''Τούς ὀλιγοπίστους παραμύθησαι...'' -- Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου

''Τούς ὀλιγοπίστους παραμύθησαι...'' ~ Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου

Η φράση αυτή αποτελεί μέρος της ευχής της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου, η οποία τελείται 10 φορές τον χρόνο (κυρίως τις Κυριακές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την 1η Ιανουαρίου, και την Μ. Πέμπτη / Μ. Σάββατο).

Συγκεκριμένα, στην ευχή της προσκομιδής και περί των πιστών, ο ιερέας δέεται:

«Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, καὶ τῶν δι' εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων, καὶ ἐλέησον αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς, κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου· τὰ ταμεῖα αὐτῶν ἔμπλησον παντὸς ἀγαθοῦ· τὰς συζυγίας αὐτῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον· τὰ νήπια ἔκθρεψον· τὴν νεότητα παιδαγώγησον· τὸ γῆρας κατακράτησον· τοὺς ὀλιγοπίστους παραμύθησαι· τοὺς σκεδαζομένους ἐπισυνάγαγε· τοὺς ἀπαχθέντας ἐπίστρεψον καὶ τῇ ἁγίᾳ σου καθολικῇ καὶ ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ σύναψον...».

Ας εξετάσουμε την φράση "τοὺς ὀλιγοπίστους παραμύθησαι":

Ὀλιγοπίστους: Αυτούς που έχουν ασθενική, αδύναμη πίστη, που αμφιβάλλουν ή δειλιάζουν... αυτούς που δεν έχουν ακόμη ορθή πίστη, και απογοητεύονται απο τις κοσμικές αποτυχίες, ακόμη και όταν αυτές οδηγούν στόν Χριστό, και περιέχουν ωφέλεια για την ψυχή, και σωτηρία...

Παραμύθησαι: Δώσε μια παρηγοριά, μια ελπίδα, μια αχτίδα φωτός και αισιοδοξίας, να δυναμώσουν ώστε να αντέξουν τις δυσκολίες της πνευματικής ζωής, αλλά και τις δυστυχίες που προκύπτουν απο την αμαρτίες μας και την αποστασία των λαών της γής απο τον Θεό...

Δώστε μια καλή παραμυθίαν στόν λαό... Όποιος έχει αποκτήσει μια πιο ''προχωρημένη κατάσταση'' στήν πνευματική ζωη, γνωρίζει πολύ καλά περί τίνος ομιλώ, και ενθυμείται ακόμη και προσωπικές περιπτώσεις καλής ''Παραμυθίας'' απο τον πνευματικό του πατέρα.

Μιάν αλήθεια που δεν μπορούσε να ακούσει, και αντί αυτού, μιάν παραμυθία, μια παρηγοριά, γύρω απο ενα θέμα, ώστε να αντέξει, και χάριτι Θεού, να προχωρήσει στήν πνευματική του πορεία, χωρίς να εγκαταλείψει απο ολιγοπιστία, και να φθάσει έτσι σε μια άλλη κατανόηση των πραγμάτων, πνευματικό το τρόπο...

Οσα λιγοστά, απο προσωπικής πείρας γνωρίζω, ως συνεργάτης των Πνευματικών, και διακονητής στο Ιερό, σε Ναούς της Ι.Μ.Πατρών, με κάνουν να είμαι πολύ σκεπτικός απέναντι σε κάθε ιδέα ''κοσμικής αναλαμπής'' που περιμένουν πολλοί αδελφοί...

Κατανοώ την ανάγκη του κόσμου για μία κοσμική νίκη.

Άλλωστε γι' αυτό ακριβώς πρόδωσε ο Ιούδας Τον Χριστό... δεν ήταν ο κοσμικός ''Μεσσίας'' που επιθυμούσε για να ελευθερώσει το Ισραήλ απο τούς Ρωμαίους και να κάνει ''δυνατό'' το Ισραήλ...

Και φτάνουμε στο: Θα πάρουμε την Πόλη!

Σε πολλούς που τον ρωτούσαν, πότε θα πάρουμε την Πόλη...

Ο Άγιος Παΐσιος απαντούσε και το εξής: 

Εσύ πήρες τον Χριστό μέσα σου; άσε πότε θα πάρουμε την Πόλη...

Μήπως ανεξομολόγητοι και ακοινώνητοι το σύνολο των Ελλήνων, ονειρευόμαστε... την Πόλη;

Δεν είμαι απέναντι σε όσους Αγίους έκαναν τέτοιου είδους προβλέψεις, απεναντίας είμαι δίπλα τούς... Αν και το σύνολο της Κοινής των Θεούμενων Πατέρων Δόξας δεν μίλησε ποτέ για τέτοιες ''νίκες'' της Ορθοδοξίας. 

Μήπως όμως ειπώθηκαν ως προτροπή σε μετάνοια και παραμυθία σε αδύναμες ψυχές;

Να την πάρουμε την Πόλη, μην σας χαλάσω τώρα το χατίρι, αρκεί να θυμόμαστε και τούτο:

Την ωρα της εξόδου της ψυχής απο το σώμα, αυτό που θα έχει σημασία για την σωτηρία μας είναι η μετάνοια, η κατάσταση της ψυχής μας, αν είμαστε μέτοχοι της θείας Χάριτος Του Χριστού, και οχι πιά Πόλη είχαμε στήν κατοχή μας...

''Να την πάρουμε την Πόλη'', εφόσον έχουμε πάρει μέσα μας Τον Χριστό. Άλλη νίκη δεν υπάρχει.

- Κύριος να χαρίζει φώτιση και σοφία ολούθε. Εύχεστε.

''Τούς ὀλιγοπίστους παραμύθησαι...'' - Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου

(Μικρές σκέψεις επάνω στόν λόγο αυτό, που τόσο έντονα αποτυπώθηκε σήμερα στήν σκέψη μου κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας του Μ. Βασιλείου, 15/3/26. Της Σταυροπροσκυνήσεως.)

«Εσύ ξέρεις, εσύ μπορείς, εσύ φρόντισε...»

«Μην αγχώνεσαι για το αύριο, μην τσακώνεσαι με τις σκέψεις σου, μην ψάχνεις λύσεις με το μυαλό σου μόνο. Ρίξε το βάρος σου στον Χριστό και πες του με απλότητα:

«Εσύ ξέρεις, εσύ μπορείς, εσύ φρόντισε».

Και από εκείνη τη στιγμή, νιώθεις πως όλα γίνονται ελαφρά. Δεν είναι δικά σου πια. Είναι του Θεού».

~ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

____________________

«Εἶναι προτιμότερο να ζεῖς μέ τρεῖς πού ἔχουν φόβο Θεοῦ...»

«Εἶναι προτιμότερο να ζεῖς μέ τρεῖς πού ἔχουν φόβο Θεοῦ παρά μέ μύριους πού δέν φοβοῦνται τόν Θεό. Στίς ἔσχατες μέρες, στούς ἑκατό τό πολύ κοινοβιάτες μοναχούς, λίγοι θα σωθοῦν· καί στούς Κελλιῶτες ὅπως λογαριάζω θά εἶναι πολύ λιγότεροι. Ὅλων ἡ ἀγάπη θα στραφεῖ στά τραπεζώματα καί στήν γαστριμαργία. Πολλοί εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί. Ὅλοι ἀγαποῦν νά ἄρχουν καί νά 'χουν χρήματα...».

~ Τό Μέγα Γεροντικόν, Τόμος Τρίτος ​Κεφάλαιο Ι'

σελ. 257 Ἔκδοση Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου»

 Πανόραμα Θεσσαλονίκης

Τα τρία εἴδη ἀθεΐας κατά τόν Ἁγίο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ

Ἁγίος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ~ Τα τρία εἴδη ἀθεΐας
πρός «Τόν εὐλαβέστατον μοναχόν κύρ Διονύσιον»

Κατά τόν Ἁγίο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας· στὸ πρῶτο ἀνήκουν οἱ κατ᾽ ἐξοχὴν ἄθεοι, ὅσοι, δηλαδή, δὲν πιστεύουν στὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, στὸ δεύτερο ἀνήκουν οἱ αἱρετικοὶ ποὺ διαστρέφουν τὰ τοῦ Θεοῦ ...καὶ στὸ τρίτο ὅσοι κινούμενοι ὑπό «ἀνευλαβοῦς εὐλαβείας»...

..Σιωποῦν καί δέν ὁμιλοῦν γιά τήν διαστροφή τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας.

«Τρίτον δὲ ἐστιν εἶδος, οὐ πόρρῳ τῆς ἀνωτέρω πονηρᾶς ξυνωρίδος, τὸ παραιτεῖσθαί τι λέγειν τῶν δεδογμένων περὶ Θεοῦ».

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (1296-1359), ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, σὲ ἐπιστολὴ τοῦ πρὸς «Τὸν εὐλαβέστατον μοναχὸν κὺρ Διονύσιον»(Ε.Π.Ε.4,404) γράφει ὅτι τρία εἶναι τὰ εἴδη τῆς ἀθεΐας. 

Α) Ἢ πολυειδὴς πλάνη τῶν ἑλληνιζόντων φιλοσόφων. 

Αὐτοὶ δέχονται ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεὸς παρὰ μόνο οἱ κατ’ αἴσθηση ἡδονές (Ἐπίκουρος) ἢ ὑπάρχουν κάποια στοιχεῖα ὕλης (Ἐμπεδοκλῆς, Ἠράκλειτος, Ἀναξιμένης, Δημόκριτος) ἢ ὅτι ὑπάρχει πλήρης ἀκαταληψία τῶν ὄντων ἀπὸ ὅλους' σὲ ὅλα ἐπικρατεῖ ἡ δόκηση (Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος) ἢ φαντάσθηκαν τὸν Θεό, ἀλλὰ πολὺ ἀμυδρά (Σωκράτης, Πλάτων). 

Ὁ αἱρετικὸς Βαρλαὰμ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπισε ἐπιτυχῶς ὁ Παλαμᾶς ἀνήκει στὴ πρώτη αὐτὴ κατηγορία τῶν ἀθέων διότι ἰσχυριζόταν ὅτι ἡ ἄκτιστη οὐσία τοῦ Θεοῦ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια. Αὐτὸς ὅμως ποὺ ταυτίζει οὐσία καὶ ἐνέργεια, κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστίνο τὸ φιλόσοφο καὶ μάρτυρα καὶ ἄλλους πατέρες, ἀναιρεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Διότι αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχει καμμία ἐνέργεια, οὔτε ὑπάρχει, οὔτε εἶναι κάτι. 

Β) Ἢ πολυσχιδὴς καὶ πολύμορφος πλάνη τῶν αἱρετικῶν. 

Ἄλλοι θεωροῦν τὸν πατέρα ἄτεκνο (Ἰουδαῖοι), ἄλλοι τὸν θεωροῦν υἱό- πάτορα (Σαβέλλιος ποὺ δίδασκε ὅτι Πατήρ, Υἱὸς καὶ Πνεῦμα εἶναι μία ὑπόσταση καὶ ἁπλῶς φέρει διαφορετικὰ ὀνόματα ἢ φορεῖ διαφορετικὲς μάσκες κατὰ καιρούς), ἄλλοι τὸν θεωροῦν ἄκτιστο πατέρα κτιστοῦ υἱοῦ καὶ πνεύματος(Ἄρειος, Εὐνόμιος, Μακεδόνιος) καὶ ἄλλοι ἄλλα.

Ὅλοι αὐτοὶ δὲν διαφέρουν σὲ τίποτα ἀπὸ τοὺς ἀθέους. Λυμαίνονται τὴν τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν θεία φύση τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος. Αὐτοὺς ζήλεψαν ὁ Βαρλαὰμ καὶ ὁ Ἀκίνδυνος οἱ ὁποῖοι ἀφ’ ἑνὸς ταύτιζαν ἄκτιστη οὐσία καὶ ἄκτιστη ἐνέργεια ὅπως προαναφέραμε, ἀφ’ ἑτέρου στὶς σχέσεις τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο δεχόταν κτιστὴ ἐνέργεια. Ἔτσι ἔκαναν τὸ Θεὸ κτίσμα ἀφοῦ δεχόταν κτιστὴ ἐνέργεια' διότι ἀπὸ τὴν ἐνέργεια φαίνεται ἡ φύση λένε οἱ πατέρες. 

Γ) Τὸ ν’ ἀποφεύγει κανεὶς ν’ ἀναφέρει ὅλα τὰ δόγματα περὶ Θεοῦ. 

Αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς ἀθεΐας δὲν ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν προηγούμενη πονηρὴ δυάδα. Κι ὅμως τὸ μετέρχονται θεολόγοι καὶ κληρικοὶ καὶ δὲν ἀναφέρονται σ’ αὐτὰ ποὺ εἶναι δύσληπτα στὸ μυαλὸ τῶν πολλῶν. 

Δὲν ἐξηγοῦν τὶς θεολογίες τῶν ἁγίων πατέρων σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν τὶς ξέρουν, προφασιζόμενοι ὅτι δὲν εἶναι εὔληπτες οὔτε ἐφικτὲς γιὰ τὸν πολὺ κόσμο...

Κι ὅμως ἂν ἀποσιωπήσεις ἀκόμη καί μία δογματική διδασκαλία καταστρέφεται ὁ δογματικός φράκτης τῆς Ἐκκλησίας μας καί εἰσβάλλει ἔτσι τό δηλητήριο τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας.

Οἱ αἱρετικοί φοβοῦνται καί δυσαρεστοῦνται ἀπό τήν ἀνάπτυξη τῆς συνολικῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι ἔτσι πέφτει τό προσωπεῖο τῆς ἀρετῆς καί τῆς εὐσεβείας πού αὐτοί φέρουν...

 
Συνοψίζοντας: Πρῶτο εἶδος ἀθεΐας ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός. - Δεύτερο, ὅτι ὑπάρχει ἀλλά ὄχι ἀπλανώς.  -  Τρίτο ἡ ἐλλειπῇς παρουσίαση τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, και η σιωπή ὅταν τὸ κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστις.

Τα τρία εἴδη ἀθεΐας κατά τόν Ἁγίο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ

________________________________

Πηγή: pmeletios.com

Φώτισόν μου το σκότος, φώτισόν μου το σκότος Κύριε! ~ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Κυριακὴ Β' τῶν Νηστειῶν.

Πηγαίνων εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔμεινεν εἰς τὴν Λαύραν τοῦ Βατοπαιδίου υποταχθείς εἰς τὸν θεῖον Νικόδημον (ὅστις ἦτο θαυμάσιος ἡσυχαστής καί ἔλαμπε κατά τε πρᾶξιν καὶ θεωρίαν), ἐκεῖ δὲ ἔλαβε καὶ τὸ Ἀγγελικὸν σχῆμα. Ἀφοῦ δὲ ἔγινε Μοναχὸς ὁ Ἅγιος πόσον ἠγωνίσθη καὶ πόσον ἐπροχώρησεν εἰς τὴν πρᾶξιν ὁμοῦ καὶ τὴν θεωρίαν, ἀκούσατε.

Διήνυε τὸ δεύτερον ἔτος ἀγωνιζόμενος κατὰ Θεὸν μὲ νηστείας καί ἀγρυπνίας, μὲ συγκέντρωσιν τῶν λογισμῶν καί ἀκατάπαυστον προσευχήν, προβάλλων πάντοτε τήν Θεοτόκον ὁδηγὸν ὁμοῦ καί προστάτιδα και μεσίτριαν, καί ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν καί ὥραν θέτων μὲ προσευχὰς ἔμπροσθεν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς του τὴν βοήθειάν της.

Ἐν μιᾷ λοιπὸν τῶν ἡμερῶν, ἐκεῖ ὅπου ἡσύχαζε κατά μόνας καί εἶχεν ὅλους τοὺς λογισμούς του συγκεντρωμένους εἰς τόν ἑαυτόν του καί εἰς τόν Θεόν, ἐφάνη ἔξαφνα έμπροσθέν του εἷς σεμνοπρεπής καί σεβάσμιος (ἦτο ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος) καί κοιτάζων μὲ ἱλαρὸν ὄμμα τόν Γρηγόριον τοῦ εἶπεν·

«Ἦλθον, τέκνον, ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὴν Ἁγιωτέραν τῶν ἁπάντων καί Βασίλισσαν τῶν οὐρανῶν διὰ νὰ σὲ ἐρωτήσω, διά ποίαν αἰτίαν ἀνὰ πᾶσαν ὥραν φωνάζεις πρὸς τὸν Θεόν· φώτισόν μου το σκότος, φώτισόν μου το σκότος;».

Ἀπεκρίθη ὁ Γρηγόριος· «Καὶ τί ἄλλο πρέπει νὰ ζητῶ ἐγώ, ὅστις εἶμαι ἐμπαθής καὶ πλήρης ἁμαρτιῶν παρὰ νὰ ἐλεηθῶ καί νά φωτισθῶ, διά νά γνωρίζω τὸ θέλημά του τὸ Ἅγιον καί νά τό ἐκτελῶ;».

Τότε τοῦ λέγει ὁ Εὐαγγελιστής· «Ἡ Δέσποινα τῶν ἁπάντων διά μέσου ἐμοῦ τοῦ δούλου της ὁρίζει νὰ εἶμαι ἐγὼ βοηθός σου». Ἠρώτησε τότε ο Γρηγόριος· «Καί ποῦ πρόκειται νὰ μὲ βοηθῇ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου; Είς τήν παροῦσαν ζωὴν ἤ εἰς τήν μέλλουσαν;».

Ἀπεκρίθη ὁ Θεολόγος· «Καί είς τήν παροῦσαν ζωήν καί εἰς τήν μέλλουσαν». Ταῦτα εἰπὼν ὁ θεῖος Ἰωάννης καί πληρώσας τὴν καρδίαν τοῦ Γρηγορίου ἀρρήτου εὐφροσύνης διά τάς υποσχέσεις τῆς Θεοτόκου, ἔγινεν ἄφαντος.

Ὁ Μέγας Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Τόμος ΙΓ' Τριῳδίου σελ. 298,299 Ἐκδόσεις Συναξαριστής Ἀθῆναι 2020.

Και όταν προσεύχομαι για τον κόσμο, τότε πάσχω... ~ Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Από τη μια πλευρά είμαι γεμάτος από ενθουσιασμό και αγαθή έκπληξη μπροστά στον άνθρωπο, ενώ από την άλλη γεμίζω θλίψη και πικρή «έκπληξη» για την αγριότητα και σκληρότητα των ανθρώπων...

Και όταν προσεύχομαι για τον κόσμο, τότε πάσχω στην προσευχή, προπαντός από την επίγνωση ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν την αγάπη του Θεού, αλλά την απορρίπτουν με ισχυρογνωμοσύνη και προτιμούν το σκότος αντί του φωτός...

~ Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος

Απόσπασμα απο το βιβλίο γράμματα στη Ρωσία

Φώτισε μας το σκότος Κύριε...

Ο Στρατός του Ισραήλ, γνωρίζει γιατί πολεμά... εμείς;

Λέει συχνά η λαϊκή σοφία, πως ο διάβολος κρύβεται στίς λεπτομέρειες...

Και πράγματι, αν δεί κανείς προσεκτικά τα ''διακριτικά'' σηματάκια που φέρουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες, επάνω στίς στολές τούς αυτές τις μέρες, είναι ξεκάθαρο τι προσδοκούν και γιατί πολεμούν...

Στήν μια περίπτωση βλέπουμε το ''Μεγάλο Ισραήλ'', τα σύνορα που επιθυμούν και θεωρούν πως πρέπει να έχει το Μέγα Κράτος που θα κυβερνήσει ολο τον κόσμο...

Στήν δεύτερη περίπτωση βλέπουμε τον Τρίτο Ναο του Σολομώντα, όπου εκεί θα εμφανιστεί και εδραιωθεί ο Ένας Παγκόσμιος Κυβερνήτης, ο Μεσσίας που περιμένουν, ο ονομαζόμενος απο τις γραφές  Αντίχριστος...

Είθε κάποια στιγμή ως λεγόμενοι Ορθόδοξοι που υποτεθείτε πως είμαστε, να διακρίνουμε πως ο πόλεμος είναι πρωτίστως πνευματικός, και δεν αφορά, μόνο πετρέλαια, ούτε χρήματα, και άλλα κοσμικά, αλλά αφορά τον ερχομό του αντιχρίστου. Τώρα ζούμε την προετοιμασία. Τώρα στρώνουν τα χαλιά...

Ο Στρατός του Ισραήλ, γνωρίζει γιατί πολεμά... εμείς;

~ Δημήτρης Ρόδης

Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη... ~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά – σιγά αρκετά αρχίζουν και βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από τόσα χρόνια. Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση. Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθει «ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 3).

Θα γίνει τρελοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που θα επικρατεί, θα ξεσηκωθεί κάθε κράτος να κάνει ό,τι του λέγει ο λογισμός.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του, τα συμφέροντα των μεγάλων να είναι τέτοια που θα μας βοηθήσουν. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούργιο. Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον, που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα – τάκα (γρήγορα). Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων.

Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον Μεσσία. Γι΄ αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήσει εδώ στη γη. Οι Ιεχωβάδες, και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι».

Θα γίνει μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώσει. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πει :

«Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδας, εγώ είμαι ο Χριστός, που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός, που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων. Πέντε «εγώ» θα έχει…….

Ο αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος, κατά κάποιον τρόπον, ενσαρκωμένος διάβολος, που θα παρουσιασθεί στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήσει τον κόσμο...

Ό επίγειος βασιλιάς των Εβραίων

Σημείο ότι πλησιάζει η εκπλήρωση των προφητειών θά είναι το γκρέμισμα του τεμένους τού Όμάρ στά Ιεροσόλυμα. Θά το γκρεμίσουν, γιά νά ανοικοδομήσουν τόν Ναό τού Σολομώντος πού, όπως λένε, ήταν χτισμένος σ’ αυτήν τήν θέση. Τελικά οί Σιωνιστές θά εγκαταστήσουν τόν Αντίχριστο εκεί ως Μεσσία. Άκουσα ότι οί Εβραίοι ήδη ετοιμάζονται νά χτίσουν τόν Ναό τού Σολομώντος...

Από το βιβλίο: Λόγοι του Γέροντος Παισίου Β’. Πνευματική αφύπνιση. Έκδοση: Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος. Σουρωτή Θεσσαλονίκης. 1999.

Όταν οι μητέρες προσεύχονται, η κόλαση τρέμει...

Όταν οι μητέρες προσεύχονται, η κόλαση τρέμει...

Το πιο επικίνδυνο άτομο στη γη είναι μια μητέρα που προσεύχεται.

Τα παιδιά της γίνονται φλεγόμενες δάδες στα χέρια του Θεού...

~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

___________________________

Αν δείτε να βομβαρδίσουν το Τέμενος του Ομάρ, ο Αντίχριστος έρχεται...

Για να καταλαβαίνουμε τις ''Ειδήσεις''....

- ''Θέλετε ειρήνη; Χτίστε τον Τρίτο Ναό'', (του Σολομώντα). 

Αν δείτε να βομβαρδίσουν τον Θόλο του Βράχου, το Τέμενος του Ομάρ, ή να καταστραφεί κάπως, απο μια έκρηξη, αυτός ο ναός κατά τη διάρκεια του Πολέμου, τότε αυτή είναι η ευκαιρία που περίμεναν, που ήθελαν να δημιουργήσουν οι Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ, και διότι για αυτό εργάζονται ώστε να μπορέσουν να ανοικοδομήσουν τον Τρίτο Ναό του Σολομώντα.

Το Τέμενος του Ομάρ, γνωστότερο ως Θόλος του Βράχου (Qubbat As-Sakhrah), είναι ένα από τα παλαιότερα και σημαντικότερα ισλαμικά μνημεία, ολοκληρωμένο το 692 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται στο Όρος του Ναού (Χαράμ αλ-Σαρίφ) και στεγάζει τον βράχο όπου, σύμφωνα με την παράδοση, έγινε η θυσία του Αβραάμ. Είναι ένα οκτάγωνο κτίριο με εντυπωσιακό χρυσό τρούλο. Ο Θόλος του Βράχου, το τέμενος, ανεγέρθη στη θέση του Δεύτερου Ναού του Σολομώντα, στην Ιερουσαλήμ...

Ολα γίνονται για αυτό τον σκοπό, να καταστραφεί το Τέμενος του Ομάρ, για να φτιαχτεί ο τρίτος ναός του Σολομώντα. Διότι απο εκεί θέλουν και επιθυμούν διακαώς να εμφανίσουν τον Ένα Παγκόσμιο Ηγέτη και ''σωτήρα'' του κόσμου, αυτός είναι ο σκόπος όλων όσων βλέπουμε, να τεθούν οι βάσεις, για την εμφάνιση του ονομαζόμενου Αντιχρίστου.

Είναι το "Βδέλυγμα της Ερημώσεως": Η στιγμή που ο Αντίχριστος θα μπει στον Ναό της Ιερουσαλήμ, και θα αυτοανακηρυχθεί Θεός, θεωρείται το "βδέλυγμα της ερημώσεως" που προφήτευσε ο Δανιήλ και ανέφερε ο Ιησούς Χριστός. Πρέπει λοιπόν για τούς Εβραίους, αυτός ο ναός να υπάρξει ξανά...

«Όταν λοιπόν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν δια του προφήτου Δανιήλ, ιστάμενον εν τω τόπω τω αγίω, (ο αναγινώσκων ας εννοή·) τότε οι εν τη Ιουδαία, ας φεύγωσιν επί τα όρη.» — Ιησούς Χριστός, Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο —Ματθ. 24:15, 16.

Οι χαρισματικές μορφές και Άγιοι ανα τούς αιώνες που έχουν φωτιστεί και μιλήσει για τα έσχατα και την εμφάνιση του Αντιχρίστου, μας δίνουν αυτή την συγκλονιστική πληροφορία...

''Εάν δείτε αγαπητοί μου, ή τα παιδιά σας, κάποια ημέρα των ημερών να κτίζεται ο Ναός του Σολωμών, τότε να πείτε, τότε να πείτε, ο Αντίχριστος ήδη είναι στις ημέρες μας... '' ~ π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Και το κάτωθι απόσπασμα είναι καθοριστικό, απο τις κατηχήσεις που λάμβαναν όλοι οι χριστιανοί τούς πρώτους αιώνες... Σήμερα βέβαια αυτές τις κατηχήσεις η ''σύγχρονη εκκλησία'' τις έχει καταργήσει, και μην μιλάτε λέει για τον αντίχριστο... (...)

Και Διαβάζουμε: 

''Και πάλιν ο Παύλος λέγει· «ο αντίπαλος που σηκώνει το κεφάλι του στον καθένα που λέγεται θεός, η που απολαμβάνει σεβασμό και λατρεία», δηλαδή σε κάθε θεό, αυτός ο Αντίχριστος θα μισήσει δήθεν τα είδωλα, «και θα εγκατασταθεί αυτός στον ναό του Θεού» (Β’, Θεσ. β’, 4).

Σε ποιόν ναό άραγε;

Των Ιουδαίων, λέγει, ο οποίος έχει καταστραφεί.

Μη γένοιτο, να εννοεί αυτόν στον οποίο βρισκόμαστε.

Γιατί το λέγω αυτό;

Για να μη θεωρηθεί ότι χαριζόμαστε στους εαυτούς μας.

Διότι, εφόσον έρχεται ως Χριστός στους Ιουδαίους, και για να τους απατήσει περισσότερο, δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα για τον ναό, δίνοντάς τους έτσι την εντύπωση, ότι αυτός είναι από τη γενιά του Δαβίδ, ο οποίος θα ανοικοδομήσει τον ναό που ο Σολομών είχε οικοδομήσει...''

Aπόσπασμα απο: Περί Ἀντιχρίστου καί Δευτέρας Παρουσίας ~ Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, (ΙΕ΄ Μυσταγωγική Κατήχηση)

Kαι όπως λέγει ο Άγιος: ''Και σεις τώρα οι ακροατές μου, με τα μάτια της ψυχής, σαν να βλέπετε Εκείνον, (Toν Χριστό) ακούτε να σας λέγει και σας τα ίδια· «προσέχετε μήπως κάποιος σας παραπλανήσει». Και σας παρακαλεί όλους εσάς ο λόγος να προσέχετε σ’ αυτά που λέγονται.

Διότι δεν είναι εξιστόρηση πραγμάτων που πέρασαν, αλλά προφητεία μελλοντικών πραγμάτων, που οπωσδήποτε θα έρθουν.

Δεν προφητεύουμε εμείς (διότι είμαστε ανάξιοι), αλλά αναφέρουμε αυτά που είναι γραμμένα και τα σημάδια που λέγονται.

Πρόσεχε λοιπόν εσύ, ποιά από αυτά έχουν ήδη γίνει, τι υπολείπεται ακόμα, και ασφάλισε τον εαυτό σου...''

Αυτά λέγει ο Άγιος Κύριλλος στίς κατηχήσεις του. 

Και αν έρθει τώρα ο λογισμός και σου πει, πως αυτά τάχα είναι ερμηνείες δικές μου, και δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράματα, τότε αλήθεια σας λέγω να μην ακούσει κανείς εμένα, οτι του λόγου μου είμαι ανάξιος και αμαρτωλός, και υπόλογος ακόμη στόν Θεό, και απλός μεταφορέας είμαι, πραμάτειά μου να μοιράζω την αλήθεια του Χριστού στόν κόσμο, ντελίβερι κάνω... για αυτό μην με παρεξηγείς.  

Αλλά να προσέχεις μόνο τούς Αγίους...

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, (Ερμηνεία της Β' προς Θεσσαλονικείς επιστολής του Απ. Παύλου, κεφ. β' 3-12), μιλά για τον Αντίχριστο: 

''Και θα εγκατασταθή (ο Αντίχριστος), εις τον ναόν του Θεού όχι μόνο τον εν Ιεροσολύμοις, αλλά και εις όλας τας τοπικάς χριστιανικάς Εκκλησίας...'' ( απο εδώ)

Είναι σκοπός λοιπόν των Εβραίων που σταύρωσαν Τον Χριστό,  ο ερχομός του δικού τούς ''Μεσσία''... που αυτοί οι Σιωνιστές εργάζονται να φέρουν, έτσι μέσω ενός πολέμου, να καταστραφεί το Τέμενος του Ομάρ, και να φτιαχτεί ξανά ο Τρίτος Ναός. 

Αν δείτε να βομβαρδίσουν το Τέμενος του Ομάρ, ο Αντίχριστος έρχεται... Αν δείτε να χτίζετε ο Τρίτος Ναός του Σολομώντα, ο Αντίχριστος έχει έρθει.

Και λέγει πάλι ο Ιερός Κατηχητής της Εκκλησίας, Κύριλλος των Ἱεροσολύμων: 

''Ασφάλιζε λοιπόν τον εαυτό σου, άνθρωπε· έχεις ήδη τα σημεία του Αντιχρίστου, και να μη τα θυμάσαι μόνο για τον εαυτό σου, αλλά να τα λες και σ’ όλους τους άλλους με πολλή προθυμία.'' (...)

- Κύριος να φωτίζει ολούθε. Eύχεστε. Δημήτρης Ρόδης

Έκανες σχέδια και είχες δικούς σου σκοπούς. Μου τα έφερες να τα ευλογήσω...

Είμαι ο Θεός σου, οι περιστάσεις της ζωής είναι στα χέρια μου, δεν βρέθηκες τυχαία στη θέση σου, είναι ακριβώς η θέση που σου έχω ορίσει. Έκανες σχέδια και είχες δικούς σου σκοπούς. Μου τα έφερες να τα ευλογήσω...

Σε βρήκαν απροσδόκητες αποτυχίες, και η απελπισία κατέλαβε την καρδιά σου, να ξέρεις, από Μένα ήταν αυτό... Να θυμάσαι πως κάθε εμπόδιο είναι νουθεσία από το Θεό, και γι’ αυτό να βάλεις στην καρδιά σου αυτό το λόγο, που σου έχω αποκαλύψει την ημέρα αυτή. Από Μένα ήταν αυτό...

∽ Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα (1866-1949 †)

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ και οι Αμερικανοί εργάζονται γι' αυτούς ~ Άγιος Γέρ. Ιουστίνος Πίρβου

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ και οι Αμερικανοί εργάζονται γι' αυτούς, πιστεύοντας ότι έχουν έρθει να τον κυριαρχήσουν... δεν έχουν πλέον άλλη ντροπή. (...) ~ Άγιος Γέρ. Ιουστίνος Πίρβου, συνέντευξη 7 Οκτωβρίου 2009

*****

«Πιστεύετε ότι οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ΟΗΕ και ΝΑΤΟ θέλουν στ’ αλήθεια την ειρήνη των λαών; Αυτές είναι ανοησίες, για να αποβλακώνονται οι μάζες! Μόνον αφελείς αναγνώστες των εφημερίδων μπορούν να πιστεύουν πλέον αυτές τις κουταμάρες.

Αυτοί οι οργανισμοί κάνουν πόλεμο στο όνομα της ειρήνης ώστε, μετά, αυτοί πάλι να φαίνονται ως “σωτήρες του κόσμου” ενώ στην πραγματικότητα μετά τον πόλεμο πάλι αυτοί θα κερδίζουν, δρέποντας τους καρπούς και τη δόξα, μοιράζοντας μεταξύ τους τα κέρδη, όπως επιθυμούν.

Να ξέρετε όμως ότι και τις “Μεγάλες Δυνάμεις” ο Θεός θα τις παιδαγωγήσει κατάλληλα. Θα τις πατάξει, όταν δεν θα το περιμένουν και τότε θα ηττηθούν. Τι απέγινε η Ιταλία με τον Μουσολίνι; Τι απέγινε η Γερμανία με τον Χίτλερ; Όλους τους διαίρεσε ο Θεός. Ο Θεός και αυτούς θέλει μετανοιωμένους, όχι μόνον τους χριστιανικούς λαούς. Ο Θεός προνοεί έτσι ώστε πολλοί ειδωλολάτρες να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία.

Ο πόλεμος ποτέ δεν έρχεται από τους χριστιανούς, πάντα από τους ειδωλολάτρες. Ένας ηγέτης που είναι μέλος της Εκκλησίας δεν συμμαχεί ποτέ με τους ειδωλολάτρες, ούτε εναντίον ορθοδόξων κρατών.

Αυτήν την ώρα ο κόσμος διευθύνεται από μια μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία κατευθύνει όλες τις “κυβερνήσεις” των κρατών. Εμείς κατηγορούμε τους κυβερνήτες μας αλλά αυτοί, σαν μαριονέτες, δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα. Ό,τι τους λέει ο αρχηγός αυτό εκτελούν».

Από το βιβλίο «Ζωή Θυσιαζόμενης Αγάπης», Γέρων Ιουστίνος Πίρβου, εκδόσεις «Άθως», Αθήνα 2019, σελ. 182-183

Ο φτωχοσπουργίτης της Αθήνας, παπα - Νικόλαος Πλανάς (Παπαδιαμαντικό Συναξάρι)

2 Μαρτίου: μνήμη του αγίου Νικολάου του Πλανά, προστάτη των εγγάμων ζευγαριών

Παπαδιαμαντικό Συναξάρι ενός σύγχρονου αγίου, του παπα- Νικόλα Πλανά

(Για τον σύγχρονο άγιο Νικόλαο τον Πλανά, επιλέξαμε κάποια γραφόμενα από τον κυρ- Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, όπως τον έζησε από κοντά... )

Τον παπα – Νικόλαο Πλανά, άσκητήν «ου τον τόπον αλλά τον τρόπον», τον συναντάμε από τον περασμένο ήδη αιώνα να κινείται μεταξύ του “Αη Παντελεήμονα”, του “Αη Γιάννη”, καί του μικρού ναού του προφήτη Έλισσαίου, στην Πλάκα, όπου λειτουργούσε έχοντας στο δεξιό ψαλτήρι τον άγιο των ελληνικών γραμμάτων, τον κυρ – Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, καί στο αριστερό, τον κυρ – Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, πού αργότερα έγινε μοναχός «εν όρεσι καί σπηλαίοις καί εν ταίς όπαΐς της γης».

«Πτηνά της έρημου οί μοναχοί», φτωχοσπουργίτης της Αθήνας ό παπα – Πλανάς, έδήλωσε κάποτε ότι θα επιθυμούσε, όταν αποδημήσει εις Κύριον, να περιτριγυρίζεται «άπ’ όλα τα φτωχαδάκια καί τους απόκληρους της Αθήνας, όπου, στους δρόμους μιας ακοίμητης λειτουργικής ζωής καί καθημερινής διακονίας αγωνιζόταν «ν’ αναγγείλει το λυτρωτικό του Κυρίου μήνυμα» στους φτωχούς, τους υπόδουλους, τους φυλακισμένους, τους τυφλούς, τους αρρώστους, στους κάθε λογής ανθρώπους του κοινωνικού περιθωρίου.

Γράφει, λοιπόν, ό άγιος των νεοελληνικών γραμμάτων κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τον έξομολόγο καί γέροντα του.

«Μεταξύ των υπαρχόντων ιερέων ύπάρχουσιν ακόμη πολλοί ενάρετοι καί αγαθοί, εις τάς πόλεις καί εις τα χωρία. Είναι τύποι λαϊκοί, ωφέλιμοι, σεβάσμιοι. “Ας μην έκφωνούσι λόγους, Ήξεύρουσιν αυτοί άλλον τρόπον πώς να διδάσκωσι το ποίμνιον. Γνωρίζω ένα ιερέα εις τάς Αθήνας. Είναι ό ταπεινότερος των ιερέων καί ό άπλοίκώτερος των ανθρώπων. Δια πάσαν ίεροπραξίαν αν του δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν του δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Δια τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Άκολουθίαν, Αειτουργίαν, Άπόδειπνον, Έσπερινόν, “Ορθρον, “Ωρας- το όλον διαρκεί εννέα ώρας. “Αν του δώσης μόνον δύο δραχμάς, δεν παραπονείται... 

Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ του το δώσης, το κρατεί δια πάντοτε. Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύει τα ονόματα. Εϊς κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδες ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Ή προσκομιδή παρ’ αύτω διαρκεί δύο ώρας. Ή Λειτουργία αλλάς δύο. Είς την όπόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός του ιερού, από πρόσφορα ή άρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα είς όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε.»

Μίαν φοράν έτυχε να χρεώστη μικρόν χρηματικόν ποσόν, καί ήθελε να το πλήρωση. Είχε δέκα ή δεκαπέντε δραχμάς, όλα είς χαλκόν. Επί δύο ώρας έμετροϋσεν, έμετρούσεν, έμετροϋσε, καί δεν ημπορούσε να τα εύρη πόσα ήσαν. Τέλος είς άλλος χριστιανός έλαβε τον κόπον και του τα έμέ-τρησεν. Είναι ολίγον τί βραδύγλωσσος καί περισσότερον αγράμματος. Εις τάς ευχάς, τάς περισσότερος λέξεις τάς λέει όρθάς, είς το Εύαγγέλιον, τάς περισσότερος έσφαλμένας. 

Θα εϊπητε, διατί ή άντίθεσις αύτη; ‘Αλλά τάς εΰχάς τάς ιδίας άπαγγέλει καθ’ έκάστην, ενώ την δείνα περικοπήν του Ευαγγελίου θα την ανάγνωση άπαξ ή δίς ή, το πολύ, τρίς του έτους, εξαιρέσει ώρισμένων περικοπών συχνά, αλλ’ ατάκτως επανερχομένων, ως είς τους Αγιασμούς, είς τάς Παρακλήσεις. Τα λάθη όσα κάμνει είς την άνάγνωσιν, είναι πολλάκις κωμικά. Καί όμως εξ όλων των ακροατών του, εξ όλου του εκκλησιάσματος, κανείς μας δεν γελά. Διατί; Τον έσυνηθίσαμεν καί μας αρέσει. Είναι αξιαγάπητος. Είναι απλοϊκός καί ενάρετος. Είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος».

Τελειώνοντας τον περί οσίου παπα – Πλανά άγιονοσταλγικό στοχασμό βιάζομαι να υπογραμμίσω την αυτοσυνειδησία πού διέκρινε αυτόν τον ολιγογράμματο, αλλά όχι αμόρφωτο χαρισματοϋχο λευΐτη, Ή αυτοσυνειδησία του διατρανώνεται στην απάντηση πού έδωσε σε ακόλουθο του.

Του υποβλήθηκε ύπερζηλωτική ερώτηση, γιατί δεν έγινε μοναχός.

Ή απάντηση τσεκουράτη, ομοούσια με εκείνη του «στάρετς» Αμβρόσιου, πού έδωσε στον γίγαντα της ρωσικής λογοτεχνίας Λέοντα Τολστόι, όταν τον επισκέφθηκε για συζήτηση πάνω στα πνευματικά προβλήματα καί τον ρώτησε στα 1870 με κρυψίνοια την οποία ό έχων προορατικό καί χάρισμα διακρίσεως «στάρετς» Αμβρόσιος, με τρυφερή σκληρότητα απεκάλυψε.

-Πάτερ, γιατί έχετε μεταβάλει την ερημική Όπτινα σε πυκνοκατοικημένο καταυλισμό θαυμαστών σας.

Μάρτυς ό Κύριος, παιδί μου Λέοντα, ότι δεν διαθέτω γιατί δεν το επιθυμώ να με ακολουθούν οπαδοί. Οί πολιτικοί καί τα κόμματα κατασκευάζουν οπαδούς… Προσωπικά θέλω έξομολογούμενους, φίλους καί συνακόλουθους να γεμίζουν το μοναστήρι μας.

Ή απάντηση του παπα – Πλανά σε παρόμοιο ερώτημα.

«Διάλεξα την κοινωνία των ανθρώπων για να ζήσω, να τεκνοτροφήσω, να σπείρω τη σπορά του Θείου Λόγου καί συγγνώμης κι όταν ή χάρι Του με καλέσει μέσα ατή κοινωνία των ανθρώπων θα πεθάνω», γιατί σύμφωνα με τον ορθό λόγο του Αριστοτέλη ό άνθρωπος πού ζει “κατά μονάς ή Θεός ή θηρίον εστί”»...  

Πηγή: antexoume.wordpress.com

Γερ. Εφραίμ της Αριζόνα, για τις αιρέσεις και την τήρηση της Ορθοδόξου Πίστεως.

Δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε πράγματα μή Ορθόδοξα. Οι Πατέρες οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, όπως γνωρίζουμε, έκαμαν μεγάλους αγώνες. Εκοπίασαν μεγάλως για να κρατήσουν την Εκκλησία εις το ύψος Της. 

Η Εκκλησία η Ορθόδοξος εσφραγήσθη. Ούτε αφαίρεσις ούτε πρόσθεσις χωράει. Ούτε μετάθεσις μίας κεραίας, μίας οξείας από την μία συλλαβή στην άλλη, διότι αλλάζει εντελώς το νόημα και το νόημα επάνω σε Ορθόδοξες θέσεις είναι εγκληματικό.

Οι αιρέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είναι έξω από τον κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι λάθος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έφυγε από την θέση Της, γι’ αυτό δεν έχει ανάγκη υποχωρήσεως. Σήμερα λέγουν οι αιρετικοί, οι οποίοι φροντίζουν κατά την δική τους προσπάθεια να ενωθούν με την Ορθοδοξία, ζητώντες και απαιτούντες να εγκαταλείψει η Ορθοδοξία ορισμένες θέσεις, να εγκαταλείψουν και αυτοί, και έτσι να γίνει η «πολυπόθητος», κατ’ αυτούς, «ένωση».

Δεν έφυγε το φως από την θέση του για να ξαναζητήσει να επανέλθει. Εάν αυτοί έφυγαν από το φως, να το αναζητήσουν. Το φως υπάρχει, λάμπει ανά τον κόσμο και θα πρέπει να επιστρέψουν εν μετανοία. Να ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεό και από την Εκκλησία και να επανέλθουν στην πρώτη θέση όπου είχαν στην Εκκλησία. Αν ήτανε σωστοί και αν τα φρονήματά τους ήταν σωτήρια, οι άνθρωποι που συλλειτούργησαν με τον Βέκκο δεν θα γινόντουσαν δαιμόνια.

Επομένως πρέπει να φυλαχθούμε από τον παπισμό που δεν είναι τίποτε άλλο παρά όχι αίρεσις αλλά κάτι περισσότερο, που δεν άφησαν μήτε παράδοση, μήτε μυστήρια, μήτε δόγματα όρθια και σωστά. Και οι άλλες δοξασίες βέβαια και οι άλλες ομολογίες είναι τρομακτικά λανθασμένες.

Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριτιανοί, με τις μαρτυρίες τις αδιάσειστες, πρέπει να κρατήσουμε γερά και ανυποχώρητα την Ορθοδοξία μας.

Αυτοί οι ασκητές οι μεγάλοι που μιλούσαν με τον Θεό, μας δίνουν τέτοιες νουθεσίες και παραγγελίες. Εμείς, μπορούμε με το φτηνό μυαλό και με την τιποτένια κατάσταση, την πνευματική μας, να πούμε γιατί το ένα και γιατί το άλλο; Είναι πάρα πολύ περήφανο να το σκεφθούμε αυτό το πράγμα. Ενώ με την ταπείνωση ακολουθούμε τους Πατέρες που ήλεγξαν τόσο όμορφα τα πράγματα και τα έβαλαν στην θέση τους. Εμείς δεν πρέπει να βάλουμε δικές μας θέσεις, γιατί οπωσδήποτε θα βγούμε από τις θέσεις τις σωστές.

Και να μην δώσουμε ακοή σε ό,τι λέγεται από πλευράς των, των αιρετικών, ότι θα πετύχουν την «ένωση» με υποχώρηση της Ορθοδοξίας.

Μα δεν άφησαν και τίποτε όρθιο. Δεν έχουν καμμία χάρη. Ούτε οι λειτουργίες τους, ούτε τα μυστήριά τους που δεν είναι μυστήρια. Δεν έχουνε τίποτα, ενώ η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι γεμάτη χάρη.

Το να κατεβάσουμε τα καντήλια… δεν είναι τίποτε! Το να αφαιρέσουμε εκείνο από την Λειτουργία, εκείνο από τον Αγιασμό, εκείνο από το Ευχέλαιο, εκείνο από την Βάπτιση, εκείνο το άλλο… Δεν χαλάει η Ορθοδοξία με το να μειώσουμε και να αφαιρέσουμε και να εκκοσμικεύσουμε λίγο την Εκκλησία; Ναι, έτσι λέγεται και έτσι φαίνεται. Κι όμως, εάν λέμε ότι πάνω σε ένα περιστέρι τι είναι το να βγάλουμε ένα πούπουλο, το να βγάλουμε δύο, μα δεν βγάζουμε κρέας. Το κρέας είναι ακέραιο το πουλί. Και μη αφαιρώντας κρέας από το σώμα του περιστεριού, το περιστέρι δεν θα ζήσει διότι καλύπτεται και ζει όχι μόνο με την σάρκα αλλά και με το ό,τι περιβάλεται. 

Έτσι και η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν είναι μόνο το Ευαγγέλιο. Έχουμε και την Παράδοση. Έχουμε και τας Οικουμενικάς Συνόδους. Έχουμε και τις κορυφές των Πατέρων. Έχουμε την αυθεντία των μεγάλων ιεραρχών. Έχουμε τις απτές μαρτυρίες της χάριτος. Ακόμα και ένας απλός Αγιασμός δίνει την Ορθόδοξη μαρτυρία. Μιλάει για την Ορθόδοξον Εκκλησία, την αγιαστική χάρη που έχει. Ενώ ένας αγιασμός αιρετικού μετά από λίγο βρωμά.

Ας ευχόμεθα στην προσευχή μας η Ορθοδοξία μας να στέκει πάντα εις το ύψος της και να ευχόμεθα για τους ανθρώπους που ηγούνται της Ορθοδοξίας να κρατήσουν την Ορθοδοξία ανυποχώρητα... 

Απομαγνητοφώνηση ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Πώς να λέμε την Ευχή; ~ π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου †

“Η ευχή μέσα στον κόσμο”

 π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου †

Ο πλέον συνηθισμένος τρόπος είναι να λέμε την Ευχή είτε προφορικά, είτε ψιθυριστά, είτε από μέσα μας με τον ενδιάθετο λόγο, παντού και πάντοτε.

Έτσι, στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο λέμε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Όταν τρώμε, όταν περπατάμε και, ειδικότερα, όταν βρισκόμαστε μέσα στο ναό: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Τον πρώτο καιρό πρέπει να λέμε την Ευχή προφορικά, με το στόμα ψιθυριστά, σεμνά και ταπεινά και μάλιστα όσο μπορούμε συχνότερα: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με… Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Γιατί η φωνή που βγαίνει από το στόμα, συγκεντρώνει τον νου πάνω στις λέξεις και έτσι ο νους με τη σειρά του αρχίζει σιγά-σιγά να τις προσέχει.

Όπως λοιπόν δεν είμαστε αφηρημένοι μπροστά στον Πνευματικό ή σ’ ένα επίσημο πρόσωπο, έτσι και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να είμαστε αφηρημένοι όταν κάνουμε Ευχή, για ν’ αρχίσει ο τρόπος αυτός ν’ αποδίδει καρπούς. Γιατί, όσο πιο θερμή και πιο δυνατή είναι η Ευχή, τόσο και τα αποτελέσματά της είναι πιο θεάρεστα και πιο ωφέλιμα για την ψυχή μας.

Όταν επιμείνουμε πολύ στην προφορική Ευχή καθ’ όλη την ημέρα, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουμε, όσο θα περνάει ο καιρός, τόσο και πιο απαραίτητη θα την αισθανόμαστε, καθώς δημιουργείται μέσα μας ένα παράδοξο κλίμα γλυκύτητος και ειρήνης, τόσο που ακόμα και το στόμα γλυκαίνεται, σαν να έχει μέσα του μια γλυκιά καραμέλα που την πιπιλίζει διαρκώς: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. 

Έτσι αυθόρμητα πλέον επιθυμούμε και ζητούμε να λέμε την Ευχή, γιατί έχουμε γλύκα στο στόμα και στα χείλη γεύση μειλιού. Και τότε, βέβαια, για κανένα λόγο δε θέλουμε να σταματήσουμε το Όνομα του Χριστού. Όταν μας διακόπτουν για τον άλφα ή βήτα λόγο, αισθανόμαστε σαν να μας λείπει κάτι το πολύτιμο, γιατί η ψυχή αισθάνεται την έλλειψη της Ευχής και την αναζητεί. Μόλις όμως ξαναβρεί την ευκαιρία, αμέσως αρχίζει και πάλι: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…”

Η προφορική Ευχή είναι μεν στάδιο αρχαρίων -ων πρώτος ειμί εγώ- αλλά είναι και στάδιο εισαγωγικό για όλους εκείνους, που επιθυμούν εν Πνεύματι Αγίω να εργάζονται την Ευχή, όσο μπορούν, ώστε να δουν καλύτερες ημέρες στη ζωή τους, στην οικογένειά τους και στο περιβάλλον τους γενικότερα. Είναι δε επίμονος και απαραίτητη αρχή, για την επιτυχία του τελικού σκοπού, δηλαδή του αγιασμού του Ορθοδόξου χριστιανού, που πετυχαίνεται με την κατάκτηση της καρδιάς από το παντοδύναμο Όνομα του Ιησού Χριστού.

Ο χριστιανός, που λέει την Ευχή, πλουτίζει πνευματικά. Πλουτίζει όντως από τις θείες Τριαδικές δωρεές, αλλ’ όχι χωρίς κόπους, πειρασμούς και σκληρούς πνευματικούς αγώνες, που χρειάζονται, για να απαλλαγεί από τα μύρια πάθη που έχει μέσα του και κυρίως την ψωρό-υπερηφάνεια.

Τα παραδείγματα που υποδεικνύουν ότι η Ευχή είναι δυνατή και μέσα στον κόσμο, είναι πολλά και ζωντανά ανάμεσα στους χριστιανούς, που ζουν και αγωνίζονται φιλότιμα, εν Χριστώ.

Ο μακαριστός παπα-Χαράλαμπος, μέλος της συνοδείας του οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή και προηγούμενος της Ι. Μ. Διονυσίου του Αγίου Όρους, διηγείτο από την προσωπική του πείρα ως Πνευματικού, τα εξής:

“Εξομολογώ κάποιο ανδρόγυνο από τη Θεσσαλονίκη. Έχουν τέτοια ακρίβεια, που τους θαύμασα. Πρόκειται πραγματικά για μια “κατ’ οίκον εκκλησία”...

Έχουν τρία παιδιά. Μόλις φύγουν τα παιδιά στο σχολείο και ο άνδρας για τη δουλειά, η γυναίκα κάθεται μια-δυο ώρες και λέει την Ευχή. Κατόπιν σηκώνεται, αρχίζει τις δουλειές του σπιτιού και εν τω μεταξύ η Ευχή, σαν μηχανή, δουλεύει ασταμάτητα, πότε με το στόμα και πότε με το νου. 

Ο άνδρας, μόλις γυρίσει από τη δουλειά, αμέσως θ’ αλλάξει και θα πάει λίγη ώρα για προσευχή και μελέτη. αυτή την τάξη συνήθισαν και τα παιδιά τους.

Μου έγραφε τις προάλλες η μάνα: “Τα παιδιά μας έμαθαν να λένε την Ευχή και στο σχολείο. Όταν γυρίζουν από το σχολείο, έχω τελειωμένες τις δουλειές και το φαγητό και κάθομαι ξανά στο προσευχητάρι. Τα παιδιά με περιέργεια με ρωτούν:

— Τι κάνεις εκεί, μαμά;

— Προσεύχομαι στο Χριστούλη για να μας φυλάει.

— Μαμά, μπορούμε κι εμείς να προσευχόμαστε μαζί σου;

— Βεβαίως, παιδιά μου. Ο Χριστούλης σας αγαπά και θέλει να μιλάτε μαζί Του.

Έτσι λοιπόν κάναμε συνήθεια και το μεσημέρι προσευχόμαστε όλοι μαζί δεκαπέντε-είκοσι λεπτά και ύστερα τρώμε.

Όταν το βράδυ γυρίσει και ο πατέρας τους, καθόμαστε όλοι μαζί. Άλλοτε διαβάζουμε μαζί βιβλία της Εκκλησίας, άλλοτε τους διηγούμαι ιστορίες.

Κάποτε μας τυχαίνει κανένας ξένος και μας χαλά λίγο τη σειρά. Ωστόσο, οι πιο πολλοί μάς έμαθαν και είτε έρχονται για ν’ ακούσουν καμιά ωφέλιμη κουβέντα είτε πάνε σε άλλους φίλους τους, που ταιριάζουν στα φρονήματα. 

Κάποιες φορές κανονίζουμε και μικρές οικογενειακές αγρυπνίες...

Την Κυριακή όλοι οικογενειακώς θα εκκλησιασθούμε και θα κοινωνήσουμε. Με τη Χάρη του Κυρίου, και τα παιδιά μας προσαρμόσθηκαν και μας ακολουθούν χωρίς προβλήματα. Παρόλο που οι φίλοι τους στο σχολείο δε νηστεύουν, όμως ευτυχώς δεν παρασύρονται”.

Τελειώνοντας, γράφει αυτή η χαριτωμένη γυναίκα:

“Κατ’ αυτόν τον τρόπο κυλά η ζωή μας. Αν και έχουμε πολλούς πειρασμούς από το φθόνο του εχθρού, όμως αισθανόμαστε ότι στο σπίτι μας βασιλεύει ο Χριστός και είμαστε πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι”.

Και καταλήγει ο αγιασμένος Γέροντας Χαράλαμπος:

“Να, τέκνον, ένα παράδειγμα από μέσα στον κόσμο, για να εννοήσεις ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Δίνει τη χάρη Του παντού...”

Πηγή: “Η ευχή μέσα στον κόσμο”

 Πατήρ Στεφάνου Αναγνωστόπουλου

__________________________________________

Ενώ φαίνεται η σκιά του πολέμου, εμείς δεν μετανοούμε... ~ π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Ενώ φαίνεται η σκιά του πολέμου και της πείνας να απειλεί και την Πατρίδα μας, εμείς ή δεν μετανοούμε καθόλου ή ψευτομετανοούμε. 'Ετσι σύντομα ξαναπέφτουμε στις ίδιες αμαρτίες που ικανοποιούν τα πάθη μας...

Πολλά μας λείπουν. Γι΄αυτό και οι ημέρες που έρχονται θα είναι δεινές για την Πατρίδα μας, την ορθόδοξη Ελλάδα μας...

Είναι πολύ κρίμα, εμείς οι νεοέλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί, να αγνοούμε τις μεγάλες αλήθειες της Ορθοδόξου πίστεώς μας... 

Είναι κρίμα να περιφρονούμε τέτοιο αιώνιο και αθάνατο θησαυρό...

Είναι κρίμα, γιατί σήμερα-αύριο έρχεται ο Θεός και υπάρχει κίνδυνος να μην προλάβουμε να πούμε ούτε ένα "Κύριε,ελέησον". Μη γένοιτο!...

~ π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος 

makkavaios.blogspot.com

Για­τί όλοι οι Χρι­στια­νοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύ­μα;

- Για­τί όλοι οι Χρι­στια­νοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύ­μα; 

Στην Εκ­κλη­σία που πας να ανά­ψεις κερί, αν δώ­σεις 10 δραχ­μές παίρ­νεις μι­κρό, αν δώ­σεις 20, με­γα­λύ­τε­ρο. Και αν δώ­σεις 100 παίρ­νεις λαμ­πά­δα...

Έτσι γί­νε­ται και με την Χάρη του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος.

 Όσο πιο πολ­λά δί­νεις, τόσο πιο πολ­λά παίρ­νεις...

 ~ Άγιος παπα-Τύχων ο Αγιορείτης

____________________

Σωματικές και ψυχικές ασθένειες....

Σωματικές και ψυχικές ασθένειες.

...Οι σωματικές ασθένειες πληγώνουν, καταπιέζουν, αποδυναμώνουν τη σάρκα, αλλά εξακολουθούν να αφήνουν τον άνθρωπο να ζητάει βοήθεια. Οι ψυχικές ασθένειες διαταράσσουν το μυαλό, κλείνουν τον άνθρωπο στον εαυτό του, τον κάνουν δύσπιστο, φοβισμένο, μπερδεμένο. Αλλά οι ψυχικές ασθένειες είναι οι πιο δύσκολες, γιατί όχι μόνο πληγώνουν, αλλά μουδιάζουν, σβήνουν τη λαχτάρα για τον Θεό, στεγνώνουν τα δάκρυα και κάνουν την καρδιά να μην αισθάνεται τίποτα. Ο ψυχικά ασθενής περπατάει, μιλάει, εργάζεται, αλλά μέσα του είναι άδειος, κρύος, απελπισμένος.

Και κανείς δεν βλέπει, γιατί η ψυχή δεν εμφανίζεται στις εξετάσεις...

Σταματήστε να φροντίζετε μόνο το σώμα και το μυαλό σας, αν η ψυχή λιμοκτονεί! Το σώμα θεραπεύεται, η ψυχή μπορεί να επανισορροπήσει, αλλά η ψυχή, αν αφεθεί μόνη της, σιγά σιγά εξασθενεί και δεν ξέρει πλέον πώς να ζητήσει βοήθεια. Χωρίς τον Θεό, ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται, αλλά μόνο αναβάλλει... Μην τρέχετε μακριά από τον πόνο, αλλά αναζητήστε το νόημά του. Μην καλύπτετε την πληγή, αλλά φέρτε την στο φως... 

Όπου η ψυχή στρέφεται στον Θεό, ξεκινά η αληθινή θεραπεία.

~ Μοναχή Σιλουανή Vlad

______________________________

Σχόλιο π. κοινωνίας: Ὁ Μέγας Βασίλειος μαρτυρεῖ ὅτι οἱ χριστιανοί τῆς ἐποχῆς του κοινωνοῦσαν τακτικῶς τέσσερες φορές τήν ἑβδομάδα, δηλαδή τήν Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο καί Κυριακή (ἐπιστολή 93).

Χαρακτηριστικό δε, της μεγάλης ωφέλιας της συχνής μεταλήψεως, είναι οτι στήν ευχή προ της θείας Κοινωνίας ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ζητά το έλεος του Θεού, γιατί γνωρίζει ότι η θεία Κοινωνία ενεργεί ανάλογα με την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, ήτοι καθαρίζει, λαμπρύνει (φωτίζει) και θεοποιεί . . .

Δείτε και σχετικά και ωφέλιμα περί του σημαντικού αυτού θέματος:

Η παρουσία του Χριστού με την συνεχή Θεία Κοινωνία

Περί τής Συνεχούς Μεταλήψεως τών Αχράντων τού Χριστού Μυστηρίων

Αγίου Αναστασίου Αντιοχείας

Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων ~ περί συχνής θείας μεταλήψεως

Γνωρίζεις πώς θά ἀναστηθεῖς καί θά παρουσιαστεῖς στόν Κριτή; ~ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, “Κατηχήσεις”

Κυριακή τῶν Ἀποκρέω

Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, Ἀπό τό βιβλίο “Κατηχήσεις”

Ἐκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα

Ὅταν θά ἔρθει ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου μέ ὅλη τή δόξα Του, ὅλοι οἱ Ἄγγελοι θά εἶναι μαζί Του» (Ματθ. 25, 31). Κοίτα, ἄνθρωπε, μπροστά σέ πόσο πλῆθος θά βγεῖς νά κριθεῖς. Σύμπαν τό γένος τῶν ἀνθρώπων τότε θά παρίσταται. Ἀναλογίσου λοιπόν πόσο πολυάριθμος εἶναι ἠ φυλή τῶν Ρωμαίων, ἀπό πόσα πλήθη ἀποτελοῦνται οἱ βάρβαρες φυλές πού τώρα ζοῦν καί πόσες ἀπό αὐτές τίς βάρβαρες φυλές ἔχουν πεθάνει ἐδῶ καί ἑκατό χρόνια. Λογάριασε πόσοι θάφτηκαν μέσα σέ χίλια χρόνια ἀπό ὅλες αὐτές τίς φυλές καί τόσες ἄλλες.

Λογάριασε ὅλους, ὅσοι ἔζησαν στή γῆ ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι σήμερα. Εἶναι πραγματικά ἀπειροπληθεῖς ἀλλά, παρόλα αὐτά, μποροῦμε νά θεωρήσουμε ὅτι εἶναι καί λίγοι, ἄν τούς συγκρίνουμε μέ τούς Ἀγγέλους, πού σίγουρα εἶναι κατά πολύ περισσότεροι. Ἐκεῖνοι εἶναι τά ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα, ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι μόνο τό ἕνα. Σύμφωνα μέ τό μέγεθος τῶν τόπων πρέπει νά ὑπολογίζουμε καί... τό πλῆθος τῶν κατοίκων τους. 

Ἡ γῆ πού κατοικεῖται ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους, σύμπασα ἡ οἰκουμένη, ἔτσι ὅπως βρίσκεται στό μέσον τοῦ οὐρανοῦ πού τήν περιβάλλει, εἶναι μόνο τό κέντρο ἑνός κύκλου καί ὅμως βαστάζει πάνω της τόσα πλήθη.

Σκεφτεῖτε λοιπόν ὁ οὐρανός πού τήν περιβάλλει σάν κύκλος, πόσο πιό ὑπερμεγέθης εἶναι ἀπό αὐτήν. Καί σκεφτεῖτε ὅτι ὑπάρχουν ἄπειροι ἄλλοι οὐρανοί, πού δέν μποροῦμε οὔτε κάν νά φανταστοῦμε τά πλήθη τῶν Ἀγγέλων πού τούς κατοικοῦν. Διότι ἔχει γραφεῖ: «Χίλιες χιλιάδες Τόν ὑπηρετοῦσαν καί μύριες μυριάδες ἔστεκαν μέ δέος μπροστά Του». Καί ὄχι βέβαια πώς εἶναι μόνο τόσο τό πλῆθος τῶν Ἀγγέλων, ἀλλά περισσότερο ἀπ᾽ αὐτό δέν μποροῦσε νά μᾶς παραστήσει ὁ Προφήτης. 

Θά εἶναι παρών λοιπόν τότε στήν Κρίση ὁ Θεός, ὁ Πατέρας ὅλων, θά παρακάθεται καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα θά παρευρίσκεται καί Αὐτό. Ἀγγελική σάλπιγγα θά προσκαλέσει ὅλους ἐμᾶς, πού ἔχουμε σάν ἔνδυμά μας ὅλα μας τά ἔργα.

Μήπως λοιπόν καί μόνο μ᾽ αὐτή τήν εἰκόνα, δέν εἶναι φυσικό ἀπό τώρα νά ἔχουμε κάποια αἴσθηση ἀγωνίας; Μήν τό θεωρήσεις, ἄνθρωπε, ὅτι εἶναι μικρή καταδίκη, ἀκόμα καί τότε πού δέν θά κολαστεῖς αἰώνια, τό νά ἔρθουν στό φῶς ὅλα τά κρυφά καί φανερά ἔργα σου, μπροστά στά ἄπειρα πλήθη ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί ὅλων τῶν Ἀγγέλων. Μήπως δέν ἔρχονται στιγμές στή ζωή μας πού προτιμᾶμε νά πεθάνουμε πολλούς θανάτους, παρά νά μάθουν κάποιοι φίλοι μας τά μυστικά μας, γιά τά ὁποῖα θά ἔπρεπε νά μᾶς ἀποδοκιμάσουν.

Κάτω ἀπό τή συναίσθηση αὐτῆς τῆς τόσο κρίσιμης περιστάσεως, ἀδελφοί μου, ἄς φροντίσουμε μέ ζῆλο νά μή μᾶς ἀποδοκιμάσει καί καταδικάσει ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος δέν χρειάζεται νά διενεργήσει καμιά ἐξέταση καί κανένα ἔλεγχο, προκειμένου νά γνωρίσει ἐμᾶς καί τά ἔργα μας. Μήν πεῖς ὅτι νύχτα ἔπεσα σέ πορνεία ἤ ἔκανα μαγεῖες ἤ ἔπραξα κάτι ἄλλο καί ἄνθρωπος δέν βρισκόταν ἐκεῖ. Ἀπό τή συνείδησή σου κρίνεσαι, ἀπό τούς λογισμούς σου. Ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τότε πού θά κρίνει ὁ Θεός τά κρυφά ἔργα τῶν ἀνθρώπων, οἱ λογισμοί τοῦ ἀνθρώπου μέσα στή συνείδησή του θά λειτουργοῦν σάν μάρτυρες κατηγορίας ἤ σάν μάρτυρες ὑπερασπίσεως. 

Σέ ἀναγκάζει νά πεῖς τήν ἀλήθεια τό Πρόσωπο τοῦ Κριτῆ-Θεοῦ, πού σοῦ ἐμπνέει τό δέος. Καί ἀκόμα πιό ἔντονα, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὅτι σέ ἐλέγχει ἀκόμα καί τότε πού ἐσύ δέν θά φανερώσεις τήν ἀλήθεια. Γιατί, ὅπως εἴπαμε, θά ἀναστηθεῖς καί θά παρουσιαστεῖς στόν Κριτή, σάν νά εἶσαι ντυμένος μέ τίς ἁμαρτίες σου ἤ, ἄν ἔχεις βέβαια, καί μέ κάποιες καλές καί ἐνάρετες πράξεις σου.

Καί τό δήλωσε τοῦτο ὁ Κριτής ‒ διότι ὁ Χριστός θά εἶναι Ἐκεῖνος πού θά κρίνει  ‒ λέγοντας: «Ἐπειδή δέν δικάζει ὁ Πατέρας κανέναν, ἀλλά τήν κρίση τήν ἄφησε στόν Υἱό». Καί αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἀποξενώνεται ἀπό τήν ἐξουσία Του, ἀλλά ὅτι κρίνει «διά τοῦ Υἱοῦ». Βέβαια ὁ Υἱός κρίνει μέ τή συγκατάνευση τοῦ Πατέρα. 

Καί ἀσφαλῶς ἡ κρίση καί ἡ ἀπόφαση τοῦ Υἱοῦ εἶναι ἴδια μέ τήν κρίση καί τήν ἀπόφαση τοῦ Πατέρα, γιατί Πατέρας καί Υἱός ἔχουν μία καί τήν αὐτή γνώμη. Τί λέει ὅμως ὁ Κριτής γιά τό ἄν ἀποτελοῦν ἤ ὄχι τό ἔνδυμά σου οἱ πράξεις σου καί τά βιώματά σου; «Καί θά συναχθοῦν μπροστά Του πάντα τά ἔθνη». Διότι πρέπει ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ νά γονατίσουν καί τά ἐπουράνια καί τά ἐπίγεια καί τά καταχθόνια . Καί θά χωρίσει τούς μέν ἀπό τούς δέ, «ὅπως χωρίζει ὁ βοσκός τά πρόβατα ἀπό τά κατσίκια».

Πῶς τά χωρίζει ὁ βοσκός; Ἄραγε τά ἐξετάζει βάσει κανενός βιβλίου, γιά νά δεῖ ποιό εἶναι πρόβατο καί ποιό κατσίκι; Ἤ τά διακρίνει ἀπό τήν ἐμφάνιση; Δέν εἶναι τό σγουρό καί ἀφράτο μαλλί πού φανερώνει τό πρόβατο καί τό σκληρό καί ἄγριο τρίχωμα πού φανερώνει τό κατσίκι; Ἔτσι εἶναι καί μόλις καθαριστεῖς ἀπό τίς ἁμαρτίες σου. Ἔχεις στό ἑξῆς τό μαλλί καθαρό καί μένει ἡ στολή σου ἀμόλυντη καί λές πάντοτε: «Ξεντύθηκα τό χιτώνα τῆς ἁμαρτίας, πῶς νά τόν ξαναβάλλω;». 

Ἀπό τό ἔνδυμα γνωρίζεσαι σάν πρόβατο, ἄν ὅμως βρεθεῖς τριχωτός σάν τόν Ἡσαῦ, πού ἦταν πυκνότριχος καί ἐλαφρόμυαλος, πού ἔχασε τά πρωτοτόκια γιά τό φαΐ καί πούλησε τό ἀξίωμά του, θά πᾶς στά ἀριστερά τοῦ Κυρίου.

Ἄς μή γίνει κανείς νά χάσει τή Χάρη, οὔτε μέ τά ἄδικά του ἔργα νά βρεθεῖ στά ἀριστερά τάγματα τῶν ἁμαρτωλῶν.

Πηγή: imaik