Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΟ ΤΗ ΣΧΕΣΗ


Πού πας; 
Φεύγω. 
Χωρίς εμένα;
Γιατί εσύ μήπως έχεις εμένα; [...]

Αυτό το εύθραυστο «μαζί» που, μέσα σε μια στιγμή της στιγμής, γίνεται ατσάλινο «χώρια» για πάντα..! Τι να κάνεις μ’ έναν αμμώδη έρωτα που απαιτεί, παραλογίζει, πεισμώνει ή τυφλώνει; 

Τι να πρωτοκάνεις με μια θαλερή αγάπη που σε πραΰνει, σε κραταιώνει, σε αναπτύσσει και σε γεμίζει; Ο άνθρωπος μοιάζει πραγματικά ελάχιστος στη δίνη του χρόνου που του δίνεται·....

κι ένα πάθος αν έχει, τα χάνει και χάνεται. 

Λίγο θείο φωτισμό όμως αν κουβαλάει, μετέχει και δεν περιμένει,
βλέπει, βρίσκει, κατανοεί και προνοεί... 

Γιατί τελικά, ναι, άλλο είναι όταν κάνεις θεό τη σχέση...

και άλλο όταν έχεις τον Θεο μέσα σε αυτή!

~ π. Δαμιανός
___________________________________________

Πηγή: toeilhtarion.blogspot.com

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Κύριε, Σέ ἱκετεύω, ἔλα καί κάνε Σύ ὅ Ἴδιος μέσα μου τό Θέλημά Σου. ~ Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ


Σέ δύσκολες στιγμές, όταν αποτύγχαναν όλες οι προσπάθειες να συμμορφώσω τις εκδηλώσεις της ζωής μου προς την ευαγγελική διδασκαλία...

συνέβαινε να προσεύχομαι με τον εξής τρόπο:

Έλα και κάνε Συ ο ίδιος μέσα μου το θέλημά Σου.

Τα προστάγματά σου δεν χωρούν στη στενή μου καρδιά, και ο πεπερασμένος νους μου δεν συλλαμβάνει το περιεχόμενό τους...

Αν δεν ευδοκήσεις Εσύ να κατοικήσεις μέσα μου,
τότε αναπόφευκτα θα οδηγηθώ στο σκοτάδι...

Γνωρίζω πως δεν ενεργείς διά της βίας, αλλά Σε ικετεύω: 

"Έλα με εξουσία στον οίκο μου, και αναγέννησέ με ολόκληρο. Μετάβαλε το καταχθόνιο σκοτάδι της υπερηφανείας μου στην ταπεινή Σου αγάπη...''

Μεταμόρφωσε με το Φως σου τη διεφθαρμένη φύση μου, έτσι ώστε κανένα πάθος να μη μείνει μέσα μου ικανό να εμποδίσει την μετά Σού έλευση του Πατρός Σου (βλ. Ιωαν. ιδ’ 21-23). 

''Κάνε με κατοικητήριο της αγίας εκείνης ζωής, την οποία Συ ο ίδιος επέτρεψες να γευθώ εν μέρει...

Ναί Κύριε, Σε ικετεύω, μη μου στερήσεις το σημείο αυτό της αγαθότητός Σου...''

*****

(Αρχιμ. Σωφρονίου Σακχάρωφ) ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, κεφάλαιο Η πορεία της ζωής μου, σελ.106).

Πηγή: iconandlight.wordpress

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2019

«Αἱρετικός, χωρισμός έστιν ἀπό τοῦ Θεοῦ, καί οὐ θέλω χωρισθῆναι ἀπό τοῦ Θεοῦ». ~ Όσιος Αγάθων

Όσιος Αγάθων: «Αἱρετικός, χωρισμός έστιν ἀπό τοῦ Θεοῦ, καί οὐ θέλω χωρισθῆναι ἀπό τοῦ Θεοῦ». 

~ Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος.

Αγία απάντηση στον δεσπότη της Αμερικής

Ανάμεσα στους ονομαστούς ασκητές της Αιγύπτου που έζησαν τον 4ο αιώνα, ξεχωριστή θέση κατέχει ο όσιος Αγάθων (8 Ιαν.) Τον συναντούμε στην έρημο, στην κοινότητα της Σκήτεως, να ζει με αυστηρή συνέπεια τον αγγελικό βίο. Θαυμαστοί υπήρξαν οι ασκητικοί του αγώνες. Ζηλευτή η καρποφορία των αρετών του και κυρίως της υπομονής, της ταπεινοφροσύνης και της αγάπης. 

Επειδή μάλιστα από τη μικρή του ηλικία παρουσίασε έκτακτα πνευματικά χαρίσματα σοφού και ενάρετου Γέροντα, οι πατέρες της ερήμου τον προσφωνούσαν από τότε «αββά», δηλαδή «πάτερ»! Και έλεγαν μεταξύ τους: «Μας αναγκάζει να τον ονομάζουμε έτσι ο τρόπος της ζωής του».

Ζούσε ο Όσιος στο κλίμα της θερμής και απερίσπαστης προσευχής, της προσεκτικής μελέτης των Αγίων Γραφών και των Βίων των Αγίων.

Κανένα δεν επιβάρυνε με προσωπικές του εξυπηρετήσεις. Εργαζόταν με επιμέλεια το προσωπικό του εργόχειρο πλέκοντας καλάθια που πουλούσε στην Αλεξάνδρεια, και μάλιστα σε ευτελέστατη τιμή. Ποτέ δεν μετρούσε τα χρήματα που του έδιναν. Ήταν ο Όσιος πηγή ανεξάντλητης φιλανθρωπίας. Βοηθούσε τους ανήμπορους ασκητές, εξυπηρετούσε τις ανάγκες των καταπονημένων. Τόσο απέραντη αγάπη είχε, ώστε έλεγε: «Εἰ δυνατὸν ἦν μοι εὑρεῖν κελεφὸν καὶ δοῦναι αὐτῷ τὸ ἐμὸν σῶμα καὶ λαβεῖν τὸ αὐτοῦ, ἡδέως εἶχον. Αὕτη γάρ ἐστιν ἡ τελεία ἀγάπη». Δηλαδή: Εάν μου ήταν δυνατόν να βρω ένα λεπρό και να του δώσω το σώμα μου και να πάρω το δικό του, θα ήμουνα ευτυχισμένος. Γιατί αυτή είναι η τέλεια αγάπη...

Κάποια φορά στην αγορά συνάντησε έναν εγκαταλελειμμένο πάμφτωχο και άρρωστο άνθρωπο. Για χάρη του νοίκιασε δωμάτιο σε ξενώνα στην Αλεξάνδρεια και έμεινε μαζί του και τον φρόντιζε ως αγαπητό αδελφό του Κυρίου, μέχρις ότου έγινε τελείως καλά. Τέσσερις μήνες κράτησε η θυσιαστική του αυτή διακονία, και επέστρεψε ο Αγάθων γεμάτος χαρά στη Σκήτη.

Θαυμαστός υπήρξε ακόμη ο αγώνας του Οσίου για τη σιωπή. Θέλοντας να δαμάσει τη γλώσσα του επί τρία χρόνια έβαζε στο στόμα του ένα βότσαλο για να ασκηθεί στην εγκράτεια των περιττών λόγων. Και δίδασκε τους μαθητές του να μην προσκολλώνται στα φθαρτά πράγματα της γης, διότι παρέρχονται και χάνονται, να αποφεύγουν την κενόδοξη παρρησία και το θάρρος το εγωιστικό μπροστά στους ανθρώπους, και να παραμένουν ταπεινοί στο λόγο και στο ήθος. Να καλλιεργούν δε τέτοια ακρίβεια, ώστε να μη δίνουν ποτέ το δικαίωμα να τους κατηγορήσει κάποιος «εις οιονδήποτε πράγμα», για οποιοδήποτε παράπτωμα.

 Είχε δε ο Όσιος τόσο ανεξίκακη καρδιά, ώστε έλεγε: 

«Ποτέ δεν κοιμήθηκα έχοντας κάτι εναντίον κανενός, ούτε άφησα κανένα να κοιμηθεί έχοντας κάτι εναντίον μου, όσο εξαρτιόταν από μένα».

Κάποιοι αδελφοί θέλησαν κάποτε να δοκιμάσουν την υπομονή και την ταπεινοφροσύνη του και τον ρώτησαν:

«Εσύ είσαι ο Αγάθων, που λένε πως είσαι πόρνος και υπερήφανος;».
- «Nαι, αδελφοί μου, εγώ είμαι».

«Εσύ είσαι o Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος;».
«Nαι, αδελφοί μου, εγώ είμαι».

«Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;»
Και εκείνος ο μακάριος αποκρίθηκε: «Τις αποδέχομαι όλες τις κατηγορίες, γιατί πολύ ωφελούν την ψυχή μου οι διαπιστώσεις σας αυτές. Μία όμως κατηγορία αρνούμαι: ότι είμαι αιρετικός».

Οι ασκητές τον ρώτησαν να τους πει, γιατί όσα του έλεγαν πρώτα τα παραδεχόταν για τον εαυτό του, ενώ το λόγο τούτο, με την κατηγορία του αιρετικού, δεν τον βάσταξε;

Και ο αββάς Αγάθων τους απάντησε:

«Αἱρετικός, χωρισμός έστιν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐ θέλω χωρισθῆναι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ». 

Δηλαδή: Το να είναι κανείς αιρετικός αποτελεί χωρισμό από τον Θεό, και εγώ δεν θέλω να χωρισθώ από τον Θεό.

Ύστερα από μακρούς θεοφιλείς αγώνες έφθασε κάποτε και το τέλος του Οσίου. Και ενώ ήταν στολισμένος με τα ευωδιαστά άνθη των αρετών, στην καρδιά του βασίλευε η μακαρία ταπεινοφροσύνη. Και το απέδειξε λίγο πριν αναχωρήσει για να συναντήσει τον Νυμφίο της ψυχής του.

Τρία μερόνυχτα πριν εκδημήσει, κοιτούσε με τα μάτια ακίνητα και ανοιχτά κάπου ψηλά, έκπληκτος.
– Που είσαι, αββά Αγάθων; τον ρώτησαν οι μαθητές του, για να τον προκαλέσουν να πει κάτι.
– Είμαι μπροστά στο Κριτήριο του Θεού! απάντησε ο Όσιος...

Και συ φοβάσαι; του είπαν. 

Και με πολλή ταπείνωση απάντησε ο όσιος Γέροντας:

Σε όλη μου τη ζωή μέχρι και αυτή τη στιγμή προσπάθησα, όσο μπορούσα, να εφαρμόσω το θέλημα του Κυρίου, αλλά άνθρωπος είμαι, δεν γνωρίζω αν τελικά όλα όσα έπραξα ήταν ευάρεστα στο Θεό. Δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου στα καλά μου έργα και στη δική μου κρίση. Άλλη είναι η κρίση των ανθρώπων και άλλη η κρίση του Θεού.

Ήθελαν και άλλα να ερωτήσουν τον όσιό τους πατέρα οι μαθητές του, αλλά δεν τους το επέτρεψε λέγοντάς τους: –«Ποιήσατε ἀγάπην, μὴ λαλεῖτε ἄρτι μετ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀσχολοῦμαι». Κάντε μου τη χάρη, μη μου μιλάτε τώρα, γιατί είμαι απασχολημένος.

Και σε λίγο γεμάτος χαρά, όπως χαιρετά κάποιος τους φίλους και αγαπητούς του, ο Όσιος άφησε την τελευταία του πνοή στο έλεος του πολυεύσπλαχνου Κυρίου.

Αλίμονό μας, αν ελπίζουμε στα πανεπιστήμια, τα οποία σιωπούν «ηχηρότατα» σε θέματα πίστεως και προωθούν ασεβέστατα το οικουμενιστικό πνεύμα, αλλά και στους πάσης φύσεως ακαδημαϊκούς και εν τη Εσπερία σπουδαγμένους. 

Οι άγιοι, οι μέτοχοι της εμπειρίας της χάριτος και της εν Χριστώ αγάπης, μας αποκαλύπτουν αληθινά και ξεκάθαρα τι σημαίνει αίρεση και αιρετικός.

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος. Κιλκίς, 8-8-2019

Η ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ.κ. Ελπιδοφόρου



Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

Υπάρχει εκείνο το ''σ' αγαπώ''...


"Υπάρχει εκείνο το ''Σ' αγαπώ'' το εξωτερικό, της επιφάνειας, 
λέγεται πιο πολύ απο ανάγκη να μας αγαπήσουν επί της ουσίας... 

να καλύψει τα δικά μας κενά, το δικό μας συναισθηματικό θέλημα.
Θυμίζει εκείνο το ''Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώνει'' του Τσαρούχη...

Υπάρχει και εκείνο το "σ' αγαπώ" το λιτό, της θυσίας, χωρίς φτιασίδια, το Ορθόδοξο,
 δεν αγαπάς κάποιον για να τον ''κατέχεις'',  να σου ανήκει τρόπον τινά... 

τον αγαπάς είτε τον έχεις- είτε οχι, αγαπάς την ψυχή του, να σωθεί, να σώσει, 
αυτή σε νοιάζει, αυτή θα μείνει είς τούς αιώνας...
________________________________________________


Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

«Τό ἄκτιστο Φῶς, εἶναι τό ἴδιο τό Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως» ~ π. Ἰωάννης Ῥωμανίδης

Ψηφιδωτό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ιερός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία. (17ος αιώνας).

π. Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)
βιβλίο «Πατερική Θεολογία» 

Ὅταν κάποιος δῆ τόν Θεόν, ἡ πίστις καί ἡ ἐλπίς καταργοῦνται καί μένει μόνον ἡ ἀγάπη. 

Αὐτὸ τὸ λέγει ξεκάθαρα ὁ ἀπόστολος Παύλος. Ἡ πίστις δηλαδὴ πρὸς τὸν Θεὸν μαζὶ μὲ ὅλα τὰ συναφῆ νοήματά της, καθὼς καὶ ἡ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ συναφῆ νοήματά της καταργοῦνται, ὅταν κανεὶς βλέπη τὸν Θεόν, ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη. 

Τά νοήματα ἀντικαθίστανται τότε ἀπό τήν ἴδια τήν θέα τοῦ ἀγαπωμένου. 

Τότε ὁ ἄνθρωπος δοξάζεται, δηλαδὴ βλέπει τὸν Χριστὸ ἐν δόξῃ, και μετέχει στήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ὑφίσταται μέθεξι Θεοῦ.

Οἱ ἄνθρωποι συνήθως ἀντιμετωπίζουν τοὺς συνανθρώπους των μὲ βάση τὶς ἤδη διαμορφωμένες γι’ αὐτοὺς ἀντιλήψεις.

Ἀντιθέτως, ἐκεῖνος ποὺ ἀντικρύζει τὸν Χριστὸν κατὰ τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως, δηλαδὴ ἐκεῖνος στὸν ὁποῖον ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστὸς μὲ τὴν δεδοξασμένη Θεανθρώπινη Του φύσι, δὲν μπορεῖ νὰ κρατήση τότε στὸν νοῦ του κανένα ἀνθρώπινο νόημα ἢ προηγούμενη γνώμη, ποὺ ἐνδεχομένως εἶχε σχηματίσει γιὰ τὸν Χριστό...

διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπολύτως στὴν ὑλικὴ ἢ ἄϋλη δημιουργία, τίποτε τὸ κτιστὸ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ νὰ μοιάζη μὲ τὴν ἄκτιστη πραγματικότητα τῆς δόξης τοῦ δεδοξασμένου Χριστοῦ, τὸν ὁποῖον τώρα ἀντικρύζει... 

Ἁπλῶς δέχεται τόν Χριστό ὅπως τόν βλέπει. 

Οὔτε νὰ Τὸν περιγράψη μπορεῖ οὔτε νὰ μιλήση γι’ Αὐτὸν μὲ ἀντικειμενικότητα μπορεῖ. Διότι δὲν ὑπάρχουν ἀνθρώπινες λέξεις, ποὺ νὰ μποροῦν νὰ περιγράψουν τὴν ἄκτιστη πραγματικότητα τοῦ Χριστοῦ, τῆς θεϊκῆς φύσεως τοῦ Χριστοῦ. 

Καὶ τοῦτο, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει καμμία ὁμοιότης μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.

Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε τὸ ἑξῆς: Ἡ ἐμπειρία τῆς θεώσεως στὴν Χριστιανικὴ παράδοσι δὲν ἔχει καμμία σχέσι μὲ κανενὸς εἴδους ἔκστασι. 


Δὲν εἶναι ἔκστασις οὔτε ἔχει νὰ κάνη μὲ τὸ λογιστικό τοῦ ἀνθρώπου μόνο, διότι κατὰ τὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως μετέχει ὅλος ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ σῶμα του δηλαδή, μὲ ὅλες τὶς αἰσθήσεις του ἐν πλήρει λειτουργία. 

Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν βλέπη τὸν Χριστὸν ἐν δόξῃ, βρίσκεται σὲ κατάστασι πλήρους ἐγρηγόρσεως. Ὁπότε δὲν βλέπει μόνο ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ βλέπει καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου.

Τὸ ἄκτιστο Φῶς, ὅταν ὀρᾶται, εἶναι πολὺ πιὸ φωτεινὸ σὲ ἔντασι ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου καὶ διαφορετικῆς φύσεως ἀπὸ αὐτό. Εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως. 

Ἀλλὰ τὸ Φῶς αὐτὸ δὲν εἶναι κἂν φῶς, ὅπως τὸ ἐννοοῦμε, ὅπως τὸ γνωρίζομε ἐμεῖς τὸ φῶς. 

Γιατί;

Διότι ὑπερβαίνει τὸ φῶς!

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ βρίσκεται στὴν κατάστασι αὐτὴ τοῦ δοξασμοῦ, ὅταν παρέλθη ἡ ὅρασις τοῦ Φωτός, συνεχίζει νὰ συναναστρέφεται κανονικὰ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του, γιὰ ὅσο διάστημα συνεχίζεται αὐτὴ ἡ θεωτικὴ ἐνέργεια ἐπάνω του. 

Αὐτό  τό  βλέπομε καθαρά στούς βίους τῶν Ἁγίων. 

Βλέπομε δηλαδὴ ὅτι, ὅταν βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος σὲ ὑπὲρ φύσιν κατάστασι, συνεχίζει νὰ συναναστρέφεται τοὺς ἄλλους γύρω του μὲ μόνη τὴ διαφορὰ ὅτι δὲν τρώγει, δὲν πίνει, δὲν κοιμᾶται, δὲν πηγαίνει γιὰ φυσική του ἀνάγκη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς καταστάσεως αὐτῆς, διότι βρίσκεται σὲ ὑπὲρ φύσιν κατάστασι καὶ τὸν συντηρεῖ στὴν ζωὴ μόνη ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...

Ὁπότε, ἂν αὐτὴ ἡ κατάστασις διαρκέση π.χ. 40 ἡμέρες καὶ 40 νύχτες, ὅπως συνέβη στὸν Μωϋσῆ στὸ ὅρος Σινά, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος γιὰ τόσες ἡμέρες καὶ νύχτες δὲν κοιμᾶται, δὲν κουράζεται, δὲν τρώει, δὲν πίνει κλπ. 

Εἶναι δηλαδή ἐλεύθερος ἀπό τά ἀδιάβλητα πάθη, τά φυσικά πάθη τοῦ σώματος. 

Καὶ τοῦτο συμβαίνει, διότι γίνεται τότε μία ἀναστολὴ τῆς λειτουργίας τοῦ πεπτικοῦ συστήματος καθὼς καὶ τοῦ ὕπνου καὶ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἐπίγειος ἄγγελος. 

Κατὰ τὰ ἄλλα ὅμως συμπεριφέρεται ὅπως οἱ ἄλλοι... Περπατάει, μιλάει, συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἄλλους, μπορεῖ νὰ διδάσκη κλπ. καὶ ταυτόχρονα νὰ βρίσκεται καὶ στὴν κατάστασι αὐτή.

π. Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)
βιβλίο «Πατερική Θεολογία» 
___________________________________________________________________

H απλή προσευχόμενη που την περιέλουσε το Άκτιστο Φως ~ γερ. Κλεόπα Ηλίε

Μία απλή γυναίκα προσευχόμενη πλημμύρισε απ’ το άκτιστο και θείο Φως

Πατρός Ηλίε Κλεόπα, Ρουμάνου ησυχαστού

- Γνωρίσατε κανένα μοναχό ή λαϊκό ο οποίος να έχει την καρδιακή προσευχή;

- Γνώρισα μερικούς ερημίτες, πού ζούσαν στις τρώγλες των δασών γύρω από το μοναστήρι Συχαστρία, την Σύχλα, την Παλαιά Αγαπία, το Ποκρώβ, αλλά πόσο είχαν προοδεύσει στην αρετή μόνο ο Θεός το γνωρίζει. Τώρα όλοι αυτοί έφυγαν άπ’ αυτό τον κόσμο...

Είχαν επίσης την καρδιακή προσευχή πατέρες από το μοναστήρι μας, τη Συχαστρία, όπως ο π. Γερβάσιος Γκάσπαρ, ο Παΐσιος Νικητένκου, μάγειρας του μοναστηρίου (1970) καί ίσως ο αδελφός μου, Γεράσιμος Ήλίε.

Όμως η καρδιακή προσευχή είναι ένα μυστικό έργο, το όποιο μόνο ο Θεός το γνωρίζει, καί αυτός πού την έχει πολύ δύσκολα την λέγει στους άλλους. Μάλιστα μερικές φορές ούτε ο ίδιος άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι έχει την καρδιακή προσευχή...

Υπάρχουν καί λαϊκοί πού έχουν αυτή την πνευματική προσευχή, ώστε ξεπερνούν καί τους μοναχούς. 

Να σας ειπώ ένα θαυμαστό γεγονός πού είδα εδώ στην εκκλησία, πριν από δέκα χρόνια.

Ευρισκόμουν στο Άγιο Βήμα. Είχα έλθει στην Εκκλησία από τις 4:00 το πρωί και διάβαζα την Θεία Μετάληψη μπροστά στην Αγία Τράπεζα γονατιστός. Μετά από λίγη ώρα μπήκε μέσα μία γυναίκα να προσευχηθεί, η οποία είχε έλθει από το βράδυ στο μοναστήρι... 

Δεν την γνώριζα...


Προσκυνούσε όλες τις εικόνες και έκανε παντού μετάνοιες. 

Δεν γνώριζε ότι κάποιος ήταν στην εκκλησία. Ήταν σκοτάδι διότι ήταν τότε χειμώνας...

Βλέποντας εγώ να προσεύχεται έτσι επίμονα την κοίταζα από την Ωραία Πύλη καί αυτή επήγε και γονάτισε στο μέσον της εκκλησίας με τα χέρια υψωμένα ψηλά και έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια: «Κύριε, μη με εγκαταλείπεις. Κύριε, μη με εγκαταλείπεις!».

Είδα ένα κίτρινο φως τριγύρω της και τρόμαξα.

Κατόπιν η γυναίκα έπεσε με το πρόσωπο στην γη και προσευχόταν σιωπηλά.

Η φωτεινή ακτίνα πού την περιέλουζε μεγάλωσε περισσότερο και μετά εξαφανίσθηκε. Κατόπιν, αφού έσβησε το θείο εκείνο φως, η γυναίκα σηκώθηκε στα πόδια της και βγήκε έξω από την εκκλησία...

Ήταν μία απλή γυναίκα από τα χωριά μας...


Ιδού λοιπόν, ποιος έχει το δώρο της προσευχής. Να πού και οι λαϊκοί ξεπερνούν τους μοναχούς.

Εγώ έκανα προσκομιδή και από την μεγάλη μου συγκινήσει άρχισα να κλαίω και έτρεμα με τα χαρτιά στο χέρι...

Μόνο ο Θεός γνωρίζει πόσοι εκλεκτοί υπάρχουν σ’ αυτό τον κόσμο!

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. 
Δέκατη συνομιλία (ερωτ. 283 -284), Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 1980.
____________________________________________________

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

«Η επί των μυστηρίων υιότης», Χαρισματική Υιοθεσία ~ Δημητρίου Ι. Τσελεγγίδη

«Η επί των μυστηρίων υιότης» 
Χαρισματική Υιοθεσία

Δημητρίου Ι. Τσελεγγίδη καθηγητού Θεολογικής Σχολής / Α.Π.Θ. 

Η χαρισματική υιοθεσία έχει οντολογικό περιεχόμενο και γι'αυτό διαφέρει ουσιωδώς από την υιοθεσία που γίνεται μεταξύ των ανθρώπων.

Οι υιοθετούμενοι από τους ανθρώπους κοινωνούν μόνο στο όνομα αυτών που τους υιοθετούν. Δεν συνδέονται μ'αυτούς με καμιά πραγματική γέννηση. 

Στην οντολογική και χαρισματική υιοθεσία όμως υπάρχει αληθινή γέννηση και κοινωνία των υιοθετουμένων με το γεννήτορα τους. 

Έτσι οι υιοθετουμένοι πιστοί κοινωνούν όχι απλώς στο όνομα αλλά και στα ίδια τα πράγματα, κοινωνούν στο σώμα, το αίμα και την άκτιστη ζωή του Χριστού. 

Αλλά η χαρισματική υιοθεσία ως πραγματική γέννηση συνεπάγεται συγγένεια, η οποία δεν υπερέχει μόνο από τη συγγένεια που προκύπτει από τη θετή υιοθεσία των ανθρώπων αλλά και από τη συγγένεια που δημιουργείται από τη φυσική υιότητα που παρέχουν οι γεννήτορες, αφού...

Oι γεννώμενοι χαρισματικώς είναι περισσότερο παιδιά του Θεού παρά των κατά φύση γονέων τους. 

Και αυτό γιατί οι υιοθετούμενοι πιστοί έχουν κοινά με το Χριστό όχι μόνο τα μέλη αλλά και τη ζωή.

Άλλωστε αυτή ακριβώς είναι η αληθινή κοινωνία, (η κοινωνία στην πληρότητα της), όταν οι κοινωνούντες μετέχουν ταυτόχρονα στο ίδιο πράγμα. Και αυτό μπορεί να γίνεται χωρίς διακοπή από τους χαρισματικώς υιοθετουμένους που κοινωνούν στο μυστηριακό σώμα του Χριστού.

Ο Χριστός δηλ., αφού αναγέννησε πραγματικά και ζωοποίησε τους πιστούς, δεν απομακρύνθηκε απ'αυτούς, όπως γίνεται με τους φυσικούς γεννήτορες τους, αλλά παραμένει πάντοτε οντολογικώς ενωμένος μαζί τους. 


Η χαρισματική υιοθεσία λοιπόν που παρέχεται μυστηριακώς στα πλαίσια της Εκκλησίας συνίσταται στη συνύπαρξη και κοινωνία των υιοθετουμένων με το γεννήτορα τους Χριστό· «η επί των μυστηρίων υιότης», σημειώνει ο Καβάσιλας, «εν τω συνείναι και κοινωνείν εστί». 

Η χαρισματική αυτή υιοθεσία δεν αποτελεί στατική αλλά δυναμική πραγματικότητα.

Ερμηνεύοντας ο Παλαμάς σχετικό χωρίο του ευαγγελιστή Ιωάννη, που αναφέρεται στην υιοθεσία των πιστών, σημειώνει ότι η υιοθεσία χορηγείται στους πιστούς με το Βάπτισμα, απ'όπου και αντλούν την «εξουσία», δηλαδή την πνευματική δύναμη, να γίνουν κατά χάρη παιδιά του Θεού.

Όταν λέει ο ευαγγελιστής ότι «έδωκεν ημίν εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι», παρατηρεί ο Παλαμάς, υπονοεί ότι αυτός που αναγεννήθηκε με το Βάπτισμα έλαβε τη δύναμη να γίνει «σύμμορφος τω σώματι της δόξης του Υιού του Θεού». 

Η «συμμόρφωση» αυτή πραγματώνεται στην πληρότητα της στο μέλλοντα αιώνα, με την προϋπόθεση όμως ότι ο πιστός ζει στην παρούσα ζωή εν «καινότητι» και εν Χριστώ.

Στην πνευματική αναγέννηση συμβαίνει κάτι ανάλογο με τη φυσική γέννηση. Όπως δηλαδή κατά τη φυσική γέννηση το νεογέννητο βρέφος έχει τη δύναμη από τη φύση του να γίνει σοφό και ενώ είναι σοφό «δυνάμει» γίνεται και «ενεργεία» σοφό μόνον όταν ενηλικιωθεί και υποστεί την ανάλογη αγωγή, έτσι συμβαίνει και με την χαρισματική υιοθεσία.

Οι πιστοί με τη χαρισματική γέννηση τους από τον Θεό υιοθετήθηκαν απ'αυτόν, δεν έγιναν όμως αμέσως και «ενεργεία» παιδιά του Θεού... (περί παιδείας του Θεού εδω)

Πήραν απλώς τη δύναμη να γίνουν παιδιά του Θεού στα έσχατα, κατά τη μέλλουσα δηλαδή βασιλεία.

Την υιοθεσία που αποκτά ο πιστός με τη χάρη του Βαπτίσματους είναι δυνατό και να τη χάσει. Αυτό συμβαίνει, όταν ο πιστός διαπράξει την προς «θάνατον» αμαρτία.

Αλλά και στο σημείο αυτό μπορούμε να επισημάνουμε την υπεροχή της χαρισματικής υιοθεσίας από τη φυσική υιότητα.

Ενώ δηλ. το της σαρκός τέκνον θανάτω περιπεσόν παρά του γεννήσαντος ουκ αναζεί πάλιν», ο εν Χριστώ αναγεννημένος και υιοθετημένος πιστός και μετά τον πνευματικό θάνατο του, που επιφέρουν οι θανάσιμες αμαρτίες...

Έχει τη μετάνοια, η οποία του δίνει τη δυνατότητα, αφού αποστραφεί την αμαρτία, να ζωοποιείται πάλι και να επανακτά την υιοθεσία του, για να μπορεί στη συνέχεια να γίνεται μέτοχος της άκτιστης ζωής του Θεού και να σώζεται.

«Χάρη και ελευθερία κατά την πατερική παράδοση του ΙΔ' αιώνα»
~ Δημητρίου Ι.Τσελεγγίδη, εκδόσεις Π. Πουρναρά

Δείτε και σχετικά: 




Πηγή: agiameteora.net

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

"Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό..." ~ κυρ Φώτης Κόντογλου †


"Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό..."

~ κυρ Φώτης Κόντογλου 1965

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό...

Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.

Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ' ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» ["Ν": δηλ. όποιοι "βιάζουν" τον εαυτό τους, για να νικήσουν τα πάθη τους και να ζήσουν κατά τη διδασκαλία του Χριστού], και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα [=υπερβολές, ότι με αυτό τον τρόπο "το παρακάνουμε"].

Μα, ω ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακανωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάνωμα. 

Τί παρακάνωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τί παρακάνω­μα μπορείς να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε και στο άλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από εσένα, δηλ. στο ν' αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιον άνθρωπο, κι' όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι «αχρείος δούλος»;

Τί παρακάνωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστέψεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ' αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούριος κόσμος άφθαρτος; 

Λοιπόν υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί;

Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. Για τούτο η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μια μοναχά, η πίστη. Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάνωμα. Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός... 

Γι' αυτό οι τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι' αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει «ως λέων πέποιθε», κατά τον προφήτη.

* Όποιος αγαπά τον Θεό, φλέγεται χωρίς να το δείχνει, χαίρεται χωρίς να γελά, συντρίβεται μέσα στον βυθό του εαυτού του.

* Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη φιλανθρωπία. Για τούτο οι φιλάνθρωποι δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι φιλανθρωπίες που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι, κι' όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι χριστιανοί.

* Όποιος αγαπά τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του, αγαπά το πράγμα που αξίζει να αγαπηθεί πιο πολύ απ' όλα. Μέσα στον Χριστό βρίσκεται ό,τι αξίζει την αγάπη, η ταπείνωση, ο πόνος, η πραότητα, η πνευματική θλίψη κ' η πνευματική χαρά που είναι κ' οι δυο γλυκές όταν γίνονται στ' όνομα του Χριστού.


«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Να μας αναπαύσεις! Δεν θέλουμε ούτε να το ακούσουμε. Μα εμείς δεν θέλουμε ν' αναπαυθούμε. Εμείς θέλουμε νάμαστε φορτωμένοι, με τα πάθη μας, με τις έχθρες μας, με τους πολέμους, με τις φροντίδες της φιλοδοξίας, της σάρκας, με αίματα λερωμένοι, με πιστόλια, με κανόνια, με μπόμπες. Τί θα γίνουμε χωρίς αυτά, Κύριε ειρηνοποιέ; Πώς θα ζήσουμε έτσι αναπαυμένοι, με τί θα γεμίσουμε τον άδειο τον εαυτό μας, αφού για μας είναι ζωή μονάχα αυτά τα πράγματα. 
                                                                                    
Ειρήνη μας δίνεις, μα η ειρήνη είναι ο θάνατός μας, αφού είναι ο θάνατος των αγαπημένων μας παθών! Αν έλεγες «κ' εγώ θα σας φορτώσω και άλλα τέτοια βάρη, που δεν τα γνωρίζετε, εγώ θα πλουτήσω την ψυχή σας και με άλλα τέτοια πλούτη, που να μη ειρηνέψετε ποτέ», τότε θα ερχόμαστε κοντά σου, θα σε παραδεχόμαστε για Θεό μας.

Εμείς θέλουμε θεούς που να μας φορτώνουνε, εκδικητικούς, σαν τον Άρη, σαν τον Δία, σαν τον Κρόνο, ψεύτες σαν τον Ερμή, σαν τους άλλους. Εμείς θέλουμε να ζούμε την κακία, γιατί αυτή είναι ζωντανή και δυνατή. «Ναι, έρχου, Κύριε!» Κράζει με χαρά ο Ιωάννης στον Ερχόμενο επί Νεφελών στη Δευτέρα Παρουσία...

Πρέπει νάσαι άγιος, δίκαιος και μάλιστα νάσαι Ιωάννης, για να χαίρεσαι πως θάρθει ο Χριστός και να τον περιμένεις. Εμείς κράζουμε «μην έλθεις Κύριε». Γιατί είμαστε αμαρτωλοί και έρχεται η οργή του Κυρίου καταπάνω μας. Με την «ατομική μπόμπα» τα συλλογίζουμαι αυτά. Μόλις μαθεύτηκε, φόβος επέπεσε επί πάσαν καρδίαν. Μακάριοι όσοι είναι έτοιμοι σε κάθε στιγμή! Αλλά αλλοίμονο! Ποιος είναι έτοιμος σαν τον Ιωάννην τον αγιώτατο από τους αγίους; Όλοι μας φοβούμαστε μήπως έλθεις ως κλέπτης εν νυκτί (Λουκάς ΚΑ').

* Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

* Όποιος απογεύθηκε κατάκαρδα την ειρήνη του Χριστού, δεν βιάζει τον εαυτό του νάναι φτωχός, μα θεληματικά ποθεί τη φτώχεια, και χάνει τη χαρά του σαν αποκτήσει κάτι τι παραπάνω, ας είναι και το πιο τιποτένιο πράγμα. Κι' ό,τι είναι ταπεινό και φτωχικό και καταφρονεμένο, τ' αγαπά κρυφά μέσα στην καρδιά του χωρίς να λέγει τίποτα σε κανέναν, γιατί ο ταπεινός αγαπά τη σιωπή και τη λησμονιά: «Εγγύς ο Θεός της λυπηράς καρδίας».

* Μόλις σκορπίσουνε οι πειρασμοί κι' ανοίξει η πόρτα της ψεύτικης χαράς και της αναπαύσεως, κλείνει η πόρτα της αληθινής ευφροσύνης. Αυτό το νοιώθει καθαρά ο Χριστιανός.


* Προσευχή. Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

Αξιοπρόσεκτες ευσεβείς σκέψεις του ακαταβλήτου αγωνιστού 
αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου † 1965. Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη". 

''Η καλυτέρα προσευχή, ότι εσύ επινοείς εκείνην την ώρα..'' ~ Εφραίμ Κατουνακιώτης

Λόγοι Διδαχής
~ Γέρ. Εφραίμ Κατουνακιώτης 

Η καλυτέρα προσευχή είναι ό,τι εσύ επινοείς εκείνην την ώρα.
Δεν είναι μόνον, θέλω να διαβάσουμε Μετάληψη να μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αύριο..

Α, «από ρυπαρών χειλέων, από βδελυράς καρδίας...»· 
διαβάζουμε, ούτε καταλαμβάνουμε τι λέμε...

Εσύ ο ίδιος να βρεις προσευχή, εσύ ο ίδιος· οπότε καταλαμβάνεις τι λες εις τον Θεό.
Αυτό έχει μεγάλη δύναμη, να πούμε, μεγάλη δύναμη!

Ε, ας υποθέσουμε ότι αύριο θα μεταλάβουμε. Θα μεταλάβουμε. 

Θά 'ρθει ουσιωδώς ο Παράκλητος ν' αγιάσει τα Δώρα· πώς θα τον υποδεχθείς; 

«Στο έλεός Σου, στην ευσπλαχνία Σου, συγχώρεσέ με».

Έχει δύναμη διότι το λες και το καταλαμβάνεις, από μέσα απ' την ψυχή σου 
βγαίνει αυτή η ευχή, να πούμε...

Διότι πολλές φορές διαβάζουμε, αλλού τρέχει ο νους, αλλά αυτό που βγαίνει από μέσα σου, το καταλαμβάνεις τι λες. Η ευχή (προσευχή) είναι ο καθρέφτης του Μοναχού. 

Ο άγιος Χρυσόστομος λέει: Μπορεί ο άνθρωπος, ο οποίος από ανάγκη δεν πηγαίνει στην εκκλησία, να κάνει τον εαυτό του Θυσιαστήριο προσευχόμενος...


Λόγοι Διδαχής
~ Γέρ. Εφραίμ Κατουνακιώτης 
____________________________________________

Σχόλιο Π. κοινωνίας: ''Είδα άνθρωπο να προσεύχεται τρία λεπτά, με αποτελέσματα πολλά.
 Είναι η αυτοσχέδια προσευχή, η ανοικτή καρδιά που κάνει την διαφορά...''

Πηγή: egolpion.com

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2019

Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ;


Λέει κάποιος:  ''Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ; ''

''Ξέρω, ότι θα ξανακάνω πάλι τα ίδια...'' 
Αδελφέ μου, η αμαρτία είναι σαν την αρρώστια. 

Δεν αρρωσταίνεις μια φορά. 
Πολλές φορές αρρωσταίνεις, και κάθε φορά που αρρωσταίνεις...

πηγαίνεις στον ιατρό και παίρνεις τα φάρμακα που σου δίνει.

Το ίδιο κάνε και για την ψυχή σου. Κάθε φορά που πληγώνεσαι, 
έστω και αν πληγώνεσαι στο ίδιο μέρος, μετανόησε και εξομολογήσου...

Κάποτε το φάρμακο της Χάριτος θα γιατρέψει ολότελα, την συγκεκριμένη πληγή... 


~ Γέρ. Εφραίμ της Αριζόνα
______________________________________


Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019

~ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ !

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο

Ο Ηγούμενος Αντώνιος, της Λαύρας της Αγίας Τριάδος στην Ρωσία, διηγήθηκε:

Ζούσε στην μονή μας κάποιος διάκονος, ο οποίος μια μέρα, αφού πολύ κοπίασε να εκτελέσει το διακόνημά του, μόλις μπήκε στο κελί του, έπεσε κάτω νεκρός...

Εγώ στενοχωρήθηκα, μήπως από τον υπερβολικό κόπο, απέθανε. Άρχισα λοιπόν, να προσεύχομαι θερμά γι’αύτόν. Την παραμονή της τεσσαρακοστής ημέρας από τον θάνατό του, ενώ κοιμόμουν λίγο, ακούω ξαφνικά κάποιον να με πλησιάζει...

Σηκώνομαι, ανάβω το φως και βλέπω μπροστά μου τον διάκονο, να μου λέει:

-Ήλθα να σ’ευχαριστήσω Γέροντα.
– Γιατί; τον ερωτώ.

Γιά τις προσευχές σου, για μένα.
Πως πέρασες τα τελώνια παιδί μου;

– Σαν αστραπή!
– Πως έτσι;

Γιατί λίγο πριν πεθάνω, είχα κοινωνήσει το Πανάχραντο Σώμα και Αίμα του Χριστού...
______________________________________________

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2019

''Αληθινά χαρούμενος...''

Αληθινά χαρούμενος άνθρωπος είναι ο χριστιανός, που με τα δάκρυα κατάφερε να περάσει τη χώρα των παθών, και να φτάσει στον ευλογημένο κάμπο της καθαρότητας της ψυχής...
~ Αγίου Ισαάκ του Σύρου

"Ναι-ναι πόλεμος-πόλεμος..!" Και δώστου αρχινά η μάχη...


Να σε πω για τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη τι έπαθεν μια φοράν; 

Τα πρώτα χρόνια που τον γνωρίσαμε αγωνιζόταν με πολύν ζήλον στην προσευχήν. Μιαν βραδυά έπεσε στο κρεβάτι να ξεκουραστεί λίγο και μετά να σηκωθεί για αγρυπνία...

Οι δαίμονες πολύν φθόνον είχαν μαζί του. Η προσευχή του παπά-Εφραίμ ήταν φωτιά. 

'Ερχονται λοιπόν ένας ολόκληρος λεγεώνας έξω από το κελλί του και αρχίζουν φωνές. Ξυπνά το καλογέρι φοβισμένο. Βάζει αυτί, κατάλαβε, δαίμονες είναι... 

'Ολοι μαζί μια φωνή: "Πόλεμος-πόλεμος..." 

Ενόμισαν ότι θα τρομάξει κι αυτός σαν κι εσένα... (...)

'Ομως τι κάμνει το καλογέρι; 

Σηκώνεται από το κρεβάτι σαν αστραπή. 

Αρπάζει το τρακοσάρι (κομποσκοίνι) και τους απαντά και αυτός δυνατά με θάρρος: 

"Ναι-ναι πόλεμος-πόλεμος..!" 
Και δώστου αρχινά η μάχη... 

"Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με..." 
~ "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με..."


'Εβγαλε τέτοια αγρυπνία που τη θυμόταν για χρόνια . 

'Ελεγε μετά αυτός ευχαριστώ στους δαίμονες που τον ξυπνήσανε. 

Ακούς πως αγωνίζονται; 


Ο Γέροντας Αρσένιος ο Σπηλαιώτης, για τον παπα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη 
____________________________________________

(Από Το Βιβλίο Του Π. Ιωσήφ Διονυσιάτου, 
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Αναζήτηση Κειμένου στο Ορθόδοξο Διαδίκτυο: