέπει να μιλάμε όπου χρειαστεί, όπου υπάρχουν ψυχές πού είτε Τον αγνοούν, είτε Τον αρνούνται, είτε Τον αμφισβητούν. Κι αν ακόμα δεν μπορεί ένας πιστός να αποδείξει την αλήθεια της πίστεως, ανασκευάζοντας τα επιχειρήματα των άθεων, ας εκθέσει απλά και καθαρά τη χριστιανική διδασκαλία. Είναι κι αυτό μια νίκη... Τα λόγια του ψεύδους, όταν είναι σκεπασμένα, φέρνουν τον καρπό τους, όταν όμως ξεσκεπαστούν, χάνουν τη δύναμή τους...

Με ρωτάς, αγαπητέ μου φίλε, με ανησυχία: “Τί θα γίνει με την Ορθόδοξη Εκκλησία μας ύστερα από τριάντα χρόνια, όταν πεθάνουν οι πιστοί, πού είναι ακόμη αρκετοί, και τη θέση τους πάρει η σημερινή γενιά των μοχθηρών εχθρών τού Θεού; Ασφαλώς η γενιά αυτή θα στραφεί ανοιχτά εναντίον της Εκκλησίας. Εμείς τί θα αντιπαραθέσουμε; ”. 

Πρέπει να σου πω, αγαπητέ φίλε, ότι δίπλα στους εχθρούς της Εκκλησίας φυτρώνουν αναμφίβολα και οι φίλοι της. Ας μην είναι πολλοί είναι δυνατοί, γιατί κατέχουν την αλήθεια. Κάτω από το χαλάζι των χλευασμών και των κατατρεγμών ατσαλώνουν την πίστη τους στον Θεό και την αφοσίωσή τους στην Εκκλησία Του. Αυτοί, υψώνοντας το ανάστημά τους, θα υπερασπίσουν τα ιερά και τα όσια...

Ίσως να χυθεί το αίμα των πιστών. Αλλά αυτό θα γίνει σπόρος, όπως στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, σπόρος από τον οποίο θα φυτρώσει πιο δυνατό το χριστιανικό δένδρο. Για την Εκκλησία του Χριστού, ο διωγμός και το αίμα δεν είναι άγνωστα. Αυτά πάντοτε υπήρχαν και πάντοτε συνεπάγονταν όχι τον αφανισμό αλλά, απεναντίας, τον δοξασμό και την εξάπλωσή της Εκκλησίας.

Μην ξεχνάς, επίσης, αγαπητέ φίλε, ότι τα άγια παραδείγματα πάντοτε βρίσκουν μιμητές. Οι άπιστοι διώκτες, βλέποντας την ακλόνητη σταθερότητα των πιστών, πού θα σφραγίζεται με αίμα, θα προβληματίζονται. Και μερικοί από αυτούς, οι καλοπροαίρετοι και ικανοί για την οικείωση της θείας αλήθειας, οπωσδήποτε θα μεταπηδήσουν στις τάξεις των ομολογητών του Χριστού. 

Έτσι έγινε πολλές φορές στην αρχαία χριστιανική εποχή με ειδωλολάτρες δημίους, πού, βλέποντας την πίστη των χριστιανών, μεταστράφηκαν σε ομολογητές του Κυρίου. Πολλοί, πάρα πολλοί, από διάφορους τόπους και λαούς, μπορούν να γίνουν φίλοι του Χριστού, αντικαθιστώντας τους προδότες Του, σύμφωνα με τα λόγια του Ίδιου:

«Λέγω δε υμίν ότι πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακλιθήσονται μετά Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών, οι δε υιοί της βασιλείας εκβληθήσονται εις το σκότος το εξώτερον εκεί εσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ. 8:11-12).

Μην απελπίζεσαι, λοιπόν, αγαπητέ φίλε! Πάνω απ’ όλα μείνε εσύ ο ίδιος πιστός μέχρι θανάτου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Συνάμα ικέτευε θερμά και αδιάλειπτα τον Κύριο να αναδείξει εργάτες για τον θερισμό του χωραφιού Του- γιατί «ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι» (Ματθ. 9:37).

Από το βιβλίο: π. Δαμασκηνού (Ορλόφσκι), Άγιοι κατάδικοι. Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ου αι., Ιερά Μονή Παρακλήτου. Πηγή: iconandlight.wordpress.com

Ο άγιος Ιερομάρτυς Ονούφριος Γκαγκαλιούκ
Αρχιεπίσκοπος Κούρσκ και Ομπογιάνου (1 Ιουνίου 1938)
____________________________________________


Δείτε και: Η κρυφή και διωκόμενη «Εκκλησία των Κατακομβών» στην αθεϊστική Ρωσία. Εκτός ''νόμου'' Εκκλησία με κρυφούς Ιερείς! Όταν οι μάρτυρες τελούσαν τη θεία λειτουργία πάνω στο στήθος τους.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2020

Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος της Σταύρωσης

Άγιος Λογγίνος ~ ο Εκατόνταρχος της Σταύρωσης
(ο βίος από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου )

Tω αυτώ μηνί Iϛ΄, μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Λογγίνου του Eκατοντάρχου. 

Yιόν Θεού λέγων σε Xριστέ και πάλιν,
Λογγίνος ως πριν, τέμνεται τον αυχένα.
Άμφ’ εκκαιδεκάτην Λογγίνον άορ κατέπεφνεν.

Oύτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους Tιβερίου Kαίσαρος, εν έτει ιε΄ [15], καταγόμενος μεν από την χώραν των Kαππαδοκών, εκατόνταρχος δε υπάρχων κατά το αξίωμα, υποκάτω εις τον Πιλάτον τον ηγεμόνα της Iουδαίας. Aπό τον οποίον επροστάχθη να υπηρετήση εις τα τίμια και σωτήρια Πάθη του Xριστού, μαζί με τους υποτασσομένους εις αυτόν στρατιώτας, και να φυλάξη τον σφραγισθέντα τάφον.

Oύτος λοιπόν βλέπωντας τα εξαίσια θαύματα, οπού έγιναν τότε εις την Σταύρωσιν του Kυρίου, ήτοι τον σεισμόν, την επισκότισιν του ηλίου, το καταπέτασμα του Nαού, οπού εσχίσθη από άνωθεν έως κάτω, τας πέτρας, οπού εσχίσθησαν, τα μνήματα, οπού ανοίχθησαν και πολλούς των κεκοιμημένων Aγίων, οπού ανεστήθησαν και ενεφανίσθησαν εις τους πολλούς. 

Tαύτα λέγω πάντα βλέπωντας, εφώναξε με μεγάλην φωνήν και είπεν, αληθώς Θεού υιός ην ούτος. Kαθώς διηγούνται συμφώνως και οι τρεις θείοι Eυαγγελισταί, ο Mατθαίος, ο Mάρκος, και ο Λουκάς. 

Διά τούτο και τα αργύρια οπού έδιδαν εις αυτόν οι Iουδαίοι, διά να διαβάλη την Aνάστασιν του Kυρίου, και να ειπή, ότι οι μαθηταί τον έκλεψαν, τα αργύρια λέγω ταύτα δεν τα εδέχθη ο αοίδιμος. Aλλά τα απεστράφη αυτός και δύω άλλοι στρατιώται, οι οποίοι ύστερον μαζί με αυτόν εμαρτύρησαν.

Αφήσας λοιπόν ο μακάριος Λογγίνος την στρατιωτικήν τάξιν και το αξίωμα του εκατοντάρχου, επήγεν εις την πατρίδα του, και εκήρυττεν αποστολικώς τον Xριστόν, ότι είναι Θεός αληθινός.

Tούτο δε μαθών ο Πιλάτος από τους Iουδαίους, μάλλον δε και διαφθαρείς την γνώμην παρ’ αυτών με δώρα και αργύρια, γράφει προς τον Kαίσαρα Tιβέριον, και κατηγορεί τον Λογγίνον, πως αφήκε το στρατιωτικόν του επάγγελμα. Kαι πως κηρύττει εις την πατρίδα του Θεόν τον Xριστόν.

Όθεν πέμπονται εκείνοι, οπού έμελλον να θανατώσουν τον Άγιον. Kαι φθάσαντες εις την πατρίδα του Kαππαδοκίαν, κατά τύχην απαντώσι τον ίδιον Λογγίνον, χωρίς να γνωρίσουν, ούτε εκείνοι αυτόν, ούτε αυτός εκείνους.

Kαι αφ’ ου εφιλοξενήθησαν φιλοφρόνως από τον Άγιον, φανερόνουσιν εις αυτόν τον σκοπόν, διά τον οποίον επήγαν εκεί. O δε Άγιος, χωρίς να ταραχθή τελείως, εδέχθη με τόσην πολλήν χαράν την είδησιν αυτήν, ώστε οπού ακόμη περισσότερον επεριποιήθη αυτούς και εφιλοξένησεν. Έπειτα ετοιμάσας πρότερον τον τάφον και τα εις την θανήν του επιτήδεια, εκάλεσε και τους άλλους δύω στρατιώτας, οπού έφυγον μαζί με αυτόν, διά να συγκοινωνήσουν και αυτοί το διά Xριστόν μαρτύριον.

Έπειτα φανερόνοι εις τους απεσταλμένους, ότι αυτός είναι ο ζητούμενος από αυτούς Λογγίνος. Oι δε απεσταλμένοι τούτο ακούσαντες, πολύ ελυπήθησαν. 


Παρακαλεσθέντες όμως από τον Άγιον, απεκεφάλισαν αυτόν και τους δύω συστρατιώτας του. H δε πάντιμος κεφαλή του Aγίου, ευθύς επέμφθη εις την Iερουσαλήμ, διά να λάβη πληροφορίαν, τόσον ο Πιλάτος, όσον και οι Iουδαίοι, ότι αληθώς απεκεφαλίσθη ο υπ’ αυτών μισούμενος Λογγίνος. Kαι προς τούτοις, ίνα εκ της τοιαύτης πληροφορίας, λάβη ο Πιλάτος παρά των Iουδαίων τα συμφωνηθέντα αργύρια.

Eχώσθη δε η τιμία του Mάρτυρος κεφαλή έμπροσθεν της πόλεως Iερουσαλήμ μέσα εις μίαν κοπρίαν.

Ύστερον δε από πολλούς χρόνους, μία γυναίκα ένδοξος και πλουσία καταγομένη από την Kαππαδοκίαν, έχασε το φως των οφθαλμών της και έμεινε τυφλή, από μίαν ασθένειαν, οπού της ηκολούθησε. Tούτου χάριν επήγεν εις τα Iεροσόλυμα, ομού με ένα μονογενή της υιόν. Mε σκοπόν, διά να δυνηθή να εύρη την ιατρείαν των οφθαλμών της. 

Eις καιρόν δε οπού ευρίσκετο εκεί, απέθανεν ο υιός της. Kαι διά τούτο επροστέθη επάνω εις την μίαν λύπην της, και άλλη λύπη. Όθεν διπλώς εθρήνει η δυστυχής.

Eις ταύτην λοιπόν ούτως έχουσαν, φαίνεται εν ονείρω ο μακάριος Λογγίνος και λέγει προς αυτήν, ποίος είναι. Kαι εις ποίον μέρος είναι χωσμένη η κεφαλή του. Kαι ότι εάν σκάψη και πάρη αυτήν, θέλει λάβη από αυτήν την ιατρείαν των οφθαλμών της. Kαι προς τούτοις, ότι θέλει ιδή και τον υιόν της με δόξαν. 

Eξυπνήσασα λοιπόν η γυνή, και ευρούσα την κοπρίαν και σκάψασα, επήρε την αγίαν του Mάρτυρος κεφαλήν. Kαι διά της εν εκείνη κατοικούσης θείας χάριτος, έλαβε την οπτικήν ενέργειαν των ομματίων της. Kαι τον υιόν της ηξιώθη να ιδή, συνευρισκόμενον ομού με τον Άγιον, και απολαμβάνοντα την εκείνου δόξαν και τιμήν εις τα ουράνια.

Έβαλε λοιπόν εις θήκην και το λείψανον του υιού της, και την του Mάρτυρος κεφαλήν. Eπειδή έτζι της είπε να κάμη ο Άγιος. 

Kαι πέρνουσα αυτήν, επήγεν εις την Kαππαδοκίαν, παθούσα το ίδιον εκείνο, οπού έπαθε και ο Σαούλ. 

Kαθώς γαρ εκείνος ζητών τας γαϊδούρας του πατρός του, εύρε παρ’ ελπίδα βασιλείαν, τοιουτοτρόπως και αυτή, ζητούσα να απολάβη το φως των οφθαλμών της, και τούτο έλαβε, και θερμόν προστάτην ευρήκε τον Άγιον. 

Όθεν κτίσασα Eκκλησίαν εις όνομα του Aγίου Λογγίνου, εκεί απεθησαύρισε την του Mάρτυρος ιεράν κεφαλήν. Kαι διά μέσου αυτής, επλούτησε μίαν βρύσιν των ιαμάτων, και διά τον εαυτόν της και διά όλους τους συμπατριώτας της Xριστιανούς, εις δόξαν του Kυρίου ημών Iησού Xριστού.

(Tο πλατύτερον αυτού Συναξάριον όρα εις τον Nέον Παράδεισον1.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

1. Tο ελληνικόν Συναξάριον του Aγίου συνέγραψεν ο Mεταφραστής, ου η αρχή· «Tου Θεού λόγου διά την εκ παρακοής επενεχθείσαν». (Σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη των Iβήρων και εν άλλαις.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

(Παραθέτουμε το κείμενο στο πρωτότυπο, χωρίς απόδοση στην νέα ελληνική, γιατί θεωρούμε ότι έτσι αποδίδονται καλύτερα τα νοήματα. Με την μετάφραση αλλοιώνεται η ομορφιά και η ποιητικότητα του αρχικού κειμένου. Εξάλλου, η γλώσσα είναι απλή και εύκολα κατανοητή. Διαβάζοντας τέτοια κείμενα στο πρωτότυπο ερχόμαστε σε επαφή με τις ρίζες της γλώσσας μας και κάνουμε μια «εξάσκηση», ώστε να κατανοούμε ευκολότερα και τα λειτουργικά κείμενα της Εκκλησίας μας.)

 Πηγή: antexoume.wordpress.com

Αν εγώ πέσω στο γκρεμό, θα μ’ ακολουθήσεις και εσύ; ~ Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

Περί Υπακοής
Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

Στις αρετές ο Γέροντας, εκτός από το φόβο του Θεού, συνυπολόγιζε ως ιδιαίτερα σημαντική και την υπακοή.

Πάντα έλεγε ότι με την υπακοή μπορείς να πετύχεις τη θεία σοφία, 
αλλά πως και η υπακοή χρειάζεται μεγάλη σοφία... 

Μια φορά ρώτησε κάποιον πολύ καλό υποτακτικό του:

Αλήθεια, σε όλα πρέπει να με υπακούς;

Ναι, π. Γαβριήλ...

Μεγάλη ανοησία! Αν εγώ πέσω στο γκρεμό, θα μ’ ακολουθήσεις και εσύ;

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΛΧΑΖΙ ΤΖΙΝΟΡΙΑ: «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ»(1929-1995),ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΑΝΑ ΜΕΡΚΒΙΛΑΤΖΕ – ΑΘΗΝΑ 2013, σ. 265

Αποσπάσματα από το βιβλίο, εδώ

Πηγή: Aπο το αδελφό ιστολόγιο orthopraxia.gr

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2020

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, το καύχημα της μυστικής θεολογίας



Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
το καύχημα της μυστικής θεολογίας

(12 Οκτωβρίου)

Ο άγιος Συμεών, το μέγα καύχημα της μυστικής θεολογίας, γεννήθηκε στη Γαλάτεια της Παφλαγονίας το έτος 957 από γονείς ευγενείς και διακεκριμένους στην επαρχία τους που φρόντισαν για την μόρφωσή του. Σε ηλικία 11 ετών τον στέλλουν στην Κωνσταντινούπολη σε συγγενικά τους πρόσωπα, και από αυτή την ηλικία δέχεται τα πρώτα μαθήματα και σύντομα επιδίδεται στην ταχυγραφία και καλλιγραφία. 

Για να μη δυσαρεστήσει τον θείο του δέχεται αξίωμα στα ανάκτορα, αν και δεν τον συγκίνησαν ποτέ οι κοσμικές θέσεις, γι’ αυτό και εγκατέλειψε τη θέση μετά τη γνωριμία του με τον πνευματικό του, άγιο Συμεών τον Ευλαβή τον Στουδίτη. Σε ηλικία 14 ετών πηγαίνει στην περίφημη Μονή του Στουδίου επιθυμώντας να μείνει κοντά στον πνευματικό του πατέρα ο οποίος δεν συμφωνεί λόγω της ηλικίας του να μείνει στο μοναστήρι.

Όταν ο Συμεών βρισκόταν στην ηλικία των 20 ετών, δέχθηκε μια ιδιαίτερη ευλογία από τον Θεό. Μια νύχτα, και κατά την ώρα που με δάκρυα προσευχόταν, γέμισε το δωμάτιό του με άπλετο φως. Ο ίδιος κατελήφθη από έκσταση και ο νους του ανυψώθηκε στα ουράνια... 

Εκεί είδε να στέκεται μέσα στο φως ο πνευματικός του πατέρας Συμεών ο Ευλαβής. Η χαρά και η έκπληξη για τη θεία οπτασία πλημμυρίζουν την καρδιά του νεαρού Συμεών.


Σε ηλικία 26 χρόνων ο πνευματικός του τού ανακοίνωσε ότι μπορεί να γίνει μοναχός. Αναχωρεί κατόπιν για την πατρίδα του τη Γαλάτη, όπου και ανακοινώνει τα σχέδιά του στους γονείς του, οι οποίοι αντιδρούν και προσπαθούν να τον αποτρέψουν αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη γίνεται μοναχός στη Μονή Στουδίου με το όνομα Συμεών.

Η απόλυτη υπακοή του στον πνευματικό του πατέρα, μαζί με το γεγονός ότι έχει εμφανή πνευματική πρόοδο, ξεσήκωσε τον φθόνο των υπόλοιπων μοναχών. Η διαβολή που του έγινε ανάγκασε τον ηγούμενο να τον διώξει από τη μονή. Ο γέροντάς του τότε τον οδήγησε, δόκιμο ακόμη, στην πλησιόχωρη Μονή του αγίου Μάμαντος του Ξηροκέρκου, όπου ηγούμενος ήταν ο ενάρετος Αντώνιος. 

Εκεί ο γέροντάς του Συμεών ο Ευλαβής τον έκειρε πλέον μοναχό σε ηλικία 29 ετών. Δεν πέρασαν παρά δύο χρόνια από τότε, και το έτος 988 απεβίωσε ο ενάρετος ηγούμενος της Μονής του αγίου Μάμαντος Αντώνιος. Όλοι οι μοναχοί τότε με τη σύμφωνη γνώμη του Πατριάρχη Νικολάου Β΄ του Χρυσοβέργη εκλέγουν ηγούμενο τον Συμεών. Κατόπιν αυτών χειροτονείται πρεσβύτερος και τοποθετείται ηγούμενος της Μονής.

Ως ηγούμενος της Μονής του αγίου Μάμαντος ο Συμεών ο Νέος είχε να αντιμετωπίσει τα οικοδομικά της Μονής, η οποία βρισκόταν σε ημιερειπωμένη κατάσταση και την πνευματική καλλιέργεια και συγκρότηση των μοναχών οι οποίοι ήσαν αμύητοι σε θέματα νηπτικής θεολογίας και θεωρίας του θείου φωτός... 

Έφθασαν μάλιστα στο σημείο τριάντα περίπου μοναχοί κατά τη διάρκεια κατηχήσεως – ομιλίας του Συμεών εντός του ιερού ναού να ορμήσουν κυριολεκτικά εναντίον του με φωνές και απειλητικές διαθέσεις...

Μετά από αυτό το περιστατικό ο Συμεών παραμένει στη θέση του ηγουμένου για 25 ολόκληρα χρόνια, και το 1013 παραδίδει την ηγουμενία στον μαθητή του Αρσένιο, ενώ ο ίδιος αποσύρεται σε κοντινό ησυχαστήριο. Βρίσκεται ήδη στην ηλικία των 57 ετών, και μέσα στην ησυχία επιδίδεται πλέον στο συγγραφικό του έργο.

Η τιμή προς τον πνευματικό του πατέρα Συμεών, του οποίου την αγιότητα αποδεχόταν και ήθελε να εορτάζει τη μνήμη του βρήκε αντίθετο τον Μητροπολίτη Νικομηδείας Στέφανο, ο οποίος έπεσε τον Πατριάρχη αφενός να του απαγορεύσει κάθε απόδοση τιμής στον Συμεών τον Ευλαβή και αφετέρου να τον εξορίσει στην περιοχή της Χρυσουπόλεως. Ο άγιος Συμεών εγκαθίσταται σε ένα ερημοκκλήσι της Αγίας Μαρίνας. 

Ο Πατριάρχης αργότερα τον αθωώνει και τον απαλλάσσει από την εξορία επιτρέποντάς του να εορτάζει ιδιωτικά μόνο τη μνήμη του πνευματικού του. Ο Συμεών προτιμά την ερημία της αγίας Μαρίνας, προς τιμήν της οποίας ανήγειρε και νέο ναό, και σχηματίζει γύρω απ’ αυτόν μικρό ποίμνιο. Παραμένει εκεί έως το 1037, όταν τον βρίσκει ο θάνατος σε ηλικία 79–80 ετών.

Προέβλεψε την ημέρα του θανάτου του, γι’ αυτό και ετοιμάστηκε κατάλληλα. Έβαλε τους μαθητές του, αφού κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων – όπως έκανε κάθε μέρα – να ψάλλουν τη νεκρώσιμη ακολουθία, και εκείνος, μόλις τελείωσε την προσευχή του, σταύρωσε τα χέρια, τακτοποίησε το σώμα του με ηρεμία και είπε: «Εις χείρας σου, Χριστέ Βασιλεύ, το πνεύμα μου παρατίθημι».

Την προσωνυμία «Νέος Θεολόγος» την απέκτησε τόσο με τη ζωή του όσο και με τα έργα του στη μυστική αίσθηση της θείας αγάπης και του φωτός. 


Σημαντικότερα έργα του είναι οι «Κατηχήσεις», οι «Ύμνοι Θείων Ερώτων» και τα «Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια». 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει ότι «αν κάποιος τα συγγράμματά του τα ονομάσει συγγράμματα ζωής, δεν θα υπερβάλλει...». 

«Ο άγιος Συμεών είναι όντως ο άνθρωπος του Αγίου Πνεύματος, μύστης και θεολόγος του μεγάλου της ευσεβείας μυστηρίου, του Θεανθρώπου Χριστού. Είναι ίσως ο πιο Χριστοκεντρικός από όλους τους Πατέρες, γιατί είναι πράγματι ο γνήσιος πατήρ της οικουμενικής Ορθοδοξίας» όπως αναφέρει ο επίσκοπος Αθανάσιος Γιέφτιτς.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Μαρτίου, ημέρα της κοιμήσεώς του, επειδή όμως συμπίπτει με τη νηστεία τη Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μετατίθεται στις 12 Οκτωβρίου. Πηγή: pemptousia.gr

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, το καύχημα της μυστικής θεολογίας

*****
Σχόλιο Π. κοινωνίας: Αὐτὸς ποὺ δὲν εἶναι τοῦ κόσμου, καὶ τὸν κόσμο περιφέρει, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα κρατάει ὅλα μὲ τὸ χέρι Του, Αὐτός, ἀκοῦστε το, ἦρθε νὰ μὲ συναντήσει καὶ μὲ βρῆκε..!

Ἀπὸ ποῦ, πῶς ἦρθε, ἀγνοῶ...

∽ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος Ὕμνος ΚΘ’

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2020

Έχεις όσα λένε οι μακαρισμοί του Χριστού; ~ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος


Έχεις όσα λένε οι μακαρισμοί του Χριστού;
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου 

Ο Χριστός και Θεός μας φωνάζει καθημερινά ολοκάθαρα δια του ευαγγελίου του, «μακάριοι είναι οι πτωχοί στο φρόνημα, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών». 

Ακούγοντας λοιπόν εμείς αυτό οφείλουμε να προσέχουμε και να εξετάζουμε με ακρίβεια τους εαυτούς μας, αν είμαστε πραγματικά τέτοιοι πτωχοί, ώστε να είναι και δική μας η βασιλεία των ουρανών τόσο, ώστε να έχουμε με συναίσθηση της ψυχής σίγουρη την κτήση αυτής και τόσο να κατέχουμε τον πλούτο της, ώστε να αι­σθανόμαστε αδίστακτα ότι υπάρχουμε μέσα σ’ αυτήν και να ευφραινόμαστε εντρυφώντας με τα εκεί καλά. 

Διότι ο Κύριος είπε ότι αυτή βρίσκεται μέσα μας... 

Σημεία και απόδειξη ότι αυτή βρίσκεται μέσα σε κάποιον, είναι ότι αυτός δεν επιθυμεί κανένα από τα ορώμενα και φθειρόμενα, εννοώ δηλαδή τα πράγματα και τα τερπνά του κόσμου αυτού, ούτε πλούτο, ούτε δόξα, ούτε τρυφή, ούτε άλλη βιωτική ή σωματική απόλαυση, αλλά τόσο απέχει από όλα αυτά και με τόση αηδία διάκειται προς αυτά κατά τη ψυχή και προαίρεση, 

με όση διάκεινται εκείνοι που διαπρέπουν στην εξουσία και τη βασιλική τιμή προς εκείνους που ζουν επάνω σε πορνική σκηνή, και όσο αποστρέφονται τη δυσωδία και το βόρβορο όσοι φορούν καθαρά ρούχα και είναι αλειμμένοι με ευωδιαστό μύρο. Διότι εκείνος που περιστρέφεται γύρω από ένα πράγμα αυτών των ορωμένων ούτε είδε τη βασιλεία εκείνη των ουρανών ούτε οσφράνθηκε ούτε γεύθηκε την ευφροσύνη και γλυκύτητά της. 

Και πάλι λέγει· «μακάριοι είναι εκείνοι που πενθούν, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν». 

Ας δούμε λοιπόν πάλι και ας εξετάσουμε τους εαυτούς μας, αν έχουμε μέσα μας το πένθος, και τι εννοεί με την παρηγορία που ακολουθεί το πένθος. Πρώτα είπε ότι οι πτωχοί στο πνεύμα είναι μακάριοι, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών. Οι πτωχοί όμως στο πνεύμα, όπως είπαμε, δεν έχουν καμιά συμπάθεια προς τα παρόντα ούτε προσκολλούν προς αυτά με εμπάθεια τον λογισμό, έστω και γι’ απλή ευχαρίστηση. 

Πώς λοιπόν θα πενθήσει και γιατί αυτός που σιχάθηκε όλον τον κόσμο κι’ απομακρύνθηκε από αυτόν ως προς τη διάθεση του λογισμού περισσότερο, από όσο τον προσεγγίζει κατά το σώμα; Αυτός που δεν έχει την επιθυμία σε κάτι από τα ορώμενα για ποιο πράγμα άραγε θα λυπηθεί ή θα χαρεί, και πώς θα πενθήσει εκείνος που έχει την βασιλεία των ουρανών και ευφραίνεται μέσα σ’ αυτήν καθημερινά;... 

Διότι είπε ότι εκείνοι που πενθούν δέχονται την παράκληση. Αλλά προσέχετε, παρακαλώ, τα λεγόμενα και θα αντιληφθείτε το νόημα και τον σκοπό του λε­γομένου. Ο πιστός άνθρωπος, που προσέχει πάντοτε με ακρίβεια τις εντολές του Θεού, όταν εκτελέσει όλα τα οριζόμενα από τις θείες εντολές και ανεβάσει τη διάνοιά του προς το ύψος αυτών, δηλαδή προς την άψογη διαγωγή και καθαρότητα, τότε εξετάζοντας τα μέτρα του, θα βρει ότι είναι ασθενής και ανίκανος να φθάσει στο ύψος εκείνο των εντολών, θα βρει ότι είναι πολύ πτωχός, δηλαδή ανάξιος να υποδεχθεί τον Θεό, να του αποδώσει ευχαριστία και να τον δοξολογήσει, διότι δεν απέκτησε ακόμη κανένα δικό του αγαθό. 

Αυτός που με συναίσθηση ψυχής σκέ­πτεται αυτά για τον εαυτό του θα πενθήσει οπωσδήποτε με το μακαριότατο πραγματικά πένθος, το οποίο και την παρηγορία δέχεται και πραεία καθιστά τη ψυχή. 

Η προκαλούμενη δηλαδή από το πένθος παρηγοριά είναι αρραβώνας της βασιλείας των ουρανών... 

Διότι η πίστη, κατά τον απόστολο, είναι υπόσταση ελπιζομένων πραγμάτων... 

Παρηγο­ρία είναι η γινομένη από την έλλαμψη του Πνεύματος επιδημία του Θεού στις ψυχές που πενθούν, που τις βραβεύει για την ταπεινοφροσύνη τους, η οποία ονομάζεται και σπόρος και τά­λαντο. Αυτή, αυξανόμενη και πολλαπλασιαζόμενη στις ψυχές των αγωνιστών καρποφορεί για τον Θεό κατά τριάντα και εξήντα και εκατό, καρπό άγιο των χαρισμάτων του Πνεύματος. 
                                                                                     
Διό­τι, όπου υπάρχει αληθινή ταπείνωση, εκεί υπάρχει και βυθός ταπεινοφροσύνης· και όπου υπάρχει ταπεινοφροσύνη, εκεί υπάρχουν και ελλάμψεις του Πνεύματος. 


Και όπου υπάρχουν οι ελλάμψεις του Πνεύματος, εκεί υπάρχει φωτοχυσία Θεού
και Θεός με σοφία και γνώση των μυστηρίων του. Όπου πάλι υπάρχουν αυτά, εκεί υπάρχει βασιλεία ουρανών και επίγνωση βασιλείας και οι κρυμμένοι θησαυροί της γνώσεως του Θεού, μεταξύ των οποίων είναι η φανέρωση της πνευματικής πτωχείας. 

Όπου τέ­λος υπάρχει αίσθηση πνευματικής πτωχείας, εκεί υπάρχει και το χαρμόσυνο πένθος, εκεί και τα αδιάκοπα χυνόμενα δάκρυα, που καθαρίζουν τη ψυχή που τ’ αγαπά και την καθιστούν τελείως φωτεινότατη. 

Μ’ αυτά λοιπόν ανυψούμενη η ψυχή και αναγνωρίζοντας τον Δεσπότη της, αρχίζει να καρποφορεί με ζήλο τις άλλες αρετές για τον εαυτό της και τον Χριστό. Και εύλογα. 

Διότι, ποτιζόμενη πάντοτε και λιπαινόμενη με τα δάκρυα και σβήνοντας τε­λείως το θυμοειδές της γίνεται ολόκληρη πραεία και ακίνητη εντελώς προς την οργή, και επιθυμεί και ορέγεται, καθώς πεινά και διψά συγχρόνως, να μάθει τα δικαιώματα του Θεού. 

Έτσι γίνεται και ελεήμων και συμπαθής, ώστε με όλα αυτά να καθί­σταται καθαρή η καρδιά της, και αυτή να φθάνει σε οπτασία του Θεού και να βλέπει καθαρά τη δόξα του σύμφωνα με την υπό­σχεση. 

Αυτοί λοιπόν που έχουν τέτοιες τις ψυχές τους είναι πραγματικά ειρηνοποιοί και ονομάζονται υιοί του Υψίστου, οι οποίοι και γνωρίζουν καθαρά τον Πατέρα και Δεσπότη τους, και τον αγαπούν με όλη τη ψυχή τους, υπομένοντας γι’ αυτόν κάθε πόνο και κάθε θλίψη, υβριζόμενοι, περιπαιζόμενοι, στενοχωρούμενοι για χάρη της δικαίας εντολής του, την οποία μας πα­ρήγγειλε να φυλάσσουμε, και ονειδιζόμενοι και διωκόμενοι, υπομένουν με χαρά κάθε πονηρό λόγο εκφερόμενο εναντίον τους ψευδώς χάριν του ονόματός του, νοιώθοντας αγαλλίαση διότι γενικά αξιώθηκαν ν’ ατιμασθούν από ανθρώπους για την αγάπη του. 

Μάθετε καλά, αδελφοί, το αληθινό εκτύπωμα της σφραγίδας του Χριστού. 

Αναγνωρίστε, οι πιστοί, τις ιδιότητες του χαρα­κτήρα της... 

Μια πραγματική σφραγίδα υπάρχει, η έλλαμψη του Πνεύματος, αν και πολλές είναι οι όψεις των ενεργειών της και πολλά τα γνωρίσματα των αρετών της, των οποίων πρώτο και αναγκαιότερο είναι η ταπείνωση ως αρχή και θεμέλιο, 

διότι, λέ­γει, «προς ποίον θα ρίψω τα μάτια μου, παρά προς εκείνον που είναι πράος και ήσυχος και τρέμει τους λόγους μου;»· δεύτερο είναι το πένθος και η πηγή των δακρύων, για τα οποία θέλω να πω πολλά, αλλά στερούμαι τα λόγια με τα οποία επιθυμώ να εκφράσω τα σχετικά με αυτά. 

Πράγματι είναι θαύμα ανεκλάλητο, διότι τα δάκρυα που τρέχουν δια μέσου των αισθητών οφθαλμών εκπλύνουν νοερά την ψυχή από το βόρβορο των αμαρτημάτων και πέφτοντας στη γη φλέγουν και συντρίβουν τους δαίμο­νες και ελευθερώνουν τη ψυχή από τα αόρατα δεσμά της αμαρτίας. 

Ω δάκρυα, τα οποία αναβλύζετε από την θεία έλλαμψη και διανοίγετε τον ίδιο τον ουρανό και μου προξενείτε θεία παρηγοριά. Διότι πάλι και πάλι, κυριευμένος από ηδονή και πόθο, λέγω τα ίδια. 

Όπου υπάρχει πλήθος δακρύων, αδελφοί, συνοδευόμενο από γνώση αληθινή, εκεί υπάρχει και απαύγασμα θείου φωτός. 

Και όπου υπάρχει απαύγασμα φωτός, εκεί υπάρχει χορη­γία όλων των καλών,

και η σφραγίδα του αγίου Πνεύματος φυτευμένη στην καρδιά,

από το οποίο προέρχονται όλοι οι καρποί της ζωής· 

από εδώ καρποφορείτε για τον Χριστό πραότητα, ει­ρήνη, ελεημοσύνη, συμπάθεια, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, εγκράτεια, από εδώ προέρχεται το ν’ αγαπά κανείς τους εχθρούς, και να εύχεται γι’ αυτούς, να χαίρεται κατά τους πειρασμούς και να υπερηφανεύεται στις θλίψεις, να θεωρεί δικά του τα ξένα πταίσματα και να κλαίει γι’ αυτά, το να προσφέρει τη ζωή του πρόθυμα σε θάνατο για τους αδελφούς του. 

Ας προσέξουμε λοιπόν, αδελφοί, και ας εξετάσουμε με ακρίβεια τους εαυτούς μας και ας γνωρίσουμε τις ψυχές μας, αν υπάρ­χει μέσα μας αυτή η σφραγίδα... 

Ας γνωρίσουμε από τα αναφερθέντα σημεία, αν είναι μέσα μας ο Χριστός. 

Ακούσατε, παρακαλώ, Χριστιανοί αδελφοί, και ανανήψατε και εξετάσατε αν έλαμψε στις καρδιές σας το φως, αν θεωρήσατε το μεγάλο φως της επιγνώσεως, αν σας επισκέφθηκε η ανατολή από ψηλά φωτίζο­ντας εκείνους που κάθονται στο σκότος και στη σκιά θανάτου 

και ας απευθύνουμε διαρκώς δοξολογία και ευχαριστία στον αγαθό Δεσπότη που μας τη δώρισε και ας αγωνισθούμε να θρέψου­με αφθονότερα το διά της εργασίας των εντολών μέσα μας θείο πυρ, διά του οποίου συνήθως το θείο φως φέγγει περισσότερο και λαμπρότερα. 

Αν όμως δεν λάβαμε ακόμη τον Χριστό ή τη σφραγίδα του και δεν διακρίνουμε τα προαναφερθέντα σημεία μέσα μας, αλλά αντίθετα μάλλον ζει μέσα μας ο δόλιος κόσμος και εμείς ζούμε δυστυχώς σ’ αυτόν...

νομίζοντας ότι τα πρόσκαιρα είναι κάτι σπουδαίο, και υποκύπτουμε στις θλίψεις και στενοχωρούμαστε για τις ζημίες και ευφραινόμαστε, αλίμονο πόση ζημία, αλίμονο ποια άγνοια και σκότιση, αλίμονο πόση ταλαιπωρία και αναισθησία, από τα οποία κυριαρχούμαστε και από τα οποία αποσπόμαστε προς τα γήινα. 

Είμαστε πραγματικά ελεεινοί και πανάθλιοι και ξένοι προς την αιώνια ζωή και τη βασιλεία των ουρανών, μη έχοντας αποκτήσει μέσα μας τον Χριστό, αλλ’ έχοντας μέσα μας τον κόσμο ζωντανό, αφού μέσα σ’ αυτόν ζούμε και τα γήινα σκεπτόμαστε.... 

Έχεις όσα λένε οι μακαρισμοί του Χριστού; 

(Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός Λόγος Β΄, 
Ε.Π.Ε Φιλοκαλία των νηπτικών και Ασκητικών 19Γ΄, σ. 323-333) 

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2020

Ἡ φοβερή ἀλήθεια περί τοῦ ἀντιχρίστου ~ Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

                                                                                    
Ἡ φοβερή ἀλήθεια περί τοῦ ἀντιχρίστου ἀνήκει στίς σημαντικότερες ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Σωτῆρος. Περί αὐτῆς ὀφείλουμε νά ὁμιλοῦμε ὅπως περί τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Β΄ Θες 2,5). Ἄν τό Εὐαγγέλιο ἀπέκρυπτε αὐτή τήν ἀλήθεια, τότε πόσο πιό ἐπικίνδυνη θά ἦταν ἡ δράση τοῦ ἀντιχρίστου. 

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί γνωρίζουμε ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος τί σκέπτεται ὁ Θεός γιά ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους καί τί θέλει ἀπό ἐμᾶς. Ὅμως ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός στό Εὐαγγέλιό Του μᾶς ἀπεκάλυψε καί τί ὁ σατανάς σκέπτεται γιά ἐμᾶς καί θέλει ἀπό ἐμᾶς, ὅπως καί ὁ κύριος ἀπόστολός του, ὁ ἀντίχριστος. 

Σέ ἐμᾶς τούς Χριστιανούς τίποτε τό θεῖο δέν εἶναι ἄγνωστο, ἀλλά ἐξίσου δέν εἶναι ἄγνωστο καί τίποτε τό σατανικό, ὥστε νά γνωρίζουμε πῶς νά προφυλαχθοῦμε καί νά ὑπερασπίσουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό τούς σατανικούς πειρασμούς...

~ Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
(Δογματική Ορθόδοξη Φιλοσοφία της Αλήθειας σελ, 961)
______________________________________________________

__________________________________________

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2020

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΗΞΕΡΕ ΠΑΝΤΑ ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ


Ἤ μὲ τὰ Παιδιὰ τοῦ Κρέοντα,
 ἤ μὲ τὰ Παιδιὰ τῆς Ἀντιγόνης.

Κρέοντας: Λέγε μου τώρα ἐσύ, χωρὶς πολυλογία,
ἀλλὰ σύντομα: ἤξερες τὴ διαταγὴ
νὰ μὴν τὰ πράξει αὐτὰ κανείς;

Αντιγόνη: Τὴν ἤξερα· πῶς θὰ τὴν ἀγνοοῦσα; Ἦταν φανερή.

Κρέοντας: Καὶ τολμοῦσες λοιπὸν νὰ παραβαίνεις
αὐτοὺς τοὺς νόμους;

Αντιγόνη: Ναί, γιατὶ δὲν ἦταν ο Θεός ποὺ τὰ κήρυξε
αὐτὰ σὲ μένα, ....
 
(Σοφοκλέους - Ἀντιγόνη, απόσπασμα)

Πειθαρχία στόν Θεό ἤ στούς ἀνθρώπους;


Πειθαρχία στὸν Θεὸ ἤ στὴν κοινὴ γνώμη;

Πειθαρχία στὸν Θεὸ ἤ στὴν ἐξουσία;

Ἡ μεγάλη διαχωριστικὴ γραμμὴ ποὺ διατρέχει τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.

Ἤ μὲ τὰ Παιδιὰ τοῦ Κρέοντα ἤ μὲ τὰ Παιδιὰ τῆς Ἀντιγόνης.

Ἥ μὲ τὸν ἀνθρώπινο ἤ μὲ τὸν Θεϊκὸ Νόμο.

Δὲν ὑπάρχει περιθώριο ἐπιλογῆς.

Ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει διαλέξει πλευρὰ ἐδῶ καὶ χιλιετίες.

Καὶ γι’ αὐτὸ πολεμοῦσε πάντα ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν.

Πρῶτα ὑπὲρ βωμῶν καὶ μετὰ ὑπὲρ ἑστιῶν.

Τὸ νήμα τοῦ ἑλληνισμοῦ ξεκινᾶ συμβολικὰ ἀπὸ τὴν Ἀντιγόνη καὶ φθάνει, 2.200 χρόνια μετὰ ὡς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη:

«Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος».

(Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Ὁμιλία πρὸς γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα,13η Νοεμβρίου 1838).

Οἱ ὑπήκοοι τῶν Παιδιῶν τοῦ Κρέοντα εἶναι οἱ σύγχρονοι προσκυνημένοι ραγιᾶδες...

οἱ ἐπηρμένοι δοῦλοι ποὺ ἀγαπᾶνε τὶς ἁλυσίδες τους καὶ καμώνονται τοὺς ἐλεύθερους, καὶ εἶναι πρόθυμοι νὰ πουλήσουν στεγνὰ τὴν ψυχή τους γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν σωματικῶν καὶ αἰσθητικῶν τους ἀπολαύσεων καὶ τῶν προσωπικῶν τους μικροφιλοδοξιῶν.

Κι ἔχουν πολλὲς πόζες: εἶναι «ρεαλιστές», «πραγματιστές», «μορφωμένοι», «ἀνοιχτόμυαλοι», «προοδευτικοί» ἀκόμη κι «ἐπαναστάτες».

Διακηρύσσουν περήφανα ὅτι δὲν ἔχουν ἠθική, ὅτι δὲν ἔχουν οὔτε ἱερὸ οὔτε ὅσιο, γιατὶ εἶναι «ἀπελευθερωμένοι», ἐνῶ ἡ μοναδική τους λατρεία εἶναι τὸ παραφουσκωμένο ἐγώ τους. Τὸ ἦθος τῶν δούλων εἶναι ἐδῶ τὸ ἴδιο μὲ τὸ ἦθος τῶν κυρίων. Εἶναι εὔλογο οἱ δοῦλοι νὰ ἔχουν τὶς ἴδιες «ἀξίες» μὲ τ’ ἀφεντικά τους. Κατὰ τὸν Μαστρογιάννη καὶ τὰ κοπέλια του.

Ὁ μόνος «ρεαλισμὸς» τῶν σύγχρονων ραγιάδων εἶναι ὁ ρεαλισμὸς τῆς ὑποταγῆς καὶ τῆς καταδίκης σὲ μιὰ ζωὴ ποὺ εἶναι ἀβίωτη γιὰ κάθε φυσιολογικὸ ἄνθρωπο, ἐνῶ ἡ «ἐπανάστασή» τους δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση τῆς νέας σερβιέτας καὶ τοῦ ἀπορρυπαντικοῦ ποὺ τοὺς τραγουδᾶνε στὴν τηλεόραση.

Ὁ ἑλληνισμὸς ἤτανε πάντα ὁ λαὸς ποὺ ἔχει κύριο τὸν Θεό του καὶ τὸν βάζει πάνω ἀπ’ ὅλα. Γι’ αὐτὸ ἔμεινε προσηλωμένος στὰ μεγάλα ἰδανικά, ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ αἰσθάνεται πραγματικὰ εὐτυχισμένος καὶ μπορεῖ νὰ εὐγνωμονεῖ τὸν Θεό, ἐπειδὴ εἶναι ζωντανός.

Ὁ ραγιᾶς εἶναι ἕνας νεκροζώντανος. 

Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ψευδοθεοί του εἶναι ὅλα τὰ περιτρίμματα καὶ τὰ σκουπίδια τοῦ σύγχρονου κόσμου τοῦ ναρκισσισμοῦ, τῆς ἀσημαντότητας, τοῦ κυνισμοῦ, τοῦ μηδενισμοῦ, τοῦ ἡδονισμοῦ, τοῦ χυδαίου ὑλισμοῦ, τῆς τηλεκρατίας, τοῦ χρήματος, τῆς διαφθορᾶς, τῆς οἰκονομίας, τῆς ἐπιστήμης, τῆς τεχνολογίας -ἑνὸς ψευδοπολιτισμοῦ ποὺ παράγει βουλιμικοῦς καταναλωτές, ἡττημένα μυαλὰ καὶ κτήνη μὲ διδακτορικά.

Ὁ ἑλληνισμὸς εἶδε τὸν ἄνθρωπο στὸ σύνολό του. Οὔτε μόνο ὡς πολίτη, οὔτε μόνο ὡς ἄτομο, οὔτε ἁπλῶς ὡς ἄνθρωπο. Τὸν εἶδε ὡς σύνθεση αὐτῶν τῶν ἰδιοτήτων, τοποθετώντας τὸν λόγο καὶ τὸ νόημα τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου στὴν σχέση καὶ τὸν καθορισμό του ἀπὸ τὸν Θεό.

Ὁ ἄνθρωπος ἔτσι ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὰ θνητά του δεσμὰ καὶ τοῦ ἀποκαλύπτεται ὁ πραγματικός του προορισμὸς, ποὺ εἶναι ἡ ἀνύψωσή του ὡς τὸν Θεό.

Γιὰ αὐτὸ ὁ Ἕλληνας ἄνθρωπος σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρὸ δέχθηκε τὸν χριστιανισμὸ καὶ ἀνέδειξε τὴν μικρὴ ἀποικία τῶν Μεγαρέων, τὸ Βυζάντιο, σὲ λίκνο τῆς Ἑλληνικῆς Χριστιανικῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης.

Ὅταν ὁ ἑλληνισμὸς βρίσκεται μπροστὰ στὸν κίνδυνο τῆς τυραννίας, μπροστὰ στὴν ἀπειλὴ μιᾶς κοσμικῆς ἐξουσίας ποὺ καταπατεῖ κατάφωρα τὸν Θεϊκὸ νόμο καὶ στὴν στάση μιᾶς κοινωνίας ποὺ ἔχει κάνει σημαία της τὴν ὑποταγὴ καὶ τὸν φόβο, τότε ξέρει πολὺ καλὰ τί πρέπει νὰ κάνει.

Καὶ τὴν κρίσιμη στιγμή, ὅταν δοκιμάζονται οἱ ψυχές, ὁ ἑλληνισμὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ἀκόμη καὶ μιὰ χούφτα ἄνθρωποι. Ἀκόμη κι ἕνας μονάχα ἄνθρωπος.

Διάλεξε ἄν θέλεις νὰ εἶσαι ἐλεύθερος ἤ δοῦλος. Ἀπὸ σένα ἐξαρτᾶται.

Ὅταν ἡ ψυχὴ εἶναι ἐλεύθερη κανένας καὶ τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ ἐπιβληθεῖ. Δὲν χρειάζεται νὰ ἀναρωτιέσαι γιὰ τὴν νίκη ἤ τὴν ἧττα, γιατὶ ἔχεις ἤδη νικήσει.

Μπροστὰ στὴν σημερινὴ βιομηχανία κατασκευῆς ὑπηκόων (καὶ καταστροφῶν), μπροστὰ στὰ κελεύσματα καὶ τὶς ἀπειλὲς τοῦ ἐξουσιαστικοῦ κοπρώνα, μπροστὰ στὶς ψευδονουθεσίες τοῦ ἠλίθιου φοβικοῦ ὄχλου, μπροστὰ στοὺς ρουφιάνους καὶ τοὺς προσκυνημένους...

τὰ Παιδιὰ τῆς Ἀντιγόνης ξέρουν πολὺ καλὰ τί πρέπει νὰ κάνουν.


____________________________________________

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2020

Ένας γιατρός με πλησίασε διακριτικά και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Πάτερ έχει AIDS»...

~ Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδης
(νοσοκομειακός ιερέας)

Με ειδοποίησαν να πάω να κοινωνήσω έναν ασθενή στο τάδε δωμάτιο με το τάδε όνομα. Όταν πήγα, αντίκρισα ένα αδύνατο και πολύ ταλαιπωρημένο παλικάρι. Τα χείλη του, η γλώσσα του και γενικώς όλη η στοματική του κοιλότητα ήταν γεμάτα πληγές...

Στενοχωρήθηκα μέσα μου, ήταν νέος άνθρωπος, δεν ήθελα να τον ρωτήσω από τι πάσχει, να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό. Ρώτησα το βαπτιστικό του όνομα και του είπα να κάνει το σημείο του Σταυρού πριν κοινωνήσει. 

Στο σύντομο διάλογο που είχαμε, μου είπε: «Πατέρα, αν γίνεται να με κοινωνήσετε με κουταλάκι μιας χρήσεως». 

Πάγωσα, στενοχωρήθηκα, του εξήγησα ότι δεν πρέπει να φοβάται διότι μεταλαμβάνει τον ίδιο τον Χριστό, το Σώμα Του και το Αίμα Του και δεν πρόκειται να κολλήσει κάτι...

Μου απαντά: «Εγώ πατέρα το λέω για σας, γιατί το νόσημά μου είναι σοβαρό και μεταδοτικό». Τον ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον του. Ήταν ένας ευγενέστατος νέος αλλά σε πολύ άσχημη κατάσταση. Του επανέλαβα την διδασκαλία της Εκκλησίας μας και του είπα ότι εγώ δεν έχω ενδοιασμούς και ότι δεν κινδυνεύω από το νόσημά του... 

Τότε εκείνος έκανε τον Σταυρό του και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και από την ίδια Αγία Λαβίδα κατέλυσα και εγώ ο ίδιος.

Δεν ήταν φυσικά το μόνο περιστατικό αλλά η πλειονοψηφία των πιστών ασθενών που κοινωνάνε στο νοσοκομείο είναι περίπου στην ίδια κατάσταση. Άνθρωποι ετοιμοθάνατοι με πληθώρα μικροβίων, ασθενείς μέσα στην εντατική με βαριά νοσήματα. 


Συνήθως, όταν πάω να κοινωνήσω τον ασθενή, αντικρίζω μια στοματική κοιλότητα τόσο παραμορφωμένη και τόσο βρώμικη, που μόνο δυσωδία αναδύεται από αυτή. Για να τον κοινωνήσω ή να τον εξομολογήσω, πρέπει να έρθω σε πολύ κοντινή απόσταση από το πρόσωπό του. Τα χνώτα του, τα σάλια του, ο βήχας του ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου μεταδώσουν κάτι. 

Η καθημερινότητα του νοσοκομειακού ιερέα είναι ανάμεσα σε αίματα, ούρα, εμετό, μικρόβια και αυτοάνοσα νοσήματα. Το ράσο μου μπορεί να ματωθεί από το αίμα του, όμως ο ασθενής θέλει να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει, γι’ αυτό άλλωστε βρίσκομαι εγώ δίπλα του. 

Αυτό είναι το καθήκον μου, η διακονία μου. Αγνοώ, τις περισσότερες φορές, από τι ακριβώς πάσχουν. Δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή είναι η καθημερινότητά μου ως νοσοκομειακός ιερέας.

Θυμάμαι έναν ασθενή, που είχε άνοια, άνοιξε το στόμα του, πήρε την Θεία Κοινωνία αλλά την έφτυσε. Ο πόνος μου δεν περιγράφεται, σαν να μου έδωσε μια μαχαιριά στην καρδιά αλλά δεν έπρεπε να το δείξω στους συγγενείς του, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση, έδειξα ψύχραιμος. Δεν ήξερε τι έκανε εκείνη τη στιγμή. Οι συγγενείς γούρλωσαν τα μάτια τους. 

Έπρεπε, όμως, να τη μαζέψω και να τη φάω, για μένα, αυτό που έφτυσε, ήταν ο ίδιος ο Χριστός μου. 

Δεν έφταιγε ο ασθενής, είχε άνοια, έπρεπε να ρωτήσω περισσότερες πληροφορίες τους συγγενείς του. Ήμουν τότε άπειρος· δεν είχα προβλέψει ότι μπορεί να αντιδράσει έτσι ο ασθενής.

Σε μια άλλη περίπτωση με ειδοποίησαν οι συγγενείς κάποιου ασθενούς, ότι ο άνθρωπός τους ήταν στην μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) στο τελευταίο στάδιο. Οι γιατροί τούς ειδοποίησαν ότι από ώρα σε ώρα θα φύγει από τη ζωή. Πήγα όσο γρηγορότερα μπορούσα στην εντατική να τον μεταλάβω. 

Ένας γιατρός με πλησίασε διακριτικά και μου ψιθύρισε στο αυτί: «Πάτερ έχει AIDS». Έκανα τον Σταυρό μου, είπα τις ευχές της Θείας Κοινωνίας και τον κοινώνησα, δεν είχα άλλη επιλογή. Θα του μετέδιδα το φάρμακο της Αθανασίας, τον Αρχηγό της Ζωής «μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού ….. εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Πόσοι ασθενείς δεν επανήλθαν στη ζωή από σίγουρο θάνατο μετά από Θεία Κοινωνία; 

Πόσοι δεν θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες; 

Δεν τα λέγω μόνο εγώ αυτά, αλλά οι ίδιοι οι θεράποντες γιατροί των ασθενών, που είναι μάρτυρες των καθημερινών αυτών περιστατικών. Η εντατική μονάδα έχει γίνει εδώ και 10 χρόνια το δεύτερο σπίτι μου. 

Η άριστη συνεργασία με τους γιατρούς της ΜΕΘ πιστοποιεί το πετυχημένο πάντρεμα της Πίστης και της Επιστήμης.

π. Συμεών

Μπορεί ο κορωνοϊός, όπως κι άλλες α
σθένειες, να μεταδίδεται με το σάλιο και το κουταλάκι, όπως ανακοινώθηκε από την αξιοσέβαστη κατά πάντα Επιστημονική Επιτροπή, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. 

Η ένστασή μας, όμως, είναι ότι στην Θεία Κοινωνία δεν χρησιμοποιούμε κουταλάκι αλλά «Αγία Λαβίδα», δεν χρησιμοποιούμε ποτήρι αλλά «Άγιο Ποτήριο». 

Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά! Το «Άγιο» είναι το ξεχωριστό, το καθαρό, το θεϊκό, το γεμάτο από την Χάρη του Θεού!

Τυχαίνει πολλές φορές να σταυρώνω με το Άγιο Ποτήριο, έχοντας μέσα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, όσους διαπιστώνω ότι δεν είναι σε θέση να κοινωνήσουν. 

Αυτούς, δηλαδή, που βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση και, ω του θαύματος, βλέπουμε, ιδίοις όμμασι μετά πολλών μαρτύρων, η υγεία του ασθενούς να βελτιώνεται και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με πολύ γοργούς ρυθμούς. 

Εμείς, οι νοσοκομειακοί ιερείς ζούμε το θαύμα καθημερινά, σε πληθώρα και ένταση. 

Μακάρι, να βρω τον απαραίτητο χρόνο, να καταγράψω με την βοήθεια πάντα των γιατρών, ως αδιάψευστο τεκμήριο, όλα αυτά τα περιστατικά που έχουμε βιώσει δέκα ολόκληρα χρόνια στους θαλάμους του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος». Δεν σας λέγω θεωρίες, περιγράφω εμπειρίες. Εμπειρίες που δυναμώνουν πρώτα εμάς που τις βιώνουμε!

Αδελφοί μου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών. 


Είναι η μετοχή στο Θεανθρώπινο αναστημένο Σώμα, η πηγή της Ζωής, το μυστικό της αγάπης, η θεραπεία της φύσεως, το φάρμακο της καταθλίψεως, η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων, η συμφιλίωση με τον θάνατο, η συνάντηση με τον συνάνθρωπο, η ανακάλυψη του εαυτού μας...

Όλα αυτά και πολλά ακόμη είναι η Θεία Ευχαριστία, έχουν εκφραστεί καλύτερα οι Πατέρες της Εκκλησίας περί αυτών, σε καμιά όμως περίπτωση δεν είναι αιτία της μεταδόσεως οποιασδήποτε ασθενείας.

~ Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδης
(νοσοκομειακός ιερέας)
_______________________________________

Σχόλιο απο Συγκλητή Πελίδου: ''Aπό την προσωπική μου εμπειρία σαν γιατρός, κοινώνησα από το ίδιο Άγιο Ποτήριο με ασθενή που είχε περάσει από το ιατρείο και έπασχε από Έιτζ.. και φυσικά, χαίρουμε άκρας υγείας!'' 

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! ~ Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης


Ο περισσότερος κόσμος της εποχής μας είναι ''μορφωμένος'' κοσμικά και τρέχει με την κοσμική μεγάλη ταχύτητα. Επειδή όμως του λείπει ο φόβος του Θεού – “αρχή σοφίας φόβος Κυρίου” -, λείπει το φρένο, και με ταχύτητα, χωρίς φρένο, καταλήγει σε γκρεμό. Οι άνθρωποι είναι πολύ προβληματισμένοι και οι περισσότεροι πολύ ζαλισμένοι...

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος -ο Θεός να βάλει το χέρι Του!- βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πως τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα! 

Είπα σε κάποιον που είχε μια μεγάλη θέση: “Γιατί μερικά πράγματα δεν τα προσέχετε; Τι θα γίνει;” “Πάτερ μου, μου λέει, λίγο χιόνι ήταν πρώτα το κακό, τώρα έχει γίνει ολόκληρη χιονοστιβάδα. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να βοηθήσει”. Αλλά και με τον τρόπο που πηγαίνουν μερικοί να βοηθήσουν την κατάσταση, κάνουν μεγαλύτερη την χιονοστιβάδα του κακού.

– Αγωνιάτε, Γέροντα; – Αχ, τι άσπρισαν τα γένια μου πρόωρα; Εγώ πονάω δυό φορές, μία, όταν προβλέπω μια κατάσταση και φωνάζω, για να προλάβουμε ένα κακό που πρόκειται να γίνη, και μια, όταν δεν δίνουν σημασία – ίσως όχι από περιφρόνηση -, και συμβαίνη μετά το κακό και μου ζητούν τότε την συμπαράστασή μου.

Τώρα καταλαβαίνω τι τραβούσαν οι Προφήτες. Μεγαλύτεροι Μάρτυρες ήταν οι Προφήτες! Πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρ’ όλου που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο.

Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια.

Φώναζαν-φώναζαν, και οι άλλοι τον χαβά τους. Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξ αιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους. Τουλάχιστον όμως τότε τόσο έφθανε το μυαλό των ανθρώπων. Άφηναν τον Θεό και προσκυνούσαν τα είδωλα. Σήμερα που καταλαβαίνουν, είναι η μεγαλύτερη ειδωλολατρία.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψη τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγκοινιά , να καταστρέψη τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνη στον κόσμο η καλή ανησυχία.

Είναι πολύ αγριεμένος, γιατί γνωρίζει ότι είναι λίγη η δράση του. Τώρα κάνει όπως ένας εγκληματίας που, όταν τον κυκλώνουν, λέει: “Δεν έχω σωτηρία! Θα με πιάσουν!” και τα κάνει όλα γυαλιά-καρφιά.

Ή όπως οι στρατιώτες, που εν καιρώ πολέμου, όταν τελειώσουν τα πυρομαχικά, βγάζουν την λόγχη ή το σπαθί και ρίχνονται και ό,τι γίνει. Σου λέει: “Έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε, ας σκοτώσουμε όσο πιο πολλούς μπορούμε”. 

Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε;

Έπεσε πολύς πειρασμός.Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξη μια βροχή γερή, για να σβήση. 

Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήση ο Θεός.

Όλος ο κόσμος πάει να γίνη μια περίπτωση. Γενικό ξεχαρβάλωμα! Δεν είναι να πης: “Σ’ ένα σπίτι χάλασε λίγο το παράθυρο ή κάτι άλλο, ας το διορθώσω”. 

Όλο το σπίτι είναι ξεχαρβαλωμένο. Έχει γίνει χαλασμένο χωριό. Δεν ελέγχεται πια η κατάσταση. μόνον από πάνω, ό,τι κάνει ο Θεός. Τώρα είναι να δουλεύη ο Θεός με το κατσαβίδι, με χάδια, με σκαμπίλια, να το διορθώση. 

Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάσει το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ που ήταν για απολύμανση...

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄-Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Πηγή: iconandlight.wordpress.com


Προφήτης Βαρούχ ο «Ευλογημένος»
μαθητής και πιστός φίλος του μεγάλου προφήτη Ιερεμία.

Εορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου

Bαρούχ Προφήτης Iερεμίου φίλος,
Xριστού Προφήταις συγχορεύει εν πόλω.

Ο Προφήτης Βαρούχ ήταν αχώριστος σύντροφος, μαθητής,αφοσιωμένος φίλος και γραφέας του μεγάλου προφήτη Ιερεμία (1 Μαΐου). «Μπαρούχ», σημαίνει «ευλογημένος», έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ

Kαι τόσο πολλή αγαπητός ήταν από τον Ιερεμία , ώστε τον αποκάλεσε πνοή και ανάπαυσις του. Kαι οι δύο μαζί, ήταν σαν μία ψυχή ενωμένοι σε δύο σώματα. Eπειδή ένα και το αυτό είχαν αρχηγό και καθοδηγητή , το Άγιον Πνεύμα.

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2020

Τους ανθρώπους του καιρού μας τους έπληξε κάποια φοβερή ασθένεια ~ Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ 

Τους ανθρώπους του καιρού μας τους έπληξε κάποια φοβερή ασθένεια, η πνευματική αχρωματοψία (δαλτωνισμός). Βλέπουν στο χρώμα το διαμετρικά αντίθετο προς την αυθεντική πραγματικότητα...

Βλέποντας λοιπόν το «πράσινο» στη θέση του «κόκκινου», είναι βέβαιοι ότι βλέπουν όπως πρέπει, και άρχισαν να θεωρούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους ως «άρρωστους» και «παράφρονες».

Η χιλιόχρονη πείρα της ιστορίας απέδειξε ολοφάνερα ότι κάθε εκβιασμός διαρκεί κάποιο περιορισμένο διάστημα, ωσότου συσσωρευθεί η ενέργεια της αντεκδικήσεως. Τόσες αυτοκρατορίες ήδη έχουν ανατραπεί· τέτοιες που θεωρούσαν τη θέση τους απρόσβλητη. 

Έχει ειπωθεί ένας αληθινός λόγος: «Οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανούνται», και ακόμη ότι θα λάβει εκδίκηση κάθε αίμα ανθρώπου που θα χυθεί επάνω στη γη. Έτσι, η αρχαία εντολή «ου φονεύσεις» παρέμεινε ανεκπλήρωτη κατά τη διάρκεια των αιώνων που παρήλθαν. Και να η αντιμισθία γι’ αυτό.

«Χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Όταν λοιπόν οι άνθρωποι παραβλέπουν τον λόγο αυτό, τότε όλες οι προσπάθειές τους αποβλέπουν στο να δημιουργήσουν καλύτερη, όπως τους φαίνεται, ζωή· το αποτέλεσμα όμως της δημιουργίας τους είναι ασήμαντο και ανιαρό μέχρι θανάτου. 

Το ανθρώπινο πνεύμα δεν μπορεί να χωρέσει σε τόσο ασφυκτικά πλαίσια· πρέπει [να διαρήξει τα δεσμά], να διαλύσει [τα πάντα από οργή και αντίδραση] για να συνειδητοποιήσουμε ότι παρ’ όλα αυτά είμαστε άνθρωποι· είμαστε άνθρωποι, όχι μαριονέτες. Τώρα βλέπουμε ότι παντού καταστρέφονται και διαλύονται τα πάντα χωρίς νόημα...

Μ’ εμένα συνέβαινε το εξής: Από τη θεωρία αυτών που διαδραματίζονται στον κόσμο, η ψυχή μου ερχόταν σε φοβερά ολέθρια αμηχανία. Έφευγε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Ολόκληρη η ύπαρξή μου συντριβόταν οδυνηρά.

Και όταν μπροστά στα μάτια μου το παράλογο όλων των ανθρωπίνων ενεργειών έφτανε στα άκρα, τότε στην ψυχή μου γεννιόταν με παράδοξον τρόπο η βεβαιότητα για το αναπόφευκτο της αιώνιας νίκης της Συνέσεως και της Αλήθειας.

Τώρα παρατηρείται διωγμός των Ορθοδόξων σε όλο τον κόσμο. 

Και πώς προκαλούμε το μίσος αυτό; Εμείς φοβόμαστε «και μύγα να προσβάλουμε». Μας μισούν όμως περισσότερο από ό,τι τους εγκληματίες. Και αυτό δεν είναι καθόλου φαντασία, όπως γνωρίζουμε από την πείρα μας.

Αλλά «ας μη ταράσσεται η καρδιά σας, πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στον Χριστό» (Ιωάν. 14.1) και συνεχίστε τη ζωή αυτή. Αυτός είπε: «Όπως μίσησαν εμένα άδικα (Ιωάν. 15,25), έτσι θα μισήσουν και εσάς για το όνομά μου» (Μαρκ. 13,13). 

Συνεπώς, μη χάνετε τη βασική θεωρία: της ζωής χωρίς αμαρτία!

 ~ Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
______________________________________

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Αναζήτηση Κειμένου στο Ορθόδοξο Διαδίκτυο: