- Τι θα κάνεις Γέροντα, αν ακούσεις ότι κηρύχθηκε πόλεμος;

-Τι θα κάνεις Γέροντα, αν ακούσεις ότι κηρύχθηκε πόλεμος;

- Θα κάνω μία Θεία Λειτουργία...

~ Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς †

*****

(Δια τούς σκανδαλισθέντες απο τις εικόνες Του Χριστού, τις Παναγίας και των Αγίων μας, επάνω είς τα όπλα...)

- Οι Άγιοι Πατέρες δέχονται ότι οι φόνοι κατά τη διάρκεια των δίκαιων πολέμων δεν υπάγονται στη γενική εντολή «Ου φονεύσεις»: Γενικά, δεν επιτρέπεται ο φόνος. Το να φονεύει όμως κάποιος τους εχθρούς στον πόλεμο είναι και νόμιμο και αξιέπαινο...

Για το λόγο αυτό και απολαμβάνουν μεγάλες τιμές αυτοί που αρίστευσαν στον πόλεμο και στήλες αναμνηστικές υψώνονται για να διακηρύσσουν τα κατορθώματά τους (Μ. Αθανάσιος, ΒΕΓΙ 33, 82, 30).

Τους φόνους που διαπράττονται στη διάρκεια των πολέμων, οι Πατέρες της Εκκλησίας (κυρίως ο Μ. Αθανάσιος) δεν τους θεώρησαν φόνους, διότι ήθελαν, νομίζω, να φανούν σπλαχνικοί και να συγχωρήσουν αυτούς, που μάχονται για την αρετή και την ευσέβεια (Μ. Βασίλειος, ΒΕΠ 55, 208, 11).

Πραγματικά είσαι νικητής (απευθύνεται σε κάποιο Βίκτωρα) και κατέχεις την πρώτη θέση σε όλα, αγαπητέ. Διότι νικώντας με τα όπλα τους εχθρούς, όσο ήταν δυνατόν, τους ξεπερνάς τώρα όλους και στην αρετή (Γρηγόριος Θεολόγος, ΒΕΠ 60, 283, 7).

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννου Κωστώφ, ''Οι Πατέρες της Εκκλησίας για τον πόλεμο και την ειρήνη'', εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1984, σελ. 21-38

*****

''Τὴν Ὀρθοδοξία μας σάν Ἕλληνες τὴν ὀφείλουμε στὸν Χριστό, καὶ τούς ἁγίους Μάρτυρες καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας· 

καὶ τὴν ἐλευθερία μας τὴν ὀφείλουμε στούς ἥρωες τῆς Πατρίδας μας, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ μας...

Αὐτήν τὴν ἁγία κληρονομιά, ὀφείλουμε νὰ τὴν τιμήσουμε καὶ νὰ τὴν διατηρήσουμε, καὶ ὄχι νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε στὶς μέρες μας...''  ~ Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’

«Αν έχεις φιλότιμο, ή ήρωας θα γίνεις ή άγιος...» ~Αγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, ΛΟΓΟΙ Β' «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»)

Φώτο: Αφανείς Αγιορείτες στον Μακεδονικό Αγώνα.

Σύνταξη κειμένου Δημήτρης Ρόδης

«ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς - Επιλεγμένα θησαυρίσματα

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ 

ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στη σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. 

Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παναλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποχωρήσει από τη θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από τη θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτούς τους κανόνες. 

Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθορίζεται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989Α]. «Υπάρχουν οι θεοί νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς. δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996Α]. 

Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997ρε].

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Είμαστε πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενικής και τοπικής, και τηρούμε την ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτούς τους κανόνες και τις διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].

«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμος μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάζουν αυτό την παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A]. «Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομαζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. 

«Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοι του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνουν τους κατά τις ανάγκες.» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η Εκκλησία βρίσκεται ἐν τῇ Ἀληθείᾳ και στη βίωση αυτής και στο κήρυγμα της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτηθεί ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και πάντοτε και για κανέναν λόγο δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν Στουδίων ἡγουμένου, PG 99, 157C]. 

«Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριο Ιησού Χριστό, ποτέ δεν υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοηθούν για την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να διαβάσεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 173D· 176A· 181D]

ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της (Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ. 1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη. Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι αίρεση.

Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος του Στουδίτη, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού εκείνοι συμφώνησαν με τους Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγουμε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους παρασυρομένους από αυτούς τους αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία στεκόμαστε «καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[ Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε να καταστούμε «τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Μικρὴ Κατήχησις 97, Ἔργα τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].

«Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν όχι και σε λόγο, να αναθεωρεί τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο ναός που βεβαιώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].

«Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του θυσία, λέγοντας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»»[Λουκ.23,34]» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. 

«Ναι, δεν ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, ἐκδ. Φατούρος, Βερολίνο 1992, σ. 215].

«Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 197 (Δωροθέῳ τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους χριστιανούς πρέπει να προσεγγίσεις τον άλλον με αγάπη, ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο με τον ξίφο της αιρέσεως.»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 338 (Κωνσταντίνῳ), στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, εκδ. Φατούρος, Βερολίνο 1992, σ. 479].

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

Eπιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

Πηγή: Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3η, 2022, σελίδες 674-678. ethnegersis.blogspot.com

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά στό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων» ~ π. Κων. Στρατηγόπουλος

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά με την πιο μεγάλη Αλήθεια γύρω από τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων»

Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, αποκαλύπτει σκοτεινές πλευρές και μυστικές πρακτικές, μιάς ''Κόζα Νόστρα'' εντός των κύκλων της Εκκλησίας...

Η Ορθοδοξία κατέχει την Αλήθεια, η καρδιά είναι το κέντρο, η έδρα της ψυχής, ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει ακόμη και όταν ο εγκέφαλος σταματά...

Οἱ ὑπερβολικά εὐαίσθητες ψυχές...

Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ.

Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. 

Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

~ Γέρ. Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα 

_________________________

leimwnas.blogspot.com

''Η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Χριστό ή την όρισε η Εκκλησία; '' ~ Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Έχω ακούσει κάποιον από σας να ρωτάει: ''Η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Κύριο Ιησού Χριστό ή την όρισε η Εκκλησία;''. 

Στεναχωρήθηκα πολύ, όταν το άκουσα... Γιατί στεναχωρήθηκα; Γιατί αυτή η ερώτηση φανερώνει πως περιφρονείτε τους Κανόνες της Εκκλησίας. Έτσι γίνεστε όμοιοι με τους αιρετικούς, οι οποίοι εξαιτίας της υπερηφάνειας απομακρύνθηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία και περιφρονούν τους Κανόνες της...

Ασφαλώς η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. 

Ο Ίδιος ο Κύριος νήστευσε Σαράντα ημέρες στην έρημο πριν αρχίσει το κήρυγμα της Σωτηρίας...

______________________

~ Άγιος Λουκάς ο Ιατρός,

Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

 (η μνήμη του τιμάται 11 Ιουνίου)

Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως...

«Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως ένας λόγος κρυμμένος στην καρδιά σου γίνει ανόμημα». Κρυμμένο λόγο ονομάζει τη μονολόγιστη ενθύμηση (παράσταση) ενός πονηρού πράγματος, το οποίο μισεί ο Θεός...

Αυτό οι Πατέρες το ονομάζουν και «προσβολή», η οποία γίνεται στην καρδιά από το διάβολο. Στην προσβολή, μόλις εμφανιστεί στο νου μας, επακολουθούν οι λογισμοί μας, οι οποίοι αρχίζουν και συνομιλούν μαζί της με πάθος...

«Η νήψη είναι δρόμος κάθε αρετής και εντολής Θεού. Αυτή λέγεται επίσης και ησυχία της καρδιάς. Και όταν φτάσει σε τελειότητα, χωρίς δαιμονικές φαντασίες, λέγεται και φυλακή του νου...»

~ Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, 

Φιλοκαλία των Ιερών νηπτικών.

Η αλήθεια δεν καθορίζεται πάντα από την πλειοψηφία.

Η πλειοψηφία των επισκόπων υπέγραψε την Ψευδο-Ένωση μεταξύ του Πάπα (Δύσης) και των Ορθοδόξων (Ανατολής) στη Σύνοδο της Φλωρεντίας 1438-39, ωστόσο η Εκκλησία τελικά αγιοποίησε τον Άγιο Μάρκο της Εφέσου, ο οποίος στάθηκε ουσιαστικά μόνος αρνούμενος να συμβιβάσει την Ορθόδοξη Πίστη. 

Η αλήθεια δεν καθορίζεται πάντα από την πλειοψηφία.

Και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ την τυφλή και αδιάκριτη υπακοή. Η Γραφή διδάσκει: «Πρέπει να υπακούμε στον Θεό παρά στους ανθρώπους» (Πράξεις 5:29). 

Ο Απόστολος Παύλος προχωρά παραπέρα, «Ακόμα κι αν εμείς, ή ένας άγγελος από τον ουρανό, σας κηρύξει άλλο ευαγγέλιο από αυτό που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα» (Γαλάτες 1:8). 

Η υπακοή είναι μεγάλη αρετή, αλλά δεν είναι απόλυτη. 

Προϋποθέτει πίστη στην Ορθόδοξη Πίστη. Διαφορετικά, τι πρέπει να κάνουμε όταν ένας ιεράρχης πέφτει σε λάθος; Ο Νεστόριος δεν ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Δεν υπήρχαν Αρειανοί επίσκοποι σε όλη την Εκκλησία; 

Οι Άγιοι δεν ακολούθησαν το λάθος, απλώς και μόνο επειδή προερχόταν από έναν επίσκοπο. Η Ορθόδοξη παράδοση είναι υπακοή στην αλήθεια, όχι υπακοή με οποιοδήποτε κόστος.

~ Ορθόδοξος Χριστιανός

Εκείνος που φροντίζει...

Εκείνος που φροντίζει να σώσει έναν αμελή αδελφό, και να τον αρπάξει από το στόμα του διαβόλου, μιμείται όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, Tον Θεό...

Τι θα μπορούσε να εξισωθεί μ’ αυτό το έργο; Απο όλα τα κατορθώματα είναι το μεγαλύτερο, όλης της αρετής το αποκορύφωμα...

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

_________________________

''Περί συναίσθησης χαρισμάτων Αγίου Πνεύματος'' ~ Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, & απόσπασμα

Αγίου Νικολάου Καβάσιλα «Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς»

Κάθε Χριστιανός με το Βάπτισμά του λαμβάνει εν δυνάμει τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όμως η εμφάνιση των αποτελεσμάτων τους, εξαρτάται από την πνευματική πορεία και τον πνευματικό αγώνα του.

Το γεγονός αυτό πολλές φορές οδηγεί και σε μια παρεξήγηση, ιδίως από κείνους που δεν έχουν βαθειά γνώση του τρόπου που ενεργεί ο Θεός για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η παρεξήγηση είναι να αποδίδονται στις ικανότητες του χαρισματούχου ανθρώπου, τα αποτελέσματα των Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.

Για παράδειγμα όταν ένα δοχείον της Χάριτος του Θεού προβλέπει το μέλλον αυτό γίνεται μόνο, επειδή:

1. Έχει φθάσει σε μεγάλα μέτρα ταπείνωσης, ώστε να μη βλαφτεί από υπερηφάνεια ο ίδιος από το προορατικό χάρισμα.

2. Έχει υποταγεί πλήρως στο θέλημα Του Θεού, ώστε να ενεργεί μέσω αυτού ότι θέλει η Θεία Σοφία.

3. Έχει γεμίσει Αγάπη προς τους συνανθρώπους του, ώστε να επιθυμεί με όλη του την καρδιά να ενεργήσει ο Θεός μέσω αυτού προς όφελος των συνανθρώπων του, σα να επρόκειτο να ωφελήσει τον ίδιο.

4. Η πρόγνωση αυτή θα συμβάλει στην σωτηρία αυτού για τον οποίο γίνεται και δεν θα προκαταλάβει ούτε θα υποκαταστήσει τη θέληση του.

Ας ξεκινήσουμε συν Θεώ αυτή την αναζήτηση και στην πορεία, με τη βοήθεια των κειμένων της Αγίας Γραφής και των Πατέρων παλαιότερων και σύγχρονων ας προσπαθήσουμε να λύσουμε τις απορίες μας και να κατανοήσουμε καλύτερα το ρόλο των Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος στη σωτηρία μας...

"Διαιρέσεις δε χαρισμάτων εισί, το δε αυτό Πνεύμα· 5 και διαιρέσεις διακονιών εισι, και ο αυτός Κύριος· 6 και διαιρέσεις ενεργημάτων εισίν, ο δε αυτός εστι Θεός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσιν. 7 εκάστω δε δίδοται η φανέρωσις τού Πνεύματος προς το συμφέρον. 8 ώ μέν γάρ διά τού Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, άλλω δε λόγος γνώσεως κατά το αυτό Πνεύμα, 9 ετέρω δε πίστις εν τώ αυτώ Πνεύματι, άλλω δε χαρίσματα ιαμάτων εν τώ αυτώ Πνεύματι, 10 άλλω δε ενεργήματα δυνάμεων, άλλω δε προφητεία, άλλω δε διακρίσεις πνευμάτων, ετέρω δε γένη γλωσσών, άλλω δε ερμηνεία γλωσσών. 11 πάντα δε ταύτα ενεργεί το έν και το αυτό Πνεύμα, διαιρούν ιδία εκάστω καθώς βούλεται." (Κορινθ. Α 12, 4-11) - orthodoxos.com.gr

Εξαιρετικό στήν συναίσθηση και κατανόηση των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, το λιτό απόσπασμα απο την «ἐν Χριστῷ ζωῆ» του Αγίου Νικολάου Καβάσιλα:

Οι αρετές είναι χαρίσματα που εμφυτεύει στην ψυχή το Άγιο Πνεύμα με το μυστήριο του Χρίσματος.

Πολλοί, επειδή δέχτηκαν το μυστήριο αυτό σε μικρή ηλικία,

δεν έχουν καμμιά συναίσθηση των δώρων

που τους χαρίστηκαν κατά την τέλεσή του.

Αυτά όμως τα αγαθά σπέρματα, αν βρουν καλή γη,

θα βλαστήσουν κάποτε και θα φέρουν καρπούς.

Η ποικιλία τους και ο αριθμός τους εξαρτώνται από τον Σπορέα...

ενώ η ωρίμανση και το μέγεθος από την εύφορη γη,

την αγαθή δηλαδή προαίρεση του ανθρώπου.

«Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς Λόγοι επτά»

Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας

Τί εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τί δίνει στόν ἄνθρωπο.

Ὅταν κατοικήσει μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τοῦ δίνει πίστη καὶ φωτισμό. Χωρὶς Αὐτό, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀληθινὴ καὶ ζωντανὴ πίστη....

Χωρὶς τὸ φωτισμό Του, καὶ ὁ πιὸ σοφὸς καὶ μορφωμένος ἄνθρωπος εἶναι ὁλότελα τυφλὸς ὡς πρὸς τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κτίση Του...

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνεται στὸν καθένα μας ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων του, ἀλλὰ δωρεάν, σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ σωτηρία του. Στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε τί χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα....

Μικρόν απόσπασμα απο: 

Τί εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τί δίνει στόν ἄνθρωπο. (εδω)

~ Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μόσχας.

Πρώτη φορά προσεύχονταν με την καρδιά τους…

Οι Ιουδαίοι προσεύχονταν με την λογική τους... Την ημέρα της Πεντηκοστής δόθηκε στους Αποστόλους το Άγιον Πνεύμα ως πύρινες γλώσσες και κατάλαβαν ένα άλλο είδος προσευχής, την καρδιακή προσευχή. Πρώτη φορά προσεύχονταν με την καρδιά τους…

~ Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

________________________________________________

Όταν ο Χριστός μιλάει για την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία...

Όταν ο Χριστός μιλάει για την έκχυση του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία και στους πιστούς, δεν μιλάει αφηρημένα, δεν μιλάει ότι θα το στείλη σε όλη την Εκκλησία γενικά. Ούτε ότι, επειδή οι δεσποτάδες και οι παπάδες έχουν μία αλληλοδιαδοχή με τις χειροτονίες, θα το λάβη γενικά όλη η Εκκλησία...

Ούτε εννοεί ότι εξ' αιτίας της χειροτονίας των επισκόπων υπάρχει οπωσδήποτε η εγγύησις ότι το Πνεύμα το Άγιο θα κατοικήση μόνιμα μέσα στην Ιεραρχία... Διότι, δεν είναι η ύπαρξις του επισκόπου η εγγύησις ότι μία Σύνοδος εμφορείται από το Άγιο Πνεύμα.

Απόδειξις είναι ότι υπήρξαν μέσα στην Εκκλησία πολλοί επίσκοποι, που κατεδικάσθησαν ως αιρετικοί... Αν είχαν εκείνοι οι επίσκοποι Πνεύμα Άγιο, δεν θα έπεφταν σε αίρεσι. Άρα, δεν είναι η εις επίσκοπον χειροτονία κάποιου απόδειξις ούτε εγγύησις ότι στον επίσκοπο αυτόν κατοικεί οπωσδήποτε το Άγιο Πνεύμα.

~ Πρωτοπρ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου †

Εκ του βιβλίου: "Πατερική Θεολογία"

________________________________________

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά την πύρινη γλώσσα της Πεντηκοστής!

«Λόγοι διδακτοί Πνεύματος Ἁγίου»

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά την πύρινη γλώσσα της Πεντηκοστής!

«Οἱ ἀληθινοὶ Πατέρες, ἔλεγε ὁ Ὅσιος, δὲν λένε σκέψεις ποὺ κατεβάζει τὸ μυαλό τους, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς κατεβάζει ἀπὸ ψηλὰ ἢ ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν ζωή τους. Μιλοῦν γιὰ ἀλήθειες ποὺ ἔζησαν οἱ ἴδιοι, οἱ ὁποῖες ἔχουν ζωὴ καὶ δίνουν ζωὴ στοὺς ἀνθρώπους». Καὶ ὁ ἴδιος μιλοῦσε ἁπλά, «οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ' ἐν διδακτοῖς Πνεύματος Ἁγίου».49

Πολλοί μορφωμένοι καὶ διανοούμενοι θαύμαζαν τὶς εύστοχες απαντήσεις του καί, κάποιοι θεωρώντας ὅτι ἦταν ἀποτέλεσμα μελέτης, τὸν ρωτοῦσαν ποῦ τὰ εἶχε διαβάσει αὐτά...

Ὁ καθηγητής τῆς Ψυχιατρικῆς Ἀρίστος Ασπιώτης τον ρώτησε κάποτε:

- Πάτερ, σε ποιό βιβλίο τὰ γράφει αὐτὰ ποὺ μᾶς εἴπατε;

- «Πεντηκοστή», ἀπάντησε ὁ Ὅσιος, ἐννοώντας τὸν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ σὲ ἄλλον ποὺ ἔκανε τὴν ἴδια ἐρώτηση, ἀπάντησε: «Τιβεριάδος θάλασσα», ἐννοώντας καὶ πάλι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο «ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν». 50

Μιὰ φορὰ κάποιος θεολόγος συστήθηκε στὸν Πατέρα Παΐσιο: «κύριος τάδε, θεολόγος». Ἐκεῖνος τότε τοῦ εἶπε ἀστειευόμενος: «Τί λές, παιδί μου; Ἐγὼ τρεῖς Θεολόγους ξέρω. 51

Ἐσύ, φαίνεται, θὰ εἶσαι ὁ τέταρτος!». Ἔπειτα όμως τοῦ εἶπε σοβαρά: «Κοίταξε, ἐσὺ ἔχεις πτυχίο της Θεολογικῆς Σχολῆς, θεολόγο ὅμως θὰ σὲ κάνη ἡ Ὀρθόδοξη πατερικὴ ζωή σου».

Ὁ Πατήρ Παΐσιος, ἐπειδὴ εἶχε ἀσκηθῆ πατερικά, εἶχε γίνει «πρακτικός θεολόγος» μὲ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἔτσι μποροῦσε νὰ βοηθάη θετικὰ καὶ τοὺς θεολόγους καθηγητές ποὺ συχνὰ τὸν ἐπισκέπτονταν. Κοντά του γνώριζαν ὅτι ἡ ἀληθινὴ Θεολογία εἶναι «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ συλλαμβάνεται ἀπὸ τὶς ἁγνές, τις ταπεινὲς καὶ ἀναγεννημένες πνευματικά ψυχές» 52, 

καὶ ὄχι ἡ «θεολογία ποὺ διδάσκεται σὰν ἐπιστήμη καὶ ἐξετάζει συνήθως τὰ πράγματα ἱστορικά, καὶ εἶναι ἑπόμενο νὰ τὰ καταλαβαίνη ἐξωτερικὰ καὶ νὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀμφιβολίες καὶ ἐρωτηματικά»53.

Κάποτε ἕνας φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τὸν ρώτησε:

- Γέροντα, πῶς ἔγραψε ὁ Μωυσῆς τὴν Πεντάτευχο; 54

- Ε, εὐλογημένε, τοῦ τὰ ἔδειξε ὁ Θεὸς σὰν σὲ τηλεόραση, καὶ τὰ ἔγραψε, ἀπάντησε μὲ φυσικότητα ὁ Πατήρ Παΐσιος, ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος εἶχε πεῖρα τῆς «πνευματικῆς τηλεοράσεως».

Παραπομπές:

49. Α’ Κορινθ. 2,13

50. Από το τρίτο στιχηρό ιδιόμελο του α’ ήχου του Μεγάλου Εσπερινού της Κυριακής της Αγίας Πεντηκοστής

51. Τρεις μόνον Άγιοι Της Εκκλησίας έλαβαν την προσωνυμία Θεολόγος: Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης (1ος αιώνας), ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (4ος αιώνας) και ο Άγιος Συμεών ο επονομασθείς Νέος Θεολόγος (10ος αιώνας).

52. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, ο.π. σελ. 119

53. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, ο.π. σελ. 119

- Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 369-372

*****

Κάποιες φορὲς ὁ Ὅσιος, μὲ τὴν πύρινη γλῶσσα, τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπικοινώνησε μὲ ἑτεροδόξους ποὺ δὲν ἤξεραν ἑλληνικά. Ένα βράδυ φιλοξένησε στὸ Καλύβι του κάποιον Γάλλο καθηγητή, ὁ ὁποῖος τὴν ἄλλη μέρα, ἐπιστρέφοντας στην Μονή Κουτλουμουσίου, εἶπε στους Πατέρες ὅτι συζήτησε μὲ τὸν Γέροντα καὶ τοῦ ἔλυσε τις ἀπορίες του.

Οἱ Πατέρες παραξενεύθηκαν, ἀλλὰ ὁ Γάλλος επέμενε ὅτι ὁ Πατήρ Παΐσιος μιλοῦσε γαλλικά. Τότε ἕνας μοναχὸς πῆγε στὸν Γέροντα καὶ τὸν ρώτησε:

- Γέροντα, ξέρετε γαλλικά;

- Πῶς δὲν ξέρω; ἀπάντησε ἐκεῖνος.

- Πέστε μου μια λέξη, εἶπε τότε ὁ μοναχός.

Καί ὁ θεοφώτιστος Γέροντας μὲ αἰνιγματικὸ τρόπο εἶπε: «Φέγγει ἢ οὔ;». Μὲ τὴν φράση αυτή, ποὺ ἀκουγόταν σαν τὴν ἀγγλική φράση «thank you», ἀναφερόταν στὸ «φέγγος», τὸ φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πράγματι, ἐκεῖνο τὸ βράδυ ὁ Ὅσιος Παΐσιος καὶ ὁ Γάλλος εἶχαν ζήσει τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς. 

Ὁ Ὅσιος μιλοῦσε έλληνικά καί ὁ Γάλλος γαλλικά, ἀλλά μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ καθένας ἄκουγε τήν δική του γλῶσσα.

- Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 480

*****

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν κατεβαίνει μὲ μηχανὲς∙ γι’ αὐτὸ ἡ θεολογία δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειὰ μὲ τὸ στεῖρο ἐπιστημονικὸ πνεῦμα.

Μεγαλύτερη ἀξία ἔχει ἕνας λόγος ταπεινοῦ ἀνθρώπου μὲ βιώματα, ποὺ βγαίνει μὲ πόνο ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, παρὰ ἕνας σωρὸς φιλολογίες ἐξωτερικοῦ ἀνθρώπου, ποὺ βγαίνουν μὲ ταχύτητα ἀπὸ τὴν ἐκπαιδευμένη του γλῶσσα, ἡ ὁποία δὲν πληροφορεῖ τὶς ψυχές, γιατί εἶναι σάρκα καὶ ὄχι πύρινη γλῶσσα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.

~ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἐπιστολές

Πηγή: iconandlight.wordpress.com

ἔκανε τό Ἅγιο Πνεῦμα τήν ἐμφάνιση Του σάν φλόγες φωτιᾶς...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (:Πράξ. 2,1-11)

Τώρα λοιπὸν ποὺ ἔπρεπε ὁλόκληρο πλῆθος νὰ ἐπιστραφεῖ, ἔκανε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὴν ἐμφάνιση Του σὰν φλόγες φωτιᾶς.

«ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν (:καὶ στὸν καθένα ἀπ᾿ αὐτοὺς κάθισε ἀπὸ μία πύρινη γλῶσσα)»· δηλαδὴ παρέμεινε, ἀναπαύθηκε. Διότι τὸ «ἐκάθισε» φανερώνει ὅτι ἑδραιώθηκε σταθερὰ πάνω τους καὶ παρέμεινε μόνιμα. Τί λοιπόν; Ἦρθε ἄραγε μόνο στοὺς δώδεκα καὶ ὄχι στοὺς ἄλλους; Καθόλου· ἀλλὰ ἦρθε καὶ στοὺς ἑκατὸν εἴκοσι.

Διότι δὲν παρουσίαζε ὁ ἀπόστολος Πέτρος λίγες στιγμὲς ἀργότερα ἁπλῶς τὴν μαρτυρία τοῦ προφήτη Ἰωὴλ λέγοντας: «καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται.

(:Στὴν τελευταία χρονικὴ περίοδο, ποὺ θὰ ἀρχίσει ὅταν ἔλθει ὁ Μεσσίας, λέει ὁ Θεὸς ὅτι θὰ συμβεῖ αὐτό: “Θὰ ἐκχύσω τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου καὶ θὰ τὰ διαμοιράσω σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Κι ἔτσι θὰ προφητεύσουν οἱ γιοί σας καὶ οἱ κόρες σας, καὶ οἱ νέοι σας θὰ δοῦν ὑπερφυσικὲς ὀπτασίες, καὶ οἱ γέροντες θὰ δοῦν στὸν ὕπνο τους θεϊκὰ ἀποκαλυπτικὰ ὄνειρα”)» [Πράξεις 2,17]·

Mικρόν απόσπασμα απο: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ εδω

*****

Σχόλιο Π.κοινωνίας: Κάθε Χριστιανός με το Βάπτισμά του λαμβάνει εν δυνάμει τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όμως η εμφάνιση των αποτελεσμάτων τους, εξαρτάται από την πνευματική πορεία και τον πνευματικό αγώνα του. 

Δείτε: ''Περί συναίσθησης χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος'' ~ Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Περί τοῦ μή ἐκλέγειν ἐπίσκοπον ζώντος τοῦ πρώτου. (16ος Κανόνας )

16ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως: 

Περί τοῦ μή ἐκλέγειν ἐπίσκοπον ζώντος τοῦ πρώτου.

"…μηδενί τρόπῳ ἐπίσκοπον καταστῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, ἧς ἔτι ὁ προεστώς ζῇ καί ἐν τῇ ἰδίᾳ συνίσταται τιμῇ, εἰμή αὐτός ἑκών τήν ἐπισκοπήν παραιτήσεται. Χρή γάρ πρότερον τήν αἰτίαν τοῦ μέλλοντος τῆς ἐπισκοπῆς ἐκδιώκεσθαι, κανονικῶς ἐξεταζομένην, εἰς πέρας ἄγεσθαι, εἶθ' οὕτω, μετά τήν αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἕτερον ἀντ᾽ αὐτοῦ εἰς τήν ἐπισκοπήν προβιβάζεσθαι…" 

(Πηγή: https://aktines.blogspot.com/2026/05/16.html)

Σχόλιο Π.κοινωνίας: Οι Οικουμενιστές, όπως και διαστρέφουν τις αποφάσεις και τούς Κανόνες των Οικ. Συνόδων σε θέματα Πίστεως, βαδίζοντας ενάντια στήν Αγιοπνευματική διδασκαλία της Εκκλησίας όπως αυτή παρεδόθη απο τον Χριστό και τούς Αγίους Του, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα, να παραβούν και τούς κανόνες που διέπουν την ορθή λειτουργία της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας... 

Θα παρακαλούσα δε, τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας...

(Η θαυμαστή αφθαρσία 500 ετών, του Αγίου Αλεξάνδρου Σβίρ που αξιώθηκε την εμφάνιση και προσκύνηση της Αγίας Τριάδος.)

Θα παρακαλούσα δε τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας να προσέξει ιδιαίτερα την περίπτωση των ακεραίων ιερών λειψάνων...

Φανερώνεται σ’ αυτά η ενέργεια της θεϊκής Χάρης, διότι τη στιγμή ακριβώς που αρχίζει η διάλυση του κυτταρικού συστήματος, σταματά αυτόματα, και αντί δυσοσμίας, εκπέμπεται ευωδία...

Μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός †

Μικρόν απόσπασμα απο: ''Η Ορθοδοξία ως Θεραπεία''

Η σχέση και επικοινωνία δύο κορυφαίων θεολόγων τού 20ού Αιώνα

Π. Γεώργιος Φλωρόφσκι και Π. Ιωάννης Ρωμανίδης 

Η συνεχής σχέση και επικοινωνία τών δύο κορυφαίων θεολόγων τού 20ού αιώνα. ~ Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου.

Με την ευκαιρία τών 40 ετών από την κοίμηση τού μεγάλου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκι θα διοργανωθούν διάφορα Συνέδρια και θα αφιερωθούν ομιλίες για να μελετηθή το έργο του. Ήδη για ένα τέτοιο Συνέδριο που διοργανώνει η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ετοιμάζω μια εισήγηση, στην οποία αποδεικνύω την μεγάλη σχέση μεταξύ τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη. Μάλιστα, ο Φλωρόφσκι θεωρούσε τον Ρωμανίδη ως τον οξυνούστερο τών μαθητών του.

Στο βιβλίο που έγραψα στο παρελθόν με τίτλο «π. Ιωάννης Ρωμανίδης ένας κορυφαίος Δογματικός θεολόγος τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» (εκδόσεις Ιεράς Μονής Γενεθλίου τής Θεοτόκου – Πελαγίας, Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας) δημοσίευσα είκοσι πέντε (25) επιστολές τού Ρωμανίδη στον Φλωρόφσκι, που ανακάλυψα και τις ανέλυσα για να φανεί αυτή η συνεχής σχέση και επικοινωνία μεταξύ τους.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να ανεύρω τις επιστολές τού Φλωρόφσκι προς τον Ρωμανίδη, που θα ήταν ενδιαφέρουσες, αλλά από τις επιστολές τού Ρωμανίδη που δημοσιεύω φαίνονται και οι απόψεις που υποστήριζε ο Φλωρόφσκι.

Όποιος διαβάση τις είκοσι πέντε (25) αυτές επιστολές και την ανάλυση που γίνεται θα βρη πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία τών δύο μεγάλων αυτών ανδρών, το περιβάλλον στο οποίο έζησαν και τις απόψεις τους για διάφορα θεολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα. Θα διαπιστώση την μεγάλη σχέση που είχαν μεταξύ τους και ότι ο Ρωμανίδης ήταν αληθινός μαθητής του.

Εδώ θα εκτεθή το μεγαλύτερο μέρος τών συμπερασμάτων μου μετά την παράθεση τών επιστολών και τής ανάλυσής τους.

Γράφω, μεταξύ τών άλλων:

«Οι διασωθείσες επιστολές τού Ρωμανίδη προς τον Φλωρόφσκι είναι σημαντικές, γιατί παρουσιάζουν την σχέση και την επικοινωνία μεταξύ τών δύο αυτών μεγάλων θεολόγων τού εικοστού αιώνος. Διαβάζοντας κανείς αυτές τις επιστολές καταλαβαίνει ότι ο Ρωμανίδης ήταν μαθητής τού Φλωρόφσκι, αυτός τον καθοδήγησε στις πρώτες θεολογικές του μελέτες και αναζητήσεις, ο δε Ρωμανίδης τον σεβόταν υπερβολικά και τον ενημέρωνε για τα πάντα.

Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί μέχρι τώρα αμφισβητείτο η θεολογική σχέση τού Ρωμανίδη με τον Φλωρόφσκι. Και το χειρότερο είναι ότι, ενώ από μερικούς συγχρόνους θεολόγους επαινείται το θεολογικό έργο τού Φλωρόφσκι, εν τούτοις από τους ίδιους περιφρονείται το θεολογικό έργο τού Ρωμανίδη.

Βέβαια, όταν τελικά διαβάση κανείς συγκριτικά το θεολογικό έργο τών δύο αυτών ανδρών, καταλαβαίνει ότι έχουν κοινά σημεία, γιατί ομιλούν για την αξία τών αγίων Πατέρων, για την σημασία τής νηπτικής παραδόσεως τής Εκκλησίας, για την διαχρονική σημασία τού ελληνισμού –στην πραγματικότητα για τον λεγόμενο εκχριστιανισμένο ελληνισμό– για την βαβυλώνεια αιχμαλωσία τής ορθοδόξου παραδόσεως στην δυτική παράδοση, για την αλλοίωση σε μερικά σημεία τής ορθοδόξου παραδόσεως από την ρωσική θεολογία, για την αξία τής Φιλοκαλίας κλπ.

Όμως, ο Ρωμανίδης προχώρησε το θέμα τονίζοντας την αξία τής εμπειρίας, όπως φαίνεται στην ησυχαστική παράδοση, αλλά και την ενότητα τών Ρωμαίων Πατέρων τής Εκκλησίας, γιατί θεωρούσε ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε εξελληνισθή πριν τον εκχριστιανισμό της και ότι οι πρώτοι Πατέρες είχαν ενότητα πίστεως, πράγμα που αλλοιώθηκε με την κάθοδο τών Φράγκων.

Πιο συγκεκριμένα, ο Φλωρόφσκι έδινε μεγάλη σημασία στους Έλληνες Πατέρες τής Εκκλησίας, προφανώς για να κρίνη την θεωρία τού Αλέξη Χομιακώφ και τών Ρώσων, ότι δηλαδή η σχολαστική θεολογία είναι ανώτερη από την πατερική θεολογία και η ρωσική θεολογία ανώτερη και από τις δύο αυτές θεολογίες.

Επίσης, ο Φλωρόφσκι έδινε μεγάλη βαρύτητα στην διδασκαλία τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και υπογράμμιζε την αξία τού βιβλίου τής Φιλοκαλίας. Ο Ρωμανίδης έχει και τα τρία αυτά σημεία στην θεολογία του, αλλά προχώρησε τα θέματα βαθύτερα.

Τόνισε την αξία τών Ρωμαίων Πατέρων τής Εκκλησίας, προκειμένου να δείξη το κακό που προξένησαν στην ενότητα τής Εκκλησίας οι Φράγκοι θεολόγοι.

Επίσης, είδε την μεγάλη αξία τής θεολογίας τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και την αξία τής Φιλοκαλίας, αναλύοντας περισσότερο την ουσία τού ησυχασμού, που συνίσταται στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση, έκανε λόγο για την ησυχία, την νοερά προσευχή και την θεωρία-θέα τής δόξης τού Θεού. Αυτό σημαίνει ότι προχώρησε τις θεολογικές θέσεις τού Φλωρόφσκι ακόμη περισσότερο και είδε την πρακτική διάσταση τής ορθοδόξου παραδόσεως στην πορεία τού ανθρώπου προς την θέωση. ...

Η ουσία τού θέματος είναι ότι οι επιστολές αυτές φανερώνουν την στενή επικοινωνία δύο μεγάλων και κορυφαίων θεολόγων τού εικοστού αιώνος και τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλαδή τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, και οι οποίοι με το έργο τους βοήθησαν να ελευθερωθή η ορθόδοξη θεολογία από την βαβυλώνεια αιχμαλωσία της στην σχολαστική, ηθικιστική και ιδεαλιστική νοοτροπία τής Δύσεως».

Νομίζω ότι όποιος αγνοεί την θεολογική σχέση μεταξύ τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, αγνοεί ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος τής διδασκαλίας τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι.

Πηγή: "Περιοδικό: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Τεύχος 277. Αύγουστος 2019.Αναδημοσίευση από: http://www.parembasis.gr

Δείτε και ωφέλιμα:

Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο Επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα ~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

''Επιστήμη και θεολογία...'' ~ Εμπειρική Δογματική,

 π. Ιωάννης Ρωμανίδης

«Μοῦ συνέβῃ ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο... Εἶδα τόν ἀναστάντα Ἰησοῦν».

Ὁ Παῦλος ἂν ἐπέστρεψε, εἶναι γιατί ἀνεστήθῃ ὁ Χριστός. Ὁ ἴδιος θὰ πεῖ ἀργότερα «Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα;». Κι ὅταν θὰ ἀπολογεῖται εἰς τὸν Φῆστον κ.λπ. εἰς τὸν Ἡρώδην τὸν Ἀντύπα, θὰ λέγει ἀκριβῶς αὐτό: ὅτι «Πηγαίνοντας πρὸς τὴ Δαμασκό», κάνει ὁλόκληρη περιγραφή... 

«Μοῦ συνέβῃ ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο». Καὶ ὅτι «Ἐγὼ εἶδα τὸν ἀναστάντα Ἰησοῦν». Ὁ Παῦλος λοιπόν, τὸ φαινόμενον ‘’Παῦλος’’ εἶναι ἀνερμήνευτον. Καὶ ἑρμηνεύεται μόνον γιατί ὁ Χριστὸς ἀνεστήθῃ. Αὐτὸ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὸ ξεχνοῦμε. Συνεπῶς οἱ μάρτυρες πολλοί.

Ἀλλὰ ἡ Ἀνάστασις ἀκόμα ἀποτελεῖ καὶ ἕνα ποιητικὸν στοιχεῖον τῆς σωτηρίας μας... Λέγει ὁ Νικόλαος Καβάσιλας ὅτι τὰ «ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας»- εἶναι στὴ Θεία Λειτουργία ποὺ ἑρμηνεύει- εἶναι αὐτοὶ οἱ μεγάλοι σταθμοὶ τοῦ βίου τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ Ἐνανθρώπησις, εἶναι ἡ Σταύρωσις, ἡ Μεταμόρφωσις, ὁ θάνατος, ἡ Ἀνάστασις, καὶ ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ... Αὐτὰ εἶναι τὰ ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας.

*****

Mικρόν απόσπασμα απο: Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Πράξεις 1,1-12] Α'. Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: «Εἰς τό καί ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς.» Δείτε ολόκληρο το κείμενο εδω.

Ἀφήνεσαι κι ἀνατέλλεις...

''Ἀφήνεσαι κι ἀνατέλλεις...''

Ἥλιος εἶσαι κρυμμένος ἀπ’ ὅλη τὴ θνητὴ φύση, στοὺς δικούς Σου ὅμως ἀφήνεσαι κι ἀνατέλλεις, σ’ αὐτοὺς γίνεσαι ὁρατός, κι ἀνατέλλουν σὲ Σένα οἱ πρὶν στὸ σκοτάδι παραδομένοι, πόρνοι, μοιχοί, ἄσωτοι, ἁμαρτωλοί, τελῶνες - ὁ νοῦς τους ἀλλάζει, Παιδιὰ γίνονται τοῦ θείου Σου Φωτός.

Πάντως Φῶς γεννάει τὸ Φῶς, ἄρα Φῶς κι αὐτοὶ ἔχουν γίνει, ὅπως ἔχει γραφεῖ: Παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴ Χάρη Σου Θεοὶ οἱ ἴδιοι!

~ Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

(Ὕμνος Η’, στ. 1-12)

Τις διάφορες θεωρίες των θεολόγων να τις περνάτε από το ΠΑΤΕΡΙΚΟ κόσκινο.

''Τις διάφορες θεωρίες των θεολόγων να τις περνάτε από το ΠΑΤΕΡΙΚΟ κόσκινο. Πρέπει να τις κοσκινίζετε με βάση τους ΠΑΤΕΡΕΣ και ό,τι είναι σκουπίδια ή πίτουρα να τα πετάτε. Να ψάχνετε με βάση τους ΠΑΤΕΡΕΣ.

~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Απο το βιβλίο: ''Ο Γέροντας Παΐσιος. Βιογραφικά στοιχεία – Διδαχές – Επιστολές – Περιστατικά – Κείμενα'', (σελ. 146-147. Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση).