Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

Θλιμμένες Παναγιές... Εμφαίνεται η τραγικότητα.


Η εικόνα της Παναγίας ονομάζεται "Ακένωτον Ποτήριον". Είναι ρώσικη, του 18ου αιώνα. Βρίσκεται στην εκκλησία των Θεοφανείων, στην πόλη της Venev,της περιοχής Tula. 

Η ροή μύρου της εικόνας έχει παρατηρηθεί από τις 8 Φεβρουαρίου με συχνότητα μία φορά κάθε μερικές ημέρες. Το γεγονός της ροής της εικόνας από το μύρο επιβεβαιώθηκε από τον κοσμήτορα του Αρχιεπίσκοπου της επαρχίας Βενεφσκι Νικολάι Ντουίν.. (...)

__________________________________________

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

''Καρδιά μου γίνε προσευχή, συνομιλία σιωπηλή...''


Καρδιά μου γίνε προσευχή
...

Συνομιλία σιωπηλή, ακολουθία με κομποσχοίνι...
κάθε κόμπος και ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,
φώτισόν μου το σκότος Κύριε...

''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με...''

της ψυχής κατευθυνομένη και ελεγχομένη
υπό του φωτός του νοός...

Την ευχή για να τη λες πρέπει από το μυαλό
να πετάξεις μακριά κάθε πράγμα κοσμικό...

Στην αρχή την ευχή να τη λες προφορικά
κι ύστερα από καιρό θα σου γίνει νοερά.

Και στα λόγια της ευχής να ναι όλη η προσοχή,
γιατί όταν φανταστείς κίνδυνος να πλανηθείς...

Τον πειράζοντα πολύ ερεθίζει η ευχή
και γι’ αυτό μην πτοηθείς όταν σου επιτεθεί.

Απ’ το δέντρο της ευχής βγαίνουνε καρποί γλυκείς.
Ω! τι μέλι είν’ αυτό δεν μπορείς να φανταστείς...

δεν μπορώ να εκφραστώ είναι Θείο μυστικό.

Όταν ίδεις την ευχή μέσα σου να ενεργεί
φρούρησέ τηνε καλά με επίγνωση πολλή...

Γέροντά μου σεβαστέ, Μωυσή μου νοητέ
έλα δος μου μια ευχή ν’ αποκτήσω την ευχή.

Η Μητέρα του Χριστού, Ηγουμένη Μυστική,
ευλογεί τους Μοναχούς και τους δίνει την ευχή.

Στο Σινά να ανεβώ ώ! Πολύ το επιθυμώ,
στην Αγία Κορυφή και να λέω την ευχή...

''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με...''

Το χέρι γλυστρούσε στο κομποσχοίνι.. ένας λυγμός, η ψαλμωδία, οι κλειστές Εκκλησιές, η πολυπόθητη Λειτουργία... η απουσία.

Ακολουθούσε άναρχα τον ύμνο, πότε έλεγε τα λόγια, πότε την ευχή, η ευχή γινόταν ψαλμωδία, και η ψαλμωδία ευχή...

Αυτόν τον τρόπο δεν του τον έμαθε άνθρωπος κανείς. Μόνον το πνεύμα το Άγιο, έτσι θέλησε να του διδαχτεί...

Ύστερα έμαθε πως κάποιοι Άγιοι λειτουργούσαν έτσι την ευχή, έκαναν την ψαλμωδία προσευχή... Κοινωνία νοερώς και μυστική, εντός του νοός μυστική Ιερουργία, η ευχή.

Ο Δεσπότης Χριστός Αρχιστράτηγος, «Συ ιερεύς εις τον αιώνα, κατά την τάξιν Μελχισεδέκ...».

Ο πόλεμος του είπε, θα γίνει με την Ευχή...

"Οἱ τὰ Χερουβεὶμ μυστικῶς εικονίζοντες καὶ τῇ Ζωοποιῷ Τριάδι τὸν Τρισάγιον ὕμνον προσᾴδοντες πᾶσαν τὴν βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν ὠς τὸν βασιλέα τῶν ὃλων ὑποδεξόμενοι ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν· Ἀλληλούϊα.

Οἱ τά Χερουβίμ μυστικῶς εἰκονίζοντες καί τῇ ζωοποιῷ Τριάδι τόν τρισάγιον ὕμνον προσάδοντες, πᾶσαν τήν βιοτικήν ἀποθώμεθα μέριμναν. Ὡς τόν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι, ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Ἀλληλούϊα...''

''Καρδιά μου γίνε προσευχή...''

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Σωτήριος Τσιόδρας: «Οἱ μετανάστες εἶναι τμῆμα τῆς κοινωνίας μας, ἡ διαφορετικότητα πού ἀντικρίζουμε εἶναι θαυμάσια...»



Η Παγκοσμιοποίηση φόρεσε τα ''καλά'' της.

''Καλοί και ηθικοί'' χριστιανοί θα εργαστούν για να εξαλείψουν τις όποιες διαφορές των εθνών και των λαών είς το όνομα ενός Παγκόσμιου κράτους.

Το ποιός θα είναι τώρα αυτός ο μελλοντικός ηγέτης μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, και πως θα ελέγξει τον πλανήτη, είναι γραμμένο εδω και 2.000 χρόνια, ο έχων νου ας λογαριάσει...

Σωτήριος Τσιόδρας: «Πιστεύουμε ὅτι οἱ μετανάστες εἶναι τμῆμα τῆς κοινωνίας μας. Χρειάζεται νὰ πᾶνε στὰ σχολεῖα μας καὶ θεωρῶ ὅτι ἡ διαφορετικότητα ποὺ ἀντικρίζουμε εἶναι θαυμάσια...»

“We are believing that they are part of our society and we accept them in our schools and kids to be educated. They need to go to school and this is what they are there for you to know become part of the country and I think diversity we are seeing is amazing....”

Στὸ πλαίσιο συνέντευξης μὲ ἀφορμὴ τὸ 27ο συνέδριο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας Κλινικῆς Βιολογίας καὶ μεταδοτικῶν ἀσθενειῶν ποὺ ἔλαβε χώρα τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2017, ὁ κ. Σωτήριος Τσιόδρας δήλωσε ὅτι σὲ συνεργασία μὲ... ἑλληνικὲς καὶ διεθνεῖς Μὴ Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις (τις γνωστές σε όλους μας MKO με το δόλιο ρόλο στο μεταναστευτικό) παρεῖχαν ἰατρικὴ βοήθεια στὶς ἐγκαταστάσεις μεταναστῶν-προσφύγων στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ τὴν ἐνδοχώρα...

Αρκετοί νομίζω είναι πολύ ευκολόπιστοι με συνεργάτες μελών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Γίνεται ποτέ πχ να γίνω συνεργάτης του Μητσοτάκη; ή του Παπανδρέου; ή του Τσίπρα; Ήμαρτον Κύριε... αφού γνωρίζω τι επιτελούν. Την παράδοση της πατρίδος μου είς όλους τούς τομείς στήν νεα τάξη.

Αν δεν το γνωρίζω, πάει να πει υπάρχει κάποιος σκοτισμός του νου, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιός είναι πρόδρομος του αντιχρίστου και ποιός όχι. Κινδυνεύω τότε να γίνω θερμός υποστηρικτής ενός αντίχριστου συστήματος επι γης...

Έρχονται εδω τα λόγια ενός θαυματουργού Αγίου να αφυπνίσουν και να προβληματίσουν: 


''Όποιος υποστηρίζει ένα αντίχριστο σύστημα συντασσόμενος μαζί του, αυτο-προσδιοριζόμενος πλέον μέσα από αυτό, θεωρείται σφραγισμένος, ασχέτως αν δεν έχει λάβει το τελικό σφράγισμα...''

~ Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

Γιαυτό καλό είναι απο καιρού εις καιρόν, να ελέγχω τον εαυτό μου με τούς μακαρισμούς του Χριστού, αν υπάρχουν μέσα μου όπως παραδίδει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (εδω). 

Και αν επιθυμώ πράγματι να καταλαβαίνω τι συμβαίνει σε έσχατους καιρούς, να επιδιώκω και να προσδοκώ τον φωτισμό μου. 

Χάριτι και ελέω Θεού... μόνο να μην ντραπούμε να κρούσουμε την θύρα.
______________________________________________________


Σύνταξη κειμένου Δημήτρης Ρόδης

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

Τώρα ἔπρεπε νά χτυποῦν ὅλες οἱ καμπάνες, τώρα ἔπρεπε νά γίνονται λιτανεῖες... ~ Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου


''Τώρα ἔπρεπε νὰ χτυποῦν ὅλες οἱ καμπάνες, τώρα ἔπρεπε νὰ γίνονται λιτανεῖες, τώρα ἔπρεπε οἱ χριστιανοὶ νὰ λαμβάνουν τὸ πανάχραντο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ...''

~ Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου

Τώρα, ἰδιαίτερα στὶς κρίσιμες αὐτὲς ἡμέρες, ἔπρεπε νὰ χτυποῦν ὅλες οἱ καμπάνες τὴν ὥρα τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν, γιὰ νὰ σημαίνουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀγρυπνεῖ γιὰ τὰ παιδιά της καὶ γιὰ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Τώρα, ἰδιαίτερα ἔπρεπε νὰ γίνονται λιτανεῖες μὲ ἅγιες εἰκόνες καὶ ἅγια λείψανα, γιὰ νὰ συντονισθοῦν οἱ πρεσβεῖες ὅλων τῶν ἁγίων, γιὰ νὰ φθάσουν τὰ αἰτήματά μας στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Τώρα, ἰδιαίτερα, ἔπρεπε ὅλοι οἱ ἱεροὶ ναοὶ νὰ λειτουργοῦνται, ἔστω μὲ τὸν παπᾶ, τὸν ψάλτη, τὸν νεωκόρο καὶ ὅσους πιστοὺς προβλέπουν οἱ εἰδικοί, γιὰ νὰ ἀνέρχεται εὐχαριστιακὰ ὡς κραυγὴ πόνου ἡ ἱκεσία σωτηρίας ἀπὸ τὸν Θεό.

Τώρα, ἰδιαίτερα ἔπρεπε νὰ εὑρεθῆ τρόπος οἱ ἑτοιμασμένοι χριστιανοὶ νὰ λαμβάνουν τὸ πανάχραντο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ ἀλεξιτήριο παντὸς κακοῦ, τὸ φάρμακο τῆς ἀθανασίας, καὶ ὄχι (ὤ τῆς βλασφημίας) τὸ μέσον μετάδοσης τῶν μικροβίων καὶ τῶν ἰῶν! Τώρα, ἰδιαίτερα εἶναι ἡ ὥρα τῆς Ἐκκλησίας νὰ προσφέρη τὸ πιὸ ἀπαραίτητο, τὸ πιὸ ἀποτελεσματικό, ποὺ ἔχουν ἄναγκη ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, τὴν πανίσχυρη καὶ φιλάνθρωπη θεία βοήθεια...
Aπόσπασμα απο εδω
_________________________________________________

Γερω-Γερόντιος: Τον δάγκωσε η οχιά αλλά δεν ταράχθηκε, στενοχωριόταν μόνο που την σκότωσε!

(Φωτο μοναχός Γαβριήλ Φιλοθεΐτης)

O Μοναχός Γερόντιος Καψαλιώτης (1908-2001) ήταν πολύ αγωνιστής και νήστευε πολύ. Μερικές μέρες δεν έτρωγε τίποτε. Περνούσε μόνο με αντίδωρο.

Στην εκκλησία είχε μία φανέλα μάλλινη στο πάτωμα, όπου έκανε τις μετάνοιες του. Δεν τις άφηνε μέχρι τα τελευταία που κατέπεσε και δεν μπορούσε να σταθή στα πόδια του.

Κάποτε κρύφτηκε μια οχιά κάτω από την φανέλα του και όπως αυτός έκανε τις μετάνοιες ενοχλήθηκε [η οχιά] και τον τσίμπησε.

Δεν ταράχθηκε καθόλου, ούτε έτρεξε στους γιατρούς.
Πήγε στον παπα-Αρσένιο αλλά έλειπε και γύρισε κελλί του.
Άφησε τον εαυτό του με σπίτι στην πρόνοια της Παναγίας, έβαλε λαδάκι από το καντήλι Της, και δεν έπαθε τίποτε.

Μόνο στεναχωρήθηκε και έλεγε λυπημένος ότι έκανε αμαρτία που σκότωσε την οχιά...

Από το βιβλίο “Από τη ασκητική και αγιορείτικη παράδοση”, Άγιον Όρος 2011.
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
_____________________________________________________

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Που κολλάει και που δεν κολλάει ο κορωνοιός! Νέα φοβερά στοιχεία...


Αν πάτε σε ΤΡΑΠΕΖΑ δεν κολλάει…

Αν πάτε όμως σε καφετέρια ή ταβέρνα κολλάει…

Αν πάτε σε ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ δεν κολλάει…

Αν πάτε όμως στο πάρκο κολλάει.

Αν πάρετε ΤΑΞΙ δεν κολλάει….

Αν πάτε στη παραλία κολλάει….

Αν πάτε στο ΦΟΥΡΝΟ δεν κολλάει…

Αν πάτε όμως σε κατάστημα παπουτσιών κολλάει….

Αν πάτε στις ΛΑΙΚΕΣ δεν κολλάει…

Αν πάρετε όμως τα βουνά κολλάει….

Αν πάρετε ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ δεν κολλάει…

Αν πάρετε όμως το αυτοκίνητο σας χωρίς έντυπο κολλάει…

Αν πάτε στο αεροδρόμιο κολλάει και δεν κολλάει ανάλογα τη πτήση…

Αν είστε χριστιανοί και πάτε εκκλησία τελικά κολλάει αλλά αν είσαι μουσουλμάνος πας όπου θες …δεν κολλάει!

Αν είσαι μεγάλο δημόσιο πρόσωπο, δε χρειάζεται να φορέσεις μάσκα…

Αν όμως είσαι πωλήτρια σε φούρνο, θα πρέπει να φοράς συνέχεια μάσκα…

Αν είναι σε χοτ σπότ που τηρούνται άθλιες συνθήκες υγιεινής δεν κολλάει…

Αν όμως είσαι σε σχολείο που τηρούνται συνθήκες καθαριότητας κολλάει….

Αν περπατάς στο δρόμο και συναντήσεις άνθρωπο πρέπει να είσαι στα δύο μέτρα…

Αν όμως συναντήσεις αστυνομικό δωσ’ του το έντυπο και την ταυτότητα σου…όσα έντυπα και ταυτότητες κι αν έχουν πιάσει πριν τα χέρια του, δεν κολλάει….

Αν είσαι πλούσιος ή βουλευτής ….τεστ υπάρχουν…

Αν είσαι όπου φτωχός και η μοίρα σου …τεστ δεν υπάρχουν…

Και να θυμάστε πάντα…

Χώρες που έχουν χρηματιστήριο είναι πιο επιρρεπείς στον κορωνοιό από ό,τι οι Χώρες που δεν έχουν….εκεί απλά πεθαίνουν από πείνα….και ποιος νοιάζεται;

Και η επόμενη πολιτική τους καμπάνια θα στηριχτεί στο:

«Εσείς τους σκοτώσατε επειδή κυκλοφορούσατε ελεύθερα…αλλά εμείς καταφέραμε να περιορίσουμε τον αριθμό των θυμάτων…»

«Εμείς όμως που πάντα νοιαζόμασταν για την υγεία σας… (πολύ γέλιο εδώ) …θα σας φέρουμε και το εμβόλιο. Θα το κάνετε όμως όλοι για να γίνουμε του χρόνου ακριβώς όπως η Ιταλία….και να μείνετε λιγότεροι..» (...)

Βοήθειά μας!


Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

π. Αναστ. Γκοτσόπουλος πρός Πρωθυπουργό: Σας τιμούν εικόνες με περιπολικά έξω από εκκλησίες;


Δημόσια Επιστολή πατρός Αναστασίου Γκοτσόπουλου πρός Πρωθυπουργόν κ. Κ. Μητσοτάκη

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Πιστεύετε ότι τέτοιες εικόνες (αστυνομική επιχείρηση με περιπολικό και έξι αστυνομικούς «για προληπτικούς λόγους»!) έξω από Ι. Ναό κατά την ώρα των Χαιρετισμών σάς τιμούν ως Πρωθυπουργό Ευρωπαϊκής, Δημοκρατικής και Ορθόδοξης χώρας;

Τόσος μεγάλος κίνδυνος υπάρχει από τους… Χαιρετισμούς ή απλώς θέλετε να αποδείξετε την αποφασιστικότητά σας σε 20 ανυπεράσπιστους πιστούς;

Μην ξεχνάτε ότι ακόμα και αυτός ο Στάλιν όταν κινδύνεψε η χώρα του άνοιξε τις Εκκλησίες που ο ίδιος είχε κλείσει…

Μην ξεχνάτε το απόσταγμα της εκκλησιαστικής εμπειρίας αιώνων: «Φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χείρας Θεοῦ ζῶντος»… ή το αρχαιοελληνικό σχήμα ότι μετά την Ύβρη ακολουθεί η Νέμεση…

ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ σε όλους μας!»

Με τιμή και ευχές, Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πατρών ~ π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

__________________________________________

Υστερόγραφο Π. κοινωνίας: ''Πρέπει να θεωρούμε ότι εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί, ζούμε σε ένα Κράτος ειδωλολατρικό, αθεϊστικό, μασσωνικό κ.λ.π. και να είμαστε ''ευχαριστημένοι'' που ακόμη δεν μας έχουν πετροβολήσει, και δεν μας έχουν σταυρώσει... Αυτή είναι η πικρή αλήθεια! '' ~ π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος † 1989
                                                                               

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Περί γαστριμαργίας ~ Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου


Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου
ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ

Περί γαστριμαργίας
(Διά την ονομαστήν δέσποιναν, την πονηράν κοιλίαν)


1. Προκειμένου τώρα να ομιλήσωμε περί κοιλίας, απεφασίσαμε πάλι, όπως και σε όλα τα άλλα θέματα, να στρέψωμε την φιλοσοφία μας εναντίον μας. Διότι είναι αξιοθαύμαστο εάν απηλλάγη κανείς από αυτήν, πρίν κατοικήση τον τάφο.

2. Γαστριμαργία είναι η υποκριτική συμπεριφορά της κοιλίας, η οποία, ενώ είναι χορτασμένη, φωνάζει πώς είναι ενδεής και ενώ είναι παραφορτωμένη μέχρι διαρρήξεως, ανακράζει ότι πεινά. Γαστριμαργία είναι η δημιουργός των καρυκευμάτων, η πηγή των τέρψεων του λάρυγγος. Εσύ έκλεισες την φλέβα (των ηδονικών απαιτήσεών της), αλλά αυτή ξεπρόβαλε από άλλος μέρος. Την έφραξες και τούτη, αλλά καινούργια ανοίχθηκε. Γαστριμαργία είναι μια απάτη των οφθαλμών. Καθ΄ ήν στιγμήν κάποιος τρώγει το μέτριο σε ποσότητα φαγητό του, η γαστριμαργία τον κάνει να σκέπτεται, πώς να ήταν δυνατό να καταβροχθίση διά μιας τα σύμπαντα.

3. Ο χορτασμός από φαγητά είναι πατήρ της πορνείας η θλίψις δε της κοιλίας είναι πρόξενος της αγνότητος. Εκείνος πού εκολάκευσε τον λέοντα, πολλές φορές τον ημέρωσε. Εκείνος όμως πού περιποιήθηκε την σάρκα, περισσότερο την εξαγρίωσε.

4. Χαίρεται ο Ιουδαίος το Σάββατο ή τις εορτές, και ο γαστρίμαργος μοναχός το Σάββατο και την Κυριακή. Από καιρό υπολογίζει το Πάσχα και από πολλές ημέρες ετοιμάζει τα φαγητά. Ο δούλος της κοιλίας σκέπτεται με τι είδους φαγητά θα εορτάση, ο δε δούλος του Θεού με τι χαρίσματα θα πλουτήση. Ο κοιλιόδουλος, όταν έλθη κάποιος ξένος, συνέχεται ολόκληρος από την αγάπη -αγάπη πού προέρχεται από την γαστριμαργία- και θεωρεί ως αναψυχή του αδελφού την ιδική του κατάλυσι! Επί παρουσία ωρισμένων άλλων απεφάσισε την κατάλυσι οίνου, και νομίζοντας πώς κρύβει την αρετή του, υποδουλώθηκε στο πάθος του.

5. Εχθρεύεται πολλές φορές η κενοδοξία προς την γαστριμαργία και αντιμάχονται για την κατοχή του αθλίου μοναχού σαν να πρόκειται για αγοραστό δούλο. Η μέν γαστριμαργία τον ωθεί στην κατάλυσι, η δε κενοδοξία του συνιστά την επίδειξι της αρετής του, αλλά ο σοφός μοναχός θα τις αποφύγη και τις δύο διώχνοντας στην κατάλληλη ώρα την μία με την βοήθεια της άλλης.

6. Όταν η σάρκα σφριγά, ας φυλάξωμε την εγκράτεια παντού και πάντοτε. Όταν δε ηρεμή -πράγμα πού δεν πιστεύω ότι κατορθώνεται πρό του τάφου-, ας αποκρύψωμε την εργασία μας.

7. Είδα ηλικιωμένους ιερείς να εμπαίζωνται από τους δαίμονες και να δίνουν ευλογία σε νέους, πού δεν εξηρτώντο πνευματικώς από αυτούς, να καταλύσουν σε επίσημο τραπέζι κρασί και ό,τι άλλο. Εάν μέν οι ιερείς αυτοί έχουν έν Κυρίω καλή μαρτυρία, άς κάνωμε μετρία κατάλυσι. Εάν όμως είναι αμελείς, ας μη λάβωμε καθόλου υπ΄ όψιν μας την ευλογία τους, και μάλιστα εάν τύχη και μαχώμεθα εναντίον σαρκικής πυρώσεως.

8. Ενόμισε ο θεήλατος Ευάγριος ότι έγινε σοφώτερος των σοφών και στην μορφή και στο περιεχόμενο των λόγων του. Απατήθηκε όμως ο ταλαίπωρος και φάνηκε ανοητότερος των ανοήτων και σε πολλά άλλα ζητήματα και σ΄ αυτό. Εδίδαξε: «Οσάκις η ψυχή επιθυμεί ποικίλα φαγητά, ας θλίβεται με άρτον μόνο και ύδωρ». Είναι δε η προσταγή του αυτή σαν να προτρέπης ένα παιδί ν΄ ανεβή με ένα βήμα όλη την σκάλα. Εμείς όμως, αντικρούοντες τον ορισμό του, ως εξής ορίζουμε: Όταν επιθυμούμε τα διάφορα φαγητά, ζητούμε κάτι πού είναι μέσα στην φύσι μας. Γι΄ αυτόν τον λόγο ας χρησιμοποιήσωμε ένα τέχνασμα προς την πολυμήχανη κοιλία, και μάλιστα αν δεν μας απειλή βαρύτατος πόλεμος ή δεν υπάρχη πένθος ή κανών για προηγούμενες σοβαρές πτώσεις. Ας κόψωμε πρώτα τα λιπαρά, έπειτα τα ερεθιστικά και έπειτα τα εύγευστα.

9. Αν σου είναι εύκολο, δίδε στην κοιλία σου τροφή χορταστική και ευκολοχώνευτη, ώστε με τον χορτασμό να ικανοποιήσουμε την αχόρταστη όρεξί της, ενώ με την σύντομη χώνευσι να σωθούμε από την σαρκική πύρωσι σαν από μάστιγα. Ας εξετάσωμε, και θα βρούμε πώς τα περισσότερα από τα φαγητά πού «φουσκώνουν» ερεθίζουν την σάρκα.

10. Να γελάς με τον δαίμονα πού σου υποβάλλει μετά το δείπνο να αφήσης για την επόμενη ημέρα τους κανόνες των προσευχών σου, διότι θα έλθη η ενάτη ώρα της επομένης, και δεν θα έχη τηρηθή η συμφωνία της προηγουμένης.

11. Άλλη είναι η εγκράτεια πού αρμόζει σε όσους δεν έχουν δοκιμάσει μεγάλες πτώσεις και άλλη σε όσους έχουν υποπέσει σ΄ αυτές. Οι μέν πρώτοι έχουν ως γνώμονα την σαρκική κίνησι, οι δε δεύτεροι αντιμετωπίζουν το θέμα με σκληρότητα και αδιαλλαξία μέχρι θανάτου. Και οι μέν προσπαθούν να διαφυλάττουν πάντοτε την σωφροσύνη του νου, ενώ οι δε εξευμενίζουν τον Θεόν με την σκυθρωπότητα της ψυχής και με την θλίψι της σαρκός.

12. Ο καιρός της ευφροσύνης και της «παρακλήσεως» στον τέλειο μοναχό είναι καιρός αμεριμνίας, στον αγωνιστή καιρός πάλης και στον εμπαθή «εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων».

13. Όνειρα γύρω από τροφές και φαγητά συναντώνται στην καρδία των γαστριμάργων, και όνειρα γύρω από την κόλασι και την Κρίσι συναντώνται στην καρδία των μετανοούντων.

14. Κυριάρχησε στην κοιλία σου, πρίν κυριαρχήση αυτή πάνω σου, και τότε θα αναγκασθής να νηστεύης γεμάτος καταισχύνη. Αυτό που είπα το καταλαβαίνουν εκείνοι πού έπεσαν στον ακατανόμαστο βόθρο. Όσοι είναι ευνούχοι - (κατά πνεύμα ευνούχοι) (πρβλ. Ματθ. ιθ΄12) δεν εγνώρισαν το αμάρτημα αυτό.

15. Ας περικόψωμε τις απαιτήσεις της κοιλίας με την σκέψι του αιωνίου πυρός. Μερικοί πού υπετάγησαν σ΄ αυτήν έφθασαν στην ανάγκη στο τέλος να αποκόψουν τα μέλη του σώματός τους, και απέθαναν έτσι σωματικά και ψυχικά. Ας ερευνήσωμε, και οπωσδήποτε θα διαπιστώσωμε πώς τα ηθικά μας ναυάγια προέρχονται μόνο από την γαστριμαργία.

16. Ο νούς του νηστευτού προσεύχεται καθαρά και προσεκτικά, του δε ακρατούς είναι γεμάτος από ακάθαρτες εικόνες. Ο χορτασμός της κοιλίας εξήρανε τις πηγές των δακρύων. Όταν όμως αυτή απεξηράνθη, εδημιούργησε τα ύδατα των δακρύων.


17. Εκείνος που περιποιείται την κοιλία του και αγωνίζεται να νικήση το πνεύμα της πορνείας, ομοιάζει με εκείνον πού προσπαθεί να σβήση μεγάλη φωτιά με λάδι. Όταν θλίβεται η κοιλία ταπεινούται η καρδία. Όταν όμως δέχεται περιποιήσεις, θεριεύουν και αλαζονεύονται οι λογισμοί.

18. Εξέταζε τον εαυτόν σου την πρώτη ώρα της ημέρας και το μεσημέρι και την τελευταία πρό του φαγητού, και θα κατανοήσης έτσι την ωφέλεια της νηστείας. Το πρωί (πού δεν πεινάς) οι λογισμοί σκιρτούν και περιπλανώνται εδώ κι εκεί, κατά την έκτη ώρα ατονούν κάπως, και κατά το ηλιοβασίλεμα έχουν εντελώς ταπεινωθή.

19. Θλίβε την κοιλία και οπωσδήποτε θα κλείσης και το στόμα διότι η γλώσσα ισχυροποιείται από τα πολλά φαγητά. Να πυγμαχής συνεχώς εναντίον της και να επαγρυπνής συνεχώς επάνω της. Εάν εσύ κοπιάσης ολίγο, αμέσως και ο Κύριος σε βοηθεί.

20. Όσο χρησιμοποιούνται και μαλακώνουν οι ασκοί, τόσο αυξάνουν στην χωρητικότητα. Όταν όμως μείνουν περιφρονημένοι και αχρησιμοποίητοι, θα μαζέψουν και δεν θα χωρούν τόσο πολύ.

21. Εκείνος που καταπιέζει την κοιλία με πολλά φαγητά, επλάτυνε τα έντερα, ενώ εκείνος πού της εναντιώνεται, τα εστένευσε. Και όταν αυτά εστένευσαν, δεν χρειάζονται πολλά φαγητά, οπότε κατά φυσικό τρόπο μαθαίνομε να νηστεύωμε.

22. Η δίψα πολλές φορές εσταμάτησε την δίψα. Είναι όμως δυσχερές και ακατόρθωτο με την πείνα να περικοπή η πείνα. Όταν σε νικήση η κοιλία, δάμαζέ την με σωματικούς κόπους. Και αν αυτό σου είναι αδύνατο διά λόγους ασθενείας, πάλαιψε εναντίον της με την αγρυπνία.

23. Όταν βαραίνουν οι οφθαλμοί, πιάσε το εργόχειρο. Εάν όμως ο ύπνος έχη φύγει, μη το πιάνης, διότι δεν είναι δυνατόν να προσηλώσης τον νου σου στον Θεόν και στον μαμωνά (Ματθ. στ΄24), δηλαδή στον Θεό και στο εργόχειρο.

24. Γνώριζε ότι πολλές φορές ο δαίμων της γαστριμαργίας έρχεται και κάθεται επάνω στο στομάχι, και κάνει ώστε να μη χορταίνει ο άνθρωπος, έστω και αν φάγη ολόκληρη την Αίγυπτο και πιή ολόκληρο τον Νείλο. Μετά το φαγητό φεύγει ο ανόσιος και μας στέλνει τον δαίμονα της πορνείας, αφού του περιέγραψε το συμβάν. «Να τον συλλάβης, του λέγει, να τον συλλάβης, να τον ζαλίσης. Καθώς η κοιλία του είναι παραφορτωμένη, δεν θα κουρασθής πολύ». Και εκείνος μόλις ήλθε χαμογέλασε. Και αφού μας έδεσε «χειροπόδαρα» με τον ύπνο, έπραξε όλα όσα θέλησε καταλερώνοντας σώμα και ψυχή με μολυσμούς και φαντασίες και εκκρίσεις. Θαυμαστό πράγμα! Να βλέπης ασώματο νού να μολύνεται και να σκοτίζεται από το σώμα και πάλι διά μέσου του πηλίνου σώματος τον άϋλο νού να καθαρίζεται και να λεπτύνεται!

25. Εάν υποσχέθηκες στον Χριστόν να βαδίζης την στενή και τεθλιμμένη οδό, στενοχώρησε την κοιλία. Διότι όταν αυτή δέχεται περιποιήσεις και πλατύνεται, τότε εσύ αθέτησες τις υποσχέσεις.

26. Σύνελθε! Και θα ακούσης τον Χριστόν να λέγη: «Πλατεία και ευρύχωρος η οδός της κοιλίας, η απάγουσα είς την απώλειαν της πορνείας και πολλοί εισίν οι εισπορευόμενοι εν αυτή. Τι στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός της νηστείας, η εισάγουσα είς την ζωήν της αγνείας και ολίγοι εισίν οι εισερχόμενοι δι΄αυτής» (πρβλ. Ματθ. ζ΄ 13-14).

27. Αρχηγός των δαιμόνων είναι ο πεσών Εωσφόρος, και αρχηγός των παθών ο λαιμός της κοιλίας.

28. Όταν λάβης θέσι σε πλούσιο τραπέζι, φέρε εμπρός σου την μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως ίσως έτσι να συγκρατήσης ολίγο το πάθος. Και ενώ πίνεις, μη παύσης να θυμάσαι το όξεος και την χολή του Δεσπότου σου. Έτσι ή θα εγκρατευθής ή τουλάχιστον, αν δεν εγκρατευθής, θα ταπεινωθής αναστενάζοντας(συγκρίνοντας την πολυφαγία σου με το πάθος του Χριστού).

29. Μη πλανάσαι! Ούτε από την δουλεία του Φαραώ πρόκειται να ελευθερωθής ούτε το άνω Πάσχα θα αντικρύσης, εάν δεν γευθής παντοτεινά πικρίδες και άζυμα. Πικρίδες είναι η βία και κακοπάθεια της νηστείας, και άζυμα το χωρίς φυσίωσι φρόνημα.

30. Ας ενωθή με την αναπνοή σου ο λόγος του Ψαλμωδού: «Όταν με ενωχλούσαν οι δαίμονες, εφορούσα πένθιμο ένδυμα και εταπείνωνα με νηστεία την ψυχή μου και η προσευχή μου είχε κολληθή στους κόλπους της ψυχής μου» (πρβλ. Ψαλμ. λδ΄ 13).

31. Η νηστεία είναι βία φύσεως και περιτομή των ηδονών του λάρυγγος, εκτομή της σαρκικής πυρώσεως, εκκοπή των πονηρών λογισμών, απελευθέρωσις από μολυσμούς ονείρων, καθαρότης προσευχής, φωτισμός της ψυχής, διαφύλαξις του νου, διάλυσις της πωρώσεως, θύρα της κατανύξεως, ταπεινός στεναγμός, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα της πολυλογίας, αφορμή ησυχίας, φρουρός της υπακοής, ελαφρότης του ύπνου, υγεία του σώματος, πρόξενος της απαθείας, άφεσις των αμαρτημάτων, θύρα και απόλαυσις του παραδείσου.

32. Ας συλλάβωμε και ας ανακρίνωμε και αυτόν τον εχθρόν -προπαντός αυτόν- πού ευρίσκεται επικεφαλής όλων των επικινδύνων εχθρών μας. Αυτόν πού είναι η θύρα των παθών, η πτώσις του Αδάμ, η απώλεια του Ησαύ, ο όλεθρος των Ισραηλιτών, η ασχημοσύνη του Νώε, η προδοσία των Γομόρρων, η κατηγορία του Λώτ, η εξολόθρευσις των υιών του ιερέως Ηλεί, ο καθοδηγητής προς τους μολυσμούς. Ας την ανακρίνωμε -την γαστριμαργία- από πού γεννάται, ποιοι είναι οι απόγονοί της, ποιος είναι αυτός πού την συντρίβει και ποιος αυτός πού την εξολοθρεύει τελείως.

"Λέγε μας, ώ τύραννε όλων των ανθρώπων, σύ πού τους εξαγοράζεις όλους με το χρυσάφι της απληστίας, από πού εισέρχεσαι μέσα μας; Και τι εν συνεχεία συνηθίζεις να γεννάς εκεί; Και πώς μπορούμε να επιτύχωμε την έξοδό σου και απομάκρυνσι από εμάς";

Εκείνη δε ταλαιπωρημένη από τις ύβρεις αυτές, γεμάτη μανία και αγριότητα μας αποκρίθηκε τυραννικά:

"Γιατί με ονειδίζετε σείς πού είσθε υπόλογοι απέναντί μου; Και πώς φροντίζετε να με αποχωρισθήτε, ενώ εγώ είμαι εκ φύσεως συνδεδεμένη μαζί σας; Θύρα για μένα είναι η φύσις των φαγητών. Αιτίας της απληστίας μου είναι η συνεχής χρήσις. Αφορμή δε της επικρατήσεως του πάθους μου είναι η προϋπάρχουσα συνήθεια, η αναισθησία της ψυχής και η λησμοσύνη του θανάτου."

"Και πώς ζητείτε να μάθετε τα ονόματα των απογόνων μου; Θα τους απαριθμήσω και θα πληθυνθούν περισσότερο από την άμμο. Ακούστε όμως ποιοι θεωρούνται ως υιοί μου πρωτότοκοι και αγαπητοί: Πρωτότοκός μου υιός είναι ο υπηρέτης της πορνείας. Δεύτερος η σκληροκαρδία. Τρίτος ο ύπνος. Από εμένα επίσης γεννώνται η θάλασσα των λογισμών, τα κύματα των μολυσμών, ο βυθός των κρυπτών και ανεκφράστων ακαθαρσιών."

"Ιδικές μου θυγατέρες είναι η οκνηρία, η πολυλογία, η «παρρησία», τα γέλια, τα αστεία και τα ευτράπελα, η αντιλογία, η σκληροτράχηλη διαγωγή και συμπεριφορά, η ανυπακοή, η αναισθησία, η αιχμαλωσία και υποδούλωσις (στα πάθη), η καύχησις, η θρασύτης. Επίσης και η αγάπη του καλλωπισμού, την οποία διαδέχονται η ρυπαρά προσευχή, ο ρεμβασμός των λογισμών και πολλές φορές συμφορές ανέλπιστες και απροσδόκητες, στις οποίες μάλιστα ακολουθεί η απελπισία πού είναι η πιο φοβερή από όλες."

"Εμένα με πολεμεί, αλλά δεν με νικά, η μνήμη των αμαρτημάτων. Υπερβολικά με εχθρεύεται η σκέψις του θανάτου. Εκείνο δε πού με καταστρέφει τελειωτικά δεν υπάρχει στους ανθρώπους. Όποιος απέκτησε μέσα του Τον Παράκλητο, Τον παρακαλεί εναντίον μου. Και Εκείνος καμφθείς από τις ικεσίες δεν με αφίνει να ενεργώ με εμπάθεια. Αυτοί πού δεν εγεύθηκαν την χάρι του Παρακλήτου, επιζητούν οπωσδήποτε να γλυκαίνωνται από την ιδική μου ηδονή..."

Πρόκειται για ανδρεία νίκη! Όποιος την εκέρδησε, προχωρεί σύντομα προς την απάθεια και την κορυφή της σωφροσύνης.

Ι.Μ.Παρακλήτου

ριστος καί διακριτικός παιδαγωγός ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, μεθοδικός διδάσκαλος, φιλόστοργος πατέρας, χριστομίμητος ποιμένας καί σοφός ἰατρός, καθ᾿ ὅσον ὁ λόγος του εἶναι τό ἀπόσταγμα τῆς μακροχρόνιας μοναχικῆς του πείρας, τῶν ὑπέρ ἄνθρωπον ἀσκητικῶν του παλαισμάτων, τῆς ἀναβάσεώς του στήν κορυφή τῆς θεοδρόμου κλίμακος τῶν ἀρετῶν καί τῆς ἐμπειρίας τῆς ἐλλάμψεως τοῦ Ἀκτίστου Φωτός τῆς Θεότητος. «Διδάσκαλός ἐστιν ὄντως», λέγει «ὁ νοερὰν δέλτον γνώσεως δακτύλῳ Θεοῦ, ἤγουν ἐνεργείᾳ ἐλλάμψεως ἐξ αὐτοῦ κομισάμενος καὶ τῶν λοιπῶν βιβλίων ἀνενδεὴς γενόμενος». Ὄντως τήν δέλτο τῆς γνώσεως ἔλαβε στό Πανεπιστήμιο τῆς Ἐρήμου ὁ Ἅγιος, ὑπογεγραμμένη «τῷ δακτύλῳ τοῦ Θεοῦ», γι᾿ αὐτό καί ὁ αὐθεντικός λόγος του ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια τίς ψυχές στή σωτηρία.

Ισχύει η πεποίθηση πως η Θ. Κοινωνία δεν μεταδίδει ασθένειες; ~ π. Νικόλαος Λουδοβίκος


π. Νικόλαος Λουδοβίκος

''Πώς μπορεί θεολογικά να στηριχθεί η πεποίθηση πως η Ευχαριστία δεν μεταδίδει ασθένειες με τον τρόπο που ενεργείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία; 

Το ερώτημα φαίνεται ασφαλώς να επιδέχεται καταρχήν μιαν εμπειρική απάντηση: τεράστιο πλήθος ιερέων, του γράφοντος τις γραμμές αυτές συμπεριλαμβανομένου, έχει πάμπολλες φορές κοινωνήσει εξακολουθητικά ανθρώπους με βαρύτατες και κάποτε αθεράπευτες ασθένειες και φυσικά, όπως επιβάλλεται από τους λειτουργικούς κανόνες, κατέλυσε το υπόλοιπο, χωρίς ποτέ να πάθει τίποτα. 

Εάν ο ισχυρισμός αυτός ήταν σωστός, (οτι η θεία κοινωνία μεταδίδει ασθένειες) τότε κανείς από τους ιερείς δεν θα ξεπερνούσε τα 35 ή 40 χρόνια ζωής, το δε εκκλησίασμα, κοινωνώντας μάλιστα μαζικά κατά τις μεγάλες εορτές, θα έπασχε συνεχώς και βαρέως...''

Θέλω να πω δηλαδή, πως στα πλαίσια της Ορθόδοξης θεολογίας η Ευχαριστία δεν έχει καθόλου χαρακτήρα συμβολικό ή μεταφορικό, ή κάτι παρεμφερές...

Η θεολογική λοιπόν παράδοση είδε εξαρχής την Θεία κοινωνία ως «φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτον τοῦ μὴ ἀποθανεῖν, ἀλλὰ ζῆν ἐν Θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθαρτήριον ἀλεξίκακον» (Ἰγνατίου Θεοφόρου, Πρὸς Ἐφεσίους, PG5, 753B-756A) – να διώκει ασθένειες ψυχής και σώματος, όχι να προκαλεί... 

Τούτο σημαίνει πως τα Τίμια Δώρα, ακόμη και αν υποστούν εξωτερική φθορά (όπως, για παράδειγμα, η μούχλα) ή αναμιχθούν αθελήτως (ή και, υποθετικά, κακοβούλως) με ιούς και μικρόβια, η παρούσα χάρις δεν επιτρέπει να καταστούν επιβλαβή για την υγεία του πιστού, ακριβώς διότι, όπως πάλι ο Συμεών ο Νέος θεολόγος επέμενε, αποτελούν ήδη πραγματικότητα και παρουσία της Βασιλείας του Θεού (πρβλ. τα λόγια του Χριστού «κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει», Μαρκ. 16,18).

Ανέφερα το τίμιο όνομα της «Βασιλείας τοῦ Θεοῦ» και αμέσως ανεδύθη το μείζον χαρακτηριστικό της όλης αυτής παγκόσμιας πλέον συμφοράς, για το οποίο κανείς σχεδόν δεν μιλά:  Πρόκειται ίσως για την πρώτη τέτοια συμφορά (λοιμώδης νόσο Coronavirus disease COVID-19) που αντιμετωπίζεται με τις Εκκλησίες και τα παντοειδή ιερά, κλειστά...

Στο σούπερ μάρκετ μπορεί κανείς να παραμείνει για ώρα, έστω σε απόσταση από τον άλλον (που ξαφνικά έγινε επιθετικά σχεδόν εχθρικός), η εκκλησιαστική όμως κοινότητα δεν έχει δικαίωμα να συναχθεί, έστω με τους όρους των συνάξεων των υπερκαταστημάτων.. (...)

Το να είναι καταρχήν κανείς ολιγόπιστος ή και ημίπιστος, εφ’ όσον επιθυμεί να παραμείνει στον χώρο της Εκκλησίας, δεν αποτελεί οπωσδήποτε λόγον ελέγχου αλλά βοηθείας και οικονομίας, άχρι καιρού...

Μέχρι δηλαδή να ανακαλύψει τον Χριστό με τον τρόπο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου και του Αγίου Νικολάου Καβάσιλα.

*Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος είναι Καθηγητής της Δογματικής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, Επισκέπτης Καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Cambridge και Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Winchester.

Επιλεγμένα αποσπάσματα απο εδω
                                                                                   

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

«Ελάτε στις εκκλησίες να κοινωνήσετε!» ~ Δηλώσεις Μητροπολίτη Κέρκυρας


''Βγάλτε και εσείς μια άδεια για την σωματική σας άσκηση, και ελάτε να κοινωνήσετε... '' 

''Θέλω να πιστεύω, κανένας απο εμάς, δεν θα αντέξει να εορτάσει το Πάσχα μέσα στο σπίτι του...'' 

''Προσευχηθείτε αδελφοί έτσι ώστε να αλλάξουν οι καταστάσεις, αυτής της πρόβας της παγκόσμιας δικτατορίας..." 

~ Δηλώσεις Μητροπολίτη Κέρκυρας Νεκταρίου

Από τον Άμβωνα προς τους πιστούς, στη Δοξολογία για τον Ευαγγελισμό που μεταδόθηκε ζωντανά τόσο από την τηλεόραση (Corfu TV) όσο και από το ραδιοφωνικό σταθμό της Ι.Μ. Κερκύρας και Παξών:

«Μπορεί ο τελευταίος νόμος που βγήκε, να έχει μέσα τρόπους με τους οποίους μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν την προσωπική τους άσκηση, ακόμα και τα σκυλάκια τους να έχουν τη δυνατότητα να τα βγάλουν, όμως δεν υπήρξε μια απόφαση ότι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να έρθουν στην εκκλησία για να κοινωνήσουν το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας.

Βγάλτε λοιπόν και εσείς μια τέτοια άδεια ώστε να λέτε ότι εξέρχεστε για τη σωματική σας άσκηση και ελάτε στην εκκλησία να κοινωνήσετε, να προσευχηθείτε, να πάρετε δύναμη και ελπίδα. Να μην υποστείλουμε τη σημαία μας. Μπορεί μεν να μας λένε ‘’μην πανικοβάλλεστε’’ αλλά αυτό που βλέπουμε καθημερινά είναι να πανικοβάλλουν τους ανθρώπους μας».

Εύχομαι και προσεύχομαι στο Θεό να εκλείψουν όλα τούτα τα μέτρα ώστε να μπορέσουμε να εορτάσουμε τη χαρά της Αναστάσεως και το Πάσχα του Κυρίου μας. Θέλω να πιστέυω, κανένας από εμάς δεν θα αντέξει να εορτάσει το Πάσχα μέσα στο σπίτι του... Προσευχηθήκαμε να αλλάξουν οι καταστάσεις και αυτής της πρόβας που γίνεται παγκοσμίως, της πρόβας της παγκόσμιας λεγομένης δικτατορίας η οποία έχει άλλους σκοπούς και θέλω να πιστεύω ότι τούτο συντελείται και στην πατρίδα μας..».

Στο τέλος της λειτουργίας της 25ης Μαρτίου, ο Μητροπολίτης Κέρκυρας δήλωσε ότι έδωσε εντολή στους ιερούς ναούς στην Κέρκυρα να ανοίξουν τις πύλες τους: 

«Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους όσοι βλέπετε και όσοι εκκλησιάζεστε από το σπίτι και θελήσετε να κοινωνήσετε, έχω δώσει εντολή και στις άλλες εκκλησίες που τελείται κεκλεισμένων των θυρών η Θεία Λειτουργία, έπειτα από το τέλος να ανοίξουν οι θύρες του ναού και ένας ένας να προσέρχεστε με ευλάβεια, να φιλήσετε τον Ζωοποιό Σταυρό, να πάρετε να αγιασμένα λουλούδια και να κοινωνήσετε των Αχράντων Μυστηρίων».

«Ελάτε στις εκκλησίες να κοινωνήσετε» 
~ Μητροπολίτου Κερκύρας Νεκταρίου
_______________________________

Σχόλιο Π. κοινωνίας: Είθε να βρεθούν και άλλοι Επίσκοποι που θα εξέλθουν εκ του σκοτισμού, του φόβου, και της σύγχυσης που επικρατεί, και θα καλέσουν τον κόσμο ξανά στίς Εκκλησίες. Και τότε θα μπορούμε να μιλούμε για Ανάσταση του εκπεσόντα ανθρώπου.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2020

Ο παππάς που κοινωνούσε μαζί με τούς λεπρούς και δεν αρώστησε ποτέ...


Ο παππάς της Σπιναλόγκα
(Ο παππάς  που κοινωνούσε μαζί με τούς λεπρούς και δεν αρώστησε ποτέ.)

Έγινε πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της Αγγλίδας Victoria Hislop.

Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. 

Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους.

 Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή...

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

– Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.

Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά... Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. 

Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση...

Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. 

Πίστευαν πως θά ‘ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. 

Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου. Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους.

Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το «θαύμα της Σπιναλόγκα» συνέβαινε ξανά και ξανά...

To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους. Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!

*****

Όμως ο Θεός φανερώνει όταν είναι ο κατάλληλος καιρός...


ΑΦΗΓΗΣΗ - ΜΑΡΤΥΡΙΑ: 

Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας. Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα...

Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα... Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο! Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.

Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. 

Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. 
Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας...

Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας! Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη. Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω. Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά. 

Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα... Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά. Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα. Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. 

Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει.

Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.

Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια. Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. 

Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο...

Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.

Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι... 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! 

Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψή μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.

Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας όχι μόνο την αγάπη της γλυκύτητας, αλλά και την αγάπη της ευποιίας. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. 

Μας καθοδηγούσε όλους... Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς. Και έκανε τούτο τηρώντας το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. ΣΤ´, 3). Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο για…

Δεν ολοκλήρωσε όμως τη φράση του. Ξέπασε σ᾽ ένα βουβό κλάμα....

Η Αστυνομική Ταυτότητα του ιερομονάχου Χρυσάνθου, 
όπου αναγράφεται ως κατοικία του η Σπιναλόγκα.

Ο πατήρ Χρύσανθος, κατά κόσμον Ματθαίος Κατσουλογιαννάκης, γεννήθηκε στα Έξω Μουλιανά της Επαρχίας Σητείας στις 15 Ιουλίου 1893. Παρακολούθησε μαθήματα της έκτης τάξης του δημοτικού σχολείου χωρίς να πάρει απολυτήριο. Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος τον έκρινε μοναχό το 1911 και τον τοποθέτησε στη Μονή Τοπλού. Στις 20 Ιανουαρίου τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο και στις 26 Σεπτεμβρίου 1920 ιερομόναχο. Το 1941, έπειτα από αίτησή του, ο επίσκοπός του Φιλόθεος Μαζοκοπάκης τον μετέθεσε στην Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας. Εξεδήμησε εις Κύριον στις 3 Απριλίου 1972 και ενταφιάσθηκε στη Μονή Τοπλού.


Πηγές: Sitiapress.Gr - Ahdoni.Blogspot.Gr

Ἡ προδοσία τῆς πίστεως αἰτία τῆς λειτουργικῆς ἀπαγόρευσης ~ Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ προδοσία τῆς πίστεως αἰτία τῆς λειτουργικῆς ἀπαγόρευσης Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Xρόνια πολλά και ευλογημένα για την σημερινή μεγάλη εορτή, που είναι διπλή εορτή, είναι εορτή της ελευθερίας μας απο τον διάβολο και απο την αμαρτία, γιατί η σάρκωσις Του Θεού Λόγου είναι η αρχή της σωτηρίας μας...

Και, βεβαίως εορτάζουμε και την εθνική Παλιγγενεσία, την Επανάσταση μας κατά των Τούρκων και την απελευθέρωση μας. Βεβαίως, για τις αμαρτίες μας πάλι σκλαβωθήκαμε, και είμαστε υπόδουλοι στούς διαφόρους δικτάτορες της Ευρώπης, (...) οι οποίοι μισούν την Πατρίδα μας, και, ο Θεός να δώσει να μετανοήσουμε για να ελευθερωθούμε... 

Και να ζήσουμε πάλι την λειτουργική μας ζωη όπως συνήθως. Βεβαίως οι αμαρτίες μας, και κατεξοχήν βέβαια των Αρχιερέων αλλά και των Ιερέων και του λαού, μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο, με τα μεγάλα ατοπήματα και τις προδοσίες της πίστεως που διαπράξαμε...

Το 2016 που αναγνωρίσαμε τούς αιρετικούς ως ''εκκλησίες'' και ελάχιστοι διαμαρτυρήθηκαν... 

Και, μάλιστα ακόμη πιο βάρυ το 2019, που αναγνωρίσαμε αυτήν την λεγόμενη ''εκκλησία'' που δεν είναι εκκλησία, αυτό το συνονθύλευμα των αχειροτονήτων στήν Ουκρανία...

Και δυστυχώς τούς στήσανε δίπλα τούς οι Αρχιερείς, κάποιοι Αρχιερείς και Ιερείς και συλλειτούργησαν μαζί τούς.  Και τώρα ο Θεός, με την άπειρη δικαιοσύνη Του, τούς παιδαγωγεί και δεν τούς επιτρέπει να λειτουργήσουν... Όλους αυτούς τούς Αρχιερείς που ενέπεξαν τον Θεο, και εμπαίζουν τον Θεο, στήνοντας δίπλα τούς ανθρώπους αχειροτόνιτους. 

Ας παρακαλέσουμε τον Θεο να γίνει έλεος και να μας συγχωρέσει, και ταπεινά παρακεινούμε εαυτούς και αλλήλους εις μετάνοια, και τούς Αρχιερείς μας και τούς Ιερείς μας και τον λαο, ο οποίος δυστυχώς δεν ενδιαφέρετε για τα θέμματα αυτά τα μεγάλα της πίστεως...

Οχι όλοι βέβαια, αλλά, στήν συντριπτική του πλειοψηφία. Αλλά δυστυχώς και πολλοί απο τούς Αρχιερείς και τούς Ιερείς. Αλλά αυτά είναι τα μεγαλύτερα ατοπήματα...

Το ατόπημα απέναντι στήν Πίστη. 

Και βεβαίως όταν κανείς σφάλει ως πρός την Πίστη, μετά θα σφάλει και ως πρός την ζωη. 

Ο Κύριος μας παιδαγωγεί τώρα... (επιτρέπει δηλαδή τις πράξεις των αντιχρίστων να προχωρούν, και να γευθούμε τις συνέπειες της αποστασίας μας) και Τον παρακαλούμε να μας συγχωρήσει..

Έτσι ώστε να έρθει πάλι η Ανάσταση στήν Εκκλησία μας και στήν πατρίδα μας. Του δε Θεού μας Δόξα πάντοτε, και νυν και αεί, και εις τούς αιώνας των αιώνων, αμήν.

~ Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου
________________________________________________

Web resultσυνονθύλευἩ προδοσία τῆς πίστεως αἰτία τῆς λειτουργικῆς ἀπαγόρευσης ~ Ἀρχιμ Σάββα ἉγιορείτοΑπομαγνητοφώνηση Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία   

Απομαγνητοφώνηση Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Όλια Λαζαρίδου: Στο βάθος της καρδιάς μου υπάρχει ένα εκκλησάκι! Διψώ για ανάσταση!





 Στο βάθος της καρδιάς μου υπάρχει ένα εκκλησάκι! Διψώ για ανάσταση! ~ Όλια Λαζαρίδου

Μια καρδιακή κραυγή αγωνίας και εξομολόγησης, από την γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου, κυρίας Όλιας Λαζαρίδου, γύρω από το θέμα του κλεισίματος των Εκκλησιών, όπως την ανάρτησε η ίδια στο facebook:

...Ο κίνδυνος, έχει κάνει αυτό τον καιρό κάποιους -ανάμεσα τους και κάποιους που πραγματικά εκτιμώ -να εκφραστούν σκληρά, για πράγματα που αγαπώ.

Με πόνεσε, κι αυτή η πονεμένη αγάπη με οδήγησε να γράψω αυτό. Ίσως κόντρα στο γενικό κλίμα, αλλά ελπίζω ειλικρινές.

Μέσα στο βάθος της καρδιάς μου υπάρχει ένα εκκλησάκι. Φτιαγμένο από πολλά δάκρυα που πότισαν τους ασβεστωμένους του τοίχους.

Εκεί μέσα έχω κλείσει ότι για μένα είναι ιερό.

Για μένα ο Θεός δεν είναι κάτι αόριστο. Είναι μια πηγή που αναβλύζει καλωσύνη. 

Μια πηγή που είχα από μικρή αντιληφθεί την παρουσία της και είχα καταλάβει πως ο αγώνας της ζωής μου θα ήταν ακριβώς αυτός. Να παλέψω ώστε αυτή η πηγή να μη στερέψει ποτέ… 

Μια πηγή που κοινωνώντας δεν την έψαχνα πια έξω και γύρω, αλλά μέσα μου.

Υπήρχαν στιγμές στη ζωή μου που το σώμα μου το ένιωσα σαν κάτι ξένο, κάτι ανοίκειο, ακόμα και μερικές φορές σαν κάτι μισητό. Άλλες φορές πάλι κάτι αφόρητα κοντινό και φορτικό… 

Που με ξεκούφαινε φωνάζοντας μου εγώ εγώ εγώ…

Ακόμα και τότε όμως, τότε που η πηγή αυτή δεν με δρόσιζε αλλά μόνο με τσουρούφλιζε, ακόμα και τότε ποτέ δεν ξέχασα πως υπάρχει έλεος. Βάλσαμο, ακόμα και για την πιο βαθιά πληγή.

Διψώ για ανάσταση.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτή τη δίψα που δεν την αναχαιτίζει ο φόβος, ούτε οι περιστάσεις.

Αντίθετα αυτή η εγρήγορση, αυτή η ανάγκη για φως είναι που δίνει νόημα στην ίδια τη ζωή μου. Και μόνο κάτω από το δικό της πρίσμα μπορώ να κατανοήσω και τον όποιο σύνδεσμο μου με τους άλλους.

Η καρδιά μου έχει τόπο. Έχει σπίτι. Εκεί μέσα είναι που δοξολογεί, που ευγνωμονεί. Που λιώνει από αγάπη σαν κεράκι σε μανουάλι...

Ακόμα κι αν μια μέρα κλείσουν όλες οι εκκλησίες, κλείσουν για πάντα, ακόμα κι αν όλα σκοτεινιάσουν... 

αυτό το εκκλησάκι μέσα μου θα είναι πάντα φωτισμένο. 

Θα έχει πάντα τις πόρτες του ορθάνοιχτες.
____________________________________________

 Διψώ για ανάσταση! ~ Όλια Λαζαρίδου

Σχόλιο Π. κοινωνίας: «Πήραν τους ναούς, εμείς όμως έχομε αυτόν που κατοικεί στον ναό, και κατοικεί μέσα μας».... Δείτε: «Ἔχουσιν οὗτοι τούς οἴκους, ἡμεῖς τόν ἔνοικον». ~ Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Αναζήτηση Κειμένου στο Ορθόδοξο Διαδίκτυο: