Οἱ ὑπερβολικά εὐαίσθητες ψυχές...

Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ.

Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. 

Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

~ Γέρ. Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα 

_________________________

leimwnas.blogspot.com

Συγκλονιστική Προφητεία γερ. Αντωνίου, Ρώσου Μοναχού για την εποχή μας † (1970)

Συγκλονιστική Προφητεία (όραμα) του Γέροντα Αντωνίου Ρώσου μοναχού το 1970! (Πραγματικά μια φωτογραφική απεικόνιση της εποχής μας).

*****

''Η κοινή αμαρτία της πορνείας δεν είναι αρκετή για τους δαίμονες: Ο σοδομισμός και η παιδεραστία θα δοθούν απλόχερα ως υπέρτατες εκδηλώσεις της ελευθερίας. Η προπαγάνδα αυτών των απαίσιων αμαρτιών θα αποκτήσει απίστευτη δύναμη – ακόμα πιο ισχυρή από την ίδια τη σεξουαλική ακολασία.

Περιπτώσεις ομοφυλοφιλικών γάμων θα παίρνουν τέτοια προβολή όσο και η ανακάλυψη των αντιβιοτικών στην εποχή τους… Όλοι όσοι αντιστέκονται σε αυτές τις δαιμονικές εφορμήσεις θα θεωρηθούν ότι καταπατούν την ελευθερία των άλλων, ως αφάνταστα αμαθείς ή ακόμα και εχθροί του κράτους και των συμφερόντων του, καθώς όλα τα κράτη θα έχουν ως απώτερο σκοπό τους τη διαφύλαξη των δαιμονικών ελευθεριών αντί των ηθικών αξιών.

Ακόμα περισσότερο καθώς ο αριθμός των ανθρώπων που θα χτυπηθούν από τρομερές αρρώστιες, σεξουαλικά μεταδιδόμενες, θα είναι τόσο μεγάλος και οι πόνοι των θυμάτων θα είναι τόσο απαίσιοι, ώστε η κοινωνία τελικά θα δεχτεί την αυτοκτονία σαν μια ανάπαυλα, σαν πράξη ελέους. Οι αρχές θα φτάσουν ακόμα και στο σημείο να εξωθούν τους ανθρώπους να το κάνουν. 

Τα πάντα θα στοχεύουν στην καταστροφή των ψυχών αυτών που πλανήθηκαν. 

Μια ακόμα φριχτή δαιμονική παγίδα θα παρακινεί τους ανθρώπους να αυξήσουν τα κέρδη τους, να επιζητούν πλούτη ως ύψιστο σκοπό της ζωής. Το ίδιο το πάθος της αντιζηλίας (του πλούτου των άλλων) από μόνο του είναι επιζήμιο, όπως όλα τα πράγματα που γίνονται χωρίς μέτρο. Και η υπερβολή οδηγεί στη καταστροφή της φύσης.

Το δεύτερο μέρος αυτής της παγίδας εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται αυτός ο πλούτος. Τι είναι τα σημερινά χρήματα; Ένα φάντασμα, μια ψευδαίσθηση, όπως όλα τα «θαύματα» του διαβόλου. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων βρίσκεται στις τράπεζες ή σε ομόλογα.

Αυτές οι τράπεζες θα πτωχεύσουν και οι άνθρωποι θα γονατίσουν! Αυτό μπορεί να γίνει αστραπιαία. Έχουν ήδη γίνει αναρίθμητες και επιτυχημένες πρόβες αυτού του πράγματος. Η βιομηχανία θα παραλύσει εξαιτίας φυσικών συμφορών και πολέμων. Επομένως με τι θα μείνει ο άνθρωπος; Με μια μάζα από άχρηστα πράγματα, για τη συγκέντρωση των οποίων ξόδεψε χρόνια από τη ζωή του. Τώρα βλέπει ότι η αξία τους είναι εντελώς σχετική, ακόμη και σε έναν ασφαλή και ευτυχισμένο κόσμο, και βεβαίως τίποτε δε θα αξίζουν σε ένα κόσμο καταστροφής και αφανισμού.

Ξέρω ότι σας έχω φοβίσει υπέρμετρα με τις αφηγήσεις μου. Αλλά πιστέψτε με ότι είναι ακόμα πιο τρομερά να τα βλέπεις! Αυτό που είδα είναι ακόμα πιο άσχημο και απαίσιο από αυτό που θα μπορούσα να σας περιγράψω με λόγια. (σχόλιο Π. κοινωνίας: πιθανόν ο χαριτωμένος π. Αντώνιος να είδε και την φρίκη ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου...)  Ωστόσο, δεν μπορώ να σας τα πω όλα, καθώς δεν πρέπει να σας προκαλέσω κατάθλιψη και να πέσει στο παρόν το ηθικό σας, με τα οράματα μου για το μέλλον...''

Αυτό ήταν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ορθοδόξου κληρικού π. Αλεξάντερ Κρασνώφ «Πνευματικές συζητήσεις και Διδαχές του γέροντος Αντωνίου». Ελπίζουμε ότι η εξιστόρησή μας αυτή, θα σας εμπνεύσει ώστε να γίνετε πιο ζηλωτές στην εκπλήρωση των εντολών του Κυρίου, διότι εκεί βρίσκεται ο δρόμος της Σωτηρίας, όπως υποσχέθηκε ο Κύριος σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς.

___________________________________

Όραμα – προφητεία του Γέροντα Αντωνίου Ρώσου μοναχού το 1970 Με τη φροντίδα της Tatyana Shvetsova, από τη «Φωνή της Ρωσίας». Πηγή: agiosioannisprodromos.blogspot.com

Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον, διότι οἱ Ἐπίσκοποι… ἐκοιμήθησαν.

Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον, διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν.

~ Τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Οἱ καλοί ποιμένες, οἱ θειότατοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, διά νά φυλάξουν καθαράν καί ἄσπιλον τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν (ὅπως τήν παρέλαβαν ἀπό τόν Νυμφίον Χριστόν) ἀπό τάς διαφόρους καί ποικίλας πλάνας καί αἱρέσεις, ἠγωνίσθησαν, ὑβρίσθησαν, κατηγορήθησαν, ἐσυκοφαντήθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, πολλάς βασάνους καί θλίψεις ὑπέμειναν, μερικοί δέ καί θανάτους.

Ἀλλά μἐ τήν πίστιν τήν θερμήν πρός τόν Θεόν καί μέ τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμιν καί χάριν ἐνισχυθέντες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς λοιμώδεις λύκους, τούς αἱρετικούς, ἐκσφενδονίσαντες μέ τήν σφενδόνην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παραδόντες αὐτούς εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα.

Διό καί ὁ Θεός, ὁ παρ’ αὐτῶν δοξασθείς, ἐδόξασεν αὐτούς καί εἰς τήν γῆν, πλουτίσας αὐτούς δι’ οὐρανίων χαρισμάτων, καί εἰς τόν Οὐρανόν στεφανώσας αὐτούς δι’ ἀμαραντίνων οὐρανίων στεφάνων.

Καί οἱ μἐν Ἅγιοι Πατέρες, οἱ καλοί καί ἀληθεῖς Ποιμένες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς αἱρετικούς, τούς λοιμώδεις λύκους (1), ὁ δέ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καλεῖ τόν αἱρετικόν Πάπαν, τόν ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν παραβάτην καί καταφρονητήν τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων, πίπτει εἰς τάς ἀγκάλας του, τόν ἐκλιπαρεῖ, τόν ἀναγνωρίζει ὡς πρῶτον, ἀνοίγει τήν θύραν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν λογικῶν του προβάτων, εἴσελθε, τῷ λέγει, ὡς πρῶτος καί ἐγώ ὡς δεύτερος θά σέ ἀκολουθῶ μέ τά πρόβατά μου!!

Οἴμοι! Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον … διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν. Οἱ Ποιμένες αὐτῆς ἤνοιξαν διάπλατα τάς θύρας, διά νἀ εἰσέλθουν ἀκωλύτως οἱ λιμώδεις λύκοι (2) καί θύσουν (3), ἁρπάσουν καί σκορπίσουν τά πρόβατα, ὑπέρ ὧν Χριστός τό Αἷμα Αὐτοῦ ἐξέχεε.

—————————————

Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΑΡΘΡΑ, ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΝΟΗΣ τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, τόμος Γ΄, σελ. 142, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

(1) Λοιμώδεις λύκοι: Λύκοι μολυσματικοί.

(2) Λιμώδεις λύκοι: Λύκοι πεινασμένοι.

(3) Θύσουν: Κατασφάξουν, κατασπαράξουν.

trelogiannis.blogspot.com

Μια Ζωή Ταπείνωσης και Διακονίας: Ο Μητρ. Τυχικός και η Αλήθεια

Μια Ζωή Ταπείνωσης και Διακονίας στην Πάφο.

 Ο Μητροπολίτης Τυχικός και η Αλήθεια.

22 χρόνια προσφοράς και αυτοθυσίας: Από λαϊκός μέχρι Δεσπότης, δίπλα στο ποίμνιό του ενάντια στον άδικο διωγμό

Η παρατεταμένη κρίση στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου, με τις μεθοδευμένες διώξεις κατά του Μητροπολίτη Τυχικού, δεν είναι ένα απλό διοικητικό ζήτημα της Εκκλησίας. Είναι μια ξεκάθαρη τροχιά προσωπικών επιδιώξεων που πλέον έχει γίνει πλήρως κατανοητή από όλο τον κόσμο. Υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι πίσω από τις αποφάσεις αυτές κρύβεται προσωπικό μένος και εκδικητικότητα.

Μια Ζωή Αφοσιωμένη στη Διακονία της Πάφου

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της αδικίας, πρέπει να κοιτάξει την πορεία αυτού του ανθρώπου. Ο Μητροπολίτης Τυχικός έκλεισε 22 ολόκληρα χρόνια προσφοράς μέσα σε αυτή τη Μητρόπολη. Ξεκίνησε από απλός λαϊκός, έζησε και ανδρώθηκε πνευματικά μέσα στους τοίχους της, διακονώντας καθημερινά με αγάπη, ταπείνωση και απόλυτη αυτοθυσία.

Υπηρέτησε τον λαό της Πάφου από κάθε βαθμίδα: ως διάκονος, ως αρχιμανδρίτης, ως πρωτοσύγκελος και τελικά ως ο εκλεγμένος Δεσπότης μας. Όλα αυτά τα χρόνια, παρήγαγε ένα τεράστιο πνευματικό έργο, στάθηκε δίπλα σε κάθε πονεμένο άνθρωπο και έχτισε μια σχέση ακλόνητης εμπιστοσύνης με το ποίμνιό του.

Η Πάφος ως «Σκαλοπάτι»

Όσο ο Γεώργιος βρισκόταν και διέμενε στην Πάφο, όλοι μας γνωρίζαμε πολύ καλά τις προθέσεις του. Σε όλους μας έλεγε και όλες του οι πράξεις αποδείκνυαν ότι ο μοναδικός του στόχος και όλη του η έννοια ήταν πώς θα φθάσει στη Λευκωσία. Η Πάφος αντιμετωπίστηκε απλώς ως ένα σκαλοπάτι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Ο Γεώργιος πήρε τελικά αυτό που ήθελε. Θα έπρεπε, λοιπόν, να πάει στη Λευκωσία, να μείνει στη νέα του θέση και να ασκήσει τα καθήκοντά του με βάση την ιδιότητά του και να ευγνωμονεί τον Χριστό. Αντί αυτού Αχαριστία.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Αρχιεπίσκοπος είναι «πρώτος μεταξύ ίσων» και δεν έχει κανένα δικαίωμα να παρεμβαίνει αυθαίρετα και να επιβάλλει τη θέλησή του στις αυτόνομες Μητροπόλεις. Αντίθετα, βλέπουμε μια συνεχή παρέμβαση και μια προσπάθεια εξόντωσης του κανονικού Μητροπολίτη Πάφου.

Εδώ όμως γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Αφού, Γεώργιε, έφυγες και πήγες στη Λευκωσία, προς τι αυτή η εμμονή με την Πάφο; Γιατί αυτή η αδυναμία να αφήσεις την επαρχία να πορευτεί αυτόνομα, όπως ορίζουν οι κανόνες, και επιλέγεις να συντηρείς μια κατάσταση διχασμού;

Διώξεις με Εκβιασμούς και το Τελεσίγραφο της Αστυνομίας

Η απομάκρυνση του Μητροπολίτη Τυχικού γίνεται χωρίς καμία έγκυρη κανονική τεκμηρίωση. Για να πετύχουν τον σκοπό τους, επιστράτευσαν οικονομικούς εκβιασμούς, ως προς τη μισθοδοσία του, και προχώρησαν σε μια πρωτοφανή προσπάθεια έξωσης από το διαμέρισμά του. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου με επιστολή του Γεωργίου δίνεται τελεσίγραφο στον Μητροπολίτη να φύγει, με την απειλή ότι σε αντίθετη περίπτωση θα επιστρατευτεί η Αστυνομία για να τον βγάλει έξω!

Αυτές είναι οι ανοιχτές σας πόρτες;

Μην τολμάτε, λοιπόν, να λέτε ή να γράφετε ότι ο Τυχικός εγκατέλειψε τη Μητρόπολη.

Δεν Εγκαταλείπει το Ποίμνιό Του

Ο Μητροπολίτης Τυχικός δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Μητρόπολη, όπως δεν εγκαταλείπει το ποίμνιο και τα πνευματικά του παιδιά. Συνεχίζει μαζί τους, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμά τους κάθε λεπτό. Μαζί με τον λαό της Πάφου, δίνει έναν αγώνα και βαδίζει έναν δρόμο που, ίσως να θέλει λίγο χρόνο ακόμα, αλλά είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα φέρει τη δικαίωση και την πλήρη αποκατάσταση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού στη θέση που δικαιωματικά του ανήκει.

Στον αντίποδα κάθε δίψας για εξουσία, ο Μητροπολίτης Πάφου κκ. Τυχικός δεν είχε ποτέ βλέψεις για ανώτερα αξιώματα, ούτε κοιτούσε πώς θα φύγει για τη Λευκωσία. Επιθυμία του είναι να ζήσει στην Πάφο, να διακονήσει τον τόπο του, να χαρεί με τους πιστούς της επαρχίας του και να κοιμηθεί εδώ, στα χώματα της γενέτειράς του.

Η Ψευδαίσθηση της Ταπείνωσης

Νομίζετε ότι κάνοντάς του κι άλλα και πλέκοντας καθημερινώς νέες συκοφαντίες εναντίον του καταφέρνετε να τον ταπεινώσετε. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική και τη βλέπουμε όλοι. Με τις άδικες επιθέσεις σας, το μόνο που καταφέρνετε είναι να τον υψώνετε. Τον υψώνετε στα μάτια του Χριστού, τον υψώνετε στα μάτια του ποιμνίου του και στη συνείδηση όλων των Ορθόδοξων Χριστιανών που αναγνωρίζουν τον διωγμό ενός δίκαιου ιεράρχη.

Η Τελική Κρίση

Απέναντι στις ανθρώπινες σκοπιμότητες, τις διοικητικές μεθοδεύσεις και τις απειλές, υπάρχει μια ανώτερη αλήθεια. Ο Χριστός ακόμη δεν μίλησε. Και μέχρι να μιλήσει Εκείνος, ο λαός της Πάφου ξέρει ποιος είναι ο πνευματικός του πατέρας και φωνάζει με όλη του τη δύναμη:

ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ Ο ΤΥΧΙΚΟΣ!

Κλήρος και λαός της Πάφου 04/06/2026

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

- Γέροντα γνωρίζετε Γερμανικά; - Ἄντε μωρέ! μοῦ λέει.. Αὐτά τά κάνει τό Ἅγιο Πνεῦμα!

Ἡ συνεννόηση μέ ἑτερογλώσσους γινόταν 

μέ τήν γλῶσσα τῆς Πεντηκοστῆς!

Κάποτε συνόδευσα στὸν Ἅγιο Γέροντα μία Γερμανίδα γιατρό, ἡ ὁποία κατόπιν τῶν δικῶν μου ἀφηγήσεων περὶ τῆς ἁγιότητος τοῦ Παππούλη μας, εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ.

Ἡ Γερμανίδα δὲν γνώριζε τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὅμως σὲ λίγα λεπτὰ ἀρχίζει ἕνας διάλογος μεταξύ τους, τὸν ὁποῖον κατ’αρχήν θεώρησα φυσικό.

Καθὼς περνοῦσε ὅμως ἡ ὥρα, παρατήρησα, ὅτι ὁ ἕνας καταλάβαινε πολὺ καλὰ τὸν ἄλλον χωρὶς νὰ χρειάζονται διερμηνέα. Μάλιστα συζητοῦσαν καὶ περὶ ἰατρικῶν θεμάτων. Ἡ Γερμανίδα γιατρός, χαρούμενη, ἀποχώρισε, ἀπὸ τὸ κελλάκι του – τότε ἔκπληκτη ἐγὼ τὸν ἐρωτῶ:

- Γέροντα γνωρίζετε Γερμανικά;

- Ἄντε μωρέ, μοῦ λέει χαμογελῶντας, ποὺ ξέρω γερμανικά. Δὲν ἄκουγες, ἐγώ της μιλοῦσα ἑλληνικὰ καὶ ἐκείνη μοῦ μιλοῦσε γερμανικά. Καὶ οἱ δύο ὅμως καταλαβαίναμε στὴν γλῶσσα μας! Μὴ ρωτᾶς. Αὐτὰ τὰ κάνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα!

Ἄκουσα πὼς καὶ ἄλλες φορὲς εἶχε συμβεῖ αὐτὸ τὸ θαῦμα μὲ τὸ χάρισμα τῆς διερμηνείας τῶν γλωσσῶν, μὲ μιὰ Γαλλίδα, μ’ έναν Ἰρλανδό, μὲ Σέρβο καὶ Ρουμάνο...

Πηγή: «Ὁ Ὅσιος Γέρων Πορφύριος, ἡ Ἀγαπῶσα Καρδία» τῆς Μοναχῆς Αἰκατερίνης, ἐκδ. Ἐφραιμιάς.

orthodoxathemata.blogspot.com

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά την πύρινη γλώσσα της Πεντηκοστής!

«Λόγοι διδακτοί Πνεύματος Ἁγίου»

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά την πύρινη γλώσσα της Πεντηκοστής!

«Οἱ ἀληθινοὶ Πατέρες, ἔλεγε ὁ Ὅσιος, δὲν λένε σκέψεις ποὺ κατεβάζει τὸ μυαλό τους, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς κατεβάζει ἀπὸ ψηλὰ ἢ ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν ζωή τους. Μιλοῦν γιὰ ἀλήθειες ποὺ ἔζησαν οἱ ἴδιοι, οἱ ὁποῖες ἔχουν ζωὴ καὶ δίνουν ζωὴ στοὺς ἀνθρώπους». Καὶ ὁ ἴδιος μιλοῦσε ἁπλά, «οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλ' ἐν διδακτοῖς Πνεύματος Ἁγίου».49

Πολλοί μορφωμένοι καὶ διανοούμενοι θαύμαζαν τὶς εύστοχες απαντήσεις του καί, κάποιοι θεωρώντας ὅτι ἦταν ἀποτέλεσμα μελέτης, τὸν ρωτοῦσαν ποῦ τὰ εἶχε διαβάσει αὐτά...

Ὁ καθηγητής τῆς Ψυχιατρικῆς Ἀρίστος Ασπιώτης τον ρώτησε κάποτε:

- Πάτερ, σε ποιό βιβλίο τὰ γράφει αὐτὰ ποὺ μᾶς εἴπατε;

- «Πεντηκοστή», ἀπάντησε ὁ Ὅσιος, ἐννοώντας τὸν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ σὲ ἄλλον ποὺ ἔκανε τὴν ἴδια ἐρώτηση, ἀπάντησε: «Τιβεριάδος θάλασσα», ἐννοώντας καὶ πάλι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο «ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν». 50

Μιὰ φορὰ κάποιος θεολόγος συστήθηκε στὸν Πατέρα Παΐσιο: «κύριος τάδε, θεολόγος». Ἐκεῖνος τότε τοῦ εἶπε ἀστειευόμενος: «Τί λές, παιδί μου; Ἐγὼ τρεῖς Θεολόγους ξέρω. 51

Ἐσύ, φαίνεται, θὰ εἶσαι ὁ τέταρτος!». Ἔπειτα όμως τοῦ εἶπε σοβαρά: «Κοίταξε, ἐσὺ ἔχεις πτυχίο της Θεολογικῆς Σχολῆς, θεολόγο ὅμως θὰ σὲ κάνη ἡ Ὀρθόδοξη πατερικὴ ζωή σου».

Ὁ Πατήρ Παΐσιος, ἐπειδὴ εἶχε ἀσκηθῆ πατερικά, εἶχε γίνει «πρακτικός θεολόγος» μὲ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἔτσι μποροῦσε νὰ βοηθάη θετικὰ καὶ τοὺς θεολόγους καθηγητές ποὺ συχνὰ τὸν ἐπισκέπτονταν. Κοντά του γνώριζαν ὅτι ἡ ἀληθινὴ Θεολογία εἶναι «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ συλλαμβάνεται ἀπὸ τὶς ἁγνές, τις ταπεινὲς καὶ ἀναγεννημένες πνευματικά ψυχές» 52, 

καὶ ὄχι ἡ «θεολογία ποὺ διδάσκεται σὰν ἐπιστήμη καὶ ἐξετάζει συνήθως τὰ πράγματα ἱστορικά, καὶ εἶναι ἑπόμενο νὰ τὰ καταλαβαίνη ἐξωτερικὰ καὶ νὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀμφιβολίες καὶ ἐρωτηματικά»53.

Κάποτε ἕνας φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τὸν ρώτησε:

- Γέροντα, πῶς ἔγραψε ὁ Μωυσῆς τὴν Πεντάτευχο; 54

- Ε, εὐλογημένε, τοῦ τὰ ἔδειξε ὁ Θεὸς σὰν σὲ τηλεόραση, καὶ τὰ ἔγραψε, ἀπάντησε μὲ φυσικότητα ὁ Πατήρ Παΐσιος, ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος εἶχε πεῖρα τῆς «πνευματικῆς τηλεοράσεως».

Παραπομπές:

49. Α’ Κορινθ. 2,13

50. Από το τρίτο στιχηρό ιδιόμελο του α’ ήχου του Μεγάλου Εσπερινού της Κυριακής της Αγίας Πεντηκοστής

51. Τρεις μόνον Άγιοι Της Εκκλησίας έλαβαν την προσωνυμία Θεολόγος: Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης (1ος αιώνας), ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (4ος αιώνας) και ο Άγιος Συμεών ο επονομασθείς Νέος Θεολόγος (10ος αιώνας).

52. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, ο.π. σελ. 119

53. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, ο.π. σελ. 119

- Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 369-372

*****

Κάποιες φορὲς ὁ Ὅσιος, μὲ τὴν πύρινη γλῶσσα, τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπικοινώνησε μὲ ἑτεροδόξους ποὺ δὲν ἤξεραν ἑλληνικά. Ένα βράδυ φιλοξένησε στὸ Καλύβι του κάποιον Γάλλο καθηγητή, ὁ ὁποῖος τὴν ἄλλη μέρα, ἐπιστρέφοντας στην Μονή Κουτλουμουσίου, εἶπε στους Πατέρες ὅτι συζήτησε μὲ τὸν Γέροντα καὶ τοῦ ἔλυσε τις ἀπορίες του.

Οἱ Πατέρες παραξενεύθηκαν, ἀλλὰ ὁ Γάλλος επέμενε ὅτι ὁ Πατήρ Παΐσιος μιλοῦσε γαλλικά. Τότε ἕνας μοναχὸς πῆγε στὸν Γέροντα καὶ τὸν ρώτησε:

- Γέροντα, ξέρετε γαλλικά;

- Πῶς δὲν ξέρω; ἀπάντησε ἐκεῖνος.

- Πέστε μου μια λέξη, εἶπε τότε ὁ μοναχός.

Καί ὁ θεοφώτιστος Γέροντας μὲ αἰνιγματικὸ τρόπο εἶπε: «Φέγγει ἢ οὔ;». Μὲ τὴν φράση αυτή, ποὺ ἀκουγόταν σαν τὴν ἀγγλική φράση «thank you», ἀναφερόταν στὸ «φέγγος», τὸ φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πράγματι, ἐκεῖνο τὸ βράδυ ὁ Ὅσιος Παΐσιος καὶ ὁ Γάλλος εἶχαν ζήσει τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς. 

Ὁ Ὅσιος μιλοῦσε έλληνικά καί ὁ Γάλλος γαλλικά, ἀλλά μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ καθένας ἄκουγε τήν δική του γλῶσσα.

- Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ιωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 480

*****

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν κατεβαίνει μὲ μηχανὲς∙ γι’ αὐτὸ ἡ θεολογία δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειὰ μὲ τὸ στεῖρο ἐπιστημονικὸ πνεῦμα.

Μεγαλύτερη ἀξία ἔχει ἕνας λόγος ταπεινοῦ ἀνθρώπου μὲ βιώματα, ποὺ βγαίνει μὲ πόνο ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, παρὰ ἕνας σωρὸς φιλολογίες ἐξωτερικοῦ ἀνθρώπου, ποὺ βγαίνουν μὲ ταχύτητα ἀπὸ τὴν ἐκπαιδευμένη του γλῶσσα, ἡ ὁποία δὲν πληροφορεῖ τὶς ψυχές, γιατί εἶναι σάρκα καὶ ὄχι πύρινη γλῶσσα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.

~ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἐπιστολές

Πηγή: iconandlight.wordpress.com

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για την αποτείχιση ως «πυροκροτητή»...

 

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για την αποτείχιση, ως «πυροκροτητή» μελλοντικής Συνόδου που θα διορθώσει τα πράγματα.

Ομιλεί* ο π. Σεραφείμ (Ζήσης)

ΚΙΤΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Δεν είναι δική σας δουλειά πάτερ να ασχολείστε με την Σύνοδο του Κολυμπαρίου. Αν αυτή η Σύνοδος έσφαλε θεολογικώς, τότε κάποια μελλοντική Σύνοδος θα απορρίψει τις αποφάσεις της.

[σ.σ. Πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό; Λες και οι μελλοντικές Σύνοδοι δεν θα απαρτίζονται από αυτούς τους ίδιους που υπέγραψαν ή/και σιωπούν, και από τους διορισμένους συνεχιστές τους, για τους οποίους φροντίζουν οι προκάτοχοί τους και όλο το... (....) του συστήματος να κατέχονται από το ίδιο πνεύμα αποδοχής της ψευδοσυνόδου της Κρήτης]

ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: Και του απαντώ:

«Πανιερώτατε η δική μας αντίδραση έχει ακριβώς αυτόν τον σκοπό και μόνον, να προκαλέσει την διαδικασία εκείνην, η οποία θα καταδικάσει με Σύνοδο τις αιρετικές αποφάσεις του Κολυμπαρίου.»

Ανάμεσα στις άλλες σημειώσεις εδώ θα σας πω μόνο αυτό ακριβώς, διότι είναι σημαντικό. Επειδή μερικοί επικαλλούνται κάποιους παλαιούς θεολόγους μονομερώς. Εδώ, τί λέει συγκεκριμένα ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος στο βιβλίο του «Τα δύο Άκρα». Εγώ είχα την έκδοση του 1997, την δεύτερη, σελίδα 91. Που δεν είναι θετικός υπέρ της αποτειχίσεως, ήταν εναντίον ο Γέροντας Επιφάνιος, γιατί εκείνον τον καιρό βέβαια ήταν άλλη η κατάσταση και το θεωρούσε υπερβολή. Προσέξτε τί γράφει:

«Η διακοπή μνημοσύνου δι αίρεσιν (για αίρεση) προ συνοδικής διαγνώσεως (δηλαδή πριν ληφθεί συνοδική απόφαση κατά της αιρέσεως και των αιρετιζόντων) έχει άλλην έννοιαν (από τα προηγουμένως αναλυθέντα). Αποτελεί έντονον αλλά και εσχάτην διαμαρτυρίαν της Ορθοδόξου συνειδήσεως. Παρέχει μίαν διέξοδον δια τους σκανδαλιζομένους. Άμα δε (ταυτοχρονα) και σκοπεί (αποσκοπεί) εις την δημιουργίαν αναταραχής ώστε η Εκκλησία να επισπεύσει την εκκαθάριση της καταστάσεως .»

Βλέπετε λοιπόν όσοι επικαλείστε δήθεν τον Γέροντα Επιφάνιο κατά της αποτειχίσεως, ότι πράγματι για αυτό γίνεται η αποτείχισις, μεταξύ των άλλων, για να επισπεύσει μέσω της αναταραχής την εκκαθάριση της αιρετικής καταστάσεως.

_________________________________

Δείτε και: Τα «δύο άκρα» του μακαριστού π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου μέσα σε 2 παραγράφους.

Πηγή: tasthyras.wordpress.com

Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία ~ π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

 Μαρτυρία και διδαχή

~ π. Συμεών Κραγιόπουλου †

Αρρώστησες. Εντάξει· αρρώστησες. Ερήμην του Θεού έγινε αυτό; Δεν το ξέρει, δεν το βλέπει ο Θεός; Κι εσύ κάνεις μεν ό,τι κάνεις, αλλά με πνεύμα εντελώς λαθεμένο για έναν χριστιανό. Θα θυμηθείς και τον γιατρό και τα φάρμακα, θα θυμηθείς και τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις, θα πας και στο εξωτερικό... 

Θα πας και στην εκκλησία, θα προσευχηθείς, θα παρακαλέσεις και άλλους να προσευχηθούν, αλλά όλα αυτά μέσα στο πνεύμα ότι μας βρήκε ένα κακό, και να κάνουμε το παν, για να γλιτώσουμε από το κακό. Πού ήταν ο Θεός, όταν ήρθε αυτό το κακό; Πού ήταν; Πώς το άφησε και ήρθε; Χριστιανοί είμαστε! Επιτρέπεται να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε έτσι;

Αν πάλι από λάθος σου έγινε το όποιο κακό, το νιώθεις ότι έκανες λάθος; 

Και λάθος όχι απλώς με την έννοια που το λέμε εμείς, όπως όταν παραπατήσει κανείς, αλλά λάθος ενώπιον του Θεού. Και έτσι αντιμετωπίζεις αυτό το θέμα – το οποίο είναι μια πραγματικότητα· είναι η αρρώστια είτε ελαφριάς είτε βαριάς ή και βαρυτάτης μορφής – με λαθεμένο πνεύμα. Ακόμη και όταν θα τρέξεις, επαναλαμβάνω, στη Λειτουργία, στα σαρανταλείτουργα, στις προσευχές της Εκκλησίας, στις προσευχές των ανθρώπων, όλο αυτό δεν γίνεται μέσα στο πνεύμα του Θεού: Τι λέει ο Θεός; Γιατί το άφησε και έγινε; Τι περιμένει να βγει από αυτό;

Ο Θεός τα ξέρει όλα· δεν του ξεφεύγει τίποτε. Εμείς μένουμε με την εντύπωση ότι κάποιο λάθος έγινε και ξέφυγε η υπόθεση από τα χέρια του Θεού, ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει την αρρώστια, οπότε μένει σ’ εμάς να τρέξουμε, για να επανορθώσουμε τα πράγματα και να ξαναβρούμε την υγεία μας. 

Ο Θεός δηλαδή – εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας τον Θεό· και ως χριστιανοί θα τον λάβουμε υπ’ όψιν μας, αλλά και το κάνουμε, αφού τρέχουμε και παρακαλούμε να μας ελεήσει – θέλει να παιδεύεται έτσι ο άνθρωπος, θέλει να βασανίζεται; Είναι δυνατόν ο Θεός να το θέλει αυτό; Εμείς, που είμαστε σκληροί άνθρωποι, άνθρωποι αμαρτωλοί, όταν δούμε να βασανίζεται κάποιος, ραγίζει η καρδιά μας. Και θεωρούμε ότι είναι απάνθρωπος ένας ο οποίος, ενώ είναι στο χέρι του να βοηθήσει κάποιον που πάσχει, δεν τον βοηθά. Κατά κανόνα λοιπόν, όπως είπαμε, ευαισθητοποιούμαστε, ραγίζει η καρδιά μας και τον βοηθάμε. Ο Θεός;

Ο Θεός είναι ο πατέρας μας, είναι αυτός που μας αγαπάει, και το όλο πνεύμα του Θεού είναι όχι απλώς να κάνουμε τούτο κι εκείνο ή να επιτύχουμε τούτο κι εκείνο, αλλά να έχουμε τη συναίσθηση ότι αυτός είναι Θεός, εμείς είμαστε τα πλάσματά του. Είμαστε αμαρτωλοί, ήρθε όμως και μας καλεί σε μετάνοια, μας είπε και μας λέει την όλη αλήθεια και προσέφερε τον ίδιο τον εαυτό του θυσία, για να μας σώσει από την αμαρτία. Και στο να σωθούμε από την αμαρτία συντελούν και όλα τα βάσανα που περνούμε· τα οποιαδήποτε βάσανα.

Πόσο σημαντικό επίσης είναι να θυμηθεί κανείς το παρελθόν – το πολύ πρόσφατο ή το πολύ μακρινό – και να σκεφθεί: «Σ’ εκείνη την περίπτωση που ενήργησα έτσι, δεν πολυρώτησα τον Θεό, αλλά έκανα τα δικά μου. 

Και μου συνέβη ό,τι μου συνέβη, ακριβώς διότι, καθώς εγώ παρεξέκλινα, επέτρεψε ο Θεός να πάθω τούτο κι εκείνο». 

Να τα δει λοιπόν κανείς σωστά τα πράγματα και στη συνέχεια να μετανοήσει αληθινά, αλλά και από κει και πέρα να ενεργήσει σωστά και να ανταποκριθεί σωστά.

~ π. Συμεών Κραγιοπούλου, Από το βιβλίο: “Θέλεις να αγιάσεις;” Οκτώβριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2018, σελ. 321 (αποσπάσματα).

Η ρίζα όλων των ψυχολογικών προβλημάτων

Η ρίζα όλων των ψυχολογικών προβλημάτων.

~ γερ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός

(Απομαγνητοφώνηση Δημήτρης Ρόδης)

Μακριά από την αποθάρρυνση.

Εάν η αποθάρρυνσις δεν πολεμηθεί, τι διαδέχεται, η απογοήτευσης.

Εάν εκεί ο μοναχός (ή ο λαϊκός) αμελήσει, και δεν φροντίζει και μείνει αποθαρεμένος και απογοητευμένος, μετά θα έρθει η απελπισία, η απόγνωσης.

Εάν και αυτή επικρατήσει, τότε αρχίζουν τα ψυχολογικά.

Από εδώ είναι τα ψυχολογικά.

Διότι με την απόγνωση ευθάρη ο πνευματικός κόσμος. Ευθάρη η λογική έννοια της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Και τότε πάμε στους ψυχολόγους να μας δώσουν χάπια για παρηγοριά.

Η αιτία είναι τούτη.

Γιατί αποθαρέσεις;

Δεχόμεθα να μας κάνει τον ''δικηγόρο'' ο διάβολος;

Εφόσον ξέρουμε καλά ότι καμία ημέρα εστίν εν ζωή ημών, ούτε αυτή (μόνο μια) δεν μπορούμε να μείνουμε αλάνθαστοι.

Διότι μετά την πτώση έχουμε πάθει διαστροφή, Πατέρες.

Δεν έχουμε την ικανότητα να σταθούμε ''ακίνητοι''. (απαθής)

Επιδρά πάνω μας το περιβάλλον, το εντός, το εκτός, το πέριξ. 

Και χάριν τούτου, λοιπόν, κατά ανάγκη ας στο πω έτσι, κάνουμε λάθη... 

Τότε έρχεται ο διάβολος να κάνει τον δικηγόρον, ο αναμάρτητος, να μας πει ότι είμαστε εμείς αμαρτωλοί.

Εκεί σας είπα πόσες φορές την Ανδρεία να σηκώνεστε όρθιοι.

Ρε πήδα (άντε) δράκοντα πίσω! Φέρνεις αποθάρρυνση.

Εγώ θα καταφύγω στον Πατέρα μου τώρα και θα εξομολογηθώ!

Ήρθε ο Υιός του Θεού του Ζώντος εδώ, να υιοθετήσει εμένα και να αφανίσει εσένα, και εσύ μου κάνεις τον ''δικηγόρο'';

Έτσι να αποκρίνεστε στην αποθάρρυνση.

Γιατί το θάρρος είναι η κινητήρια δύναμης.

Είναι η ενέργεια. Όπως είναι το ρεύμα, όπως είναι τα καύσιμα.

Γι' αυτό, γιατί να χάσουμε (το θάρρος), την αποθάρρυνση;

Κάναμε λάθος πράγματι.

Αλλά υπάρχει αλάνθαστη ζωη;

Ύστερα γυρίζω στόν Χριστό μας πολλές φορές,

και δικάζομαι μαζί Του εν μέσω απογνώσεως.

Και λεω, Πανάγαθε, τα εκατομμύρια των μετανοησάντων οχι μόνο τούς συγχώρησες, αλλά τούς φόρεσες και το βραβείο (στεφάνι) του αγιασμού, και είναι κύκλο απο τον θρόνο Σου.

Με την παληκαριά τούς έγιναν;

Δεν είναι με την χάρην Σου που έγιναν Κύριε μου; 

Και εγω είμαι ένας απο αυτούς.

Επιμένω! Δεν θα πάψω να χτυπώ την πόρτα! Θα μου ανοίξεις! Εσυ είσαι η Αλήθεια! Είσαι η Ζωη! Είσαι η Ανάστασις!

Έτσι, έτσι θέλω να πολεμάτε! Έτσι να μάχεστε. Έτσι είναι... τα παραδείγματα! Δεν έχουμε παραδείγματα... 

Ο,τι άνθρωποι άσωτοι, που έφθασαν στόν πυθμένα της απωλείας, και γύρισαν πίσω, και οχι μόνο ενίκησαν την αμαρτωλότητα, αλλά μπήκαν εις τον αγιασμόν, και ενώθηκαν με τούς Αγίους, και έγιναν Ενα...

~ γερ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Σχόλιο Π.κοινωνίας: ''Eίναι τέτοια η Δύναμις Του Χριστού που μπορεί, ενώ είσαι σε πτώση, να σε τραβήξει απο τον βούρκο, την λάσπη της αμαρτίας και να σε κάνει Άγιο...'' ~ π. Γαβριήλ Χριστόπουλος, ο και πνευματικός

Αυτό που έχει την πιο μεγάλη σημασία...

Έχει τεράστια σημασία, να υπάρχει κάποιος που να προσεύχεται πραγματικά μέσα στην οικογένεια…

Η προσευχή προσελκύει τη Χάρη του Θεού σε όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι εκείνων των οποίων η καρδιά έχει παγώσει...

~ γερ. Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Ἡ πονηρή καί ὕπουλη ἀντίληψη «μήν ἀγγίξεις παπά...» - Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

~ Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου,  Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

& http://hristospanagia.gr 

καί τό νέο ἱστολόγιο 

http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Κάνετε ἐγγραφή στό κανάλι μας "Κύριος Ἰησοῦς Χριστός Kyrios Ihsous Hristos" τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: / @kyriosihsoushristos8879

Αν έχη κανείς ευλάβεια, και στον Γολγοθά μπορεί να δη το Άγιο Φως! ~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Αν δεν έχη κανείς ευλάβεια, ταπείνωση...

και μέσα στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου να τον βάλης, τίποτε δεν θα δή. Ενώ, αν έχη ευλάβεια, και στον Γολγοθά μπορεί να δη το Άγιο Φως.

Κάποτε ένας δόκιμος από την Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα πήγε το Μέγα Σάββατο να πάρη Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο για το μοναστήρι του – υπάρχει συνήθεια να στέλνουν τα γύρω μοναστήρια μοναχούς, για να πάρουν το Άγιο Φως. Αυτός έκανε μια πονηριά· επειδή φορούσε ράσα, παραμέρισε τους κοσμικούς και μπήκε μπροστά. Ύστερα, όταν ήρθαν κάποιοι κληρικοί, τον παραμέρισαν αυτόν, επειδή ήταν κανονισμένο ποιός θα καθήση εδώ, ποιός εκεί...

Τότε τα έβαλε με τον εαυτό του ο δόκιμος: «Βρέ ταλαίπωρε αμαρτωλέ, χαμένε άνθρωπε, με όλα τα χάλια σου προχώρησες και μπροστά; Να τσακιστής να φύγης από εδώ. Ούτε μέσα στον Ναό δεν είσαι άξιος να μείνης». Τα πίστευε αυτά που έλεγε. Βγήκε λοιπόν έξω από τον Ναό και παρακαλούσε τον Χριστό: 

«Χριστέ μου, Σε παρακαλώ, ας με ανεχθής να πάω σε κανένα άλλο προσκύνημα». Και πήγε μετά πιο πάνω στον Γολγοθά. Εκεί ελεεινολογούσε πάλι τον εαυτό του: «Ακούς, να κάνω τέτοια πονηριά! Επειδή φοράω ράσα, παραμέρισα εγώ ο ελεεινός τους άλλους που είναι καλύτεροι από μένα…». Και ενώ ελεεινολογούσε τον εαυτό του...

Bγήκε σε μια στιγμή από τον Άγιο Γολγοθά, σαν αστραπή, ένα δυνατό φως που τον διέλυσε. 

Τότε ο καημένος είπε: «Κατέβηκε το Άγιο Φώς». Πήγε, πήρε Άγιο Φώς με το φαναράκι του από᾿κεί και έφυγε. Πόσο έντονη είναι η παρουσία του Χριστού στους Αγίους Τόπους!..

Σημασία έχει αυτό που είπε ο Χριστός στην Σαμαρείτιδα: «Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω Πατρί εν πνεύματι και αληθεία».

Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση» » σελ. 58-59

*****

«Θα έρθει καιρός που δεν θα ξεχωρίζεις τη μέρα από τη νύχτα, από το σκοτάδι που θα υπάρχει στις ψυχές των ανθρώπων. Όμως όσοι έχουν τον Χριστό μέσα τους, θα λάμπουν σαν φώτα και θα οδηγούν και άλλους στην Αλήθεια». ~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πηγή: iconandlight.wordpress.com

Είδα το Άγιο Φως σαν φωτεινές ταινίες και άναβαν τα φιτίλια των κεριών! ~ γερ. Γέρων Χρυσόστομος Κατουνακιώτης

«Είδα το Άγιο Φως σαν φωτεινές ταινίες και άναβαν τα φιτίλια των κεριών. Η πίστη μας είναι μεγάλη και ζωντανή». ~ Γέρων Χρυσόστομος Κατουνακιώτης

Ο γέρων Χρυσόστομος Κατουνακιώτης κατήγετο από την Ανατολική Θράκη από ένα γειτονικό χωριό με την Σηλυβρία, την πατρίδα του αγίου Νεκταρίου. Τον είχε συναντήσει όταν κάποτε πέρασε από το χωριό του ο Άγιος.

Στα Κατουνάκια, στο κελί Άξιον Εστί, που μόνασε είχαν πολλή φτώχεια. Για να οικονομήσουν τα απαραίτητα τον έστελναν για μήνες και εργαζόταν σε Μοναστήρια.

Έκανε και εργόχειρο κουτάλες και χτένες. Γηροκόμησε τους Γεροντάδες του οι οποίοι και οι τρεις κοιμήθηκαν νέοι σχετικά γύρω στα 60 από φυματίωση...

Διηγήθηκε:

«Κάποια χρονιά πήγα το Πάσχα προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Ήταν το προηγούμενο έτος από την έκρηξη στο Τσερνομπίλ.

Είδα στο Ναό μία εικόνα της Παναγίας να δακρύζει, αυτό έγινε αντιληπτό από πολλούς και από έναν Άραβα Αστυνομικό...

Ήρθε ο Πατριάρχης φορεμένος τα Αρχιερατικά του Άμφια και με βαμβάκι σκούπισε τα δάκρυα της Παναγίας.

Στην συνέχεια έβλεπα την εικόνα να ανοιγοκλείνει τα μάτια της.

Άλλη φορά διανυκτέρευα στο παρεκκλήσι των Κλαπών, όπου είναι η κολόνα που έδεσαν και μαστίγωσαν τον Κύριο. Άκουγα ευκρινώς βουρδουλιές από μαστίγιο.

Είδα το Άγιο Φως σαν φωτεινές ταινίες πού διαπερνούσαν τον αέρα και άναβαν τα φιτίλια των κεριών. Η πίστη μας είναι μεγάλη και ζωντανή...!».

«Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη Παράδοση».

Μοναχός Χρυσόστομος Κατουνακιώτης

Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος | Από το ΑΓΙΟ ΦΩΣ έως τον ΑΝΑΠΤΗΡΑ

Μητρ. ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ:

Είδα το Άγιο Φως σαν αστραπές μπλε, γαλάζιες

- Άναψαν τα κεριά των ανθρώπων

στον τρούλο του Πανάγιου Τάφου μόνα τους...

04/26/2024

- Εκείνο που είδα όταν πήγα στον Πανάγιο Τάφο ήταν ότι πριν βγει ο πατριάρχης να δώσει το Φως στον κόσμο, άναψαν τα κεριά των ανθρώπων στον τρούλο του Πανάγιου Τάφου μόνα τους, άναψε το καντήλι της ωραίας πύλης μόνο του, μπροστά μας, μια γιαγιά που ήτανε έξω από το Πανάγιο Τάφο και έκλαιγε άναψαν τα κεριά της μόνα τους, μια άλλη κυρία που ήταν σε ένα μπαλκόνι άναψαν τα κεριά μόνα τους… 

Είδα το Άγιο Φως σαν αστραπές μπλε, γαλάζιες, ρώτησα τον διπλανό μου, είδες κάτι, μου λέει αστραπές κάθετες, άλλος είδε σφαίρα φωτεινή, άλλος δεν είδε τίποτα, αν ήταν ένα τεχνικό κατασκεύασμα δεν τα βλέπαμε όλοι το ίδιο;

(''αστραπές'' φωτός...)

Ο αρμένιος που είναι έξω βλέπει τον πατριάρχη μέσα, αν ήταν απάτη, δεν θα έβγαινε να πει ότι είναι απάτη; Όλα αυτά τι είναι, όλες αυτές οι μαρτυρίες όλων των αιώνων…

(''σφαίρα'' φωτεινή...)

Ρώτησα τον άγιο Παίσιο όταν γύρισε από τα Ιεροσόλυμα, αν το είδε και μου είπε ότι όλα τα προσκυνήματα το έχουν αδιαλείπτως, απλώς εμείς δε το βλέπουμε, … δε βγαίνει μόνο το μεγάλο Σαββάτο, κατά μαρτυρία πολλών πατέρων και χριστιανών εμφανίζεται… 

Και στο άγιο όρος έχουν ανάψει τα καντήλια μόνα τους… το θαύμα για μας δεν είναι κάτι το παράξενο είναι ενέργεια του Θεού… τώρα αν θέλουν κάποιοι να το αμφισβητήσουν ας κάνουν ότι καταλαβαίνουν…

~ Mητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Πηγή: https://youtu.be/ZHreOzUMQME

Δείτε και: Bλέποντας το Άγιο Φώς..! Ανάσταση στα Ιεροσόλυμα

- Ποιός σε πλήγωσε Χριστέ μου;

Ποιός σε πλήγωσε Χριστέ μου;...

~ Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Μιά γυναῖκα λέει μιά φορά: «Πῆγα νά ἀνάψω τά καντήλια σέ ἕνα ᾿ξωκκλήσι καί λιβάνισα». Ξέρετε, καμμιά φορά ἔχουν οἱ γυναῖκες καί τήν περιέργεια νά μπαίνουν στό ἅγιο Βῆμα, στό Ἱερό, καί κοιτάζει πού λέτε αὐτή ἡ γυναῖκα ἀπό τό ἅγιο Βῆμα καί βλέπει ἕνα παλληκάρι μέ ξανθά μαλλιά, ἕναν λεβέντη μέ τά μαλλιά του, μέ συγχωρεῖτε, ἔτσι ἐδῶ ἀνοιγμένα καί τά γενάκια του ἐδῶ χωρισμένα... καί τόν βλέπει πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα.

«Πιδήμ᾿, λέει, τί κάνεις ᾿δῶ μέσα στήν Ἁγία Τράπεζα; Στό ἅγιο Βῆμα; Βγές, πιδήμ᾿, ἔξω».

Καί τῆς λέει ἐκεῖνο: «Δική μου εἶναι ἡ Ἁγία Τράπεζα καί ἐγώ τήν ὁρίζω».

Ξαφνικά, ὅπως τό κοίταζε ἡ γυναῖκα τό παιδί, τοῦ λέει:

«Πιδήμ᾿, δέν μοῦ λές; Ποιός σέ πλήγωσε καί τά χέρια σου εἶναι ἀπό καρφιά καί τρέχουν αἵματα; Βλέπω πληγές στά χέρια σου καί στά πόδια σου».

«Ἔδῶ στό πλευρό σου, παιδάκιμ᾿, λέει, στό σκότισ᾿ (συκώτι σου), παιδάκιμ᾿, στό πνευμόνι σου, ποιός σέ χτύπησε, πιδήμ᾿, μέ τό μαχαίρι κι πέρα;»

«Ποιός σέ πλήγωσε;» (Τοῦ ) ἔλεγε ἡ γυναἶκα, ( ἦταν ) μιά ἁπλή γυναικούλα. 

Ὅμως αὐτή εἶδε ζωντανό τόν ἴδιο τόν Θεό!...

«Ἐσύ μέ πλήγωσες», τῆς λέει, καί εἶμαι πληγωμένος...

Ἔκανε τόν σταυρό της ἡ γυναῖκα καί ἐφυγε, ἁπλή γυναῖκα ἀπό χωριουδάκι. Ἔπειτα ἀπό παρέλευση ἑνός χρόνου, ἦρθε στήν Μονή καί μοῦ λέει: 

«ἔτσι καί ἔτσι, πάτερ μου. Τί εἶναι αὐτό τό «ἐσύ μέ πλήγωσες;» μπορεῖς νά μοῦ τό ἐξηγήσεις αὐτό; Αὐτό εἶναι μεγάλο, δέν θά μπορῆς νά μοῦ τό ἐξηγήσεις, θά πάω σέ κανέναν μεγάλο».

«Ἀκουσε, παιδί μου, νά σοῦ τό ἐξηγήσω», τῆς λέω...

«Ἐσύ μέ πλήγωσες» εἶναι οἱ ἁμαρτίες οἱ δικές σου, οἱ ἁμαρτίες οἱ δικές μου, οἱ ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, πού μέ τίς ἁμαρτίες μας Τόν πληγώσαμε καί Τόν ἀνεβάσαμε πάνω στόν Σταυρό καί ἔχυσε τό Πανάγιο Του αἷμα»...

Από το βιβλίο: «Ο Γέρων Ιάκωβος»

(διηγήσεις – νουθεσίες – μαρτυρίες),

εκδ. «Ενωμένη Ρωμιοσύνη», σειρά: Ορθόδοξο Βίωμα 4,

Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 66-67.

Πηγή: logosfotos.blogspot.com

~ ὁ χιτών με ἐλέγχει, ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ γάμου... Λάμπρυνόν μου την στολή της ψυχής, Φωτοδότα...

[ ... Ψυχή μου, ξέχνα τι έκανες μέχρι τώρα.

Βάλε από απόψε αρχή.

Αγαπά Τον πλέον χωρίς περιττούς καθωσπρεπισμούς.

Και δείξ΄Του το με όποιον τρόπο μπορείς.

Όπως ακριβώς κάνουν τα παιδιά.

Στάσου απλά στο πλάι Του.

Αυτές τις μέρες που πας στην Εκκλησιά,

βάλε όποια παπούτσια θες.

Όποιο πανωφόρι θες.

Πάρε όμως μαζί σου τον καλό τον χιτώνα.

Άσε στο σπίτι τις τυπικότητες,

τις εμμονές σου,

τις μέριμνες,

τα άγχη σου,

τους φόβους,

τα συμπλέγματα σου.

ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ γάμου...

Στάσου σε μια γωνιά, 

και μην παρατηρείς κανέναν.

Παρά μόνον Εκείνον.

Στάσου απλά στο πλάι Του.

Μόνος σου, μαζί Του.

Ακλόνητος σαν τον Πέτρο

που δεν το πολυσκέφτηκε και γύρισε πίσω,

μετά τα τρία λαλήματα του πετεινού

και τα δάκρυα της μετανοίας του.

Νυν καιρός μετανοίας.

Πάμε ψυχή μου.

Ξεκίνα.

Προλαβαίνεις... ]

*****

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com