Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Κυριακή 15 Μαΐου 2022

«Επεθύμησε πόρνη...» ~ Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

«Επεθύμησε πόρνη..»
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Πόρνη επιθυμούσε ο Θεός; Ναι πόρνη. Εννοώ τη δική μας φύση. 

Ήταν τρανός και αυτή ταπεινή. Τρανός όχι στη θέση αλλά στη φύση. Πεντακάθαρος ήταν, ακατάστρευτη η ουσία του, άφθαρτη η φύση του. Αχώρητος στο νου, αόρατος, άπιαστος από τη σκέψη, υπάρχοντας παντοτεινά, μένοντας απαράλλακτος.

Πάνω από τους αγγέλους, ανώτερος από τις δυνάμεις των ουρανών. Νικώντας τη λογική σκέψη, ξεπερνώντας τη δύναμη του μυαλού, αδύνατο να τον δεις, μόνο να τον πιστέψεις. Έριχνε το βλέμμα του στη Γη και την έκανε να τρέμει. Ποτάμια έβγαζε στην έρημο...

Κι αυτός ο τόσο μέγας και τρανός πεθύμησε πόρνη. Γιατί; Για να την αναπλάσει από πόρνη σε παρθένα. Για να γίνει ο νυμφίος της. Τι κάνει; Δεν της στέλνει κάποιον από τους δούλους του, δεν στέλνει άγγελο στην πόρνη, δεν στέλνει αρχάγγελο, δεν στέλνει τα χερουβείμ, δεν στέλνει τα σεραφείμ. Αλλά καταφθάνει αυτός ο ίδιος ο ερωτευμένος.

Επεθύμησε πόρνη. Και τι κάνει; Επειδή δεν μπορούσε να ανέβει εκείνη στα ψηλά, κατέβηκε στα χαμηλά. Έρχεται στην καλύβα της. Τη βλέπει μεθυσμένη. Και με ποιό τρόπο έρχεται; 

Όχι με ολοφάνερη τη θεότητά του, αλλά γίνεται εντελώς ίδιος μαζί της,

μήπως βλέποντάς τον τρομοκρατηθεί, μήπως λαχταρήσει και του φύγει. 

Τη βρίσκει καταπληγωμένη, εξαγριωμένη, από δαίμονες κυριευμένη. Και τι κάνει; Την παίρνει και την κάνει γυναίκα του. Και τι δώρα της χαρίζει; Δαχτυλίδι. Ποιο δαχτυλίδι; Το Άγιο Πνεύμα.

Έπειτα λέγει. Δεν σε φύτεψα στον Παράδεισο;

- Του λέγει, ναι.

- Και πώς ξέπεσες από εκεί;

- Ήλθε και με πήρε ο Διάβολος από τον Παράδεισο.

- Φυτεύτηκες στον Παράδεισο και σε έβγαλε έξω. Να, σε φυτεύω μέσα μου. Δεν τολμά να με πλησιάσει εμένα. Ο ποιμένας σε κρατάει και ο λύκος δεν έρχεται πια.

- Αλλά είμαι, λέγει, αμαρτωλή και βρώμικη.

- Μη μου σκοτίζεσαι, είμαι γιατρός.

Δώσε μεγάλη προσοχή. Κοίταξε τι κάνει. 

Ήλθε να πάρει την πόρνη, όπως αυτή - το τονίζω - ήταν βουτηγμένη στη βρώμα. 

Για να μάθεις τον έρωτα του Νυμφίου. 


Αυτό χαρακτηρίζει τον ερωτευμένο: το να μη ζητάει ευθύνες για αμαρτήματα, αλλά να συγχωρεί λάθη και παραπατήματα. Πιο πριν ήταν κόρη των δαιμόνων, κόρη της Γης, ανάξια για τη Γη. Και τώρα έγινε κόρη του βασιλιά. Και αυτό γιατί έτσι θέλησε ο ερωτευμένος μαζί της. 

Γιατί ο ερωτευμένος δεν πολυνοιάζεται για τη συμπεριφορά του. 

Ο έρωτας δεν βλέπει ασχήμια. Γι' αυτό και ονομάζεται έρωτας, επειδή πολλές φορές αγαπά και την άσχημη. 

Έτσι έκανε και ο Χριστός. 

Άσχημη είδε και την ερωτεύτηκε και την ανακαινίζει.

Την πήρε ως γυναίκα, και ως κόρη του την αγαπά, και ως δούλα του την φροντίζει, και ως παρθένα την προστατεύει, και ως παράδεισο την τειχίζει, και ως μέλος του σώματός του την περιποιείται. Τη φροντίζει ως κεφαλή της που είναι, τη φυτεύει ως ρίζα, την ποιμαίνει ως ποιμένας. 

Ως νυμφίος την παίρνει γυναίκα του, και ως εξιλαστήριο θύμα την συγχωρεί, ως πρόβατο θυσιάζεται, ως νυμφίος τη διατηρεί μέσα στην ομορφιά, ως σύζυγος φροντίζει να μην της λείψει τίποτα.

Ώ, Συ Νυμφίε, που ομορφαίνεις την ασχήμια της νύφης! 

Ομιλία Αγίου Ιωάννου  Χρυσοστόμου: « Ότε της Εκκλησίας έξω ευρεθείς Ευτρόπιος ...»
Επιλογή (από P.G. 52, 404 Α-411 Β): + Παναγιώτης Νέλλας. Μετάφραση: Ελ. Μαϊνάς.
___________________________________________________________

Αναδημοσίευση από το περιοδικό 'ΣΥΝΑΞΗ' τεύχος αρ. 2, 1982


Περί της ενώσεως Θεού και ανθρώπου στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού
δείτε και σχετικά: 







Αληθώς Ανέστη!

Πέμπτη 12 Μαΐου 2022

''Σε αυτές τις έσχατες ημέρες είναι καιρός για προσευχή...'' ~ Στάρετς Νεκτάριος της Όπτινα


Όσιος Νεκτάριος , ο τελευταίος Στάρετς της Όπτινα 
(1853 - 1928)

Εορτάζει στις 12 Μαΐου

Ο Καθηγητής Σέργιος Νείλος στο Ημερολόγιό του «Στις όχθες του ποταμού του Θεού» και στην ημερομηνία 17 και 19 Μαρτίου 1910, γράφει πως επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο της Όπτινα το π. Νεκτάριο, που είχε λίγο ασθενήσει, μα τώρα βρισκόταν στην ανάρρωσι... 

Ο π. Νεκτάριος του είπε ότι τον είχε συνταράξει ένα φοβερό όνειρο, που το έβλεπε σχεδόν όλο το βράδυ και μάλιστα ήταν ασυνήθιστα ζωντανό.

- Τι είδατε, τον ρώτησε ο Σέργιος Νείλος με ξεχωριστό ενδιαφέρον.

- ''Είδα μια επανάστασι στην Ρωσία, μία φοβερή εξέγερσι. Θα χρειαζόταν πολύ ώρα, για να σας το διηγηθώ με όλες τις λεπτομέρειες. Είδα μια τεράστια πεδιάδα στην οποία γινόταν μια φοβερή μάχη ανάμεσα σε ορδές από άθεους αποστάτες και ένα μικρό στρατό χριστιανών. Όλοι οι αποστάτες ήσαν καλά οπλισμένοι και πολεμούσαν σύμφωνα με τους Κανόνες της στρατιωτικής επιστήμης, ενώ οι χριστιανοί ήσαν άοπλοι. 

Η κατάληξη αυτής της άνισης μάχης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί. Η στιγμή της τελικής νίκης των αποστατών πλησίαζε. Ντυμένοι γιορτινά μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους πανηγύριζαν προκαταβολικά την νίκη του. 

Ξαφνικά όμως μια ασήμαντη στον αριθμό ομάδα χριστιανών, ανάμεσα στους οποίους έβλεπα γυναίκες και παιδιά, έκαναν μια γενναία επίθεση στους εχθρούς του Θεού και αμέσως το πεδίο της μάχης γέμισε από πτώματα του άθεου στρατού...''

Το αμέτρητο πλήθος είχεν εξοντωθεί και μάλιστα, προς μεγάλη μου έκπληξι, χωρίς την βοήθεια όπλων. Ρώτησα τότε ένα χριστιανό στρατιώτη:

- Πως καταφέρατε να νικήσετε αυτήν την αμέτρητη στρατιά;

- Ο Θεός βοήθησε, μου απάντησε.

- Ναι, αλλά με ποια μέσα ρώτησα πάλι, αφού δεν είχατε κανέναν όπλο;

- Με οτιδήποτε βρέθηκε στα χέρια μας, μου ξαναείπε ο στρατιώτης.

Κι’ εδώ το όνειρο τελείωσε.

Και ο Σέργιος Νείλος σημειώνει: «Ο χαρισματικός ιερέας του Θεού, π. Νεκτάριος, ιερομόναχος της Όπτινα, είδε αυτό το αποκαλυπτικό όνειρο την νύχτα της 16ης προς 17ην Μαρτίου 1910. Συμβολίζει την νίκη της Ρωσίας κατά των αθέων αποστατών, ή μήπως είναι ένα προάγγελμα της τελικής νίκης του μικρού ποιμνίου του Χριστού κατά των ανόμων αντιχρίστων που θα εμφανισθούν στους έσχατους καιρούς, τους οποίους ο Κύριος θα εξαφανίσει με το μεγαλείο του ερχομού του; Θα δούμε, αν ζήσουμε τόσο πολύ. 

Όμως αυτό το όνειρο δεν ήταν τυχαίο, και είναι παρήγορο είτε με την μια, είτε με την άλλη εξήγησι».

Από το βιβλίον: «Όσιος Νεκτάριος, Ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα, (Έκδοσις Ιεράς Μονής Συμεών του Νέου Θεολόγου Κάλαμος 2003, σελίδα 148-149).

Το άκτιστο θαβώριο Φως

 Ο στάρετς Νεκτάριος μίλησε κάποτε για το άκτιστο θαβώριο Φως:

– “Αν φανερωθεί εδώ μέσα αυτό το θείο Φως, είπε, τα πάντα θα πλημμυρίσουν από αυτό. Και δείχνοντας με το χέρι του είπε: θ’ ακτινοβολήσει, και πίσω από τον καθρέφτη και κάτω από τον καναπέ και κάθε χαραμάδα στο τραπέζι θα γίνει κι αυτή φωτεινή. 

Σ’ αυτό το φως δεν υπάρχουν σκιές. Ακόμη και η οροφή και οι τοίχοι θα εξαφανιστούν, θα γίνουν φως. Τα πάντα θα είναι ολοφώτεινα. 

Ήρθε ο καιρός πού πρέπει οι άνθρωποι να πληροφορηθούν γι’ αυτό το άκτιστο φως..!

Με άφθαρτο σκήνωμα 

Ο Όσιος Νεκτάριος δίδασκε στα πνευματικά του παιδιά την ταπείνωση και την υπομονή, περισσότερο από όλες τις αρετές. Για την κάθαρση της ψυχής του ανθρώπου δίδασκε πως επιτυγχάνεται με την προσευχή. Ο Όσιος δίδασκε σε όλους την προσευχή και ιδιαίτερα την ευχή του Ιησού. Μάλιστα, όταν πλησίαζε η σοβιετική λαίλαπα, τόνιζε στα πνευματικά του παιδιά:

«Σε αυτές τις έσχατες ημέρες είναι καιρός για προσευχή. Κατά την διάρκεια της εργασίας σας να λέτε συνεχώς την ευχή του Ιησού. Στην αρχή με τα χείλη, μετά με το νου και ύστερα θα εισχωρήσει μέσα στην καρδιά σας».

Ο Άγιος Πατριάρχης Τύχων τον συμβουλευόταν διά μέσου έμπιστων ανθρώπων. Ο Άγιος Θεός είχε δωρίσει στον Όσιο το διορατικό χάρισμα. Έτσι όλοι τον εμπιστεύονταν και έκαναν υπακοή στον λόγο του.

Ο Όσιος Νεκτάριος κοιμήθηκε, μετά από ασθένεια, το 1928. Η είδηση της κοιμήσεώς του διαδόθηκε αστραπιαία. Χιλιάδες πιστοί άρχισαν να συρρέουν συνεχώς από διάφορες πόλεις στο Χόλμισι.

Το 1935 κλέφτες έσκαψαν τον τάφο του Οσίου ψάχνοντας για πολύτιμα αντικείμενα. Έβγαλαν έξω από τον τάφο το φέρετρο και αφού έψαξαν και δεν βρήκαν τίποτε, το παράτησαν ανοιχτό μαζί με το λείψανο του Οσίου στηριγμένο σε ένα δένδρο. 

Μια ομάδα από εργάτες, που δούλευαν δίπλα στα αγροκτήματα, έτρεξαν στο κοιμητήριο και είδαν έκπληκτοι πως...

ο Όσιος ήταν εκεί άφθαρτος, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την κοίμηση και την ταφή του.

Το δέρμα του είχε το χρώμα του κεριού και τα χέρια του ήταν ευλύγιστα και μαλακά. 

Μια γυναίκα έφερε λευκό μεταξωτό ύφασμα και κάλυψε το πρόσωπό του. Έπειτα έκλεισαν το φέρετρο και ενταφίασαν τον Όσιο ψάλλοντας Τρισάγιο. Στις 16 Ιουλίου 1989 πραγματοποιήθηκε η ανακομιδή του τιμίου λειψάνου του Οσίου και η επιστροφή του στην Όπτινα.

Πηγές: iconandlight & pemptousia.gr

Αντίκρυ μου εκεί, κάθε νύχτα, στέκεται ο Θεός...


Αντίκρυ μου εκεί, κάθε νύχτα, στέκεται ο Θεός, εγώ προσπαθώ να του ξεφύγω, εφευρίσκω πανουργίες, θανάσιμα αμαρτήματα, κάνω αποτρόπαιες σκέψεις...

Αλλά Εκείνος με διεκδικεί ολόκληρο, λυσσάω που δεν μπορώ να βρω μια υπεκφυγή, μια διέξοδο...

Ώσπου αρχίζει να ξημερώνει, ανοίγω τότε το παράθυρο και άθελά μου χαμογελώ, ο Θεός για μια ακόμη φορά με κέρδιζε...

Τάσος Λειβαδίτης ~ Πανάρχαιη αντιδικία
___________________________________

Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

Τα τρία σημεία που πάσχει ο σύγχρονος μοναχισμός ~ γερ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης †

Τα τρία σημεία στα οποία πάσχει ο σύγχρονος μοναχισμός.

Μακαριστού Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

† 9 Μαΐου 2019

Πρώτον κατάφερε (ο διάβολος) να αλλοίωση το πνεύμα της ασκητικότητος και να το κάνει μία ακτιβιστική ενέργεια, εάν «πρέπει», ενώ ο σκοπός του μοναχού είναι η Θέωσις του.
Και έτσι, το περιεχόμενο του μοναχισμού, από θεολογικό και οντολογικό, από κοινωνία θείας χάριτος και ενεργείας, έγινε μία πράξις, μία ενέργεια, ένας κανόνας.

Αυτός ο κανόνας όμως αλλοιώνει την πνευματικότητα του ανθρώπου, και το χειρότερο, του δημιουργεί την συνείδηση ότι εκπληρώνει το έργο του.

Κάνω τον κανόνα μου ως μοναχός; 

Εντάξει, λέγει, είμαι μοναχός. Ή, εκτελώ αυτό που μου επιβάλει η Εκκλησία, το μικρό ή μεγάλο μου Σχήμα ή η ρασοφορία μου; Τότε, όχι μόνον δεν μου λείπει τίποτε, αλλά και μου ''χρωστάει'' ο μεν Θεός αμοιβή για την δικαιοσύνη μου...

H δε Παναγία –κατά την αγιορείτικη παράδοση- την σωτηρία μου, διότι μου υποσχέθηκε πως θα με σώση...

οπότε αν υποθέσωμε ότι κάνω και καμία αμαρτία, δεν χάλασε ο κόσμος, θα σωθώ. Αυτή η αντίληψις, το σύγχρονο αυτό πνεύμα είναι μία εξαχρείωσις της μοναχικής ζωής, ένα κατόρθωμα του σατανά.

Ένα δεύτερο επίτευγμα του σατανά είναι η εξαφάνισις της θείας μεταλήψεως, της δια του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας προσλήψεως του Θεού. 

Αυτό που είναι, θα λέγαμε, το «ψωμοτύρι» του ανθρώπου, το καθημερινό εφόδιό του, το φάρμακο για την αμαρτία, για την αρρώστια, για την ραθυμία, για το πάθος, για το έγκλημα..

το κάναμε στις ημέρες μας πολυτελέστατο είδος, μπορούμε δηλαδή να το παίρνωμε κάθε δεκαπέντε ή κάθε είκοσι ημέρες ή κάθε μήνα, αφού ετοιμασθούμε πάρα πολύ, αφού κάνωμε τριήμερες και σαρανατήμερες νηστείες, και αφού…

οπότε τελικώς το μυστήριο αυτό αδρανεί, γίνεται μία τελεσιουργική πράξις, στην οποία πηγαίνομε απλώς για να συμμετάσχωμε....

Αυτή η θεία κοινωνία δεν φέρνει κανέναν απολύτως καρπό, μόνον θυμίζει κάτι που έκαναν οι παλαιοί. Παράλληλα, διασώζει και κάτι από το ασκητικό πνεύμα της Εκκλησίας, με το να επιβάλλη άσκησι πριν την θεία κοινωνία.

Αλλά αυτή η άσκησις είναι κατάργησις μίας άλλης αλήθειας, της ανάγκης της συνεχούς θείας μεταλήψεως.

Και το τρίτο επίτευγμα του σατανά είναι να καταργήση την πρόσληψι του Χριστού ως Λόγου δια της μυστική εργασίας.

Πέτυχε ο διάβολος να καταργήση την αδιάλειπτη λήψι του Αγίου Πνεύματος, που γίνεται προφανώς δια της διδασκαλίας και της μελέτης. 

Δυστυχώς, σήμερα στο Άγιον Όρος, άλλα και ευρύτερα στα μοναστήρια μας, δεν υπάρχει διδασκαλία, ούτε μελέτη...  Ποιός διαβάζει Αγία Γραφή; 

Ποιος διαβάζει Πατέρες; 

Η μεν ανάγνωσις της Αγίας Γραφής περιορίζεται μόνον στις Προφητείες, στον Πραξαπόστολο ή στα Ευαγγέλια που διαβάζονται κατα τις ακολουθίες στον ναό, η δε ανάγνωσις των Πατερικών κειμένων περιορίζεται στις αντίστοιχες αναγνώσεις της τραπέζης ή της εκκλησίας... 


Στην πραγματικότητα όμως, ακόμη και η ανάγνωσις στην τράπεζα είναι μία παραφθορά του μοναχικού πνεύματος, διότι γινόταν για λόγους ασκητικούς ή σιωπής, όταν έτρωγαν οι μοναχοί και όχι για πρόσληψι εννοιών.

Εμείς τα περωρίσαμε όλα στην εκκλησία και στην τράπεζα, και εξαφανίσθηκε η μελέτη.

Έτσι, ο μοναχός δεν χρειάζεται ούτε λάμπα στο κελί του, γιατί την ημέρα δουλεύει και το βράδυ, μετά την κούρασι όλης της ημέρας, πάει και κοιμάται...

Το πολύ πολύ μπορεί να κάνη μόνον τις μετάνοιές του, που δεν χρειάζονται φως, μετά το Απόδειπνο μέχρι να κοιμηθή ή το πρωί πριν ή μετά την ακολουθία...

Αυτές οι τρεις μεγάλες νίκες του πονηρού καθιστούν ανίκανο και αδύναμο τον μοναχισμό σήμερα, αποτελούν δε αμυδρές εικόνες της παλαιάς δόξας του.

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, ''Χαρισματική Οδός''

Ερμηνεία στον Βίο του Οσίου Νείλου του Καλαβρού,  Εκδ. Ίνδικτος
__________________________________________

Σχόλιο π. κοινωνίας: O λόγος του Μακαριστού εν την ημέρα ταύτη † 9 Μαΐου 2019, γερ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, είναι ένας θρίαμβος της χάριτος. Δείχνει την ξεκάθαρη αγιοπνευματική αντίληψη του γέροντος, σε τρία καίρια και μεγίστου νοήματος και αξίας σημεία, οχι μόνο για τούς μοναχούς, αλλά και για τούς λαικούς...

Το πρώτο αφορά την τυπική και ξέρη εκτέλεση του κανόνος και των εντολών, απο μοναχούς και ιερείς, (και τον λαο βεβαίως)  ωσάν εργολαβία, ενα είδος κρυφής αυτοδικαίωσης και προσμονή ανταποδόσεως για τούς ''αγώνες'' μας, βεβαίως - βεβαίως... 

Ο γέροντας είχε επίγνωση του: «Γίνωσκε, τέκνον, ὅτι οὔτε νηστείᾳ, οὔτε ἀγρυπνίᾳ, οὔτε κόπῳ σωματικῷ, οὔτε τινί ἑτέρῳ τῶν δεξιῶν πράξεων χαίρει ὁ Θεός καί ἐμφανίζεται, εἰ μή ταπεινῇ τε καί μόνῃ ἀπεριέργῳ καί ἀγαθῇ ψυχῇ καί καρδίᾳ...». ~ Οσίου Συμεὼν του Νέου Θεολόγου, Λόγος ΙΣΤ΄

Το δεύτερο αφορά μια φοβερή διαφοροποίηση και απόκλιση απο την παράδοση των Πατέρων και Αποστόλων, μια ''χαμένη τάξη'' στήν ιστορία της Ανατολικής Εκκλησίας, την συχνότητα της συμμετοχής μας στήν θεία κοινωνία. Πάλι εδω ο γέροντας, διαπιστώνει και ομολογεί μια μεγάλη αλήθεια περί της θείας μεταλήψεως, που και πολύ ιερείς ακόμη αγνοούν...

Είναι σύμφωνος με τούς Μεγάλους θεούμενους Πατέρες και την αρχαία τάξη της Εκκλησίας. 

Ὁ Μέγας Βασίλειος μαρτυρεῖ ὅτι οἱ χριστιανοί τῆς ἐποχῆς του κοινωνοῦσαν τακτικῶς τέσσερες φορές τήν ἑβδομάδα, δηλαδή τήν Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο καί Κυριακή (ἐπιστολή 93).

To τρίτο αφορά μια μεγάλη και νοσηρή ασθένεια. Οι μοναχοί καθοδηγούνται κυρίως σε οτι αφορά την ανάγνωση περί ψαλτικής, και Λειτουργικών τυπικών, ώστε να έχει τελικώς η Μονή ''ωραίους'' ψαλτάδες σε CD, και σχετικές εκδόσεις, φωτογραφίων και άλμπουμ, κλπ.

Απουσία του Πνεύματος των Θεούμενων Πατέρων, οι σύγχρονοι μοναχοί καθίστανται άβουλα όντα, όπως έγραψε πρό καιρού Αγιορείτης καθηγητής της Αθωνιάδος. Δεν έχουν ιδέα περί δογματικών θεμάτων,  περί διακρίσεως, και Ορθόδοξης πράξης απέναντι σε προβλήματα της εποχής των εσχάτων.

Στο σύνολο, έχει διδαχθεί μια τυφλή υπακοή σε οτι πει η ''ανωτέρα εκκλησιαστική αρχή''.

Ο χαριτωμένος γέροντας γνώριζε πώς: ''Oι δαίμονες τρέμουν όταν οι πιστοί μελετούν Πατερικά βιβλία..'' Είχε διαπιστώσει εκ ιδίας πείρας αυτά που μας κατέθεσε. Απαιτείται να σκύψουμε βαθιά εντός μας, τα φώτα να στραφούν μέσα μας, να επαναπροσδιορίσουμε και να εξετάσουμε εαυτούς, υπο το φως της κοινής των Θεούμενων Πατέρων Δόξας. 

Η σύγχρονη υποταγή Επισκόπων στίς επιταγές της απατηλής εξουσίας, η σύμπραξη του κλήρου με την δαιμονική και αντίχριστη Νεα Τάξη Πραγμάτων, έχει τις ρίζες της στα τρία αυτά σημεία που πάσχει ο σύγχρονος μοναχισμός, και που χρήζουν αναδείξεως, κατανοήσεως, και τέλους αντιμετωπίσεως πρίν είναι δραματικά αργά...  ως προσκυνητές του Αντιχρίστου, με ράσο ή χωρίς. Κύριος να μας χαρίζει φώτιση και σοφία, Εύχεστε...

† 9 Μαΐου κοίμηση του Μακαριστού Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. 
Aς έχουμε την ευχή του!


Κυριακή 8 Μαΐου 2022

Αξίζει να αναφέρουμε την φράση, που έλεγε συνεχώς ο Απόστολος Ιωάννης...

 
Αξίζει να αναφέρουμε, την φράση, που συνεχώς έλεγε στους μαθητές του, ο Απόστολος Ιωάννης: «Τεκνία, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ιωαν. ιγ΄ 34). ''Παιδιά μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο'', οι μαθητές ρώτησαν γιατί συνεχώς τους λέει την ίδια φράση, και απάντησε: «διότι είναι εντολή του Κυρίου, και όταν αυτό μόνο γίνεται, αρκεί»....

Δεν είχε όμως την αδιάκριτη αγάπη, ο συγγραφέας της Αποκαλύψεως, αλλά την εν Αληθεία. Σε μεγάλη ηλικία, ο Απόστολος της Αγάπης καθώς μπήκε στα λουτρά, είδε να εμφανίζεται μπροστά του, ένας μεγάλος αιρετικός της εποχής, ο Μαρκίων. Με την έπαρση που τον διακατείχε, ρωτά τον Απόστολο, «Γινώσκεις με;» ( με γνωρίζεις ποιός είμαι; )

Για να λάβει την απάντηση: «Γιγνώσκω σε, τον προτώτοκο του σατανά». Σε γνωρίζω, είσαι ο πρώτος γιός του σατανά. Με τόση ευγένεια μιλούσε ο Απόστολος της αγάπης, στούς φονιάδες των ψυχών, τούς αιρετικούς. Η αλήθεια του Θεού είναι πάνω απο τις αγαπολογίες του κόσμου τούτου...


Συγγραφή κειμένου Δημήτρης Ρόδης

Κοιτάζω το πλάνο, τι να δω... τρείς εξόριστους!


Ανάμνησις αγάπης
(γιατί κάποια λόγια χαράσσονται για πάντα στήν καρδιά μας)

Παραμονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, απο τον πανηγυρικό εσπερινό μας, στο Ιερό παρεκκλήσιο της Επισκοπής Πατρών, τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, παρουσία του Επισκόπου Κερνίτσης Χρύσανθου.

Κοιτάζω το πλάνο, τι να δω... τρείς εξόριστους! Ο Απόστολος της αγάπης Ιωάννης, και συγγραφέας της Αποκαλύψεως, εξόριστος στήν Πάτμο... Μέγας Αθανάσιος Πατριάρχης Αλεξανδρείας επί 46 έτη, 16 από αυτά στην εξορία, 5 φορές εξορίστηκε...

Ιερός Χρυσόστομος, Πατριάρχης Κων/πόλεως, παρέδωσε το πνεύμα του στόν Κύριο, στίς κακουχίες τις εξορίας. Κλείνω με τα λόγια του Επισκόπου Χρύσανθου: 

''Εμείς φταίμε, δεν αντιδρούμε σε τίποτε, οι Άγιοι αντιδρούσαν, εμείς είμαστε υπνωτισμένοι, ποιός θέλει να γίνει σήμερα Άγιος; Να πεθάνει για Τον Χριστό; Κανείς...'' 

Έκτοτε το μουρμουρίζω συχνά, γνωρίζοντας καλά, πως μπροστά στόν Δεσπότη Χριστό είμαι αναπολόγητος, και πως δεν εχω καμία δικαιολογία...

«Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. 3, 12)
ακούστηκε μια φωνή, σαν απο μακρυά, κάπως σαν στο βάθος... 

Ίσως ήτο η φωνή της συνειδήσεως μου,  ίσως του Απόστολου της αγάπης, να προσδοκά να  αφυπνίσει, ίσως μαζί με εμένα και άλλους, διότι δεν υπάρχει προσωποληψία στόν Κύριο...

Απόστολε του Χριστού ηγαπημένε πρέσβευε υπέρ ημών
_____________________________________________________


Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως, είδα τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο… ~ Άγιος Πορφύριος


Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. 
Είδα τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο... 

~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Εγώ όλα τα αποδίδω στον Θεό για τη δόξα Του. Πιστεύω για τον εαυτό μου ότι είμαι παλιοσωλήνα σκουριασμένη, που όμως διοχετεύεται το ύδωρ το ζων το πεντακάθαρο, γιατί πηγάζει απ’ το Πνεύμα το Άγιον...

Όταν διψάεις πολύ, δεν σκέπτεσαι αν η σωλήνα που το νερό περνάει είναι πλαστική μεταλλική σκουριασμένη. Σ’ ενδιαφέρει το νερό. Ενώ εγώ είμαι με την ψυχή στα χείλη... ο κόσμος έρχεται σ’ εμένα τον ταπεινό. Δεν έχει τίποτα να πάρει από μένα. Εγώ δεν έχω τίποτα, ο Χριστός μόνο έχει το παν.

Όταν ο άνθρωπος πληρωθεί υπό της χάριτος του Θεού, γίνεται αλλιώτικος πηδάει η ψυχή του! Ακούει τη φωνή του και χαίρεται η ψυχή του. Η χάρις με ωθεί να το παθαίνω κι εγώ αυτό. Αλλάζει η φωνή μου, το πρόσωπό μου αλλάζουν όλα...  

Έχω μάθει να καυχώμαι όχι για τα κατορθώματα τα δικά μου αλλά για την χάρι του Θεού... η οποία επίμονα και ολοφάνερα θέλει να με τραβήξει κοντά της με όλα όσα μου παρουσιάζει στη ζωή μου, από τότε που μικρός επήγα στο Άγιον Όρος. Εγώ, όμως, έχω πάντα το ίδιο συναίσθημα, ότι δεν κατόρθωσα να ζήσω με λαχτάρα τον Χριστό. Πόσο είμαι πίσω! Πόσο είμαι μακριά! Για όλα, όσα μου έδωσε ο Θεός μέσα μου, η ψυχή μου πολύ με κατακρίνει.

Έχω μέσα μου φόβο. Σκέπτομαι κι εκείνο που λέγει η Αγία Γραφή: «Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμεν και τω σω ονόματι δαιμόνια εξεβάλομεν …ουδέποτε έγνων υμάς· αποχωρείτε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν». Το σκέπτομαι αυτό, αλλά δεν απελπίζομαι. Αφήνομαι στην αγάπη του Θεού και στο έλεός Του και λέω τα χρυσά εκείνα λόγια απ’ την ευχή της Θείας Μεταλήψεως: «Οίδα Σώτερ, ότι άλλος ως εγώ ουκ έπταισέ Σοι, …»

Τα χρυσά αυτά λόγια, που έγραψαν οι Πατέρες, όταν τα λέμε με πίστη κι ευλάβεια, είναι σαν να τα ζούμε κι εμείς.

Αυτό που κάνω και σας λέω τι μου έδωσε ο Θεός είναι και αποστολικό.… «Μετάδοση» σημαίνει: Πήρες κάτι; Να το μεταδώσεις από αγάπη.

Δεν πιστεύεις ότι έχεις κάτι δικό σου. Είναι του Θεού και το μεταδίδεις.

Αυτό είναι αληθινή ταπείνωση. Ενώ ένας φανατικός, ένας παλαιοημερολογίτης λέει: «Πω, πω! Μιλάει για τον εαυτό του, αυτό είναι εγωισμός!».

Κι εγώ ο καημένος απ’ την αγάπη μου σας λέω μερικά απ’ όσα μου αποκαλύπτει ο Θεός. Έχω όμως πολύ βαθιά τη συναίσθηση στην καρδιά μου ότι άλλος τα λέει. Αυτό το πιστεύω πολύ, γιατί βλέπω κάτι κι αμέσως μετά αισθάνομαι τις αδυναμίες μου πάρα πολύ, διότι δεν είναι ούτε από αγιοσύνη, ούτε από τίποτ’ άλλο, αλλά απ’ την αγάπη του Θεού προς εμένα, που με θέλει να γίνω καλός.

Αυτά όμως που μου αποκαλύπτει ο Θεός σε λίγους τα λέω, γιατί πρέπει ο άνθρωπος να είναι πνευματικός, για να τα καταλάβει.

Μπορεί ένας επιστήμονας να δει, ν’ ακούσει κάτι και να το διηγηθεί και να το γράψει και τελικά να πει: «Να τα ίδια λέει κι ο Πλάτωνας». Δεν συμβαίνει όμως εδώ αυτό, γιατί μπορεί να χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις αλλά με διαφορετικό νόημα.

Πολλές φορές με την χάρι του Θεού έχω μπει σε μία άλλη κατάσταση. Άλλαξε η φωνή μου, το πρόσωπό μου μπήκε σε ατμόσφαιρα θείου φωτός.

Άρχισα μ’ ενθουσιασμό να ψάλλω απ’ έξω κανόνες, τροπάρια κι άλλους ύμνους και πιο πολύ τα τριαδικά μεγαλυνάρια. Αισθάνθηκα χαρά ανεκλάλητη, η φωνή μου έγινε πρωτόγνωρη, σαν από εκατό ανθρώπους, γλυκιά, δυνατή, αρμονική, ουράνια, «ως φωνή υδάτων πολλών και ως φωνή βροντών ισχυρών».

Ύψωσα τα χέρια, έλαμψε το πρόσωπό μου, η έκφρασή μου έγινε αλλιώτικη. Είχα έλθει σε κατάστασε πνευματική. Κι έγινε με μιάς θόλος ο ουρανός και μανάλια εγίνανε τα πεύκα με τα κλαδιά τους …

Εκείνες στέκονταν τρία μέτρα πίσω. Προσπάθησαν να γράψουν στο μαγνητόφωνο εκείνη τη φωνή, αλλά δεν τις άφησα. Τις «είδα» και τις εμπόδισα. Έχω μάθει από μικρός στο Άγιον Όρος να είμαι μυστικός … Έπειτα όμως από μέρες γυρίζοντας στην Αθήνα, αναζητούσα εκείνα τα ψάλματα. Επιθυμούσα να ξανακούσω εκείνη τη φωνή. Στενοχωρέθηκα που δεν τα γράψαμε.

Δεν ήταν ανθρώπινη εκείνη η φωνή, δεν ήταν δική μου, ήταν της χάριτος του Θεού. Θα ήθελα να τα ακούω και να ξαναγυρίζω σ’ εκείνη την ημέρα. Είδαμε εκεί μες στα πεύκα, τα μεγαλεία του Θεού...

Δεν τα είδαμε; Τι ωραία! Που βάλαμε και «φωτιά» εκεί και «κάψαμε» το δάσος! Συνηθισμένος όμως να είμαι μυστικός δεν ήθελα να με μαγνητοφωνήσετε. Αυτό ήταν αίσθημα ταπεινώσεως.

Πήγαμε κάποτε για προσκύνημα μαζί με τον κύριο Γιώργο και την κυρία Καίτη στον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο στην Πάτμο. Ήταν πρωί.

Ένιωθα να με πνίγει η χάρις του αγίου Ιωάννου. Είχε κόσμο το σπήλαιο της Αποκαλύψεως. Φοβήθηκα μήπως προδώσω τα αισθήματά μου. Αν άφηνα τον εαυτό μου να εκδηλωθεί, θα με περνούσαν για τρελό. Αυτοσυγκρατήθηκα. Βγήκα έξω απ’ την εκκλησία. Δεν είναι καλό να βλέπουν οι άλλοι τα βιώματα της μυστικής επαφής με τον Θεό. Γι’ αυτό τους είπα κι εφύγαμε. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήταν ησυχία. Ήμασταν οι τρεις μας. Δεν υπήρχε άλλος στην εκκλησία. Πριν μπούμε μέσα τους προετοίμασα. Τους λέω:

- Ό,τι κι αν δείτε, δεν θα κουνηθείτε, ούτε θα μιλήσετε.

Μπήκαμε μέσα με ευλάβεια, χωρίς θόρυβο, με σιωπή, απλά, ταπεινά. Σταθήκαμε μπροστά στη Θεία Αποκάλυψη. Γονατίσαμε και οι τρεις, εγώ στη μέση. Πέσαμε πρηνείς. Λέγαμε το «Κύριε Ιησού …» περίπου ένα τέταρτο. Εγώ αισθανόμουν άδειος. Καμιά συγκίνηση, τίποτα. Ερημιά. Κατάλαβε ο αντίθετος, ο διάβολος, και θέλησε να μ’ εμποδίσει.

«Αυτά δεν γίνονται με πρόγραμμα», σκέφθηκα. Την έλεγα, την ήθελα την ευχή –ή μάλλον ούτε την έλεγα, ούτε την ήθελα, διότι όταν τη λέεις, όταν τη θέλεις, καμιά φορά το παίρνει είδηση ο αντίθετος. Είναι ένα πάρα πολύ λεπτό σημείο. Δεν μπορείς μόνος να περιφρονήσεις τον αντίθετο. Και να τον περιφρονήσεις, πρέπει πάλι με την θεία χάρι, ένα ανεξήγητο πράγμα.

Δώστε πολλή προσοχή. Δεν σφίχθηκα, δεν επίεσα την κατάσταση. Δεν πρέπει σ’ αυτά τα πνευματικά να πηγαίνομε με τη βία. Βγήκα έξω. Περιεργάσθηκα τα λουλούδια, σαν να ήθελα ν’ αδιαφορήσω για το ότι δεν γινόταν το άνοιγμα της ψυχής μου. Κοίταξα λίγο τη θάλασσα.

Μπήκα μέσα πάλι στο εκκλησάκι, έβαλα στο θυμιατό λίγα κάρβουνα, τα ανάψα, έβαλα λίγο λιβάνι, θύμιασα και τότε άνοιξε η καρδιά μου. Τότε ήλθε η θεία χάρις.

Στο πρόσωπό μου ήλθε μία λάμψη, έγινα ένθεος, ύψωσα τα μάτια μου. Σε μια στιγμή έπεσα κάτω. Όπως μου είπαν οι συνοδοί μου, έμεινα κάτω είκοσι λεπτά…

Αυτό το θαύμα, που μου έγινε στην Πάτμο, είναι ένα μεγάλο μυστήριο.


Έχει μεγάλη έννοια. Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον μαθητή του, τον Πρόχορο, έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως, όπως ακριβώς είχε συμβεί.

Άκουσα τη φωνή του Χριστού απ’ τη σχισμή του βράχου …

Αυτά να μην τα πείτε πουθενά. Κύριε Ιησού Χριστέ … Να μ’ ελεήσει ο Θεός.

Γιατί σας τα είπα; Πέστε μου …

Σας τα είπα για να μάθετε να εγκαταλείπετε τον εαυτό σας απαλά, χωρίς πίεση στα χέρια του Θεού. Τότε Εκείνος θα έρχεται στις ψυχές σας και θα τις χαριτώνει.

Αν ο πονηρός σας θέτει εμπόδια, να τον περιφρονείτε. Καταλάβατε; Έτσι έκανα κι εγώ. Απασχολήθηκα με κάτι άλλο, όταν συνειδητοποίησα ότι κάτι παρεμβαίνει. Αυτό έχει πολύ βάθος.

Τα λέω αυτά, αλλά δεν μου ‘ρχεται και καλό που τα λέω. Αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να τα λέω … Αυτά είναι μυστήρια, δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Το μόνο που λέω είναι να γίνονται όλα απλά, ταπεινά, απαλά.

Όταν το θέλεις και περιμένεις να ενωθείς με τον Θεό, όταν εκβιάζεις τον Θεό, δεν έρχεται. Αλλά έρχεται «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις».

Είναι ένας αγιότατος τρόπος, αλλά δεν μπορείς να τον μάθεις απ’ έξω.

Πρέπει να μπει μέσα στην ψυχή σου μυστικά, ώστε να τον ενστερνισθείς με την χάρι του Θεού...

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ © Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Β’ Έκδοση Απρίλιος 2003
___________________________


Πηγή: agiosmgefiras.blogspot.com

Κυριακή 24 Απριλίου 2022

Η πιο σημαντική μέρα στήν ζωη του ανθρώπου...


Αναμφίβολα, η πιο σημαντική μέρα στήν ζωη του ανθρώπου, είναι εκείνη που καταλαβαίνει πως ο Χριστός πιστεύει στόν άνθρωπο...

πιο πολύ, απο οτι ο άνθρωπος Στόν Χριστό...

''Θα τα καταφέρεις! 'Ετσι μου είπε ο Θεός..." είπε το χελιδόνι και πέταξε μακριά....

Δημήτρης Ρόδης, απο μνήμης

*****

Χριστός Ανέστη μέσα από το Παράδεισο! από τον παπα Φώτη τον δια Χριστό Σαλό!

Χριστός Ανέστη μέσα από το Παράδεισο! 
από τον παπα Φώτη τον δια Χριστό Σαλό!

Ο παπά Ν.. είναι ένας απλός λευίτης και προπάντων εμπερίστατος, με πολλά προσωπικά προβλήματα, όμως ήταν ένας αγαπημένος φίλος του παπαΦώτη Λαυριώτη του διά Χριστόν Σαλού...

και πολλές φορές όταν τον έβλεπε τον πείραζε ο Παππούλης, γιατί ο παπα Ν. είναι μια πολύ απλή ψυχή, καθαρή, παιδική θα έλεγα... και ο Παππούλης αναπαυόταν σε τέτοιες ψυχές!

Φέτος πήρε εντολή από τον Αρχιερατικό να λειτουργήσει τη Λαμπρό Τρίτη σε μια εκκλησία σε ένα άλλο χωριό , όπως και έγινε...

Γυρνώντας στο σπίτι του έπρεπε να περάσει μπρος από το κοιμητήριο που είναι θαμμένος ο παπα Φώτης και το σκεφτόταν...

Όταν έφτασε πολύ κοντά βλέπει μπροστά του τον Παππούλη όρθιο...

ντυμένο με μια άσπρη ιερατική στολή, και πολύ λαμπερό να του χαμογελά και να τον χαιρετά!

Ο παπα Ν. καθώς είναι απλός και άδολη ψυχή τρόμαξε, όπως ομολογεί ο ίδιος με συστολή, και πάτησε το γκάζι του αυτοκινήτου! (...)

Προχωρώντας πιο κάτω, σε ένα εκκλησάκι που πήγαινε ο Παππούλης και λειτουργούσε..

βλέπει πάλι ολοζώντανο το παπα Φώτη με την λαμπερή εκείνη ιερατική στολή να τον χαιρετά χαρούμενος και φωτεινός!

Ο παπα Ν. πίστεψε ότι ήταν ιδέα του, και φοβούμενος μη τον πειράζουν δεν είπε τίποτα…

Το βράδυ καθώς κοιμήθηκε,  βλέπει τον παπα Φώτη
πάλι στον ύπνο του, να του λέει πειράζοντας τον… 

''τι φοβήθηκες ευλογημένε...''

''εγώ ήμουν και ήθελα να σου ευχηθώ Χριστός Ανέστη και να σε χαιρετίσω..! ''

''γιατί δε στάθηκες; ''

Το πιο χαρούμενο… το πιο χαριτωμένο… το πιο Αναστάσιμο Χριστός Ανέστη…!!

Για σκέψου έλεγε ο παπα Ν. μου είπανε Χριστός Ανέστη μέσα από τον Παράδεισο..!!

και δάκρυζε από Αναστάσιμη Χαρά και αγαπητική νοσταλγία 

για τον αγαπημένο του Παππούλη, που πάντα τον στήριζε στα δύσκολα του…

Tην ευχή του αγίου παππούλη να έχουμε!

Χριστός Ανέστη! μέσα από το Παράδεισο!
__________________________________________


Σάββατο 23 Απριλίου 2022

Ἀνάστασιν Χριστοῦ Θεασάμενοι...

(Ανάσταση στόν Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, προαύλιο Επισκοπής Πατρών, 2015)

Λέγει ο Άγιος Μακάριος της Όπτινα πως: “Σ’ όλες τις ψυχές που αγαπούν το Θεό, σ’ όλους τους αληθινούς Χριστιανούς, θάρθει κάποιος πρώτος µήνας του Χρόνου, σαν τον Απρίλη, µια µέρα Ανάστασης...” 

Σαν κάποια πρώτη φορά στήν ζωη σου, που θα αδυνατείς να πιστέψεις, πως βρέθηκες εσυ εκεί σε αυτή την θέση, με την εικόνα της Αναστάσεως Του Χριστού στα χέρια...

Τα λόγια έκαναν στή μπάντα, 
αδυνατούσε το μυαλό να χωρέσει
το φως εκείνο, δέος... 

Επιβεβαίωση.
“Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος. Ἀνάστασιν Χριστοῦ Θεασάμενοι...”

Δημήτρης Ρόδης, απο μνήμης.

Άγιος Τούνομ! Μαρτύρησε το θαύμα με το Άγιο Φως απο την σκισμένη κολόνα!


Άγιος Τούνομ ο εμίρης, ο Μάρτυς

 Μαρτύρησε για το θαύμα με το Άγιο Φως απο την σκισμένη κολόνα

Το Πάσχα του 1579 μ.Χ. οι Αρμένιοι ( η αρμενική ''εκκλησία'' είναι μονοφυσιτικών αποκλίσεων, ανήκει δηλαδή στους λεγόμενους «αντιχαλκηδόνιους»)κατόρθωσαν να δωροδοκήσουν τον Τούρκο Διοικητή, και να εκδώσει απαγορευτική διαταγή προς τον Έλληνα Ορθόδοξο Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’, ώστε να μην έχει πρόσβαση εντός του Ναού της Αναστάσεως για την τελετή του Αγίου Φωτός.

Οι φρουροί έκλεισαν την Αγία Πόρτα και ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ’ με το ιερατείο και τους πιστούς του παρέμειναν έξω προσευχόμενοι, αναμένοντες την έκβαση των γεγονότων.

Πράγματι η απάντηση του Κυρίου ήταν άμεσος. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του Αρμενίου Πατριάρχου, το Άγιο Φως δεν έλαμψε στο ιερό Κουβούκλιο ή σε άλλο σημείο εντός του Ναού... 

Το Άγιο Φως εξήλθε διαπερνόν την Κολόνα, η οποία μέχρι σήμερον φαίνεται σχισμένη και μαυρισμένη, και προς μεγάλη κατάπληξιν άναψαν τα κεριά, τα οποία κρατούσε στα χέρια του ο Ορθόδοξος Πατριάρχης.

Στην συνέχεια ο Πατριάρχης έδωσε το Άγιο Φως στους Ορθοδόξους, οι οποίοι βρίσκονταν στην αυλή, ενώ ο Αρμένιος έφυγε ντροπιασμένος...

Το αξιοθαύμαστο γεγονός μαρτύρησε ο Εμίρης Τούνομ, ο οποίος εκείνη την στιγμή ήταν φρουρός στην Αγία Πόρτα...

Αυτό έγινε αιτία να πιστέψει και να γίνει Χριστιανός.

Οι Τούρκοι τον σκότωσαν για να μην μαθευτεί το γεγονός. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, όταν αντελήφθη το θαύμα αναφώνησε προς τους συγκεντρωμένους: «Αυτή είναι η αληθινή πίστη». Οι Τούρκοι για την αλλαξοπιστία του τον έκαψαν ζωντανό...

Όταν ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε το θαύμα, εξέδωσε φιρμάνι και ανεγνώρισε το αποκλειστικό δικαίωμα για την λήψη του Αγίου Φωτός στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη.

Τα οστά του Αγίου Τούνομ φυλάσσονται στο Μοναστήρι της Μεγάλης Παναγιάς.

Άγιος Τούνομ ο εμίρης, ο Μάρτυς

 Μαρτύρησε για το θαύμα με το Άγιο Φως απο την σκισμένη κολόνα
______________________________________

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς ληστὴν μνήσθητί μου Χριστε, κραυγάσαντα τὴν ἐνδεκάτην τὴν ὥραν, καὶ εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ προσχωρήσαντα, Εμίρην Τούνομ ἄσμασι Μάρτυρα ὥσπερ ἱερὸν ἐν τῇ ὥρα τῆς ἀφῆς τῶν λαμπάδων τῶν Ορθοδόξων ὑπὸ Φωτὸς τοῦ Ἁγίου στεῤῥῶς, ἀθλήσαντα τιμῶμεν. (Εορτάζει στις 18 Απριλίου εκάστου έτους).

Πηγή: Oρθόδοξος συναξαριστής, saint.gr

Share this