Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας ~ Ελύτης, Μερκούρη για την Μακεδονία

“Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας” 

Ανοιχτή Επιστολή στην Ε.Ο.Κ. Μάρτιος 28, 1992 

Ελύτης - Μερκούρη -  Αρβελέρ - Τσάτσος - Μάνεσης - Γεωργάκης

(Όταν οι Άνθρωποι του πνεύματος έλεγαν όχι στην εκχώρηση του ονόματος Μακεδονία. )

Οι υπογραφόμενοι θεωρούμε υποχρέωση μας τόσο απέναντι στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ελλάδα, όσο και απέναντι στη μεγαλύτερη πατρίδα μας την Ευρώπη, να απευθυνθούμε σε εσάς και να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα.

Σας είναι ασφαλώς γνωστή η προσπάθεια που άρχισε παλιότερα και συστηματοποιήθηκε μετά το 1944 με την ίδρυση, στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ενός ομοσπονδιακού κρατιδίου υπό το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” με αποκλειστικό στόχο, τότε και τώρα, την αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων εντός των οποίων περικλείεται η ελληνική Μακεδονία, ως περιοχή της Βόρειας Ελλάδας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, κατοικούμενη από αμιγώς ελληνικό πληθυσμό.

Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων, αποτελούσε τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωριστούν το Σκόπια ως χωριστά κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία” η επιβουλή κατά της Ελλάδος καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.

Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο, αλλά μέρος μόνο του γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομα του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος των γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό στους κατοίκους του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.

Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων.

Η χρήση ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο πλέον σε ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.

Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας “Μακεδονία” τα Σκόπια – αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας – δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα”, την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” – όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία – με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες.

Τέτοια ήταν, άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολα στοιχεία, η προοπτική που αρχικά., όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της “Μακεδονίας” και κατασκεύασε αντίστοιχη “εθνότητα”.

Εν όψει όλων των ανωτέρω η εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με την ονομασία “Μακεδονία” θα αποτελούσε επίσημη αμφισβήτηση των συνόρων της Ελλάδας και συνακόλουθα βαρύτατο πλήγμα κατά ενός μέλους της Κοινότητας. 

Ο ελληνικός λαός – αυτό έδειξαν και οι 1.000.000 διαδηλωτές που ξεχείλισαν τους δρόμους της μακεδονικής πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, στις 14 Φεβρουαρίου, δεν ξέρουμε κατά πόσο θα μπορέσει να παραμείνει απαθής μπροστά σ’αυτήν την απειλή κατά της εθνικής του υπόστασης και της εδαφικής του υπόστασης και της εδαφικής του ακεραιότητας. 

Ελπίζουμε ότι θα θελήσετε να λάβετε υπόψη σας όσα θεωρήσαμε σκόπιμο, όχι από απλή ευαισθησία, αλλά ως ηθική, νομική και πολιτική υποχρέωση μας, να θέσουμε υπόψη σας.

Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (ποιητής Βραβείο Νόμπελ 1979).
ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ (ηθοποιός, βουλευτής Επικρατείας, πρώην Υπουργός Πολιτισμού).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΤΣΟΣ (καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο, Πανεπιστημίου του Χααγκεν Γερμανίας).
ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ (καθηγητής, πρώην κοσμήτωρ της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής των Ελλήνων, Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αμιένης)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ (ακαδημαϊκός, πρόεδρος ιδρύματος “Αλέξανδρος Ωνάσης”)
ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ (καθηγήτρια στη Σορβόνη, πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης).

Πηγή: palo.gr

Προσωπικά, αισθάνομαι να καταπιέζομαι από τις εξουσίες.~ Οδυσσέας Ελύτης

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Προσωπικά, αισθάνομαι να καταπιέζομαι από τις εξουσίες. Αν αυτό είναι αναρχισμός, τότε είμαι αναρχικός.

Όχι βέβαια με την έννοια να βάζω μπόμπες...

Αλλά να μην ανέχομαι με κανένα τρόπο να με διαθέτουν κατά τη βούλησή τους, χωρίς τη συγκατάθεσή μου, οι τρίτοι, οι άσχετοι, οι ''σωτήρες''...

Και αυτό είναι ένα αίσθημα, που ολοένα και περισσότερο κυριεύει σήμερα μερικές συνειδήσεις. 
~ Οδυσσέας Ελύτης
________________________________________

“Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας” 

Ανοιχτή Επιστολή στην Ε.Ο.Κ. Μάρτιος 28, 1992 

Ελύτης - Μερκούρη -  Αρβελέρ - Τσάτσος - Μάνεσης - Γεωργάκης

(Όταν οι Άνθρωποι του πνεύματος έλεγαν όχι στην εκχώρηση του ονόματος Μακεδονία.)


Οι υπογραφόμενοι θεωρούμε υποχρέωση μας τόσο απέναντι στην ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ελλάδα, όσο και απέναντι στη μεγαλύτερη πατρίδα μας την Ευρώπη, να απευθυνθούμε σε εσάς και να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα.

Σας είναι ασφαλώς γνωστή η προσπάθεια που άρχισε παλιότερα και συστηματοποιήθηκε μετά το 1944 με την ίδρυση, στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ενός ομοσπονδιακού κρατιδίου υπό το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” με αποκλειστικό στόχο, τότε και τώρα, την αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων εντός των οποίων περικλείεται η ελληνική Μακεδονία, ως περιοχή της Βόρειας Ελλάδας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, κατοικούμενη από αμιγώς ελληνικό πληθυσμό.

Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων, αποτελούσε τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωριστούν το Σκόπια ως χωριστά κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία” η επιβουλή κατά της Ελλάδος καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.

Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο, αλλά μέρος μόνο του γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομα του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά, όσο και υποκειμενικά να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος των γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό στους κατοίκους του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.

Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων.

Η χρήση ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο πλέον σε ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.

Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας “Μακεδονία” τα Σκόπια – αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας – δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα”, την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” – όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία – με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες.

Τέτοια ήταν, άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολα στοιχεία, η προοπτική που αρχικά., όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της “Μακεδονίας” και κατασκεύασε αντίστοιχη “εθνότητα”.

Εν όψει όλων των ανωτέρω η εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με την ονομασία “Μακεδονία” θα αποτελούσε επίσημη αμφισβήτηση των συνόρων της Ελλάδας και συνακόλουθα βαρύτατο πλήγμα κατά ενός μέλους της Κοινότητας. 

Ο ελληνικός λαός – αυτό έδειξαν και οι 1.000.000 διαδηλωτές που ξεχείλισαν τους δρόμους της μακεδονικής πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, στις 14 Φεβρουαρίου, δεν ξέρουμε κατά πόσο θα μπορέσει να παραμείνει απαθής μπροστά σ’αυτήν την απειλή κατά της εθνικής του υπόστασης και της εδαφικής του υπόστασης και της εδαφικής του ακεραιότητας. 

Ελπίζουμε ότι θα θελήσετε να λάβετε υπόψη σας όσα θεωρήσαμε σκόπιμο, όχι από απλή ευαισθησία, αλλά ως ηθική, νομική και πολιτική υποχρέωση μας, να θέσουμε υπόψη σας.

Για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (ποιητής Βραβείο Νόμπελ 1979).
ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ (ηθοποιός, βουλευτής Επικρατείας, πρώην Υπουργός Πολιτισμού).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΤΣΟΣ (καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πάντειο, Πανεπιστημίου του Χααγκεν Γερμανίας).
ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ (καθηγητής, πρώην κοσμήτωρ της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής των Ελλήνων, Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αμιένης)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ (ακαδημαϊκός, πρόεδρος ιδρύματος “Αλέξανδρος Ωνάσης”)
ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ (καθηγήτρια στη Σορβόνη, πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Ευρώπης).

Πηγή: palo.gr

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

«Πνευματική Ἀφύπνιση» Λόγοι Χάριτος και Σοφίας ~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Πνευματική  Ἀφύπνιση»
Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

*«Είχα βάλει τις φωνές πριν από χρόνια σε κάποιον στο Άγιον Όρος. «Πολύ πατριωτισµό έχεις», µού λέει....

Πριν από λίγο καιρό ήρθε και µε βρήκε: «Όλα τά διέλυσαν, µού λέει, οικογένεια, παιδεία...». Τού λέω καί εγώ µε την σειρά µου: «Πολύ πατριωτισµό έχεις..»

*«Οικουμενισμός, και “κοινή αγορά” (Ε.Ο.Κ.) ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων...»

*«Αμερική δεν υπάρχει. Οι Σιωνιστές είναι η Αμερική. Αυτοί λοιπόν, αφού λάβουν τα μηνύματα τα σατανικά, τα προωθούν στο Βατικανό... αυτό τα μετατρέπει σε σχέδια και στην συνέχεια καλεί το Ισλάμ, να τα εφαρμόσει... 

Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα σατανικά σχέδια. Αυτοί κατόρθωσαν και αιχμαλώτισαν τους Ηγέτες μας...»

*«Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία πίστεως... Μπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήση περισσότερο, ἀλλὰ τὴν σιωπή του, θὰ τὴν ἐκμεταλλευθοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν:

«Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας· συμφωνοῦν μαζί μας...!» Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ χτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό... Ἔτσι θὰ τονωθοῦν λίγο οἱ πιστοί, ἀλλὰ καὶ θὰ ἐμποδισθοῦν λίγο ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία...»

*****

*«Άλλοι πάλι από… «καλωσύνη» λένε: «Στους αιρετικούς μη λέτε ότι είναι στην πλάνη, για να δείξουμε αγάπη». Και έτσι τα ισοπεδώνουν όλα.

Αν ζούσαν αυτοί στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού δεν θα είχαμε ούτε έναν Άγιο. Έλεγαν τότε στους Χριστιανούς: «Μη μιλάς για τον Χριστό και πήγαινε ελεύθερος σε άλλο μέρος», και δεν το δέχονταν. Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο...»

*«Ἄν στήν Ἐκκλησία δεν λειτουργεῖ σωστά ἡ Σύνοδoς, ἤ στά Μοναστήρια ἡ Σύναξη, τότε, ἐνῶ μιλοῦμε γιά ὀρθόδοξο πνεῦμα, ἔχουμε παπικό!

Τό ὀρθόδοξο πνεῦμα εἶναι νά λέῃ καί νά καταχωρεῖ ὁ καθένας τή γνώμη του, ὄχι νά μή μιλάῃ, γιατί φοβᾶται, ἢ νά κολακεύῃ, γιά νά τά ἔχῃ καλά μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο ἢ μέ τόν ἡγούμενο! ».

*«Γιὰ τίς προσυνοδικὲς διασκέψεις τῆς Συνόδου της Κρήτης: Τὴν ἴδια ἐποχὴ ἔγιναν προσυνοδικὲς διασκέψεις μὲ σκοπὸ τὴν προετοιμασία μιᾶς νέας Πανορθοδόξου Συνόδου, καὶ ἀνάμεσα στὰ θέματα ὑπῆρχαν πολλὲς προτάσεις ἀντίθετες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση. Ὅταν ὁ Γέροντας τὰ πληροφορήθηκε αὐτά, ἀνησύχησε πολὺ καὶ μιλοῦσε μὲ πόνο ψυχῆς. 

«Καταλαβαίνετε τί πάει νὰ γίνη; ἔλεγε. Θὰ φύγη ἡ παράδοση καὶ θὰ μείνει ἡ παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρὸ εἶναι αὐτό;

Εἶναι σὰν νὰ βγάζουμε ἀπὸ τὸ σπίτι ἕνα τοῦβλο. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ φαίνεται ὅτι δὲν παθαίνει τίποτε τὸ σπίτι, ἀλλὰ σιγὰ-σιγὰ μπαίνουν νερά, βγαίνει καὶ ἄλλο τοῦβλο, καὶ ἄλλο, καὶ στὸ τέλος τὸ σπίτι γίνεται ἐρείπιο...»

*«Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό... Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει...

Ας γνωρίζωμεν ότι δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματικοί. Επομένως, η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με ''συνεταιρισμόν'' αμαρτωλών (διότι διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου...»

*«Γέροντα, λέει σε κάποιον ψαλμό: «Θυμόν κινήσαντες τον δικαιότατον». Ποιος θυμός είναι δικαιότατος; (...) 

– Όταν αδικούνται άλλοι και φωνάζη κανείς και θυμώνη από πόνο πραγματικό, τότε είναι «δικαιότατος ο θυμός». Υπάρχει δηλαδή και δικαία, θεία αγανάκτηση, και μόνον αυτή η αγανάκτηση δικαιολογείται στόν άνθρωπο... Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δύο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ! Φοβερό..! 

Δεν ταιριάζει να μαλώνης για τον εαυτό σου. Άλλο το να αντιδράσης, για να υπερασπιστής σοβαρά πνευματικά θέματα, που αφορούν την πίστη μας, την Ορθοδοξία. Αυτό είναι καθήκον σου...»
*****

*«Και τότε η Γραφή “τριάκοντα αργύρια” έλεγε, αλλά δεν κατάλαβαν ότι ήταν ο Χριστός. (Εκείνος που προδώθηκε για αυτά.) Το “666” λένε οι Γραφές ότι θα είναι ο αριθμός του αντίχριστου και τώρα, το οικονομικό σύστημα που ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο, μ’ αυτό τον αριθμό ενεργεί... κι όμως πάλι δεν μπορούν να καταλάβουν οι άνθρωποι, το τι συμβαίνει..!».

*«Πως το πεντοχίλιαρο έχει το 666 και το χρησιμοποιούμε; το ίδιο θα είναι και η ταυτότητα; - Εδώ όμως είναι η ταυτότητα μου, είναι κάτι προσωπικό, δεν είναι νόμισμα. Ταυτότητα σημαίνει ότι και η λέξη, ταυτίζεται δηλαδή κανείς μ αυτά που δηλώνει. Βάζουν το διάβολο και υπογράφω ότι τον αποδέχομαι. Πως να το κάνω αυτό;

Γέροντα τι σχέση έχει αυτή η ταυτότητα με το σφράγισμα; - Η ταυτότητα δεν είναι σφράγισμα, είναι η εισαγωγή του σφραγίσματος. Η Εκκλησία πρέπει να πάρη μια θέση σωστή. Να μιλήση, να εξηγήση στους πιστούς, για να καταλάβουν ότι, αν πάρουν την ταυτότητα, αυτό θα είναι πτώση.

Αφού ξεκάθαρα τα γράφω στο φυλλάδιο "Σημεία των καιρών", ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με την συνείδηση του. Βέβαια μερικοί είπαν: "Ε, αυτά είναι μια γνώμη ενός καλογήρου, δεν είναι η θέση της Εκκλησίας". Εγώ όμως δεν είπα δική μου γνώμη, αλλά διατύπωσα απλά τα λόγια του Χριστού, του Ευαγγελίου, γιατί την δική μας γνώμη πρέπει να την υποτάσσουμε στο θέλημα του Θεού, που εκφράζεται μέσα στο Ευαγγέλιο...»

*****

*«Υπάρχει ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, από καλούς και έμπειρους πνευματικούς, που θα πλησιάζουν τους ανθρώπους απλά και με πραγματική αγάπη και θα τους καθοδηγούν με διάκριση, για να ειρηνεύουν...

Χωρίς καλούς πνευματικούς αδειάζουν οι εκκλησίες και γεμίζουν τα ψυχιατρεία, οι φυλακές και τα νοσοκομεία.

Μερικοί που έχουν ευθύνη για τις ψυχές δεν κάθονται να πουν στον άλλον, που είναι λ.χ. μπλεγμένος με μάγους, με πλανεμένους κ.λπ., μια κουβέντα, να τον προβληματίσουν λίγο, να πάρουν μια θέση, για να μην έχουν φασαρίες μαζί τους...»

*«Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν γνωρίση τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ ταπεινωθῆ φυσιολογικά, ἡ ταπείνωση δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ γίνη κατάσταση, γιὰ νὰ παραμένη μέσα του ἡ θεία Χάρις...» 

*«Παρά τά φαινόμενα καί τήν ἀναξιότητα τῶν μοναχῶν καί κληρικῶν, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀκένωτη πηγή θαυμάτων... Παίρνει νερό καί τό κάνει Ἁγίασμα - παίρνει ψωμί καί κρασί καί τό κάνει Θεία Εὐχαριστία - παίρνει τόν ἄνθρωπο χῶμα καί τόν κάνει Θεό! ».

*****

*«Με την εξομολόγηση ο άνθρωπος λυτρώνεται. Για να νιώση κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξη τα μπάζα από μέσα του. Αυτό θα γίνη με την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται...»

*«Πρέπει συνεχώς αδιαλείπτως να λέμε την ευχή. Μέσα στη καρδιά μας και το νου μας πρέπει να μείνει μόνο το όνομα του Χριστού μας. Γιατί όταν εμείς αφήνουμε την προσευχή, την επικοινωνία μας με το Θεό, τότε ο διάβολος με λογισμούς αρχίζει και μας ζαλίζει και δεν ξέρουμε πλέον ούτε τι θέλουμε, ούτε τι λέμε , ούτε τι κάνουμε...»

*«Το Θαύμα γίνεται, όταν συμμετέχει κανείς στον πόνο τού άλλου. Όλη ή βάση είναι τον άλλον νά τον νιώσεις αδελφό και νά τον πονέσεις. Αυτός ό πόνος συγκινεί τον Θεό και κάνει το θαύμα...»

*«Ἐάν θέλης νά βοηθήσης τήν Ἐκκλησία διόρθωσε τόν ἑαυτό σου, καί ἀμέσως διορθώνεται ἕνα κομματάκι τῆς Ἐκκλησίας. Ἐάν φυσικά αὐτό τό ἔκαναν ὅλοι, ἡ Ἐκκλησία θά ἦταν διορθωμένη».

*«Αν έχεις φιλότιμο, ή ήρωας θα γίνεις ή άγιος...»

*“Στήν Ἀλήθεια δέν γίνονται ἐκπτώσεις. Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός...”

«Πνευματική  Ἀφύπνιση»
Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Πηγή: Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση», και ΛΟΓΟΙ Α, Γ, Δ, καθώς και σχετική βιβλιογραφία Αγιορειτών πατέρων, και Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Επιμέλεια-σύνταξη κειμένου Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Γέροντα, το άκτιστο φως το βλέπει κανείς με τα αισθητά μάτια;


Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου:
 «Περί Προσευχής».
Λόγοι ΣΤ’

Γέροντα, το άκτιστο φως το βλέπει κανείς με τα αισθητά μάτια;

-Αν αφήσετε τις μικρότητες, θα σάς πώ.

-Γέροντα, μέχρι να απαλλαγούμε από τις μικρότητες, εσείς θα φύγετε....

Κάντε το σαν πνευματική ελεημοσύνη!


- Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα, αφού έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι, ήπια ένα τσάι και συνέχισα... 



Έκανα το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς με κομποσχοίνι, και ύστερα έλεγα την ευχή... Όσο την έλεγα, τόσο έφευγε η κούραση και αισθανόμουν ξεκούραστος. Ένιωθα μέσα μου μια χαρά, που δεν μου έκανε καρδιά να κοιμηθώ· έλεγα συνέχεια την ευχή. 

Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη...

Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στο θείο εκείνο φώς, ήμουν σ’ έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και το σώμα μου ανάλαφρο· είχε χαθή το βάρος του σώματος...

Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό.

Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από τον νού μου σαν ερωταποκρίσεις...

Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. 

Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες απαντήσεις. Και ήταν τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετινός.

Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννιά το πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο το φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα...

«Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη;», ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τί είπες, πάτερ Παΐσιε;». «Τί είπα;», αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω το ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τί είχε συμβή...

Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ήταν ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! 

Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα‐ίσα φώτιζε· σαν να είχε γίνει έκλειψη ηλίου...

Τούς φόνευσε κι έτσι σταμάτησε η οργή του Θεού..!

                                                                                 
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
«Πνευματική αφύπνιση» Λόγοι Β'.

– Γέροντα, λέει σε κάποιον ψαλμό: «Θυμόν κινήσαντες τον δικαιότατον». 
Ποιος θυμός είναι δικαιότατος; 

– Όταν αδικούνται άλλοι και φωνάζη κανείς και θυμώνη από πόνο πραγματικό, 
τότε είναι «δικαιότατος ο θυμός». 

Όταν αδικείται ο ίδιος και θυμώνη, τότε δεν είναι καθαρός ο θυμός. Όταν βλέπης έναν να υποφέρη για ιερά πράγματα, αυτός έχει θείο ζήλο. Από αυτό μπορείς να καταλάβης και τον δια τον Χριστόν σαλό. Αν πάρης λ.χ. μια εικόνα και την βάλης μπροστά του ανάποδα, θα τιναχθή επάνω ο δια Χριστόν σαλός∙ έτσι του κάνεις τεστ...

Υπάρχει δηλαδή και δικαία, θεία αγανάκτηση, και μόνον αυτή η αγανάκτηση δικαιολογείται στον άνθρωπο. Ο Μωυσής, όταν είδε το λαό να θυσιάζη στο χρυσό μοσχάρι, αγανάκτησε και πέταξε κάτω τις πλάκες με τις εντολές που του έδωσε ο Θεός, και έσπασαν.

Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δύο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ! 

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

''Το παλιατζίδικο της ψυχής μας…''


Το παλιατζίδικο της ψυχής μας
Αγίου γέροντος Πορφυρίου

Κάποτε ο γέροντας Πορφύριος είπε σε μια κυρία: «Πολλές από σας τις γυναίκες, ό,τι κατεστραμμένο και άχρηστο έχετε, παλιά και τρύπια κατσαρολικά, έπιπλα, παπούτσια και άλλα φθαρμένα πράγματα, πάτε και τα πετάτε σε κάποια απόμερη αποθήκη σας, κλειδώνετε την πόρτα και ησυχάζετε. Δεν ξέρετε όμως, ότι θα έρθει στιγμή, που αυτό το παλιατζίδικό σας θα το βρουν και θα εκτεθείτε»...

Έμεινα έκπληκτος από τα λόγια του γέροντα.

Διάβαζα, εκείνες τις μέρες, βιβλία ποιμαντικής ψυχολογίας, που μιλούσαν για απώθηση τραυματικών βιωμάτων, από το συνειδητό στον ασυνείδητο χώρο της ψυχής και για ανάδυσή του σε απροσδόκητο χρόνο...

Το ζωντανό παράδειγμα του γέροντα, για την ''αποθήκη απορριμάτων'', μου έλεγε πολύ περισσότερα από ό,τι τα επιστημονικά εγχειρίδια.

Ήταν σαφής ο συμβολισμός, ο αναφερόμενος στα αμαρτήματά μας, που δεν εξαλείψαμε με την μετάνοια και την εξομολόγησή μας...

αλλά τα πετάξαμε βιαστικά στην αποθήκη της λήθης, για να απαλλαγούμε από την ενοχλητική παρουσία τους, και που θα τα «βρει» ο Θεός, για να τα επαναφέρει στη μνήμη μας, «εν ημέρα κρίσεως». 

Ήδη τα γνωρίζει, ενώ εμείς τα αγνοούμε...

(Ανθολόγιο Συμβουλών, γέροντος Πορφυρίου σελ. 177)

''Το παλιατζίδικο της ψυχής μας…'' (απώθηση τραυματικών βιωμάτων και αμαρτιών, από το συνειδητό, στον ασυνείδητο χώρο της ψυχής μας)
Πηγή: proskynitis.blogspot.com
___________________________________________________________

Σχόλιο Π. κοινωνίας: «Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα από αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση». «Εε, δεν έχω κάνει και τίποτε. Ούτε σκότωσα, ούτε έκλεψα»...

«Μα δεν είναι αυτό. Αυτό που νιώθεις τώρα. Να πας να του το πεις: "Πατέρα ήρθα να γονατίσω στο πετραχήλι. Χωρίς να ξέρω τι να σας πω. Γιατί νομίζω ότι είμαι πολύ καλή"...» ~ Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου 

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Η ἀ­κα­τά­βλη­τη ἀν­το­χή τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ


Οἱ κυ­ρι­ό­τε­ροι πα­ρά­γον­τες αὐ­τοῦ τοῦ λυσ­σα­λέ­ου μέ­νους, ποὺ κω­δι­κο­ποι­οῦν­ται σὲ ἄρ­νη­ση ἢ ἐκ­μη­δέ­νι­ση τῆς ἑλ­λη­νι­κό­τη­τας, 

τῆς ταυ­τό­τη­τας, τῆς κα­τα­γω­γῆς, καί τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, εἶ­ναι ἡ ἀ­κα­τά­βλη­τη ἀν­το­χὴ τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ καὶ ἡ δύ­να­μή του νὰ με­ταρ­σι­ώ­νε­ται πά­νω ἀ­π᾿ αὐ­τὸ τὸν κό­σμο...

ὅ­πως τοῦ ἔ­μα­θαν οἱ νη­πτι­κοὶ Πα­τέ­ρες τῆς νο­ε­ρᾶς προ­σευ­χῆς. 

Σ᾿ αὐ­τὴ τὴν ἐ­ξύ­ψω­ση δὲν μπο­ροῦν νὰ τὸν πα­ρα­κο­λου­θή­σουν οἱ πα­νοῦρ­γοι ἐ­πι­κρι­τές του.

(Μα­ρί­α Μαν­του­βά­λου ~ Ἀν. Καθ. Φι­λο­σο­φι­κῆς Σχο­λῆς τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ἀ­θη­νῶν)


Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Να! που στούς δρόμους του Παρισιού σήμερα κυκλοφορεί ένας άγιος, ο Ιωάννης ο Aνυπόδητος!

     
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ο θαυματουργός

Ο βίος και πολιτεία του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς έχει την ίδια Ασκητική αυστηρότητα των παλαιών Πατέρων. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, μνημονεύοντας χιλιάδες ονόματα. Είχε λάβει από τον Θεό το διορατικό χάρισμα, που το χρησιμοποιούσε με διάκριση, για τη σωτηρία ψυχών... 

Επανειλημμένως πιστοί τον έβλεπαν πότε ανυψωμένο από τη γη, άλλοτε περιβαλλόμενο - εντός  υπέρλαμπρου Άκτιστου φωτός. Αρκούνταν στα πιο ταπεινά ενδύματα, φορούσε μόνο ελαφριά σανδάλια που συχνά τα έδινε σε κάποιον φτωχό, και λειτουργούσε ανυπόδητος προς μεγάλο σκανδαλισμό ορισμένων... 

Ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, θέλοντας να βεβαιώσει τους πιστούς του ότι η αγιότητα δεν ήταν επ’ ουδενί ένα πράγμα του παρελθόντος, μην βρίσκοντας παπικό παράδειγμα, φώναξε στην ομιλία του:

«Να! που στούς δρόμους του Παρισιού σήμερα κυκλοφορεί ένας άγιος, ο Ιωάννης ο Aνυπόδητος!».

Τα πρώτα χρόνια στο Παρίσι, ένας ηλικιωμένος κύριος ονόματι Γρηγόριος, συχνά συνήθιζε να ψέλνει στην εκκλησία. Κάποτε διάβαζε τις ώρες. Ο Άγιος Ιωάννης έκανε την προσκομιδή στην Αγία Τράπεζα και η πλαϊνή πόρτα ήταν ανοικτή...

Είχε τελειώσει την ανάγνωση των Ωρών, ήθελε να ρωτήσει κάτι τον Άγιο Ιωάννη και κατευθύνθηκε προς την Αγία Πρόθεση. Όταν πλησίασε την ανοικτή πλαϊνή πόρτα, πάγωσε επιτόπου ! 

Είδε τον Άγιο Ιωάννη περικυκλωμένο από λαμπερό άκτιστο φως και να στέκεται, όχι στο έδαφος, αλλά περίπου μισό μέτρο από το πάτωμα ! 

Αμέσως έκανε πίσω και δεν τον ρώτησε τίποτα...

Ακριβώς το ίδιο περιστατικό διηγήθηκε και μια ηλικιωμένη μοναχή, από το γυναικείο Μοναστήρι της Λέσνα. Ο Άγιος Ιωάννης συνήθιζε να πηγαίνει εκεί και να προσεύχεται γονατιστός μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου των Ιβήρων, την οποία αγαπούσε πάρα πολύ.

Μια φορά καθώς προσευχόταν μπροστά από την εικόνα αυτή, η μοναχή μπήκε μέσα στον Ναό κι αντίκρισε ακριβώς το ίδιο που είχε δει και ο Γρηγόριος. Ο Άγιος Ιωάννης ήταν περικυκλωμένος από άκτιστο φως και δεν πατούσε στο έδαφος, αλλά αιωρείτο...



Το άφθαρτο και ευωδιάζον σκήνωμά του, το πλήθος των θαυμάτων του, ο αγιασμένος βίος του, ολα μαρτυρούν την υπάρξη ενός μεγάλου Αγίου, και υπερασπιστή της Ορθόδοξης αλήθειας.

Πιστός ακόλουθος της ασκήσεως και ακρίβειας των Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, μη αποδεχόμενος ουδέποτε τις οικουμενιστικές διδασκαλίες, επιρροές και αποκλίσεις που απο την εποχή του έκαναν έντονα την εμφάνισή τούς.

Και ίσως εκείνη η πνευματική παιδαγωγία και νουθεσία, που παραδίδει στο πνευματικό του τέκνο, τον νεαρό Ευγένιο, που μέλει αργότερα να γίνει ενα λαμπρό αστέρι της Ορθοδοξίας, και να ονομαστεί π. Σεραφείμ Ρόουζ, να είναι σήμερα πιο χρήσιμη απο ποτέ...

«Δέν διδάχθηκες, ὅτι σέ δύσκολους καιρούς ὁ κάθε χριστιανός εἶναι ὁ ἴδιος ὑπεύθυνος γιά τήν Χριστιανοσύνη στό σύνολο της;

Ὅτι κάθε μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἔχει εὐθύνη γιά ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία;

Καί ὅτι σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἐχθρούς καί διώκεται απ' ἔξω ἀλλά καί ἀπό μέσα; »

Nαι, το διδαχθήκαμε ομολόγησαν οι νέοι Ευγένιος και Γκλέμπ (αργότερα π. Γερμανός). Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που δεν έλεγχω σκοπίμως τα τεύχοι που εκδίδεται αποφάνθηκε ο Αρχιεπίσκοπος...

Ήθελε ο Άγιος Ιωάννης να διδάξει το αίσθημα ευθύνης απέναντι στόν Θεο και την Αλήθεια Του, να νιώθουν οι χριστιανοί υπεύθηνοι, να γνωρίζουν πραγματικά την πίστη τούς, να είναι έτοιμοι να δώσουν ομολογία, και να έχουν όντως γνώση αυτής, να λαμβάνουν θέση, να ξέρουν καλά πως ο Ορθόδοξος λαός αποτελεί πάντοτε ιστορικά, τον θεματοφύλακα της πίστεως. 

Και ο,τι μεταδίδουν να το πράτουν έχοντας οδηγό και μέτρο ελέγχου Τον Χριστό και την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, να αποφεύγουν έτσι τυφλές και αδιάκριτες υπακοές, χωρίς να εξαρτώνται απο ανθρωπαρέσκιες, αντιδράσεις και το φρόνημα του κόσμου.

Άγιε Επίσκοπε του Θεού, Ιωάννη  Μαξίμοβιτς Θαυματουργέ,
πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών. Αμήν!
_______________________________________________

 

Πηγές : Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Επίσκοπος Σαγγάης και Σαν Φρανσίσκο, ο Θαυματουργός (1896 – 1966), εκδ. Ι. Μονής Αγ. Νεκταρίου Φωκίδος, 2004. ~ ioannismaximovits.blogspot.com  ~  iconandlight.wordpress.com

Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Ένας Άναρχος και Άπειρος Θεός, επιμένει και ρωτά...


Ένας Άναρχος και Άπειρος Θεός, ταυτόχρονα και τέλειος Άνθρωπος, ο Θεάνθρωπος Χριστός, επιμένει και ρωτά...

~ ''Σίμων Ιωνά, φιλείς Με;'' 

Ρωτά τον μαθητή Του Σίμωνα, τον ατελή, τον ασθενή, τον επαναστάτη, έναν ασήμαντο ψαρά της Γαλιλαίας, αν τον Αγαπά..! 

Τι γλυκό να σ΄αγαπούν, και να σου το λένε...

Θεική ανάγκη η Αγάπη αυτή, ολα τα νικά, ολα τα ανακαινίζει, κινεί τα σύμπαντα, αέναη γλύκα στήν καρδιά, ενα Φως που ρέει... 

Χαρά σε κείνον που γεύτηκε την Θεική αυτή σχέση, τίποτα ποιά κτιστό, πεπερασμένο δεν χωρά. 

Είναι ο Αχώρητος που μεταμορφώνει κάθε λύπη σε χαρά.

Σ' αγαπάω Χριστέ μου... ψιθύρισε η καρδιά.
_____________________________________________________

Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Σύντριψε την καρδιά σου με την Ευχή. «Νηπτική Θεωρία» - Ανώνυμου Ησυχαστή


                                                                               
«Νηπτική Θεωρία» - Ανώνυμου Ησυχαστή

(Από χειρόγραφο του 1851
της Ι. Μ. Ξενοφώντος, Άγιον Όρος)

Καθώς φοβάται ο άνθρωπος να πιάσει με το χέρι του ένα πυρωμένο σίδερο, έτσι ακριβώς φοβάται και ο διάβολος τη συντριβή της καρδιάς, η οποία συντρίβει κατά κράτος την πονηρία του. Όπου υπάρχει συντριβή της καρδιάς, από εκεί διώχνεται κάθε σατανική πονηρία και φλογίζεται κάθε σατανική ενέργεια. 

Είδε ο διάβολος μια καρδιά καταπληγωμένη από τη συντριβή της Ευχής; Θυμήθηκε αμέσως τις πληγές του Χριστού που υπέμεινε για τον άνθρωπο και γι’ αυτό τρόμαξε και δείλιασε.

Μη φοβάσαι τη συντριβή της καρδιάς σου, για να σε φοβούνται οι δαίμονες. 

Διότι αυτοί δεν φοβούνται τόσο τον ενάρετο, όσο αυτόν που συντρίβει την καρδιά του με την Ευχή. Άμα συντριβεί η καρδιά σου, αμέσως χάνεται η κακία των δαιμόνων από σένα και λάμπει στη ψυχή σου η ακτίνα της δικαιοσύνης του Θεού.

Μόλις άκουσε ο σατανάς γοερούς αναστεναγμούς να αναπέμπονται από το βάθος της καρδιάς, τράπηκε αμέσως σε φυγή, διότι κατάλαβε ότι εκεί κοντά βρίσκεται καρδιά συντετριμμένη από την Ευχή και, επομένως, ο Ίδιος ο Χριστός.

Άκουσαν οι παρατάξεις του εωσφόρου τους λυπηρούς αναστεναγμούς της καρδιάς; Μάζεψαν αμέσως τις πονηρίες στον εαυτό τους και ησύχασαν. Άκουσαν οι δαίμονες να αναστενάζει κάποιος μέσα από το κέντρο της καρδιάς του;

Έγιναν άφαντοι από εκεί, διότι φοβήθηκαν την εκδίκηση του Κυρίου. Άκουσε ο διάβολος βραχνιασμένη φωνή από τη συντριβή της καρδιάς; Διαλύθηκε αμέσως η δύναμή του από τον φόβο του και έσβησε από τη λύπη του η φλόγα της κακίας του. 

Είδε ο σατανάς ροή δακρύων σε πρόσωπο κάποιου που έχει καρδιά συντετριμμένη; Αμέσως ζεματίστηκε στην καρδιά του. Αναστέναξες μέσα από το βάθος της καρδιάς σου; Βέλος έριξες στον ομφαλό του εωσφόρου. Θυμήθηκες τον Πλάστη σου Ιησού και δάκρυσες από τη χαρά σου; Καυστική βροχή έπεσε πάνω στην κεφαλή του εωσφόρου. 

Προσευχήθηκες στον Χριστό σου από το βάθος της καρδιάς σου; Έφραξε τα αυτιά του ο σατανάς μη υποφέροντας να σε ακούει. Από τα βάθη σου αναστέναξες; Έχασε ο σατανάς τον νου του από τον φόβο του. Συνέτριψες την καρδιά σου με την Ευχή; Δυναμώθηκε η ψυχή σου κατά του διαβόλου, ενώ ταυτόχρονα θωρακίστηκε κατά της αμαρτίας. Συντρίφθηκε η καρδιά σου από την Ευχή; Χάρηκε για τη ψυχή σου το Πνεύμα του Κυρίου και πικράθηκε το τάγμα του εωσφόρου.

Επικαλέστηκες τον Δεσπότη σου Χριστό από καρδιάς; Παρέλυσες τον σατανά.

Είδαν τα μάτια σου την εικόνα του Χριστού και της Παναγίας και χάρηκε η ψυχή σου; Αναρίθμητοι λογισμοί κυριεύουν τον σατανά και περιφέρονται γύρω από τον εωσφόρο. 

Εκ βαθέων επικαλέσθηκες το γλυκύτατο όνομα του Χριστού μου και της Θεομήτορος; Βύθισες στα καταχθόνια τον αόρατο εχθρό σου. Συνέτριψες την καρδιά σου με την Ευχή; Ετρώθηκε (έλιωσε) η ψυχή σου από τον θεϊκό έρωτα και αισθάνθηκε η καρδιά σου τον ανέκφραστο γλυκασμό του Κτίστου σου Χριστού. 

Πόνεσε η καρδιά σου από τη βία της Ευχής; Κατάλαβες να υπάρχει μέσα σ’ αυτή σκέπη και χάρη θεϊκή. Απελπίστηκες από τη ζωή σου από τους πόνους της συντετριμμένης σου καρδιάς; Αποκαλύφθηκε σε σένα κάποιο από τα κρυμμένα μυστήρια του Θεού. Δοκίμασες τη θλίψη και τον πόνο της συντετριμμένης σου καρδιάς; Γεύθηκε πραγματικά η ψυχή σου από τον Κύριο Παντοκράτορα την αίσθηση της γλυκύτατης Βασιλείας Του.

Σύντριψε, λοιπόν, αγαπητέ, την εωσφορική έπαρση με την παντοτινή συντριβή της καρδιάς σου, για να στεφανωθεί η ψυχή σου από τον Παντοκράτορα Κύριο. Σύντριψε, λοιπόν, αγαπητέ, τον διάβολο με τη συντριβή της καρδιάς σου, για να εισέλθεις θριαμβευτής στη χαρά του Κυρίου σου. 

Σύντριψε την καρδιά σου με την Ευχή, για να συντριβεί σε αναρίθμητα συντρίμμια ο σατανάς που σε πλανάει. Σύντριψε την καρδιά σου με την Ευχή, για να ταπεινώσεις κάτω από τα πόδια σου τον υπερήφανο και αλαζόνα σατανά. 

Σύντριψε την καρδιά σου με την Ευχή, για να περιπαίζεις τον διάβολο, τον πρωτοστάτη της κακίας, λογαριάζοντας τα βέλη του ωσάν βέλη μικρού παιδιού (πρβλ. Ψαλμ. 63, 8).

Σύντριψε την καρδιά σου με την Ευχή, για να δεις τη ψυχή σου σαν άγγελο Κυρίου να ορμάει κατά του διαβόλου δίχως κανένα φόβο με το να είναι ντυμένη με τη δύναμη του Υψίστου. 

Σύντριψε, ταπεινέ, την καρδιά σου με την Ευχή, για να γίνουν καινούργια τα εσωτερικά σου από το Πνεύμα του Κυρίου. «Πνεύμα ευθύ και αταλάντευτο εγκαινίασε μέσα στα έγκατά μου», λέγει ο Προφήτης (Ψαλμ. 50, 12).

Σύντριψε, λοιπόν, αγαπητέ, την καρδιά σου με την Ευχή, για να συνομιλήσει η ψυχή σου με τους αγγέλους του Θεού, που είναι πράγμα μακάριο, επιθυμητό και τελείως δυσεύρετο και δυσκολοκατόρθωτο. 

Συνέτριψε, ταπεινέ, την καρδιά σου με την Ευχή, για να αποκτήσεις καθαρότητα στο σώμα σου και νήψη στη διάνοιά σου, τα οποία είναι ωσάν δύο πτέρυγες στη ψυχή σου, με τις οποίες (αυτή μπορεί και) πετάει προς τα ουράνια.

Συγκέντρωσε τον νου σου μέσα στο βάθος του εαυτού σου, εκεί που είναι ο θρόνος της καρδιάς σου· και αφού τον προσηλώσεις μέσα σ’ αυτή ωσάν κάποιον έξυπνο παρατηρητή, μελέτησε από το βάθος σου την Ευχή ώσπου να γλυκαθεί ανέκφραστα από τη χάρη της· 

και τότε θα δεις τον εαυτό σου να πετάει πάνω στον ουρανό προς τον Θεό, όπου είναι η αληθινή του ανάπαυση.

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗ
_________________________________________

[ «Νηπτική Θεωρία»
(Από χειρόγραφο του 1851
της Ι. Μ. Ξενοφώντος),
Λόγος Ιστ΄ (Αποσπάσματα),
σελ. 187–196·
Έκδοση
Ιεράς Μονής Ξενοφώντος,
Άγιον Όρος·
Οκτώβριος 2009.
Επιμέλεια ανάρτησης:
π. Δαμιανός ]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...