Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; ~ Στρατηγός Ι. Μακρυγιάννης


~ Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία... διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. 

Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. 

Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους...

Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν.

Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. 

Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας

να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας...

~ Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

''Στή Βίριτσα ζει ένας γέρος που βοηθάει ανθρώπους, και προβλέπει το μέλλον...''


''Στή Βίριτσα ζει ένας γέρος που βοηθάει ανθρώπους, και προβλέπει το μέλλον...''

Απο τον βίο του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα

Ζούσε κάποτε στο Λένινγκραντ μία γυναίκα μαζί με τον άνδρα της. Και αυτή και εκείνος ήταν γιατροί. Τον καιρό του πολέμου ήταν μαζί στο μέτωπο. Ο άν­δρας της ήθελε πάρα πολύ να έχει παιδιά, εκείνη ό­μως δεν ήθελε...

Είχε κάνει 18 εκτρώσεις. 

Τελικά ο άν­δρας της την άφησε και βρήκε άλλη γυναίκα.

Όταν αυτή γύρισε μετά τον πόλεμο στο Λένιν­γκραντ δεν μπόρεσε να βρει δουλειά. Δεν είχε ούτε σπίτι πού να μείνει, γιατί αυτό το σπίτι που έμενε πα­λιά ήταν του άνδρα της.

Κυριολεκτικά βρέθηκε στο δρόμο. Ήταν μέλος του κομουνιστικού κόμματος και απευθυνόταν σε διάφορους οργανισμούς αλλά κανείς πουθενά δεν την βοήθησε. Απελπίστηκε τόσο πολύ που σκέφτηκε να αυτοκτονήσει.

Μία μέρα, ενώ περπατούσε στο δρόμο, συνάντησε μία φίλη της που την είχε γνωρίσει τον καιρό του πο­λέμου. Εκείνη άρχισε να την ρωτά για την ζωή της και όταν έμαθε τα προβλήματά της τής είπε, ότι στην Βίριτσα ζει ένας γέρος που βοηθάει πολλούς ανθρώπους και προβλέπει το μέλλον.

Η γιατρός σκέφτηκε ότι πρόκειται για κάποιον μάγο και αποφάσισε να τον επισκεφτεί γιατί έτσι και αλλιώς δεν θα έχανε τίποτα. Στην Βίριτσα βρήκε το σπίτι του Γέροντα...

Εκεί την ρώτησαν: - Θέλετε να δείτε τον παππούλη; Αυτή, όταν το άκουσε, εκνευρίστηκε πολύ· -Ποιόν παππούλη; Τρελή είμαι να μπλέκομαι με παπάδες, και βγήκε έξω τρέχοντας.

Στο δρόμο παρέλυσαν τα πόδια της και δεν μπόρε­σε να περπατήσει. Κάθισε στην άκρη του δρόμου και ξέσπασε σε κλάματα.

Καταριόταν όλους και όλα, ακόμα και αυτή την φίλη της 
που την έστειλε σ' αυτόν τον παπά... 

Έβριζε αλλά δεν μπόρεσε να σηκωθεί και να σταθεί όρθια, τα πόδια δεν υπάκουαν.

Από το σπίτι του Γέροντα βγήκε μία γυναίκα και της είπε:

- Σας ζητάει ο γέροντας.

Αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά να μπει μέσα. Τότε η γυναίκα την πλησίασε, λέγοντάς της ξανά:

- Το όνομά σας είναι Ν., είστε οφθαλμίατρος, μό­λις γυρίσατε από τη Γερμανία, σάς ζητάει ο Γέροντας.

Χωρίς να καταλάβει πώς η γυναίκα αυτή σηκώθη­κε και σαν να την οδηγούσε κάποια δύναμη πήγε στο σπίτι του Γέροντα.

Όταν μπήκε μέσα στο κελί του είδε έναν γέρο μοναχό ξαπλωμένο πάνω στο κρεβάτι. 

Αυτός της είπε, ότι για όλα τα δεινά φταίει αυτή η ίδια, επειδή είχε σκοτώσει τα παιδιά της.

Κατάλαβε η γυναίκα ότι ο γέροντας γνωρίζει όλη την ζωή της και έπεσε κλαίγοντας στα γόνατα μπροστά στο κρεβάτι του. Εκείνος αμέσως την παρηγόρησε λέγοντας:

- Πήγαινε στο Σμόλνι, θα σε διορίσουν υπεύθυνη σε μία κλινική της Πετεργκώφ και θα σου δώσουν και ένα δωμάτιο να μένεις. Μετά θα επιστρέψεις στο Λένινγκραντ και θα μένεις εκεί. 

Θα με επισκέπτεσαι εδώ, και μετά θα επισκέπτεσαι και τον τάφο μου...

«Τι παραμύθια είναι αυτά που λέει», - σκέφτηκε η Ν.

- ''Δεν λέω παραμύθια. Όλα αυτά που λέω θα πραγ­ματοποιηθούν''
 - είπε ο Γέροντας, απαντώντας στις σκέψεις της..!

Πραγματικά πήγε στο Σμόλνι, όπου την διόρισαν στην κλινική της Πετεργκώφ και την έδωσαν δωμάτιo. Αργότερα γύρισε στο Λένινγκραντ. 

Έγινε πολύ πιστή, έφτασε σε βαθιά γεράματα, και μέχρι το τέλος της ζωής της, 

επισκεπτόταν τακτικά τον τάφο του Αγίου Γέ­ροντα στην Βίριτσα...


''Στή Βίριτσα ζει ένας γέρος που βοηθάει ανθρώπους, και προβλέπει το μέλλον...''
___________________________________________

Υ.Γ : Λένε πως την ημέρα που πέθανε ο γέροντας Σεραφείμ, 
 ολη η Βίριτσα γέμισε με μια ανεξήγητη ευωδία... 

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Να συναντιέστε οσο πιο συχνά μπορείτε.! Γράμμα πρός ''μπλογκοναύτες'' π. Σαββατίου Μπαστοβόϊ

''Να συναντιέστε οσο πιο συχνά μπορείτε..''
π. Σαββατίου Μπαστοβόϊ

Όπως στο μυστήριο της Εκκλησίας υπάρχει η επικοινωνία μέσω της προσευχής, αλλά και η κοινωνία μέσω της Θείας Ευχαριστίας (ένα σώμα γινόμαστε οι πολλοί μέσω της θείας Κοινωνίας), έτσι και μεταξύ των ανθρώπων, οι διαβαθμίσεις της επικοινωνίας είναι διαφορετικές... 

Η γραπτή επικοινωνία είναι σαν μια προσευχή... 

ενώ η επικοινωνία μέσω της οράσεως και της επαφής, 

είναι μια κοινωνία και μια βεβαιότητα που στεφανώνει κάθε συνάντηση.

«ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ' ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στην Α' Καθολική επιστολή.

Αυτό το γράφει για να αποδείξει την αυθεντικότητα της διδασκαλίας, ότι δεν κηρύττει κάτι το φανταστικό, κάτι που κάπου άκουσε, αλλά κάτι που είδε και άγγιξε. 

Να γιατί μέχρι σήμερα σε όλους τους λαούς, όταν δυο άνθρωποι συναντιούνται, αγκαλιάζονται, ασπάζονται ο ένας τον άλλον, ή τουλάχιστον αγγίζουν τα χέρια τους...

Τα μάτια, η ζεστασιά του δέρματος, ο ρυθμός της αναπνοής, ο τρόπος που περπατάμε, ο τρόπος που αρθρώνουμε τις λέξεις, η ένταση της φωνής, η απόσταση από την οποία μιλάμε, όλα αυτά περιέχουν δυνάμεις που δεν υπάρχουν στον γραπτό λόγο.

Ακόμη και στα πιο μυστικά λόγια, εαν κάποιος δεν τους προσδώσει την αρχική τους δύναμη δεν δίδουν καρπό.

Αυτό το πράγμα είπε και ο ίδιος ο Χριστός όταν συνέκρινε τους λόγους της αιώνιας ζωής με μερικούς σπόρους, ενώ εμάς με την γη όπου πέφτει ο σπόρος. Για να δώσουν καρπό οι σπόροι πρέπει η γη να είναι δουλεμένη.

Η αντικατάσταση της κατ'ιδίαν συνάντησης με την γραπτή επικοινωνία, 

κυρίως δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, 

αποβαίνει εις βάρος της ακεραιότητος των διαπροσωπικών σχέσεων.

Η ιδέα όσων έγραψα παραπάνω είναι να συναντιέστε οσο πιο συχνά μπορείτε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα, να μιλάτε μαζί τους, να τους αγγίζετε, ή έτσι απλά να τους κοιτάτε. 

Η βασική προυπόθεση της επικοινωνίας είναι η παρουσία. 

Αλλιώς ο Θεός δεν θα ενσαρκωνόνταν αλλά θα μας έστελνε γράμμα από ...τον Ουρανό!

''Να συναντιέστε οσο πιο συχνά μπορείτε..''

Γράμμα πρός ''μπλογκοναύτες'', του π. Σαββατίου Μπαστοβόϊ
_____________________________________________________________

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

- Καί σύ, Μαρία, τί κρατᾶς;

Κάμε κάτι! 

Μελέτιος Καλαμαρᾶς
Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

- Τί κρατᾶς στό χέρι, Ἄβελ;

-Ἕνα μικρό ἀρνάκι, Κύριε. Ἀπό τό κοπάδι μου. Τό διάλεξα. Θυσία σέ Σένα!...
Αὐτό ἔκαμε ὁ Ἄβελ. Καί ἀπό τότε δέν σταμάτησαν ποτέ οἱ ἄνθρωποι νά προσφέρουν στόν Κύριο κάποια μικρή «θυσία αἰνέσεως»...

* * *

- Τί κρατᾶς στό χέρι σύ, Μωϋσῆ;

-Τό ραβδί μου, Κύριε. Τό χρησιμοποιῶ νά ὁδηγῶ τά πρόβατά μου.
-Ἀπό ἐδῶ καί πέρα νά τό χρησιμοποιεῖς γιά μένα.
Ὑπάκουσε ὁ Μωϋσῆς. Καί μέ ἐκεῖνο τό ἁπλό ραβδί, ἔκαμε τά πιό μεγάλα θαύματα στόν κόσμο, πού ἄφησαν κατάπληκτους τούς μάγους τῆς Αἰγύπτου καί τόν ἀλόγιστο βασιλιά τους, τόν Φαραώ.

* * *

Καί σύ, Μαρία, τί κρατᾶς;

-Ἕνα μπουκάλι μέ πολύτιμο μύρο, Κύριε. 
Καί θέλω νά ἀλείψω μέ αὐτό τό ζωηφόρο σῶμα Σου.
Καί τό ἔκαμε. Καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα, γεμίζει μέ τήν εὐωδία του, ὄχι μόνο τό σπίτι, μέσα στό ὁποῖο ἄλειψε μέ αὐτό τά πόδια τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί ὁ κόσμος ὅλος! Καί, πιό πολύ, οἱ ψυχές ἐκείνων, πού ἀγαποῦν τόν Κύριο! Καί, ἀπό τότε, ὅλος ὁ κόσμος μιλάει γιά αὐτό πού ἔκαμε ἐκείνη ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα. Μέ θαυμασμό.

* * *

- Σύ τί κρατᾶς στό χέρι, δούλη μου Ταβιθά;

-Τήν βελόνα μου, Κύριε.
-Κάνε καί σύ, μέ τήν βελόνα σου, ὅ,τι μπορεῖς, γιά Μένα!...
Καί ἡ Ταβιθά, ἔκανε, ὅ,τι μποροῦσε. Καί ἔντυνε τήν ἐποχή ἐκείνη τά ὀρφανά καί τίς χῆρες στήν Ἰόππη! Καί ὅλος ὁ κόσμος τήν θυμόμαστε. Καί τήν θαυμάζουμε. Καί θέλουμε νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμά της.

* * *

Ὁ καθένας ἔκανε, μέ ἐκεῖνα πού εἶχε, ἀπό ἐκεῖνα πού εἶχε, ὅ,τι μποροῦσε.
Κάμε καί σύ, μέ ἐκεῖνα πού ἔχεις, ἀπό ἐκεῖνα πού ἔχεις, ΚΑΤΙ. Κάτι. Ὅ,τι μπορεῖς. 
Καί φθάνει.

† Μελέτιος Καλαμαρᾶς
Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης
________________________________________________________

Πηγή: apantaortodoxias.blogspot.com

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Ἡ λέξη ἀνάθεμα καί ἡ σημασία της, ὑπό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννoυ Μαξίμοβιτς


Ἡ λέξη ἀνάθεμα καί ἡ σημασία της
 Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς

Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Σάν Φρανσίσκο

Ἡ ἑλληνική λέξη ἀνάθεμα, ἀποτελεῖται ἀπό δύο λέξεις: τήν ἀνά, πού εἶναι μία πρόθεση ἡ ὁποία δεικνύει κίνηση πρός τά ἄνω, καί τό θέμα, πού σημαίνει ἕνα ξεχωριστό τμῆμα ἀπό κάτι.

Στή στρατιωτική ὁρολογία θέμα σήμαινε ἕνα ἀπόσπασμα· στήν πολιτική διακυβέρνηση, θέμα σήμαινε μία ἐπαρχία. Τώρα χρησιμοποιοῦμε τή λέξη «theme», πού προέρχεται ἀπό τό θέμα, γιά νά σημάνουμε μία συγκεκριμένη ἐνασχόληση [topic] μιᾶς γραπτῆς καί διανοητικῆς ἐργασίας.

Κυριολεκτικῶς τό ἀνάθεμα σημαίνει τήν ἀνύψωση κάποιου ξεχωριστοῦ πράγματος.

Στήν Παλαιά Διαθήκη αὐτή ἡ ἔκφραση ἐχρησιμοποιεῖτο ἐξ ἴσου σέ ἀναφορά πρός αὐτό πού ἦταν ἀποξενωμένο ἐξαιτίας ἁμαρτωλότητος, ἀλλά παρομοίως καί πρός αὐτό πού ἦταν ἀφιερωμένο στό Θεό. 

Στήν Καινή Διαθήκη, στά κείμενα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου χρησιμοποιεῖται ἅπαξ σέ συνδυασμό μέ τό μαράν ἀθᾶ, πού σημαίνει τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου.

Ὁ συνδυασμός αὐτῶν τῶν λέξεων σημαίνει χωρισμό μέχρι τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου· 
μέ ἄλλες λέξεις - τό νά παραδοθεῖ κάποιος [ὡς ὑπόλογος] σέ Αὐτόν (Α΄ Κορ. 16, 22).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χρησιμοποιεῖ τό ἀνάθεμα σέ ἄλλο μέρος χωρίς τήν προσθήκη τοῦ μαράν ἀθᾶ (Γαλ. 1, 8-9). 

Ἐδῶ τό ἀνάθεμα ἐκφωνεῖται ἐναντίον τῆς διαστρεβλώσεως τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ ὅπως αὐτό κηρυσσόταν ἀπό τόν Ἀπόστολο, ἀνεξαρτήτως ἀπό ποιόν θά μποροῦσε αὐτή [ἡ διαστρέβλωση] νά διαπράττεται,

εἴτε ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀπόστολο εἴτε ἀπό Ἄγγελο ἐξ οὐρανοῦ. 

Σέ αὐτήν τήν ἴδια ἔκφραση ἐπίσης ὑπονοεῖται: «Ἄς κατακρίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος», διότι ποιός ἄλλος μπορεῖ νά κατακρίνει τούς Ἀγγέλους;

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στήν Ἀποκάλυψη (22, 3) λέγει ὅτι στή Νέα Ἱερουσαλήμ δέν θά ὑπάρχει ἀνάθεμα· αὐτό μπορεῖ νά κατανοηθεῖ μέ δύο τρόπους, δίνοντας στή λέξη ἀνάθεμα καί τά δύο νοήματα:

1) δέν θά ὑπάρχει καμμία ἀνύψωση στήν κρίση τοῦ Θεοῦ, διότι αὐτή ἡ κρίση ἔχει ἤδη ἔλθει εἰς πέρας· 2) δέν θά ὑπάρχει καμμία ἰδιαίτερη ἀφιέρωση στόν Θεό, διότι ὅλα τά πράγματα θά εἶναι τά ἱερά πράγματα τοῦ Θεοῦ, ἀκριβῶς ὅπως τό φῶς τοῦ Θεοῦ φωτίζει τούς πάντες (Ἀπ. 21, 23).


Στά πρακτικά τῶν Συνόδων καί τήν περαιτέρω πορεία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ λέξη ἀνάθεμα κατέληξε νά σημαίνει τέλειο διαχωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία. 

«Ἡ Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἀναθεματίζει», «ἀνάθεμα οὗτος ἔστω», ἤ «ἀνάθεμα τοῦτο ἔστω», σημαίνει τελεία ἀπόσχιση ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Ἀντιθέτως, σέ περιπτώσεις «διαχωρισμοῦ ἀπό τήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας» καί ἄλλων ἐπιτιμίων ἤ κανόνων μετανοίας ἐφαρμοσμένων σέ ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο τό πρόσωπο παρέμενε μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἄν καί ἦταν περιορισμένη ἡ συμμετοχή του στήν πλήρη χάριτος ζωή Της. 

Παρά ταῦτα, αὐτοί πού παρεδίδοντο σέ ἀνάθεμα ἀπεσχίζονταν τελείως ἀπό Αὐτήν, μέχρι τή μετάνοιά τους. 

Ἡ ἐπί γῆς Ἐκκλησία συνειδητοποιώντας, ἐν ὄψει τῆς ἰσχυρογνωμοσύνης καί σκληροκαρδίας τους, ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε γιά τή σωτηρία τους, τούς ἀνυψώνει στήν κρίση τοῦ Θεοῦ. 

Αὐτή ἡ κρίση εἶναι ἐλεήμων πάνω στούς μετανοοῦντες ἁμαρτωλούς, ἀλλά φοβερή πρός τούς πείσμονες ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ. «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος ... καί γάρ ὁ Θεός ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον» (Ἑβρ. 10, 31. 12, 29).

Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι τελεία καταδίκη: μέχρι τόν θάνατο εἶναι δυνατή ἡ μετάνοια.

Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι φοβερό ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία εὔχεται συμφορές γιά ὁποιονδήποτε ἤ ἐπειδή ὀ Θεός ἐπιδιώκει τήν καταδίκη του. Ἐπιθυμοῦν [ὁ Θεός καί ἡ Ἐκκλησία] νά σωθοῦν ὅλοι.

Ἀλλά εἶναι φοβερό νά ἵσταται κάποιος ἔμπροσθεν τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ σέ κατάσταση ἀποσκληρυμμμένου κακοῦ: τίποτε δέν εἶναι κρυφό ἀπό Αὐτόν.

«Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος· οὗτος Κριτής ἐστιν ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας· μηδείς εἰσέλθῃ πειράζων τήν πίστιν τήν ἀμώμητον, ἀλλ' ἐν πραότητι καί φόβῳ Χριστῷ προσέλθωμεν, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν» (Στιχηρά τῶν Ἀποστίχων, Ἑσπερινός τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων). 

Ἡ λέξη ἀνάθεμα καί ἡ σημασία της. Yπό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς

[Οἱ λέξεις στίς ἀγκύλες, ὄχι στίς παρενθέσεις, εἶναι προσθήκη τῆς μεταφράσεως]
ΠΗΓΗ (στά ἀγγλικά): Περιοδικό Orthodox Life, 1977, No. 2, σελ. 18
______________________________________________

Πηγή: impantokratoros.gr

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Όταν οι Δια Χριστόν Σαλοί ελέγχουν τούς κρατούντες ~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

“Ο φτωχός ζητιάνος που φόβισε και κυνήγησε έναν Τσάρο”.
Άγιος Νικόλαος του Πσκώβ, ο διά Χριστόν σαλός

Οι διά Χριστόν σαλοί διακρίνονται από μια σπάνια έλλειψη φόβου. 

Ο μακάριος Νικόλαος έτρεχε ανάμεσα στους δρόμους του Πσκώφ προσποιούμενος τον τρελό, ελέγχοντας τους ανθρώπους για τις κρυφές αμαρτίες τους και προφητεύοντας εκείνα που επρόκειτο να τους συμβούν.

Όταν ο Ιβάν ο Δ΄ ο Τρομερός κατέφθασε στο Πσκώφ, ολόκληρη η πόλη διασαλεύτηκε από τον τρόμο για το φοβερό τσάρο. Γιά να τον υποδεχθούν οι κάτοικοι τοποθέτησαν στην είσοδο κάθε σπιτιού ψωμί και αλάτι, αλλά οι ίδιοι, φοβισμένοι, δεν εμφανίστηκαν. Όταν ο κυβερνήτης της πόλης πρόσφερε στον τσάρο ψωμί και αλάτι σ’ ένα δίσκο, ο τσάρος έσπρωξε μακριά τον δίσκο, με αποτέλεσμα να πέσουν καταγής το ψωμί και το αλάτι...

Τότε εμφανίστηκε μπροστά του ο όσιος Νικόλαος: ντυμένος με ποδήρη χιτώνα, δεμένο με σκοινί στη μέση, χοροπηδούσε γύρω του μ’ ένα μπαστούνι, σαν παιδί. Τού φώναζε:

«Ιβάνουσκα, Ιβάνουσκα, φάε ψωμί κι αλάτι και μην τρως ανθρώπινο αίμα».! 

Οι στρατιώτες έτρεξαν να τον πιάσουν, όμως εκείνος τους ξεγλίστρησε και κρύφτηκε. Ο τσάρος ζήτησε να μάθει για το μακάριο Νικόλαο –ποιός ήταν και τι ήταν– και τον επισκέφθηκε στo φτωχικό του. Ήταν τότε η πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής...

Ο Νικόλαος, μόλις πληροφορήθηκε ότι ερχόταν ο τσάρος για να τον επισκεφθεί, φρόντισε να εξασφαλίσει ένα κομμάτι ωμό κρέας. Όταν λοιπόν κατέφθασε ο Ιβάν ο Τρομερός, ο όσιος έβαλε μετάνοια και του πρόσφερε το κρέας λέγοντας «Φάε, Ιβάνουσκα, φάε!». Οργισμένος ο τσάρος του απάντησε:«Είμαι χριστιανός και δεν τρώω κρέας τη Σαρακοστή γιατί νηστεύω!». 

Ο άνθρωπος του Θεού μονομιάς τον αποστόμωσε: «Κάνεις πολύ χειρότερα: τρέφεσαι με σάρκα και αίμα ανθρώπων, ξεχνώντας όχι μόνον τη Σαρακοστή, αλλά και τον ίδιο τον Θεό!». 

Το μάθημα αυτό μπήκε βαθιά μέσα στην καρδιά του τσάρου Ιβάν· ντροπιασμένος έφυγε αμέσως απ’ το Πσκώφ, όπου αρχικώς είχε έλθει με την πρόθεση να κατασφαγιάσει τον πληθυσμό.

Όταν οι Δια Χριστόν Σαλοί ελέγχουν τούς κρατούντες 

Απόσπασμα από τον Πρόλογο της Αχρίδος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αθως. πηγή: sfa-cryptochristian.blogspot.com


Ο μακάριος Νικόλαος του Πσκώβ, ο διά Χριστόν σαλός( Святой праведный Николай, Христа ради юродивый, Псковский), έμεινε στην Ιστορία, σαν “ο φτωχός ζητιάνος που φόβισε και κυνήγησε έναν Τσάρο με τα στρατευματά του”. Περιφερόταν στους δρόμους φορώντας κουρέλια, γινόμενος αντικείμενο εμπαιγμών από τους περαστικούς και τα παιδιά. Όλοι τον αποκαλούσαν περιπαικτικά «Μικούλα Σβιάτ», δηλαδή Νικόλας ο Άγιος .

Το 1570, μετά την καταστροφή του Νόβγκοροντ από τον Ιβάν Δ’ τον Τρομερό, ο Τσάρος πήγε στο Πσκώφ, επίσης ύποπτο για προδοσία κατά το διαταραγμένο μυαλό του, και στρατοπέδευσε στο χωριό Λιουμπιατίνο, πέντε βέρτσια από την πόλη. Τότε αποκεφάλισε με τα ίδια του τα χέρια τον Οσιομάρτυρα Κορνήλιο, Ηγούμενο της Μονής των Σπηλαίων του Πσκώφ, που βγήκε να τον υποδεχθεί με τον Τίμιο Σταυρό...

Ήταν Μεγάλη Σαρακοστή, Κυριακή Β’ Νηστειών και ο Τσάρος μπήκε επιβλητικός στην πόλη με τη συνοδεία του. και βρήκε τους κατοίκους να τον υποδέχονται γονατιστοί μπροστά στα σπίτια τους, προσφέροντας – κατά το έθιμο – ψωμί και αλάτι. 

Μετά την Δοξολογία στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος, αφού προσκύνησε τα Λείψανα του αγίου Πρίγκιπος Βσέβολοντ – Γαβριήλ, ζήτησε να πάρει την ευλογία του Σαλού Νικολάου. 

Ο μακάριος τον περίμενε σε μία γωνία κάτω από το καμπαναριό. Μπροστά τους ήταν στρωμένο ένα τραπέζι· πάνω στο λευκό τραπεζομάντηλο υπήρχε ένα κομμάτι ωμό κρέας!

“Φάε”, είπε ο μακάριος.

“Είμαι Χριστιανός – απάντησε ο Τσάρος – και δεν τρώω κρέας την Σαρακοστή”. 

“Πίνεις όμως αίμα ανθρώπων”, τον κεραυνοβόλησε ο Νικόλαος!

Ο Νικόλαος καβαλώντας το μπαστούνι του, όπως ένα παιδί που μιμείται κάποιον καβαλάρη, άρχισε να φωνάζει, 

«Ιβανούσκα, Ιβανούσκα φύγε πριν σου λείψει ο τρόπος να φύγεις”!

Την ίδια στιγμή μπήκε ένας ιπποκόμος και πληροφόρησε τον Ιβάν, ότι το αγαπημένο του άλογο είχε ξαφνικά ψοφήσει! 

Τρομαγμένος ο Ιβάν αναθεώρησε τα σχέδιά του και έφυγε άπρακτος. Το Πσκώφ είχε σωθεί.

Ο μακάριος Νικόλαος κοιμήθηκε ειρηνικά έξη χρόνια μετά το περιστατικό αυτό, το 1576, δίπλα από το καμπαναριό του ναού της Αγίας Τριάδας, όπου συνήθιζε να κοιμάται και ενταφιάσθηκε στην κρύπτη του Καθεδρικού Ναού. 

Η αγιότητά του διακηρύχθηκε αμέσως από τον λαό και την Εκκλησιαστική Αρχή. Το 1581, κατά την διάρκεια μιάς επιδρομής των Πολωνών, πολλοί κάτοικοι του Πσκώβ είδαν τον Σαλό Νικόλαο μαζί με τον Άγιο Ηγούμενο Κορνήλιο, να προσεύχονται στην Θεοτόκο για την σωτηρία της πόλεως, και οι Πολωνοί πέρασαν από την πόλη αναίμακτα.

Η μνήμη του τιμάται την 28η Φεβρουαρίου.

Πηγή: iconandlight.wordpress.com

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Τούς φόνευσε κι έτσι σταμάτησε η οργή του Θεού..! Του δικαίου Φινεές ~ Άγιος Παΐσιος

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου
«Πνευματική αφύπνιση» Λόγοι Β'.
(Του δικαίου Φινεές, 12 Μαρτίου)

Γέροντα, λέει σε κάποιον ψαλμό: «Θυμόν κινήσαντες τον δικαιότατον». 
Ποιος θυμός είναι δικαιότατος; 

– Όταν αδικούνται άλλοι και φωνάζη κανείς και θυμώνη από πόνο πραγματικό, 
τότε είναι «δικαιότατος ο θυμός». 

Όταν αδικείται ο ίδιος και θυμώνη, τότε δεν είναι καθαρός ο θυμός. Όταν βλέπης έναν να υποφέρη για ιερά πράγματα, αυτός έχει θείο ζήλο. Από αυτό μπορείς να καταλάβης και τον δια τον Χριστόν σαλό. Αν πάρης λ.χ. μια εικόνα και την βάλης μπροστά του ανάποδα, θα τιναχθή επάνω ο δια Χριστόν σαλός∙ έτσι του κάνεις τεστ...

Υπάρχει δηλαδή και δικαία, θεία αγανάκτηση, και μόνον αυτή η αγανάκτηση δικαιολογείται στον άνθρωπο. Ο Μωυσής, όταν είδε το λαό να θυσιάζη στο χρυσό μοσχάρι, αγανάκτησε και πέταξε κάτω τις πλάκες με τις εντολές που του έδωσε ο Θεός, και έσπασαν.

Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δύο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ! 

Όταν είδε τον Ισραηλίτη Ζαμβρί να αμαρτάνη με την Μαδιανίτιδα Χασβί μπροστά στον Μωυσή και σε όλους τους Ισραηλίτες, δεν κρατήθηκε∙ σηκώθηκε από την συναγωγή και τους φόνευσε, και έτσι σταμάτησε η οργή του Θεού. Αν δεν τους σκότωνε και τους δύο, θα έπεφτε οργή του Θεού σε όλον τον λαό του Ισραήλ. Φοβερό! 

Εγώ, όταν διαβάζω στο Ψαλτήρι τον στίχο: «Και έστη Φινεές και εξιλάσατο, και εκόπασεν η θραύσις», ασπάζομαι πολλές φορές το όνομά του. 

Αλλά και ο Χριστός, όταν είδε να πουλούν μέσα στον περίβολο του Ναού βόδια, πρόβατα, περιστέρια, και τους κερματιστές να ανταλλάσσουν χρήματα, πήρε το φραγγέλιο και τους έδιωξε. 

Ένας πνευματικός άνθρωπος, όταν πάη με αγανάκτηση να υπερασπίση τον εαυτό του για ένα ατομικό του θέμα, αυτό είναι καθαρά εγωιστικό, είναι ενέργεια του πειρασμού. Δέχεται επιδράσεις δαιμονικές εξωτερικές. 

Αν κάποιοι τον αδικούν ή τον κοροϊδεύουν, αυτόν πρέπει οι άλλοι να τον υπερασπίζωνται, για το δίκιο, όχι για προσωπικό τους συμφέρον.

Δεν ταιριάζει να μαλώνης για τον εαυτό σου.

Άλλο το να αντιδράσης, για να υπερασπιστής σοβαρά πνευματικά θέματα, που αφορούν την πίστη μας, την Ορθοδοξία. Αυτό είναι καθήκον σου.

Όταν σκέφτεσαι τους άλλους και αντιδράς, για να τους βοηθήσης, τότε αυτό είναι καθαρό, γιατί γίνεται από αγάπη… 

~ Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου 
«Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι Β'.
________________________________________________

Πηγή: theomitoros.blogspot.com

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Μην λησμονείς ποτέ παιδί μου, ότι είσαι πάντα "τρίτος"...


Μην λησμονείς ποτέ παιδί μου, 
ότι είσαι πάντα "τρίτος"

Κάποια ευσεβής μάνα, συνόδευσε το παιδί της, που πήγαινε να μπει ως εσωτερικός μαθητής σε ένα Γυμνάσιο, με τα εξής λόγια:

- Μην λησμονείς ποτέ παιδί μου, ότι είσαι πάντα "τρίτος"...

Το παιδί, για να θυμάται πάντα και καθημερινώς την συμβουλή της μάνας του, έγραψε με ωραία γράμματα σε ένα χαρτόνι: ""είμαι τρίτος" και το κρέμασε στο δωμάτιό του.

Στο μεταξύ προόδευσε και αρίστευσε στο Γυμνάσιο τόσο, που βραβεύτηκε ως ο καλύτερος μαθητής του Γυμνασίου.

Το βράδυ, τον επισκέφτηκε ένας φίλος του και μόλις είδε το χαρτόνι, του είπε:

- Τώρα είσαι πια πρώτος! Δεν είσαι τρίτος όπως σε είπε η μητέρα σου... 
   Κατέβασε λοιπόν αυτό το χαρτόνι..!

Ο αριστεύσας μαθητής χαμογέλασε και του είπε:

- Φίλε μου, άλλο είναι το νόημα αυτού του χαρτονιού...

Η μάνα μου εννοούσε, ότι πρώτα να σκέφτομαι τον Θεό, 
μετά τους άλλους... 
και τρίτο τον εαυτόν μου.
______________________________________

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Καί ὁ Πατριάρχης νά κάνει ὑπακοή, ἀκόμα καί νά τοῦ ποῦνε «κάνεις λάθος»! ~ π. Κων. Στρατηγόπουλος

''Σωζόμαστε ἐν τῇ κοινωνίᾳ..''
π. Κωνσταντίνος  Στρατηγόπουλος

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας 
ἀπὸ τὴν 4η καλοκαιρινὴ ὁμιλία πού πραγματοποίησε 01/08/13.

«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον» 

''Σωζόμαστε ἐν τῇ κοινωνίᾳ γι΄ αὐτὸ κρατῆστε πάντοτε τὶς δύο βασικὲς μονάδες τῆς Ὀρθοδοξίας πολλὲς φορὲς τὶς ἔχω πεῖ, ποὺ εἶναι ὁ γάμος καὶ τὸ μοναστήρι ἰσότιμες σὲ δυνατότητα σωτηρίας...''

Ἐπειδὴ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ΄μᾶς ἐκ τῶν πραγμάτων γεννηθήκαμε σὲ οἰκογένειες καὶ μεγαλώσαμε ὅλοι σὲ οἰκογένειες, κάποιοι γίνονται μοναχοί, ἀλλὰ ὅλοι ξεκινᾶνε ἀπ΄ τὸ πρωτογενὲς κοινόβιο τῆς οἰκογένειας, αὐτὸ ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία.

Λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅταν σκέκονται στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία γεννᾶ τὸν Χριστό: Βλέπετε τί ἦταν ἡ Παρθένος; Ἦταν καὶ Παρθένος, δὲν εἶχε σχέση μὲ ἄνδρα, ἀλλὰ ἦταν καὶ μεμνηστευμένη ἀνδρί, ποὺ εἶναι οἱ ἀπαρχές, τὸ ξεκίνημα τοῦ γάμου.

Καὶ διατυπώνουν οἱ Πατέρες πανέμορφα: Βλέπεις, εἶχε τὰ δύο πράγματα, ἦταν καὶ Παρθένος, τὸ ΄χουν οἱ μοναχοί, καὶ ταυτόχρονα ἦταν μεμνηστευμένη. Γι΄ αὐτὸ ἡ Παναγία μὲ τὸ ἦθος Της θεμελιώνει αὐτὸ τὸ διττὸ ἀξίωμα τοῦ κοινοβίου.

Προσέξτε τὶς οἰκογένειές σας. Θὰ πεῖτε «μὰ ἐγὼ δὲν τὴν ἒφτιαξα, ἔτσι βρέθηκα μέσα ἐκεῖ». Ὅπου βρεθήκατε, σ΄ αὐτὸν τὸν χῶρο ποὺ βρεθήκατε κι ἂς μὴ τὸ θέλατε, νὰ τὸν ἀξιολογήσετε. Γεννηθήκατε στὴν Ἑλλάδα, ἄλλος γεννήθηκε κάπου ἄλλου. Ἀφοῦ ἐδῶ γεννηθήκατε, αὐτὸν τὸν τρόπο πρωτογενῶς, ἀπ΄ αὐτὸν τὸν τόπο θὰ ξεκινήσετε νὰ ἁγιάσετε.

Μὴ πεῖτε «ὢχ κάπου ἀλλοῦ θὰ εὕρισκα καλύτερους ἀνθρώπους νὰ σωθῶ». Ἄρα, τὰ κοινοβιακὰ μεγέθη εἶναι τὰ βασικὰ ἡσυχαστικὰ μεγέθη καὶ ἡ ζωή μας ἔτσι διασώζεται καὶ ἐκεῖ πιὰ...

κρύβεται ἡ ἀπαντοχή, ἡ ταπείνωση, ἡ διακονία καὶ μάλιστα ἡ ἀπαντοχὴ στοὺς πειρασμούς. 

Καὶ ὅσα κοινόβια ποὺ λέγονται σπίτια, ἔχουν ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀπαντοχὴ στοὺς πειρασμούς, διαχρονικὰ καὶ μακροχρόνια, ξεκαθαρίζουνε πάρα πολλὲς τραγωδίες, διανθρώπινες καὶ κοινωνικές, γιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν κοινωνία.

Αὐτὸ κρατῆστε το. Νὰ σκέφτεστε πάντοτε σὰν νὰ ἔχετε ἕναν ἐσωτερικευμένο μοναχισμό, αὐτὸ τὸ λένε οἱ Πατέρες καὶ τὸ λέω μὲ δική μου γλώσσα. Δηλαδὴ ὁ κάθε πιστὸς ἔχει μέσα του ἕναν ἐσωτερικευμένο μοναχισμὸ ποὺ εἶναι ὁ ἡσυχασμός, ἡ προσευχή, αὐτὸ εἶναι ὁ μοναχός. 

Ἔχει ὅλα τά χαρακτηριστικά τοῦ μοναχοῦ πού τά ζεῖ στό σπίτι του μέσα καί στρέφεται στόν Θεό καί ἀντέχει τούς ἄλλους.

Βλέπετε, αὐτὸς ποὺ πάει στὸ μοναστήρι, ξέρει ὅτι θὰ ἀντέξει τὴν ὑπακοή, ὅσο σκληρὴ κι ἂν εἶναι. Αὐτὰ κρατῆστε τα, ἐμένα μὲ ἐνδιαφέρει ἐδῶ αὐτὸς ὁ λόγος νὰ γίνεται πρακτικὸς στὴν ζωή μας... 

Δὲν χρειάζεται νὰ ἀναλύσω τὴν Αἰγυπτιακὴ ἔρημο ἁπλῶς γιὰ νὰ περάσει ἡ ὥρα, οὔτε γιὰ λόγους φιλολογίας, γιατί ἡ ζωὴ μας καίγεται καὶ τὴν κρίση τὴν ζοῦμε στὴν πλάτη μας καὶ ἡ κρίση κρύβει μέσα της αὐτὸν τὸν οὐμανισμό. Ὅτι μιλώντας γιὰ τὸν ἄνθρωπο, φτύνουμε τὸν ἄνθρωπο, αὐτὴ εἶναι ἡ κρίση σήμερα, τὸ ζεῖτε κάθε μέρα.

Μιλοῦν γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἄνθρωπο προκαλοῦν νὰ μείνει ἄνεργος καὶ νὰ πεινάει σήμερα. Ἐ τότε, γιατί ὑπάρχει ὅλη αὐτὴ ἡ δομή; Γιὰ ποιὸν ὑπάρχει πολιτική, τὸ σύστημα τῆς Δημοκρατίας; Ποιὸν νὰ ὑπηρετήσει; Τὸν ἄνθρωπο; 

Τὸ κάνει χωρὶς νὰ ξέρει τὸν Θεό. 

Καὶ πᾶς νὰ ὑπηρετήσεις τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν καταστρέφεις. 

Αὐτὴ εἶναι ἡ σημερινὴ κρίση, καθαρὴ κρίση οὐμανιστικὴ καὶ ὁμιλεῖ γιὰ τὸν ἄνθρωπο…

Ἀκόμα καὶ ἡ φράση ποὺ ξέρουμε «ὅλα γιὰ τὰ παιδιὰ» εἶναι τραγική. Καὶ τὰ παιδιά μας τὰ σκοτώνουμε, βγάζουμε τὰ μάτια τους κάθε μέρα. «Ὅλα γιὰ τὰ παιδιὰ» ἐ; 

Βλέπετε αὐτὴ ἡ κρίση ἀκούμπησε τώρα καὶ τὴν Παιδεία, ποὺ ἡ Παιδεία εἶναι τὸ κάλος τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὄντως Παιδεία. Καὶ ἀκουμπάει τὴν Παιδεία, δὲν βρῆκαν κάτι ἄλλο νὰ ἀκουμπήσουνε; Αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν βγῆκαν ξαφνικὰ ἔτσι, πίσω κρύβεται μία τραγικὴ φιλοσοφία. 

Λυπᾶμαι ποὺ τὸ λέω, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ ἀντιπαλότητα, εἶναι Δυτικόφερτη καθαρά! Γι΄ αὐτὸ βλέπετε ὁ Εὐρωπαῖος, ξέρω ΄γὼ τῆς Τρόϊκα, δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει κάτι ἄλλο, ἔχει ζήσει στὸ πετσὶ του τὸν Οὐμανισμό. Τὸν Οὐμανισμό, ποὺ τὸν ἔκανε σήμερα τελείως ἄθεο.

Δηλαδὴ ἡ Εὐρώπη εἶναι τελείως ἄθεη.

Καὶ ἀκόμη ἐκεῖ ποὺ παραμένει ἡ ἔννοια τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νὰ εἶναι Βατικανὸ ἢ μπορεῖ νὰ εἶναι Προτεσταντισμός, εἶναι τραγικὴ μορφὴ ''χριστιανισμοῦ''. Εἶναι τραγικὲς μορφὲς ''χριστιανισμοῦ''. Δὲν βιώνουν αὐτὸ τὸ κοινοβιακὸ μέγεθος. 

Ποῦ νά ὑπάρχει δηλαδή τό κοινοβιακό στό Βατικανό, ἂν ὑπάρχει μόνο ἕνας πού εἶναι ἀλάθητος;  Ποιό κοινόβιο; Ποιά ὑπακοή; 

Καὶ ὁ Πατριάρχης σέ ΄μᾶς πρέπει νὰ κάνει ὑπακοή, ἀκόμα καὶ νὰ ἀκούσει νὰ τὸν μαλώνουνε ξέρω ΄γώ, νὰ τοῦ ποῦνε «κάνεις λάθος». 

Εἶναι μέσα στὰ δεδομένα, γιατί δὲν νιώθει ὅτι εἶναι ἀλάθητος. 

Ποῦ νὰ καταλάβει ὁ ἄλλος τὸ κοινόβιο μέσα στὴν ἠθικολογία τοῦ Προτεσταντισμοῦ; Πού λέει μὲ ἠθικὲς πράξεις σώζεσαι. Ποῦ εἶναι τὸ κοινόβιο; Δὲν ὑπάρχει ἐνορία ἐκεῖ. 

Γι΄ αὐτὸ ἡ οἰκογένεια εἶναι διαλυμένη... 

Κάνω αὐτὲς τὶς τομές, νὰ καταλάβετε ὅτι ὅλα ἐξηγοῦνται, ἒτσι εἶναι ἡ ἱστορία ἡ μεγάλη. Βλέπετε λοιπὸν, ἡ διακονία τοῦ ἄλλου, αὐτὸ ποτὲ μὴν τὸ ξεχάσετε καὶ ποτὲ μὴ τὸ ἀπεμπολήσετε.

Καί ὁ Πατριάρχης νά κάνει ὑπακοή, ἀκόμα καί νά τοῦ ποῦνε «κάνεις λάθος»! 
_____________________________________

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἀπὸ τὴν 4η καλοκαιρινὴ ὁμιλία πού πραγματοποίησε 01/08/13.


Πηγή: orthodoxia-ellhnismos.gr

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Καιρός αγώνος, ομολογίας και μαρτυρίας ό,τι και αν μας στοιχίσει! ~ Αρχ. Γ. Καψάνης

Είναι για όλους μας καιρός αγώνος, ομολογίας και μαρτυρίας ό,τι και αν μας στοιχίσει! 

Μακαριστός Γέροντας Γεώργιος Καψάνης
Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους († 2014)

Με πολύ πόνο διαπιστώνουμε ότι πράγματι σε μερίδα νεοελλήνων υπάρχει αποστασία από τον Θεό των Πατέρων μας, αντιχριστιανικό και αντιεκκλησιαστικό πνεύμα που μερικές φορές γίνεται φανερός ή ύπουλος διωγμός κατά της Εκκλησίας, οργανωμένος, μεθοδευμένος και μανιώδης.

Ο αθεϊσμός και αντιχριστιανισμός γίνεται στον τόπο μας κατεστημένο, που επιδιώκει να κάνει τους Έλληνες αντιχρίστους. Χρησιμοποιεί την παιδεία, τα σχολικά βιβλία, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τον τύπο. Χρησιμοποιεί ακόμη την ειρωνεία και την περιθωριοποίηση όσων τολμούν ακόμη να εκδηλώνουν την πίστη τους και την αγάπη τους προς την Εκκλησία. 

Φθάσαμε μάλιστα σε τέτοια δαιμονική κατάσταση, ώστε και άθεοι θεολόγοι στα σχολεία να κάνουν αθεϊστική προπαγάνδα.

Αν προσθέσει κανείς σ’ αυτά και τις συνέπειες που έχουν στα ήθη και στην πίστη του λαού μας η εισβολή στον τόπο μας του τουρισμού και του δυτικού υλιστικού τρόπου ζωής και η είσοδός μας στην χοάνη της Ε.Ο.Κ., τότε αντιλαμβάνεται ότι διερχόμεθα τον μεγαλύτερο πνευματικό κίνδυνο που περάσαμε ποτέ ως ελληνορθόδοξο έθνος.

Το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές — εκτός εξαιρέσεων — που με αυτοθυσία και παρρησία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντίχριστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, 

θα πουν το νέο ΟΧΙ του Ορθοδόξου Ελληνισμού στην νέα και χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το Γένος μας.

Πιστεύω ότι η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανικοποίηση των Ελλήνων σκοπεύει στον αφελληνισμό μας, ώστε οι Έλληνες πνευματικά και εθνικά εξανδραποδισμένοι να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

Αν οι νεοέλληνες χάσουμε τον Χριστό ή τον απωθήσουμε στο περιθώριο, θα χάσουμε και την πνευματική μας ελευθερία, την δυνατότητα να συνεχίσει να καρποφορεί σ’ αυτόν τον τόπο η ζωηφόρος παράδοση του ορθοδόξου ανθρωπισμού.

Γι’ αυτό είναι για όλους μας καιρός αγώνος, πνευματικής αντιστάσεως, ομολογίας και μαρτυρίας της πίστεώς μας, ό,τι και αν μας στοιχίσει!

Πιστεύω ότι και σήμερα ο αγώνας μας είναι υπέρ πίστεως και πατρίδος, ή όπως θα το έλεγαν οι αγωνισταί του 1821: «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Για την πνευματική ελευθερία που είναι η αναγκαία προϋπόθεση και της εθνικής μας ανεξαρτησίας!

Εκείνων τον αιματηρό αγώνα καλούμεθα να συνεχίσουμε σήμερα όσοι νεοέλληνες — και πιστεύω είμαστε η μεγάλη πλειονότητα — μένουμε πιστοί στις αξίες, για τις οποίες εκείνοι θυσιάσθηκαν.

Πιο επικίνδυνος για τον τόπο μας και από τους ξένους εισβολείς, που επιβουλεύονται την πατρογονική μας γη, είναι ο αντίχριστος αθεϊσμός, γιατί αυτός σκοτώνει τις ψυχές μας και αλλοιώνει τις συνειδήσεις μας και τα φρονήματά μας.

Σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας μας ο Θεός ανέδειξε φωτισμένους άνδρες σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και τον Μακρυγιάννη, που αφύπνισαν τον λαό και τον στερέωσαν στην ορθόδοξο πίστη και στο εθνικό του φρόνημα.

Πιστεύω ότι και σήμερα η Χάρις του Θεού και η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους μας θα οικονομήσουν κάτι για την σωτηρία μας, ανταποκρινόμενοι στον αγώνα, στον πόνο, στην μετάνοια, στα δάκρυα όσων δεν προσκύνησαν τους συγχρόνους Βάαλ της αποστασίας.

Έχουμε άλλωστε και το παράδειγμα της Σοβιετικής Ενώσεως, όπου τα 70 χρόνια διωγμού κατά της Εκκλησίας δεν μπόρεσαν να σβήσουν την πίστη στα ευρύτερα στρώματα του ευσεβούς ρωσικού λαού, μάλλον και την στερέωσαν και λάμπρυναν.

Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, ο Εσταυρωμένος και Αναστάς, και όχι ο διάβολος, έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία. Και γι’ αυτό όσο και αν ο ουρανός συννεφιάζει, εμείς πάντα ελπίζουμε.

~ Γέροντας Γεώργιος Καψάνης
Καθηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου († 2014)


Πηγή: Αγιορειτική Μαρτυρία, τ. 2, σ. 74-75

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

«Αισθάνομαι πόσο έντονα εργάζονται για την καταστροφή της Ελλάδος» ~ Άγιος Πορφύριος


«Αισθάνομαι πόσο έντονα εργάζονται
για την καταστροφή της Ελλάδος»

(Το Σημειωματάριο ενός υποτακτικού 16/1/1982)

Αντίχριστοι πολλοί γεγόνασι. Αισθάνομαι πόσο έντονα εργάζονται μυστικὰ γιὰ τὴν καταστροφὴ της Ελλάδος. Αρχίσανε μὲ τὴν γλώσσα. Ὅσο ξεπέφτει η γλώσσα τόσο ξεπέφτει ο λαός. 

Λένε ότι θέλουν νὰ εὐκολύνουν τὰ παιδιά. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν εἶναι σωστό. Τὰ παιδιὰ καὶ πάλι δὲν θὰ μάθουν γράμματα, γιατὶ ἄλλο εἶναι τὸ αἴτιο. 

Τό αἴτιο εἶναι ἡ ὀρφάνια, ἡ ἔλλειψη τοῦ πατέρα. 

Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεό. 

Αὐτὴ δίνει τόπο στὸν παλαιὸ ἄνθρωπο ποὺ μπερδεύεται μὲ τὸν νέο καὶ κάνει μπερδεμένη τὴν ψυχή.

Ὁ ἄσωτος ὅταν κατάλαβε τὴν ἀπελπιστικὴ κατάστασή του εἶπε μέσα του «Θὰ σηκωθῶ νὰ πάω στὸν πατέρα μου». Γιὰ νὰ τὸ εἰπεῖ ὅμως αὐτὸ αἰσθανόταν ὅτι εἶχε πατέρα, γιατὶ μόνο ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει πατέρα μπορεῖ νὰ εἰπεῖ «θὰ γυρίσω στὸν πατέρα μου»...

Ἡ ἔλλειψη νοήματος στὴν ζωή, ποὺ ἀποτελεῖ πρόβλημα γιὰ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους ἔχει θεμέλιο καὶ αἰτία της τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ...

δέν γνωρίζουν ἢ δέν πιστεύουν ὅτι ἔχουν πατέρα.

καί μάλιστα ὅτι ἔχουν πατέρα τόν ἴδιο τόν Θεό πού εἶναι ἕτοιμος νά τούς ὑποδεχθεῖ μέ ἀνοιχτή  ἀγκαλιά...

Aγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
(Το Σημειωματάριο ενός υποτακτικού 16/1/1982)
______________________________________________________


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...