Θα παρακαλούσα δε, τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας...

(Η θαυμαστή αφθαρσία 500 ετών, του Αγίου Αλεξάνδρου Σβίρ που αξιώθηκε την εμφάνιση και προσκύνηση της Αγίας Τριάδος.)

Θα παρακαλούσα δε τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας να προσέξει ιδιαίτερα την περίπτωση των ακεραίων ιερών λειψάνων...

Φανερώνεται σ’ αυτά η ενέργεια της θεϊκής Χάρης, διότι τη στιγμή ακριβώς που αρχίζει η διάλυση του κυτταρικού συστήματος, σταματά αυτόματα, και αντί δυσοσμίας, εκπέμπεται ευωδία...

Μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός †

Μικρόν απόσπασμα απο: ''Η Ορθοδοξία ως Θεραπεία''

Προφητεύω· θα πέση πείνα, πείνα μεγάλη! ~ Επίσκοπος Αυγουστίνος

''Προφητεύω· θα πέση πείνα, πείνα μεγάλη...''

~ Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης †

Μια προφητεία της Καινής Διαθήκης λέει, ότι θα έρθουν χρόνια κατηραμένα, που οι άνθρωποι θα φράξουν τα αυτιά τους με βουλοκέρι να μην ακούνε τα λόγια του Θεού, και θα τα ανοίξουν να ακούνε τα λόγια του διαβόλου... (βλ. Β` Τιμ. 4, 3-4).

Δε βλέπετε τι γίνεται κάθε νύχτα με την τηλεόραση; Έχουμε την χειρότερη τηλεόραση· κάνει μεγάλη ζημιά σε μικρούς και μεγάλους. Πριν διακόσια χρόνια πέρασε από την Πατρίδα μας ένας Άγιος και Προφήτης, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, και τι είπε;

Ότι ο διάβολος θα βρει ένα κουτί και με αυτό θα τρελάνει την ανθρωπότητα. Προφήτευσε τι κακό θα κάνει η τηλεόραση. Για αυτό σας προτρέπω· Κλείστε τις τηλεοράσεις, βγάλτε το διάβολο μέσα από το σπίτι σας! Στούς ταπεινούς και καθαρούς αναπαύεται και εμφανίζεται ο Θεός και αυτούς ευλογεί.

Προφητεύω· θα πέση πείνα, πείνα μεγάλη, αυτοί που μαζεύτηκαν στις πόλεις, και έχουν μισθό, και δεν τους φθάνουν τα λεφτά, και ζητάνε αυξήσεις, και κάνουν απεργίες, θα πεινάσουν. Όσα χρήματα και να έχει το κράτος θα τελειώσουν και ο Όλυμπος να ήτανε χρυσάφι, θα τον τρώγαμε. Ε λοιπόν θα πέση πείνα...

~ Mητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης †

Από το βιβλίο: «ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 

ΓΙΑ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ και ΘΕΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ». 

(Σελ. 115-11).  ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Η σχέση και επικοινωνία δύο κορυφαίων θεολόγων τού 20ού Αιώνα

Π. Γεώργιος Φλωρόφσκι και Π. Ιωάννης Ρωμανίδης 

Η συνεχής σχέση και επικοινωνία τών δύο κορυφαίων θεολόγων τού 20ού αιώνα. ~ Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου.

Με την ευκαιρία τών 40 ετών από την κοίμηση τού μεγάλου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκι θα διοργανωθούν διάφορα Συνέδρια και θα αφιερωθούν ομιλίες για να μελετηθή το έργο του. Ήδη για ένα τέτοιο Συνέδριο που διοργανώνει η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ετοιμάζω μια εισήγηση, στην οποία αποδεικνύω την μεγάλη σχέση μεταξύ τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη. Μάλιστα, ο Φλωρόφσκι θεωρούσε τον Ρωμανίδη ως τον οξυνούστερο τών μαθητών του.

Στο βιβλίο που έγραψα στο παρελθόν με τίτλο «π. Ιωάννης Ρωμανίδης ένας κορυφαίος Δογματικός θεολόγος τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» (εκδόσεις Ιεράς Μονής Γενεθλίου τής Θεοτόκου – Πελαγίας, Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας) δημοσίευσα είκοσι πέντε (25) επιστολές τού Ρωμανίδη στον Φλωρόφσκι, που ανακάλυψα και τις ανέλυσα για να φανεί αυτή η συνεχής σχέση και επικοινωνία μεταξύ τους.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να ανεύρω τις επιστολές τού Φλωρόφσκι προς τον Ρωμανίδη, που θα ήταν ενδιαφέρουσες, αλλά από τις επιστολές τού Ρωμανίδη που δημοσιεύω φαίνονται και οι απόψεις που υποστήριζε ο Φλωρόφσκι.

Όποιος διαβάση τις είκοσι πέντε (25) αυτές επιστολές και την ανάλυση που γίνεται θα βρη πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία τών δύο μεγάλων αυτών ανδρών, το περιβάλλον στο οποίο έζησαν και τις απόψεις τους για διάφορα θεολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα. Θα διαπιστώση την μεγάλη σχέση που είχαν μεταξύ τους και ότι ο Ρωμανίδης ήταν αληθινός μαθητής του.

Εδώ θα εκτεθή το μεγαλύτερο μέρος τών συμπερασμάτων μου μετά την παράθεση τών επιστολών και τής ανάλυσής τους.

Γράφω, μεταξύ τών άλλων:

«Οι διασωθείσες επιστολές τού Ρωμανίδη προς τον Φλωρόφσκι είναι σημαντικές, γιατί παρουσιάζουν την σχέση και την επικοινωνία μεταξύ τών δύο αυτών μεγάλων θεολόγων τού εικοστού αιώνος. Διαβάζοντας κανείς αυτές τις επιστολές καταλαβαίνει ότι ο Ρωμανίδης ήταν μαθητής τού Φλωρόφσκι, αυτός τον καθοδήγησε στις πρώτες θεολογικές του μελέτες και αναζητήσεις, ο δε Ρωμανίδης τον σεβόταν υπερβολικά και τον ενημέρωνε για τα πάντα.

Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί μέχρι τώρα αμφισβητείτο η θεολογική σχέση τού Ρωμανίδη με τον Φλωρόφσκι. Και το χειρότερο είναι ότι, ενώ από μερικούς συγχρόνους θεολόγους επαινείται το θεολογικό έργο τού Φλωρόφσκι, εν τούτοις από τους ίδιους περιφρονείται το θεολογικό έργο τού Ρωμανίδη.

Βέβαια, όταν τελικά διαβάση κανείς συγκριτικά το θεολογικό έργο τών δύο αυτών ανδρών, καταλαβαίνει ότι έχουν κοινά σημεία, γιατί ομιλούν για την αξία τών αγίων Πατέρων, για την σημασία τής νηπτικής παραδόσεως τής Εκκλησίας, για την διαχρονική σημασία τού ελληνισμού –στην πραγματικότητα για τον λεγόμενο εκχριστιανισμένο ελληνισμό– για την βαβυλώνεια αιχμαλωσία τής ορθοδόξου παραδόσεως στην δυτική παράδοση, για την αλλοίωση σε μερικά σημεία τής ορθοδόξου παραδόσεως από την ρωσική θεολογία, για την αξία τής Φιλοκαλίας κλπ.

Όμως, ο Ρωμανίδης προχώρησε το θέμα τονίζοντας την αξία τής εμπειρίας, όπως φαίνεται στην ησυχαστική παράδοση, αλλά και την ενότητα τών Ρωμαίων Πατέρων τής Εκκλησίας, γιατί θεωρούσε ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε εξελληνισθή πριν τον εκχριστιανισμό της και ότι οι πρώτοι Πατέρες είχαν ενότητα πίστεως, πράγμα που αλλοιώθηκε με την κάθοδο τών Φράγκων.

Πιο συγκεκριμένα, ο Φλωρόφσκι έδινε μεγάλη σημασία στους Έλληνες Πατέρες τής Εκκλησίας, προφανώς για να κρίνη την θεωρία τού Αλέξη Χομιακώφ και τών Ρώσων, ότι δηλαδή η σχολαστική θεολογία είναι ανώτερη από την πατερική θεολογία και η ρωσική θεολογία ανώτερη και από τις δύο αυτές θεολογίες.

Επίσης, ο Φλωρόφσκι έδινε μεγάλη βαρύτητα στην διδασκαλία τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και υπογράμμιζε την αξία τού βιβλίου τής Φιλοκαλίας. Ο Ρωμανίδης έχει και τα τρία αυτά σημεία στην θεολογία του, αλλά προχώρησε τα θέματα βαθύτερα.

Τόνισε την αξία τών Ρωμαίων Πατέρων τής Εκκλησίας, προκειμένου να δείξη το κακό που προξένησαν στην ενότητα τής Εκκλησίας οι Φράγκοι θεολόγοι.

Επίσης, είδε την μεγάλη αξία τής θεολογίας τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και την αξία τής Φιλοκαλίας, αναλύοντας περισσότερο την ουσία τού ησυχασμού, που συνίσταται στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση, έκανε λόγο για την ησυχία, την νοερά προσευχή και την θεωρία-θέα τής δόξης τού Θεού. Αυτό σημαίνει ότι προχώρησε τις θεολογικές θέσεις τού Φλωρόφσκι ακόμη περισσότερο και είδε την πρακτική διάσταση τής ορθοδόξου παραδόσεως στην πορεία τού ανθρώπου προς την θέωση. ...

Η ουσία τού θέματος είναι ότι οι επιστολές αυτές φανερώνουν την στενή επικοινωνία δύο μεγάλων και κορυφαίων θεολόγων τού εικοστού αιώνος και τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλαδή τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, και οι οποίοι με το έργο τους βοήθησαν να ελευθερωθή η ορθόδοξη θεολογία από την βαβυλώνεια αιχμαλωσία της στην σχολαστική, ηθικιστική και ιδεαλιστική νοοτροπία τής Δύσεως».

Νομίζω ότι όποιος αγνοεί την θεολογική σχέση μεταξύ τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, αγνοεί ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος τής διδασκαλίας τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι.

Πηγή: "Περιοδικό: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Τεύχος 277. Αύγουστος 2019.Αναδημοσίευση από: http://www.parembasis.gr

Δείτε και ωφέλιμα:

Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο Επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα ~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

''Επιστήμη και θεολογία...'' ~ Εμπειρική Δογματική,

 π. Ιωάννης Ρωμανίδης

«Μοῦ συνέβῃ ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο... Εἶδα τόν ἀναστάντα Ἰησοῦν».

Ὁ Παῦλος ἂν ἐπέστρεψε, εἶναι γιατί ἀνεστήθῃ ὁ Χριστός. Ὁ ἴδιος θὰ πεῖ ἀργότερα «Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα;». Κι ὅταν θὰ ἀπολογεῖται εἰς τὸν Φῆστον κ.λπ. εἰς τὸν Ἡρώδην τὸν Ἀντύπα, θὰ λέγει ἀκριβῶς αὐτό: ὅτι «Πηγαίνοντας πρὸς τὴ Δαμασκό», κάνει ὁλόκληρη περιγραφή... 

«Μοῦ συνέβῃ ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο». Καὶ ὅτι «Ἐγὼ εἶδα τὸν ἀναστάντα Ἰησοῦν». Ὁ Παῦλος λοιπόν, τὸ φαινόμενον ‘’Παῦλος’’ εἶναι ἀνερμήνευτον. Καὶ ἑρμηνεύεται μόνον γιατί ὁ Χριστὸς ἀνεστήθῃ. Αὐτὸ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὸ ξεχνοῦμε. Συνεπῶς οἱ μάρτυρες πολλοί.

Ἀλλὰ ἡ Ἀνάστασις ἀκόμα ἀποτελεῖ καὶ ἕνα ποιητικὸν στοιχεῖον τῆς σωτηρίας μας... Λέγει ὁ Νικόλαος Καβάσιλας ὅτι τὰ «ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας»- εἶναι στὴ Θεία Λειτουργία ποὺ ἑρμηνεύει- εἶναι αὐτοὶ οἱ μεγάλοι σταθμοὶ τοῦ βίου τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ Ἐνανθρώπησις, εἶναι ἡ Σταύρωσις, ἡ Μεταμόρφωσις, ὁ θάνατος, ἡ Ἀνάστασις, καὶ ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ... Αὐτὰ εἶναι τὰ ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας.

*****

Mικρόν απόσπασμα απο: Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Πράξεις 1,1-12] Α'. Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: «Εἰς τό καί ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς.» Δείτε ολόκληρο το κείμενο εδω.

Ἀφήνεσαι κι ἀνατέλλεις...

''Ἀφήνεσαι κι ἀνατέλλεις...''

Ἥλιος εἶσαι κρυμμένος ἀπ’ ὅλη τὴ θνητὴ φύση, στοὺς δικούς Σου ὅμως ἀφήνεσαι κι ἀνατέλλεις, σ’ αὐτοὺς γίνεσαι ὁρατός, κι ἀνατέλλουν σὲ Σένα οἱ πρὶν στὸ σκοτάδι παραδομένοι, πόρνοι, μοιχοί, ἄσωτοι, ἁμαρτωλοί, τελῶνες - ὁ νοῦς τους ἀλλάζει, Παιδιὰ γίνονται τοῦ θείου Σου Φωτός.

Πάντως Φῶς γεννάει τὸ Φῶς, ἄρα Φῶς κι αὐτοὶ ἔχουν γίνει, ὅπως ἔχει γραφεῖ: Παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴ Χάρη Σου Θεοὶ οἱ ἴδιοι!

~ Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

(Ὕμνος Η’, στ. 1-12)

Τις διάφορες θεωρίες των θεολόγων να τις περνάτε από το ΠΑΤΕΡΙΚΟ κόσκινο.

''Τις διάφορες θεωρίες των θεολόγων να τις περνάτε από το ΠΑΤΕΡΙΚΟ κόσκινο. Πρέπει να τις κοσκινίζετε με βάση τους ΠΑΤΕΡΕΣ και ό,τι είναι σκουπίδια ή πίτουρα να τα πετάτε. Να ψάχνετε με βάση τους ΠΑΤΕΡΕΣ.

~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Απο το βιβλίο: ''Ο Γέροντας Παΐσιος. Βιογραφικά στοιχεία – Διδαχές – Επιστολές – Περιστατικά – Κείμενα'', (σελ. 146-147. Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση).

Η μυστική ενέργεια Τoυ Αγίου Πνεύματος ~ Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

''Η μυστική ενέργεια Τoυ Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα ενεργεί μυστικά πάνω στο πνεύμα μας και το ενεργοποιεί...'' ~ Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

O Κύριος υμών Ιησούς Χριστός μας υποσχέθηκε:

«Εγώ θα είμαι μαζί σας παντοτινά, ως τη συντέλεια του κόσμου» (Ματθ, 28:20). Και λέγοντας ότι θα είναι μαζί μας, δεν εννοεί εξωτερικά, γύρω μας ή δίπλα μας, αλλά εσωτερικά, μέσα μας.

«Όποιος μ’ αγαπάει, θα τηρήσει το λόγο μου. Και τότε ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει, και θα έρθουμε σ’ αυτόν και θα κατοικήσουμε μαζί του» (Ιω. 14:23).

Η ανακαινιστική ενέργεια του Τριαδικού Θεού στη ψυχή μας δεν είναι παρά η κοινωνία του με το πνεύμα μας... Δεν πρόκειται για κοινωνία στη ψυχή μας ενός μόνο θείου προσώπου, αλλά και των τριών προσώπων της αδιαίρετης Αγίας Τριάδος με το πνεύμα μας.

Όταν λέμε πως ο Υιός του Θεού έκανε ή κάνει κάτι και το Άγιο Πνεύμα έκανε ή κάνει κάτι άλλο, δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι η ανακαινιστική ενέργειά τους στη ψυχή μας είναι διαχωρισμένη...

Αυτή η ενέργεια προέρχεται αδιαίρετη από τον Τριαδικό Θεό. 

«Δεν ξέρετε πώς είστε ναός του Θεού και πώς το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας;» (Α’ Κορ. 3:16).

Η κοινωνία με το Θεό συντελείται μόνο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αυτό είναι που ετοιμάζει μέσα μας την κατοικία της Αγίας Τριάδος. Όταν, λοιπόν, ενεργοποιηθεί το πνεύμα, αποκτά πάλι ο άνθρωπος τη φυσική θεία γνώση του ότι υπάρχει Θεός δημιουργός, προνοητής και μισθαποδότης.

Η γνώση αυτή γεννάει στην καρδιά πρώτα ένα αίσθημα πλήρους εξαρτήσεως από το Θεό και ύστερα το φόβο του Θεού.

Η αφυπνισμένη πια συνείδηση, με τη σειρά της, πληροφορεί τον άνθρωπο για τη ζοφερότητα της καταστάσεως του και το αδιέξοδο της πορείας του.

“Πού πηγαίνω;” αρχίζει ν’ αναρωτιέται με αγωνία.

“Πού θα καταφύγω;”.

Μα δεν χρειάζεται να καταφύγει πουθενά. Βρίσκεται πια στα χέρια του Θεού, του κριτή και ανταποδότη.

Αφότου ανταποκριθεί στο καλό μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας, με λαχτάρα και ζήλο ρίχνεται στον αγώνα για την απόκτηση των ευαγγελικών αγαθών.

Έτσι η ψυχή μας ετοιμάζεται για την κοινωνία με το Θεό.Έτσι εκδηλώνεται και σήμερα. Φτάνει εμείς να εκτελούμε με τρόπο αντάξιο της όσα σχετίζονται μ’ αυτήν.

Γιατί δεν πραγματοποιούνται όλα από το Άγιο Πνεύμα. Κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Και αυτό το “κάτι” δεν είναι ασήμαντο. Το Άγιο Πνεύμα μας αφυπνίζει και το Ευαγγέλιο μας υποδεικνύει από που ν’ αρχίσουμε.

Αυτά γίνονται από το Θεό. Ύστερα ο Θεός σταματάει και περιμένει τη συναίνεσή μας.

Με τις πρώτες ενέργειες του, σαν να ρωτάει:

“Θέλεις να βγεις από το αδιέξοδο; Κάνε αυτό!”

Είναι η πιο κρίσιμη στιγμή...

Η προαίρεση είναι η πηγή και η αρχή του αγώνα για τη σωτηρία.

Αυτή καθ' εαυτή, βέβαια, είναι αδύναμη. Όταν όμως, ενισχυθεί από τη θεία χάρη, γίνεται παντοδύναμη και ξεπερνάει κάθε εμπόδιο. Εκδηλώνεται ως άσβεστος ζήλος για την ευαρέστηση του Θεού, ως ειλικρινής πόθος για την εκπλήρωση του θείου θελήματος, και συνυπάρχει με την ακράδαντη πίστη στο Χριστό και στην εν Χριστώ σωτηρία.

Με το ζήλο τούτο εκπληρώνεται ο προαιώνιος σκοπός του Θεού, που «μας διάλεξε πριν θεμελιώσει τον κόσμο, να γίνουμε δικοί του διά του Χριστού, άγιοι και άμεμπτοι στην τελική του κρίση» (Εφ. 1:4).

Δικός του, βλέπεις, γίνεται όποιος «καταγίνεται με ζήλο στα καλά έργα».

~ Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου,

«Ο δρόμος της ζωής»

Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία ~ π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

 Μαρτυρία και διδαχή

~ π. Συμεών Κραγιόπουλου †

Αρρώστησες. Εντάξει· αρρώστησες. Ερήμην του Θεού έγινε αυτό; Δεν το ξέρει, δεν το βλέπει ο Θεός; Κι εσύ κάνεις μεν ό,τι κάνεις, αλλά με πνεύμα εντελώς λαθεμένο για έναν χριστιανό. Θα θυμηθείς και τον γιατρό και τα φάρμακα, θα θυμηθείς και τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις, θα πας και στο εξωτερικό... 

Θα πας και στην εκκλησία, θα προσευχηθείς, θα παρακαλέσεις και άλλους να προσευχηθούν, αλλά όλα αυτά μέσα στο πνεύμα ότι μας βρήκε ένα κακό, και να κάνουμε το παν, για να γλιτώσουμε από το κακό. Πού ήταν ο Θεός, όταν ήρθε αυτό το κακό; Πού ήταν; Πώς το άφησε και ήρθε; Χριστιανοί είμαστε! Επιτρέπεται να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε έτσι;

Αν πάλι από λάθος σου έγινε το όποιο κακό, το νιώθεις ότι έκανες λάθος; 

Και λάθος όχι απλώς με την έννοια που το λέμε εμείς, όπως όταν παραπατήσει κανείς, αλλά λάθος ενώπιον του Θεού. Και έτσι αντιμετωπίζεις αυτό το θέμα – το οποίο είναι μια πραγματικότητα· είναι η αρρώστια είτε ελαφριάς είτε βαριάς ή και βαρυτάτης μορφής – με λαθεμένο πνεύμα. Ακόμη και όταν θα τρέξεις, επαναλαμβάνω, στη Λειτουργία, στα σαρανταλείτουργα, στις προσευχές της Εκκλησίας, στις προσευχές των ανθρώπων, όλο αυτό δεν γίνεται μέσα στο πνεύμα του Θεού: Τι λέει ο Θεός; Γιατί το άφησε και έγινε; Τι περιμένει να βγει από αυτό;

Ο Θεός τα ξέρει όλα· δεν του ξεφεύγει τίποτε. Εμείς μένουμε με την εντύπωση ότι κάποιο λάθος έγινε και ξέφυγε η υπόθεση από τα χέρια του Θεού, ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει την αρρώστια, οπότε μένει σ’ εμάς να τρέξουμε, για να επανορθώσουμε τα πράγματα και να ξαναβρούμε την υγεία μας. 

Ο Θεός δηλαδή – εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας τον Θεό· και ως χριστιανοί θα τον λάβουμε υπ’ όψιν μας, αλλά και το κάνουμε, αφού τρέχουμε και παρακαλούμε να μας ελεήσει – θέλει να παιδεύεται έτσι ο άνθρωπος, θέλει να βασανίζεται; Είναι δυνατόν ο Θεός να το θέλει αυτό; Εμείς, που είμαστε σκληροί άνθρωποι, άνθρωποι αμαρτωλοί, όταν δούμε να βασανίζεται κάποιος, ραγίζει η καρδιά μας. Και θεωρούμε ότι είναι απάνθρωπος ένας ο οποίος, ενώ είναι στο χέρι του να βοηθήσει κάποιον που πάσχει, δεν τον βοηθά. Κατά κανόνα λοιπόν, όπως είπαμε, ευαισθητοποιούμαστε, ραγίζει η καρδιά μας και τον βοηθάμε. Ο Θεός;

Ο Θεός είναι ο πατέρας μας, είναι αυτός που μας αγαπάει, και το όλο πνεύμα του Θεού είναι όχι απλώς να κάνουμε τούτο κι εκείνο ή να επιτύχουμε τούτο κι εκείνο, αλλά να έχουμε τη συναίσθηση ότι αυτός είναι Θεός, εμείς είμαστε τα πλάσματά του. Είμαστε αμαρτωλοί, ήρθε όμως και μας καλεί σε μετάνοια, μας είπε και μας λέει την όλη αλήθεια και προσέφερε τον ίδιο τον εαυτό του θυσία, για να μας σώσει από την αμαρτία. Και στο να σωθούμε από την αμαρτία συντελούν και όλα τα βάσανα που περνούμε· τα οποιαδήποτε βάσανα.

Πόσο σημαντικό επίσης είναι να θυμηθεί κανείς το παρελθόν – το πολύ πρόσφατο ή το πολύ μακρινό – και να σκεφθεί: «Σ’ εκείνη την περίπτωση που ενήργησα έτσι, δεν πολυρώτησα τον Θεό, αλλά έκανα τα δικά μου. 

Και μου συνέβη ό,τι μου συνέβη, ακριβώς διότι, καθώς εγώ παρεξέκλινα, επέτρεψε ο Θεός να πάθω τούτο κι εκείνο». 

Να τα δει λοιπόν κανείς σωστά τα πράγματα και στη συνέχεια να μετανοήσει αληθινά, αλλά και από κει και πέρα να ενεργήσει σωστά και να ανταποκριθεί σωστά.

~ π. Συμεών Κραγιοπούλου, Από το βιβλίο: “Θέλεις να αγιάσεις;” Οκτώβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018, σελ. 321 (αποσπάσματα).

Έβαλε τον αιρετικό στην Ωραία Πύλη...

Έβαλε τον αιρετικό στην Ωραία Πύλη ο Κρήτης Ευγένιος, για τον εορτασμό της επανακομιδής της τιμίας κάρας του Αγίου Αποστόλου Τίτου.

Καταλήστεψαν οι παπικοί την Εκκλησία του Χριστού και οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές φροντίζουν οι ληστές να εισέρχονται στα Ιερά με τιμές, ως ευεργέτες! Η τίμια κάρα του Αγίου Αποστόλου Τίτου εκλάπη κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας (1669) [1] και επέστρεψε -αν όντως πρόκειται περί της αληθινής τιμίας κάρας- από την Βενετία στο Ηράκλειο επί Μητροπολίτου Κρήτης κυρού Ευγενίου (Ψαλλιδάκη) μετά από παρέμβαση του μασόνου πατριάρχου Αθηναγόρα το 1966. Ένα χρόνο πριν το 1965, ο μασόνος πατριάρχης είχε προβεί στην άρση των αναθεμάτων με τον «πάπα» Παύλο τον ΣΤ’.

Η «επιστροφή» ή η επίσκεψη των κλεμμένων ιερών λειψάνων είναι ένα ψευτοδίλημμα που χρησιμοποιούν οι σημερινοί οικουμενιστές για να προχωρούν τα σχέδια της ψευδένωσης με τους αιρετικούς, τους οποίους μας τους εμφανίζουν τώρα και ως ευεργέτες μας! Το γεγονός ότι οι αιρετικοί εισέρχονται αμετανόητοι και πατάνε τα ιερά και τα όσιά μας, δείχνει ότι δεν υπάρχει αγάπη αλλά υπάρχουν μόνο νικητές και ηττημένοι.

Ως ανάμνηση της «καλής πράξης» της «επιστροφής» των κλεψιμαίικων, ο παπικός την Κυριακή 17 Μαΐου συμμετείχε ανενόχλητος στην πομπή λιτάνευσης της τιμίας κάρας [2] [3] στους δρόμους του Ηρακλείου, δίπλα στους ιεράρχες της Τοπικής Εκκλησίας.

Νωρίτερα στον Εσπερινό στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αποστόλου Τίτου στο Ηράκλειο, προεξήρχε ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, [4] γνωστός αμνηστευτής της ομοφυλοφιλίας [5], προσκυνητής του τάφου του Καζαντζάκη, [6. α, β] προσκυνητής παπικού ναού, [7] έβαλε τον αιρετικό παπικό στην Ωραία Πύλη, μπροστά σε άλλους ιεράρχες και στο εκκλησίασμα.

Η σημειολογία αυτής της πράξης είναι τεράστια. Προσδίδει στον αιρετικό ιεροσύνη και ισοτιμία με τους Ορθοδόξους.

Ο οικουμενισμός προχωρά ακάθεκτος. Οι λυκοποιμένες μεσουρανούν και το ποίμνιο κοιμάται.

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

[1] Η επανακοµιδή της Τιµίας Κάρας του Αποστόλου Τίτου

[2] Ηράκλειο: Πάνδημη λιτανεία για την 60ή επέτειο από την επιστροφή της Τιμίας Κάρας του Αγίου Τίτου – Δείτε βίντεο και φωτογραφίες

[3] Ηράκλειο: Λαμπρότητα και κατάνυξη στην 60ή επέτειο από την επιστροφή της Τίμιας Κάρας του Αγίου Τίτου – Βίντεο και φωτογραφίες

[4] Με λαμπρότητα το Ηράκλειο τιμά τον Άγιο Τίτο: 60 χρόνια από την ιστορική επιστροφή της Τιμίας Κάρας

[5] Ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος αγαπά την «ιδιαιτερότητα» των σοδομιτών!

[6] α Μυστήριον μέλαν.

β Ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης γονάτισε στον τάφο του αντιχρίστου.

[7] Γονυπετὴς εἰς παπικὸν ναὸν.

Σχόλιο Π.κοινωνίας: ''Προσευχόμενος εις τους Αγίους Πάντας, για την σημερινή κατάσταση και τί πρέπει να γίνει.. Ο Θεός μου είπε να γράψω εις τους Άρχοντας της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ και της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ.'' ~ άγιος π. Φιλόθεος Ζερβάκος

Η ρίζα όλων των ψυχολογικών προβλημάτων

Η ρίζα όλων των ψυχολογικών προβλημάτων.

~ γερ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός

(Απομαγνητοφώνηση Δημήτρης Ρόδης)

Μακριά από την αποθάρρυνση.

Εάν η αποθάρρυνσις δεν πολεμηθεί, τι διαδέχεται, η απογοήτευσης.

Εάν εκεί ο μοναχός (ή ο λαϊκός) αμελήσει, και δεν φροντίζει και μείνει αποθαρεμένος και απογοητευμένος, μετά θα έρθει η απελπισία, η απόγνωσης.

Εάν και αυτή επικρατήσει, τότε αρχίζουν τα ψυχολογικά.

Από εδώ είναι τα ψυχολογικά.

Διότι με την απόγνωση ευθάρη ο πνευματικός κόσμος. Ευθάρη η λογική έννοια της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Και τότε πάμε στους ψυχολόγους να μας δώσουν χάπια για παρηγοριά.

Η αιτία είναι τούτη.

Γιατί αποθαρέσεις;

Δεχόμεθα να μας κάνει τον ''δικηγόρο'' ο διάβολος;

Εφόσον ξέρουμε καλά ότι καμία ημέρα εστίν εν ζωή ημών, ούτε αυτή (μόνο μια) δεν μπορούμε να μείνουμε αλάνθαστοι.

Διότι μετά την πτώση έχουμε πάθει διαστροφή, Πατέρες.

Δεν έχουμε την ικανότητα να σταθούμε ''ακίνητοι''. (απαθής)

Επιδρά πάνω μας το περιβάλλον, το εντός, το εκτός, το πέριξ. 

Και χάριν τούτου, λοιπόν, κατά ανάγκη ας στο πω έτσι, κάνουμε λάθη... 

Τότε έρχεται ο διάβολος να κάνει τον δικηγόρον, ο αναμάρτητος, να μας πει ότι είμαστε εμείς αμαρτωλοί.

Εκεί σας είπα πόσες φορές την Ανδρεία να σηκώνεστε όρθιοι.

Ρε πήδα (άντε) δράκοντα πίσω! Φέρνεις αποθάρρυνση.

Εγώ θα καταφύγω στον Πατέρα μου τώρα και θα εξομολογηθώ!

Ήρθε ο Υιός του Θεού του Ζώντος εδώ, να υιοθετήσει εμένα και να αφανίσει εσένα, και εσύ μου κάνεις τον ''δικηγόρο'';

Έτσι να αποκρίνεστε στην αποθάρρυνση.

Γιατί το θάρρος είναι η κινητήρια δύναμης.

Είναι η ενέργεια. Όπως είναι το ρεύμα, όπως είναι τα καύσιμα.

Γι' αυτό, γιατί να χάσουμε (το θάρρος), την αποθάρρυνση;

Κάναμε λάθος πράγματι.

Αλλά υπάρχει αλάνθαστη ζωη;

Ύστερα γυρίζω στόν Χριστό μας πολλές φορές,

και δικάζομαι μαζί Του εν μέσω απογνώσεως.

Και λεω, Πανάγαθε, τα εκατομμύρια των μετανοησάντων οχι μόνο τούς συγχώρησες, αλλά τούς φόρεσες και το βραβείο (στεφάνι) του αγιασμού, και είναι κύκλο απο τον θρόνο Σου.

Με την παληκαριά τούς έγιναν;

Δεν είναι με την χάρην Σου που έγιναν Κύριε μου; 

Και εγω είμαι ένας απο αυτούς.

Επιμένω! Δεν θα πάψω να χτυπώ την πόρτα! Θα μου ανοίξεις! Εσυ είσαι η Αλήθεια! Είσαι η Ζωη! Είσαι η Ανάστασις!

Έτσι, έτσι θέλω να πολεμάτε! Έτσι να μάχεστε. Έτσι είναι... τα παραδείγματα! Δεν έχουμε παραδείγματα... 

Ο,τι άνθρωποι άσωτοι, που έφθασαν στόν πυθμένα της απωλείας, και γύρισαν πίσω, και οχι μόνο ενίκησαν την αμαρτωλότητα, αλλά μπήκαν εις τον αγιασμόν, και ενώθηκαν με τούς Αγίους, και έγιναν Ενα...

~ γερ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Σχόλιο Π.κοινωνίας: ''Eίναι τέτοια η Δύναμις Του Χριστού που μπορεί, ενώ είσαι σε πτώση, να σε τραβήξει απο τον βούρκο, την λάσπη της αμαρτίας και να σε κάνει Άγιο...'' ~ π. Γαβριήλ Χριστόπουλος, ο και πνευματικός

Αυτό που έχει την πιο μεγάλη σημασία...

Έχει τεράστια σημασία, να υπάρχει κάποιος που να προσεύχεται πραγματικά μέσα στην οικογένεια…

Η προσευχή προσελκύει τη Χάρη του Θεού σε όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι εκείνων των οποίων η καρδιά έχει παγώσει...

~ γερ. Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Τα εμπόδια...

«Ο Ἀδάμ στόν Παράδεισο ἦταν καί ἔπεσε,

ὁ Ἰώβ στήν κοπριά καί σώθηκε.

Οὔτε ὁ Παράδεισος βοήθησε,

οὔτε ἡ κοπριά ἐμπόδισε...».

~ Ἅγιος Ἰωαννης ο Χρυσόστομος

Πηγή: leimwnas.blogspot.com

Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, μᾶς δικαιώνει ὁ Θεός...

«Ἀρκετοὶ ἄνθρωποι εἶναι ἀγνώμονες. Ἂν περιμένουμε ἀνταπόδοση, θὰ στεναχωρηθοῦμε. Ἂν ὅμως δὲν περιμένουμε, τότε θὰ εἴμαστε ἤρεμοι.

«Σὲ κάποιον προσφέρεις ἕνα πέλαγος ἀγάπης. Κι αὐτὸς ἀνταποκρίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: παίρνει ἕνα σταγονόμετρο καὶ σοῦ λέει: "Ἄνοιξε τὰ χέρια σου!... Μιά..., δύο..., τρεῖς...", καὶ σοῦ δίνει δύο - τρεις σταγόνες ἀγάπης!

Τί νὰ κάνουμε; Δεκτὸ κι αὐτό! Ὅταν σᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, νὰ ξέρετε ὅτι ἀποκτᾶτε μετοχὲς στὸν Οὐρανό.

Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, μᾶς δικαιώνει ὁ Θεός. Γενικά, τοὺς ἀνθρώπους νὰ τοὺς δεχόμαστε ὅπως εἶναι καὶ ὄχι ὅπως θὰ θέλαμε ἐμεῖς νὰ εἶναι...».

~ Μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου

Αὐτός μπορεῖ ν' ἀναγνωρίσει τόν Ἀντίχριστο... ~ Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Ὅποιος δέχτηκε μέσα του τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς ἔχει ξεκάθαρη ἀντίληψη γιὰ τὴ δεύτερη ἔλευση τοῦ Θεανθρώπου· αὐτὸς μπορεῖ ν' ἀναγνωρίσει τὸν Ἀντίχριστο καὶ νὰ τὸν ἀποφύγει ἢ νὰ τοῦ ἀντισταθεῖ...

​Ὅποιος, ὅμως, δὲν δέχτηκε μέσα του τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς δὲν θ' ἀναγνωρίσει τὸν Ἀντίχριστο καὶ ὀπωσδήποτε θὰ γίνει, χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθεῖ, ὀπαδός του· αὐτὸς δὲν θὰ καταλάβει τὸ πλησίασμα τοῦ τέλους τοῦ κόσμου καὶ τῆς φοβερῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία θὰ τὸν βρεῖ ἀπροετοίμαστο...

​~ Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

(Διδαχή για τη βασιλεία του Θεού.

Τόμος 8 Ἀσκητικὲς Ὁμιλίες Β΄. σελ. 102).

Ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ένα παιδί αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο,γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.

Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.

Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.

Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».

Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.

Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι...

Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες. Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο, πάσχει, τρελλάθηκε»!

Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.

Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.

Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».

Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του. Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ό Χριστός.

Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός. Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε.

Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα.

Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.

Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. 

Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.

Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. 

Την ειδοποίησε ό Πνευματικός. 

Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.

«Με μάγια με βρήκες , του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της μιλήσει. Την έχασε πάλι.

Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.

Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες.

Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.

Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα.

«Θέλεις σύκα;», τού λέω. «Δεν έχω δόντια», μού λέει.

«Καί εγώ δεν έχω», τού λέω.

«Έσύ πονάς; Με ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», μού λέει.

«Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία».

«Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι».

Τέτοια αυταπάρνηση! Τέτοια πίστη ! Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή!

Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοήθησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.

~ άγιος γέροντας Παΐσιος

''Ὁ Χριστός δέχεται τούς ἁμαρτωλούς''... ~ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος 

Ὁ Χριστός δέχεται τούς μετανοημένους ἁμαρτωλούς

~ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης (†)

Ἀκούσατε σήμερα, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 4,5-42). Ἀλλὰ τί ὠφεληθήκατε; Γι ̓ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἐξηγήσουμε, νὰ τὸ ἐξηγήσουμε πολὺ ἁπλά.

Θ ̓ ἀρχίσουμε μ ̓ ἕνα παράδειγμα. Ποιό παράδειγμα; Ὑπάρχει ἕνα πουλὶ ποὺ εἶνε γνωστὸ κ ̓ ἐδῶ στὴν περιφέρεια καὶ σ ̓ ἄλλα μέρη· εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ ἄσχημα πουλιά, εἶνε τὸ κοράκι. Τὰ φτερά του εἶνε μαῦρα, κατάμαυρα· τὸ κοράκι πετάει στὰ βουνὰ καὶ στὰ φαράγγια καὶ τρώει ψοφίμια· τὸ κοράκι ζῇ – πόσα χρόνια νομίζετε; Διακόσα χρόνια ζῇ τὸ κοράκι! Γι ̓ αὐτὸ σὲ πολλὰ μέρη ὅταν εὔχωνται κάποιον λένε· Κορακοζώητος! Δηλαδή, νὰ ζήσῃ σὰν τὸν κόρακα, διακόσα χρόνια. 

Ἔτσι ὥρισε ὁ Θεός, νὰ ζῇ ὁ κόρακας διακόσα χρόνια. Ἀλλὰ τί τὸ ὄφελος; Κόρακας εἶνε. Ἐνῷ ἕνα ἄλλο πουλάκι ὄμορφο, τὸ ἀηδόνι, ζῇ λίγα χρόνια, ἀλλὰ κελαηδάει ὄμορφα καὶ μᾶς εὐχαριστεῖ. Λοιπόν, ἀντὶ νὰ εἴμαστε κοράκια νὰ ζοῦμε χρόνια πολλά, ἄχρηστα χρόνια, προτιμότερο νὰ ζοῦμε λιγώτερα χρόνια, νὰ εἴμαστε σὰν τὰ ἀηδονάκια ποὺ κελαηδᾶνε μέσα στὸ δάσος.

–Ἀλλὰ γιατί, θὰ μοῦ πῇς, ἀρχίζεις μὲ κοράκια; Τὸ εὐαγγέλιο δὲν λέει γιὰ κοράκια...

Καὶ ὅμως μέσ ̓ στὸ εὐαγγέλιο εἶνε σήμερα ἕνα κοράκι. Βλέπουμε μέσα στὸ εὐαγγέλιο ἕνα κοράκι ποὺ ἔγινε περιστέρι. Ἐὰν σᾶς πῶ, ὅτι ἕνα κοράκι ἔγινε περιστέρι, ποιός τὸ πιστεύει; κανείς. Καὶ ὅμως αὐτὸ λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο, ὅτι ἕνα κοράκι ἔγινε περιστέρι. Ποιό εἶνε τὸ κοράκι; Μιὰ γυναίκα. Ποιά; καμμία ἁγία; Ὄχι, ἁμαρτωλή, πολὺ ἁμαρτωλή. Πῶς τὴ λέγανε; Σαμαρείτισσα. Πῆρε τὸ ὄνομα ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ κατάγεται. Τί ἦταν αὐτή; Παντρεμένη. Πῆρε ἕνα ἄντρα, ἔκανε παιδιά...

Ἔδιωξε τὸν πρῶτο ἄντρα. Πῆρε δεύτερο, τὸν ἔδιωξε κι αὐτόν. Πῆρε τρίτον ἄντρα, τὸν ἔδιωξε κι αὐτόν. Πῆρε τέταρτον ἄντρα, τὸν ἔδιωξε κι αὐτόν. Πῆρε πέμπτο ἄντρα, τὸν ἔδιωξε κι αὐτόν. Ἔζησε μὲ ἕξι ἄντρες. Ἦταν λοιπὸν μιὰ γυναίκα πολὺ διεφθαρμένη. Τὴν ἤξεραν ὅλοι. Ντρεπόταν καὶ ἡ ἴδια. Γι ̓ αὐτὸ δὲν πήγαινε τὸ πρωὶ στὴ βρύσι, ποὺ πήγαιναν οἱ γυναῖκες νὰ πάρουν νερό, ἀλλὰ πήγαινε τὸ μεσημέρι ποὺ δὲν πάει καμμιά νοικοκυρὰ στὴ βρύσι, τότε, τὸ μεσημέρι ποὺ ἔκαιγε ὁ ἥλιος τὸν κόσμο, τότε ἔπαιρνε τὴ στάμνα της καὶ ντροπαλὴ – ντροπαλὴ πήγαινε στὸ πηγάδι νὰ βγάλῃ νερό. Αὐτὴ ἦταν ἡ γυναίκα – κοράκι.

Καὶ ξαφνικὰ γίνεται περιστέρι. Πῶς; Νά· ἕνα μεσημέρι, Ἰούνιο μῆνα, ποὺ ἔκαιγε ὁ ἥλιος τὶς πέτρες, πῆρε κι αὐτὴ ντροπαλὴ τὴ στάμνα, βγῆκε ἀπ ̓ τὸ χωριὸ καὶ πῆγε στὸ πηγάδι νὰ βγάλῃ νερὸ μὲ τὸν κουβᾶ της. Ἐκείνη τὴν ὥρα νά ἕνας ἄνθρωπος κουρασμένος, ἱδρωμένος, καθόταν ἐκεῖ στὸ πηγάδι. Ξένος ἦταν, ἄγνωστος. Ποιός ἦταν; Ὁ Χριστός. Δὲν τὸ κατάλαβε αὐτὸ ἡ Σαμαρείτισσα. Καὶ ὁ Χριστὸς τῆς λέει· –Δός μου νὰ πιῶ, διψῶ. Ἐκείνη, ἀπὸ τὴν προφορὰ κι ἀπὸ τὰ ῥοῦχα του, κατάλαβε ὅτι δὲν εἶνε ἀπ ̓ τὸ χωριό· ἀπὸ μακριά, ἀπὸ ξένη χώρα εἶνε, ἀπὸ τὴν Ἰουδαία, ποὺ αὐτοὶ μισοῦσαν· πάρα πολὺ μισοῦσαν οἱ Σαμαρεῖτες τοὺς Ἰουδαίους. Παραξενεύτηκε λοιπόν.

–Πῶς ἐσύ, λέει, ἀπὸ μέρος ποὺ δὲν ἔχουμε σχέσι, ζητᾷς ἀπὸ μένα νὰ σοῦ δώσω νὰ πιῇς;

Καὶ τότε ὁ Χριστὸς τί τῆς λέει·

–Ἐάν ἤξερες ποιός εἶμαι, ἐσύ θά ζητοῦσες ἀπό μένα καί θά σοῦ ἔδινα τό ἀθάνατο νερό.

–Ἀθάνατο νερό; ὑπάρχει λοιπὸν ἀθάνατο νερό; νὰ πίνῃ κανεὶς καὶ νὰ μὴ διψᾷ ποτέ καὶ νὰ μὴν πεθαίνῃ ποτέ; Δός μου το, λέει αὐτή.

Καὶ ὁ Χριστὸς τῆς ἀπαντᾷ·

–Θὰ σοῦ δώσω τὸ ἀθάνατο νερό, ἀλλὰ πήγαινε νὰ φωνάξῃς πρῶτα τὸν ἄντρα σου.

–Δὲν ἔχω ἄντρα, ἀπαντᾷ αὐτή...

–Ναί, λέει ὁ Χριστός, σωστὰ τὸ εἶπες· πέντε ἄντρες εἶχες κι ὁ ἕκτος αὐτὸς ποὺ τώρα συζῇς δὲν εἶνε νόμιμος σύζυγός σου.

Ἤξερε τὰ πάντα γι ̓ αὐτὴν ὁ Χριστός. Καὶ μόλις ἄκουσε τὰ λόγια του, σκέφτηκε· Αὐτὸς εἶνε ἀπὸ μακριά· πῶς ξέρει τὴ ζωή μου; σίγουρα εἶνε προφήτης. Ἄρχισε λοιπὸν μιὰ συζήτησι μὲ τὸ Χριστὸ πάνω σὲ μεγάλα θέματα τῆς θρησκείας· κ ̓ ἐκεῖ ποὺ κουβέντιαζαν εἶπε αὐτή·

–Αὐτὰ τὰ δύσκολα ζητήματα δὲν μποροῦμε νὰ τὰ λύσουμε ἐμεῖς. Περιμένουμε νὰ μᾶς τὰ λύσῃ ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός, ὅταν θὰ ἔρθῃ.

–Ἐγώ εἶμαι πού σοῦ μιλῶ, λέει ὁ Χριστός.

Πάνω στὴν ὥρα ἦρθαν οἱ μαθηταί του...

Αὐτὴ λοιπὸν ἔκπληκτη ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψι ἀφήνει ἐκεῖ τὴ στάμνα της καὶ τρέχει στὸ χωριό.

–Τρέξτε, φωνάζει, χωριανοί· ἐλᾶτε στὸ πηγάδι, νὰ δῆτε κάποιον ποὺ μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔχω κάνει· μήπως αὐτὸς εἶνε ὁ Χριστός;

Καὶ τότε ὅλοι ἄφησαν τὶς δουλειές. Πῆγαν στὸ πηγάδι. Κι ὅταν εἶδαν τὸ Χριστὸ καὶ ἄκουσαν τὰ λόγια του, πολλοὶ Σαμαρεῖτες πίστεψαν σ ̓ αὐτόν. Τοῦ ζήτησαν μάλιστα νὰ μείνῃ σ ̓ αὐτούς. Καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δύο μέρες. Καὶ τότε ἀπὸ τὰ λόγια του πίστεψαν πολὺ περισσότεροι. Καὶ ἔλεγαν στὴ γυναῖκα· Τώρα πιὰ δὲν πιστεύουμε γιατὶ τὸ εἶπες ἐσύ· οἱ ἴδιοι ἀκούσαμε καὶ ἔχουμε πεισθῆ ὅτι αὐτὸς ἀληθινὰ εἶνε ὁ σωτήρας τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός.

Ἡ γυναίκα αὐτὴ τί ἀπέγινε; ἔμεινε ἐκεῖ ποὺ ἔζησε μὲ τοὺς πολλοὺς ἄντρες; Ὄχι πιά. Τὸ κοράκι ἔγινε περιστέρι. Ἔφυγε, ἄλλαξε τελείως. Μετὰ τὴ θυσία καὶ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ βαπτίστηκε, ἄλλαξε καὶ ὄνομα· δὲν λέγεται πλέον Σαμαρείτισσα, ἀλλὰ λέγεται Φωτεινή, ἁγία Φωτεινή. 

Καὶ τί ἔκανε; Πῆρε ἕνα ῥαβδὶ καὶ ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, ἀπὸ λαγκάδι σὲ λαγκάδι, ἀπὸ βουνὸ σὲ βουνό, κι ἀπὸ ποτάμι σὲ ποτάμι, διέτρεξε πολιτεῖες καὶ χωριά, κήρυξε τὸ Χριστὸ καὶ πίστεψε κόσμος, γυναῖκες – ἄντρες ἁμαρτωλοί, μικροὶ – μεγάλοι. Ἔκανε μεγάλο καλό. Στὸ τέλος μάλιστα τὴ συνέλαβαν καὶ μαρτύρησε. Καὶ ποῦ; Μόνο ἂν ζῇ κάποιος ἡλικιωμένος ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πῆγαν στρατιῶτες στὴ Μικρὰ Ἀσία, αὐτοὶ ξέρουν ποιά ἦταν τότε ἡ πιὸ μεγάλη πόλις· εἶνε ἡ Σμύρνη. Ἔ, ἐκεῖ λοιπὸν μαρτύρησε· στὴ Σμύρνη, ποὺ εἶχε καμμιὰ εἰκοσαριὰ ὄμορφες ἐκκλησιές. Ἡ πιὸ ὄμορφη ἦταν ἡ Ἁγία Φωτεινή, ποὺ τέτοια ἅγια μέρα ὅλη ἡ Σμύρνη ἑώρταζε τὴ μνήμη τῆς ἁγίας Φωτεινῆς.

Τί μᾶς διδάσκει, ἀδελφοί μου, τό εὐαγγέλιο σήμερα; Μᾶς δείχνει, ὅτι ὁ Χριστός δέχεται τούς ἁμαρτωλούς. 

Ποιούς ἁμαρτωλούς; Ὑπάρχουν δυὸ κατηγορίες ἁμαρτωλῶν· νούμερο ἕνα, νούμερο δύο. Σὲ ποιά ὑπαγόμαστε ἐμεῖς; Ὅλοι ἁμαρτωλοὶ εἴμαστε. Ἀλλὰ ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ ἁμαρτάνουν καὶ γελᾶνε, κοροϊδεύουν, γλεντᾶνε, βλαστημᾶνε, βγάζουν ἀφρὸ ἀπὸ τὸ στόμα, ἀκοῦνε τὴν καμπάνα νὰ χτυπάῃ καὶ βρίζουν, δὲν σκέπτονται κανένα καλό, ἐξομολόγησι ἢ λόγο Θεοῦ – ὄχι ἐμεῖς νὰ μιλᾶμε, ἑκατὸ κηρύγματα ν ̓ ἀκούσουν, δὲν ἀλλάζουν· ὀργίζονται, θυμώνουν, εἶνε ἕτοιμοι νὰ πιάσουν πέτρες νὰ ῥίξουν καὶ καρφιὰ νὰ καρφώσουν, νὰ σταυρώσουν αὐτὸν ποὺ κηρύττει. Αὐτοὶ εἶνε οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί. Εὔχομαι, κανείς ἀπὸ σᾶς νὰ μὴν εἶνε τέτοιος...

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι ἁμαρτωλοί, ποὺ πέφτουν μὲν στὴν ἁμαρτία, κάνουν τὸ κακό, ἀλλὰ μετὰ μετανοοῦν, συναισθάνονται τὸ κακό, κλαῖνε, τρέχουν στὸν πνευματικό, ἀνοίγουν τὴν καρδιά τους, ἐξομολογοῦνται τ ̓ ἁμαρτήματά τους, παίρνουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ συγχώρησι, γίνονται πάλι πραγματικοὶ Χριστιανοί. Αὐτοὶ εἶνε οἱ μετανοημένοι ἁμαρτωλοί, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῆς ἁγίας Φωτεινῆς.

Ἁμαρτωλὴ ἦταν ἐκείνη, πολὺ ἁμαρτωλή. Ἕνα κήρυγμα ἄκουσε, μιὰ φορὰ εἶδε τὸ Χριστό, καὶ μετανόησε, ἄλλαξε. Τὸ παράδειγμα τῆς Σαμαρείτιδος ἁγίας Φωτεινῆς, αὐτὸ τὸ ἅγιο παράδειγμα νὰ μιμηθοῦμε κ ̓ ἐμεῖς. Ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, καὶ παπᾶδες καὶ δεσποτάδες, καὶ πλούσιοι καὶ φτωχοί, καὶ μεγάλοι καὶ μικροί, καὶ ἀξιωματοῦχοι καὶ ἰδιῶτες, ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ βυζανιάρικα μέχρι τὸν ἀσπρομάλλη γέροντα, ὅλοι εἴμαστε μέσα στὴν ἁμαρτία.

Ἂς μετανοήσουμε. Πότε νὰ μετανοήσουμε; Τώρα, σήμερα, ὄχι αὔριο. Τώρα ποὺ εἴμαστε ἀκόμα ζωντανοί· δὲν ξέρω ἂν θὰ εἴμαστε αὔριο, δὲν ξέρω ἂν θὰ ζήσουμε. Τώρα ποὺ ἔχουμε τὰ χέρια νὰ κάνουμε τὸν τίμιο σταυρό, τώρα πού ̓χουμε τὰ πόδια νὰ τρέχουμε στὴν ἐκκλησία, τώρα ποὺ ἔχουμε τὰ μάτια νὰ κλάψουμε. Κλάψαμε γιὰ πολλὰ πράγματα στὸν κόσμο· τὴ μάνα μας, τὸν πατέρα μας, τ ̓ ἀδέρφια μας, τοὺς συγγενεῖς μας· δὲν κλάψαμε τὴν ἁμαρτία ὅπως ἔκλαψε ἡ ἁγία Φωτεινή.

Ἔχουμε χρόνο νὰ κλάψουμε, γλῶσσα νὰ μιλήσουμε στὸν πνευματικό, νὰ ποῦμε τ ̓ ἁμαρτήματά μας ὅπως τὰ εἶπε τὰ δικά της ἡ ἁγία Φωτεινὴ στὸ Χριστό. Ἔχουμε καρδιά; Ὦ καρδιά, καρδιὰ ἁμαρτωλή! Ν ̓ ἀγαπήσουμε τὸ Χριστὸ παραπάνω ἀπὸ τὸ παιδί μας, ἀπὸ τὸν πατέρα μας, ἀπὸ τὴ μάνα μας, παραπάνω ἀπ ̓ ὅλα· νὰ δώσουμε τὴν καρδιά μας στὸ Χριστό. Τότε θὰ μοιάσουμε κ ̓ ἐμεῖς μὲ τὴ Σαμαρείτισσα, τὴν ἁγία Φωτεινὴ ποὺ ἑορτάζει σήμερα, καὶ τότε ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς τοῦ ἁγίου θὰ εἶνε μεθ ̓ ἡμῶν· ἀμήν, ἀγαπητοί μου.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παρασκευῆς Λαιμοῦ - Πρεσπῶν τὴν 1-6-1975, μὲ νέο τώρα τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 17-4-2026. aktines.blogspot.com

Κοιμήθηκε ένας ἀγαπημένος αδερφός, αγωνιστής της αλήθειας του Χριστού...

Κοιμήθηκε ὁ ἀγαπητὸς συνάδερφος ἱστολόγος Κώστας, τοῦ Ὀρθόξου ἱστολογίου «Σημεία καιρῶν».

Τὴν ἀνάρτηση τὴν ἀναδημοσιεύουμε ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «Ρωμιοὶ τῆς Πόλης» τοῦ φίλου καὶ συνάδερφου ἱστολόγου Γιώργου Θαλάσση. Εὐχαριστοῦμε πολὺ τὸν ἀγαπητό μας φίλο Θᾶνο ποὺ μᾶς ἐνημέρωσε. Εὐχόμαστε καλὸ Παράδεισο νὰ ἔχῃ! (Σχόλιο Πᾶνος, ιστολόγιο ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θα μας λείψεις αφάνταστα αδερφέ. Καλό Παράδεισο και καλή αντάμωση στην αγκαλιά του Κυρίου

Ο καθένας μας στην πορεία της ζωής του γνωρίζει ανθρώπους που καθορίζουν την πορεία του. Συνοδοιπόρους που μοιράζονται τις όμορφες και τις δύσκολες στιγμές του βίου.

Ένας καλός, αδελφικός φίλος είναι πολύτιμος και είναι κάτι περισσότερο από φίλο. Είναι αδελφός. Είναι στήριγμα και κουράγιο.

Ένας τέτοιος φίλος ήταν για μένα ο Κώστας, που πολλοί γνώρισαν ως Κώστα Γρηγοριάτη, που χθες έφυγε ειρηνικά στα 49 του.

Πολλοί γνώρισαν την πνευματική ζωή, δυνάμωσαν την πίστη τους, πήραν κουράγιο και ελπίδα από την ελληνορθόδοξη ιστοσελίδα του Κώστα, Σημεία Καιρών – simeiakairwn.gr , που αποτελούσε την κορυφαία και πιο αξιόπιστη ορθόδοξη ιστοσελίδα στην Πατρίδα μας.

Ο Κώστας ήταν και είναι ο κολλητός μου φίλος. Ο αδελφός μου. Μαζί ονειρευόμασταν τις καλύτερες μέρες για την Πατρίδα, το Ορθόδοξο – Βυζαντινό αύριο και την Πόλη των Ονείρων μας.

είναι ξεχωριστός άνθρωπος. Η τιμή μου που τον είχα φίλο. Ο Θεός τον πήρε μαζί του στην Ουράνια Κωνσταντινούπολη. Στο αληθινό Βασίλειο που ονειρευόμαστε.

Θα μου λείψεις αδερφέ. Για όσο ζήσω έχω στις προσευχές και στην καρδιά μου.

Καλή αντάμωση στην αγκαλιά του Κυρίου. ~ Γ. Θ.

Ιστολόγιον romioitispolis.gr

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχόλιο Π.κοινωνίας: Κεραυνός εν αιθρία ο αποχωρισμός. Ως Κώστας Γρηγοριάτης είμασταν φίλοι στο διαδίκτυο, αλλά η μεγάλη μας φιλία, ήταν μια σιωπηλή κοινωνία, στήν γλώσσα του Μέλλοντος αιώνος, σιωπηλά χωρίς να γνωρίζω ποιός είναι ακριβώς ο ιστολόγος simeiakairwn.gr, υπήρχε μεταξύ μας πολύ αγάπη, συχνότατο μοίρασμα των κοινών μας προβληματισμών, πολύ σεβασμός και εκτίμηση, αδελφά ιστολόγια με έναν κοινό παρανομαστή στήν καρδιά... Την αγάπη για την Αλήθεια του Χριστού, την αγάπη για τον Θεό και τον άνθρωπο... Καλό Παράδεισο αδελφέ μου Κωστή, το Ορθόδοξο διαδίκτυο θα είναι απο σήμερα φτωχότερο... καλήν Αντάμωσην. ~ Δημήτρης Ρόδης