- Γιατί όλοι οι Χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;
Στην Εκκλησία που πας να ανάψεις κερί, αν δώσεις 10 δραχμές παίρνεις μικρό, αν δώσεις 20, μεγαλύτερο. Και αν δώσεις 100 παίρνεις λαμπάδα...
Έτσι γίνεται και με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Όσο πιο πολλά δίνεις, τόσο πιο πολλά παίρνεις...
Από την εξορία και την συκοφαντία του Αγίου Όρους,
στην Αγιοκατάταξη. Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης.
Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.
Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.
Τα αίτια της "διώξεως"
Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.
Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.
Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση
Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.
Αντί να αντιδράσει ή να δικαιολογηθεί, ο Άγιος επέλεξε την άκρα σιωπή και ταπείνωση. Είπε στους μαθητές του να μην κρατήσουν κακία σε κανέναν. Έφυγε σαν κυνηγημένος, χωρίς περιουσία, παίρνοντας μαζί του μόνο την πίστη του. Κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζούσε σε ένα φτωχικό σπίτι στον Γαλατά.
Αν και "εξόριστος", η χάρη του δεν κρύφτηκε:
Οι Έλληνες της Πόλης, μόλις έμαθαν ότι ο περίφημος Χατζη-Γεώργης βρισκόταν ανάμεσά τους, άρχισαν να τον επισκέπτονται κατά χιλιάδες. Το σπίτι του έγινε ένα νέο μοναστήρι.
Εκείνη την περίοδο αναφέρονται πολλά θαύματα, θεραπείες ασθενών και περιπτώσεις όπου ο Άγιος βοηθούσε φτωχές οικογένειες με τρόπο θαυμαστό. Λίγο πριν την κοίμησή του, η αδικία άρχισε να αποκαλύπτεται, αλλά ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν πλέον για την αποκατάσταση της φήμης του από τους ανθρώπους.
Εκοιμήθη στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Η κηδεία του ήταν πάνδημη, με χιλιάδες λαού να θρηνούν τον "Άγιο του Γαλατά". Η αγιοκατάταξη του σήμερα, το 2026, αποτελεί την τελική, ιστορική και εκκλησιαστική δικαίωση ενός ανθρώπου που υπέφερε την αδικία με απόλυτη χριστιανική αγάπη.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι ο Χατζη-Γεώργης «ανέβηκε στον Γολγοθά του χωρίς να παραπονεθεί, και γι' αυτό η δόξα του στον ουρανό είναι πολύ μεγάλη».
Πηγή: apantaortodoxias.blogspot.com
Σχόλιο Π. κοινωνίας:Έλεγε ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, πως τον ακριβή δρόμο για την σωτηρία τον γνωρίζουν λίγες μονάδες σε κάθε γενιά... Πολλάκις η ''επίσημη'' Εκκλησία, έχει σφάλει και διώξει Αγίους, όπως τον Άγιον Νεκτάριο Πενταπόλεως... και το αυτό, το Αγιότατον Όρος εκδίωξε και εξόρισε απο το Όρος τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο, τον Άγιο Μακάριο τον Κορίνθιο, και άλλους κολυββάδες Αγίους πατέρες. Και σήμερα δε, συχνά πυκνά, η αδιάκριτη Δεσποτοκρατία, οι αβίωτοι και ανάσκητοι εκκλησιαστικοί, οι δουλοπρεπείς, εκδιώκουν ανθρώπους του Θεού. Όπως ο δικός μας Δέσποτας διώκει αδίκως και αντικανονικώς, τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, όπως η ''Εκκλησία'' της Κύπρου διώκει τον Επίσκοπο Τυχικό... Τυφλοί και μωροί, διώκουν πάντοτε ανθρώπους του Θεού, και η δικαίωση αγαπητοί μου, θα δωθεί στήν κρίση... όταν ακουστεί εκείνο το: “ποτέ δε σας ήξερα· φύγετε μακριά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε το νόμο του Θεού”.ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 7:23
Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος –ο Θεός να βάλει το χέρι Του! – βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πώς τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα!
Αγωνιάτε, Γέροντα;
– Αχ, τι άσπρισαν τα γένια μου πρόωρα; Εγώ πονάω δυό φορές, μία, όταν προβλέπω μια κατάσταση και φωνάζω, για να προλάβουμε ένα κακό που πρόκειται να γίνη, και μια, όταν δεν δίνουν σημασία – ίσως όχι από περιφρόνηση -, και συμβαίνη μετά το κακό και μου ζητούν τότε την συμπαράστασή μου. Τώρα καταλαβαίνω τι τραβούσαν οι Προφήτες. Μεγαλύτεροι Μάρτυρες ήταν οι Προφήτες! Πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρ’ όλου που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο.
Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια.
Φώναζαν-φώναζαν, και οι άλλοι τον χαβά τους... Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξ αιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους. Τουλάχιστον όμως τότε τόσο έφθανε το μυαλό των ανθρώπων. Άφηναν τον Θεό και προσκυνούσαν τα είδωλα. Σήμερα που καταλαβαίνουν, είναι η μεγαλύτερη ειδωλολατρία.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψη τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγκοινιά, να καταστρέψη τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνη στον κόσμο η καλή ανησυχία.
Είναι πολύ αγριεμένος, γιατί γνωρίζει ότι είναι λίγη η δράση του. Τώρα κάνει όπως ένας εγκληματίας που, όταν τον κυκλώνουν, λέει: “Δεν έχω σωτηρία! Θα με πιάσουν!” και τα κάνει όλα γυαλιά-καρφιά.
Ή όπως οι στρατιώτες, που εν καιρώ πολέμου, όταν τελειώσουν τα πυρομαχικά, βγάζουν την λόγχη ή το σπαθί και ρίχνονται και ό,τι γίνει. Σου λέει: “Έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε, ας σκοτώσουμε όσο πιο πολλούς μπορούμε”. Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε;
Έπεσε πολύς πειρασμός...
Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξη μια βροχή γερή, για να σβήση. Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήση ο Θεός.
Όλος ο κόσμος πάει να γίνη μια περίπτωση. Γενικό ξεχαρβάλωμα! Δεν είναι να πης: “Σ’ ένα σπίτι χάλασε λίγο το παράθυρο ή κάτι άλλο, ας το διορθώσω”. Όλο το σπίτι είναι ξεχαρβαλωμένο. Έχει γίνει χαλασμένο χωριό. Δεν ελέγχεται πια η κατάσταση, μόνον από πάνω, ό,τι κάνει ο Θεός. Τώρα είναι να δουλεύη ο Θεός με το κατσαβίδι, με χάδια, με σκαμπίλια, να το διορθώση. Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάσει το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ που ήταν για απολύμανση...
Σε σημείωση του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, στα Προλεγόμενα του πεζού Κανόνος της Χριστού Γεννήσεως, από το Εορτοδρόμιο (τόμος Α΄, σελ. 145), αναφέρονται τρία θαύματα που ακολούθησαν την Γέννηση του Χριστού.
Παραθέτουμε εδώ το τρίτο συγκλονιστικό θαύμα:
«Τρίτον δε και τελευταίον θαύμα ηκολούθησεν εν τη Χριστού Γεννήσει΄ λέγει γαρ ένας Διδάσκαλος, ότι την νύχτα εκείνην, κατά την οποία εγεννήθη ο Δεσπότης Χριστός, έστειλε πρώτον ένα Άγγελον και εθανάτωσεν όλους τους αρσενοκοίτας, όπου ήσαν εις τον Κόσμον, και έπειτα εγεννήθη, διά να μη ευρεθή τότε εις την γην μία τοιαύτη Θεομίσητος αμαρτία (παρά Ιερονύμω)».
*****
Σχόλιο Π. κοινωνίας: Ξεχνούμε πολλές φορές πως ο Θεός δεν είναι μόνο Αγάπη αλλά και Δικαιοσύνη.
Ο χαριτωμένος ημίονος, ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτη στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου όρους. Ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε, και ένα μεγάλο φιλί...
Είχε μιάν οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε. Χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό, π.χ.
“Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίουςκαι θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ”. Ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη.
Το ζωάκι σε πήγαινε εκεί που του είπε ο Γέροντας, περίμενε υπομονετικά να τελειώσεις τη δουλειά σου και σε γύριζε πίσω, πολλές φορές αλλάζοντας και τη διαδρομή για να θαυμάσεις το τοπίο...
Επιστρέφοντας ήθελε το απαραίτητο ''φιλί'' από τον Γέροντα. που πολλές φορές το έπαιρνε και από τον αναβάτη και ένα μεγάλο τραγανό παξιμάδι για τα “μεταφορικά”. Τόσο απλή και ωραία έφτιαξε ο Δημιουργός τη ζωή μας, εμείς κάπου τα αλλάξαμε όλα και πήραμε τη ζωή μας λάθος, κατά τον ποιητήν...
Όταν παραδοθούμε στον Χριστό, ειρηνεύει ο πνευματικός μας οργανισμός, με αποτέλεσμα τη φυσιολογική λειτουργία όλων των οργάνων και των αδένων. Όλα επηρεάζονται...
Γινόμαστε καλά, παύομε να υποφέρουμε...
Και καρκίνο να έχομε,αν τ’ αφήσομε στον Θεό και γαληνεύσει η ψυχή μας, μπορεί η θεία χάρις με τη γαλήνη αυτή να ενεργήσει να φύγει και ο καρκίνος, και όλα... Το τέλειο είναι να μην προσευχόμαστε για την υγεία μας.
Να μην ευχόμαστε να γίνομε καλά, αλλά να γίνομε καλοί!
Κι εγώ για τον εαυτό μου αυτό εύχομαι, σας λέω. Ακούσατε; Όχι καλοί, δηλαδή ενάρετοι, “να γίνομε αυτό, αυτό, αυτό…”, αλλά ν’ αποκτήσομε θείο ζήλο· ν’ αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη Του· να προσευχόμαστε μάλλον για την ψυχή μας.
Και την ψυχή μας θα την εννοούμε ενσωματωμένη μέσα στην Εκκλησία, που κεφαλή της είναι ο Χριστός, μαζί με όλους τους συνανθρώπους μας και με όλους τους εν Χριστώ αδελφούς.
– Ενώ τόσο ολοκάθαρα ενεργείται το μυστήριο αυτό, για το οποίο μας έχει ενημερώσει ( εδώ και 2.000 χρόνια ) ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στο βιβλίο της Αποκαλύψεως...
Στενοχωριέμαι γιατί πολλοί ακόμη ιερείς και επίσκοποι, δεν βλέπουν το θέμα πνευματικά, αλλά καθαρά κοσμικά. Λένε στον κόσμο πώς δεν συμβαίνει τίποτα κι΄ούτε πειράζει να πάρουμε ταυτότητες και κάρτες…
Ρώτησα τον Γέροντα σχετικά με τις νέες ταυτότητες που επρόκειτο να εκδοθούν (τσιπακι – 666 – barcode) εάν πρέπει ή όχι να τις αποδεχθούμε και ποια στάση να κρατήσουμε, και ο Γέροντας μου απάντησε:
- Για μας τους χριστιανούς, που μας ενδιαφέρει το θέμα αυτό, να μην βιαστούμε να τις παραλάβουμε όταν εκδοθούν, ας πάρουν πρώτα αυτοί οι οποίοι δεν τους ενδιαφέρει το θέμα αυτό και ας αποφανθεί η Εκκλησία και κάποιοι ειδικοί επί των θεμάτων αυτών. Η Εκκλησία πρέπει να πάρει μια σωστή θέση*. Να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει από το κράτος τουλάχιστον να μην είναι υποχρεωτική η νέα ταυτότητα.
Να εξηγήσει και στους πιστούς να καταλάβουν ότι αν πάρουν την ταυτότητα αυτή, θα είναι πτώση.
Μαρτυρία προσκυνητή: Ανέστη Μαυροκέφαλου. Απόσπασμα από το βιβλίο «Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης- ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ» -Μαρτυρίες Μοναχών και Προσκυνητών (Κάρτα Πολίτου, Σφράγισμα, Χάραγμα, Αντίχριστος), Αλεξανδρούπολη 2011
''Ο Άγιος Πορφύριος μίλησε πριν 40 χρόνια για τον προσωπικό αριθμό του πολίτη. Και ο Άγιος Παΐσιος, επίσης, είχε πει ότι αυτή η κάρτα που θα τα έχει όλα δεν πρέπει να την πάρετε...''
~ Αρχ. Σάββας Αγιορείτης:
Ο δε αριθμός του χαράγματος αυτούχξς' (666) λέει η αποκάλυψις για τον αριθμό αυτού το χάραγμα, το οποίο θα βάλει ο αντίχριστος στα μέτωπα και στα χέρια και θα σφραγίσει όλους τους δικούς του. Και αυτό φυσικά δεν πρέπει να το πάρει κανένας ορθόδοξος χριστιανός.
Αλλά υπάρχουν και αυτά τα προσφραγίσματα, τα προετοιμαστικά, όπως όλα αυτά τα συστήματα, τα ηλεκτρονικά, με τις κάρτες, τα οποία προετοιμάζουν... Και τελευταίο αυτό που προβάλλει η κυβέρνηση, ότι θα αρχίσει να δίνει από τον Σεπτέμβριο τον αριθμό αυτό, τον προσωπικό λεγόμενο αριθμό.
Και εδώ μας κάνει εντύπωση που ο Άγιος Πορφύριος περίπου 40 χρόνια πριν, σύμφωνα με μια μαρτυρία που διασώζεται σε ένα από τα βιβλία που έβγαλαν τελευταία πατέρες από το Άγιον Όρος, μαρτυρίες για τον Άγιο Πορφύριο, είχε πει ότι θα σας δώσoυν ένα προσωπικό αριθμό. (ονομαστικά)
Και ο Άγιος Παΐσιος, επίσης, είχε πει ότι αυτή η κάρτα που θα τα έχει όλα δεν πρέπει να την πάρετε. Και αυτός ο αριθμός συνδέει όλα τα αρχεία σε ένα. Και το ΑΦΜ και το άμκα και όλα αυτά. Και θα υπάρχει, ας πούμε, το μεγάλο φακέλωμα. Και όπως λένε και κάποιοι ειδικοί, αυτό είναι και η κόκκινη γραμμή. Και δεν θα πρέπει να το πάρουμε. Αν μη τι άλλο, δεν πρέπει κανείς να βιαστεί.
Γιατί θα πρέπει να εξετάσει το πράγμα και αν μέσα αυτό έχει και τον επάρετο αριθμό, το σύμβολο του Αντιχρίστου, και είναι η ταυτότητά μας, όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, είναι μεγάλη πτώση να υπογράφεις κάτι από τον αριθμό του Αντιχρίστου και να ταυτίζεσαι, γιατί ταυτότητα αυτό είναι.
Δεν είναι απλώς ένα πεντακοσιόδραχμο, όπως είχε το πεντακοσάρικο σύμβολα σατανικά επάνω, το οποίο όμως δεν ήταν η ταυτότητά μας. Απλώς το χρησιμοποιούσαμε.
Αλλά αυτό είναι η ταυτότητα. Οπότε δεν πρέπει κανείς να βιαστεί, να τρέξει να το πάρει και ούτε να φοβάται, ούτε να πανικοβάλλεται, ούτε να είναι και κοιμισμένος με τα τσαρούχια όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, να μην κοιμάστε με τα τσαρούχια.
Ήδη έχουμε καταλάβει ότι δεν ζούμε μια, όπως την λένε, δημοκρατία, αλλά ουσιαστικά μια δικτακτορία.
Έτσι και φάνηκε αυτό με τις απαγορεύσεις, στην απλή διαμαρτυρία των χριστιανών, που είχε σχεδιαστεί εναντίον των ομοφυλοφίλων και των καταστροφέων της οικογένειας. Και αυτό δεν το επέτρεψαν. Αλλά τους άλλους βέβαια, τους επέτρεψαν να εσχρολογούν και να βλαστημούν την Παναγία μας και τα όσια μας.
Και όχι μόνο... Έχουμε δει πάρα πολλά, που αποδεικνύουν ότι ουσιαστικά η κυβέρνηση επιτίθεται στο λαό, και όχι υπερασπίζεται το λαό. Οπότε κάθε τι καινούργιο που μας βγάζουν έχουμε πολύ αυξημένη καχυποψία ότι δεν είναι για το καλό μας...
Γι' αυτό και δεν πρέπει να τρέχουμε να βγάζουμε, να παίρνουμε τίποτα από αυτά που μας δίνουν.
Αυτό ήθελα να πω στην αγάπη σας, επειδή κάποιοι ρωτούν.
Και πάντοτε να είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος δεν θα μας αφήσει, όπως είναι προφητευμένο στην Αποκάλυψη.
Και όπως λέει και ο Άγιος Παΐσιος, να μην βιαστείτε να τα πάρετε αυτά που θα σας δίνουν και την κάρτα αυτή, και τον αριθμό αυτό, που είπε και ο Άγιος Πορφύριος.
Δεν πρέπει να βιαστούμε να τα πάρουμε, γιατί όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, μπορεί να γίνουν τα γεγονότα, ο πόλεμος με την Τουρκία και όλα αυτά μετά να φύγουν πολύ πίσω. Το σημαντικό όμως πρέπει να πούμε ότι είναι να έχουμε χαρά, γιατί προχωράμε στα έσχατα χρόνια, στα χρόνια του Αντιχρίστου, και ο Κύριος έρχεται, ο Κύριος εγγύς.
Και ο χριστιανός πρέπει να έχει χαρά. Δεν πρέπει να έχει καμιά αγωνία. Αλλά να χαίρεται που πραγματοποιούνται όλα αυτά που έχει.. προείπε ο Κύριος και έχουν προφητευτεί στην Αποκάλυψη και θα δοξαστεί η Εκκλησία μέσα από τους Αγίους, τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες.
Μέσα από τις Ομολογίες και τα αίματα των Αγίων, οι οποίοι θα είναι οι μεγαλύτεροι Άγιοι όλων των εποχών, οι Άγιοι των εσχάτων.
Και θα είναι μια πρώτη τάξεως ευκαιρία να ομολογήσουμε, όλοι την πίστη μας στον Χριστό μας και την αγάπη μας σε Αυτόν. Να έχουμε λοιπόν χαρά και ειρήνη και ο Άγιος Νικόδημος και οι Άγιοι Πατέρες που γιορτάζουμε σήμερα σίγουρα πρεσβεύουν για μας και θα μας σκεπάζουν.
Αρκεί να μείνουμε σταθεροί και αμετακίνητοι μέχρι τέλος της ζωής μας. Να φυλάξουμε την Ορθόδοξη πίστη και να ζήσουμε Ορθόδοξα για να αξιωθούμε και της Βασιλείας του Θεού.
Τον δέ Θεό ημών δόξα πάντοτε νυν και αεί και εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν. Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.
Ο γέροντας Σωφρόνιος στον βίο του Αγ. Σιλουανού αναφέρει ότι η πείρα των Πατέρων της Εκκλησίας κατέταξεσε τρία είδη την εν Χριστώ πνευματική ζωή.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ελκύονται στην πίστη "διά μικράς χάριτος" περνούν τη ζωή τους με ένα μετρημένο αγώνα για την τήρηση των εντολών, και κατά το τέλος της ζωής τους γίνονται επιδεκτικοί μεγαλύτερης θείας Χάριτος.
Ένα δεύτερο είδος, είναι εκείνο κατά το οποίο ο άνθρωπος ελκύεται αρχικά με αναλόγως μέτρια Χάρη, ασκείται όμως πρόθυμα στην προσευχή και στον αγώνα κατά των παθών αξιώνεται να λάβει και άλλη Χάρη, προσθέτει ακόμη εντονότερο αγώνα και έτσι φθάνει σε υψηλότερο βαθμό τελειότητος.
Το τρίτο είδος είναι και το πιο σπάνιο. Είναι εκείνο κατά το οποίο ο άνθρωπος από την αρχή του ασκητικού βίου εξαιτίας της φλογερής μετανοίας του ή πιο σωστά κατά την πρόγνωση του Θεού λαμβάνει τη μεγάλη Χάρη των τελείων.
Αυτό το είδος είναι το πιο δύσκολο. Γιατί όσο μπορούμε να κρίνουμε από τους βίους και τα έργα των Αγίων Πατέρων, από την προφορική παράδοση των ασκητών των τελευταίων αιώνων και από την πείρα των συγχρόνων κανένας δεν μπορεί να κρατήσει το πλήρωμα της δωρεάς της θείας αγάπης που του δόθηκε. Θα ζήσει στη συνέχεια για πολύ καιρό την άρση της Χάρης.
Αλλού αναφέρει: Πολλοί αξιώθηκαν να τους επισκεφθεί η Χάρις στην αρχή της στροφής τους προς τον Θεόν. Μόνο λίγοι όμως υπέμειναν τον αγώνα που είναι απαραίτητος (εδω) για να αποκτήσει ο αγωνιζόμενος με επίγνωση πλέον τη Χάρη που αξιώθηκε.
Από τον Πρόλογο του εγχειριδίου "Ο γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής"
Αρετών ταις ακτίσι καταλαμπόμενος, της εν Χριστώ πολιτείας φωστήρ πολύφωτος, θεοφόρε Ισαάκ ώφθης εν Πνεύματι, και κατευθύνεις ασφαλώς, σωτηρίας προς οδόν, διδάγμασι θεοπνεύστοις, τους ευφημούντας σε Πάτερ, ως του Χριστού θείον θεράποντα.
Ο Όσιος Ισαάκ γεννήθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα, στο Μπέιτ Κατραγιέ, στην περιοχή του Κατάρ, στην νότια άκρη του Περσικού Κόλπου.
Νέος ακόμη εισήλθε μαζί με τον αδελφό του στην Μονή του Αγίου Ματθαίου, και αφού προόδευσε πολύ στις αρετές, στην υπακοή και στη γνώση των Αγίων Γραφών, αποσύρθηκε στην ησυχία. Ο αδελφός του έγινε ηγούμενος της Μονής, και συνεχώς τον πίεζε να επιστρέψει στην Μονή για την πνευματική ωφέλεια των αδελφών. Η φήμη του αγίου Ισαάκ έφτασε ως την Νινευί, και οι πιστοί κατόρθωσαν να πείσουν τον αρχιεπίσκοπο Γιβαρτζή να τον χειροτονήσει επίσκοπο (περί το 648).
Ο Ισαάκ υπάκουσε στο θέλημα του Θεού και άρχισε να καθοδηγεί με πολλή σοφία το πνευματικό του ποίμνιο. Δεν είχαν περάσει ούτε πέντε μήνες όταν δύο πιστοί, που τον είχαν παρακαλέσει να λύσει την διαφορά τους σχετικά με την εξόφληση ενός δανείου, απέρριψαν τις συμβουλές του και του είπαν:
«Άσε για την ώρα στην άκρη τις διδαχές του Ευαγγελίου».Αυτό ήταν αρκετό για να αποφασίσει να επιστρέψει στην έρημο, λέγοντας: «Εάν το Ευαγγέλιο δεν μπορεί να είναι εδώ παρόν, τί ήλθα να κάνω;»
Παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στο όρος Ματούτ, στην περιοχή του Μπέιτ Χουζάγιε (σημ. Κουρδιστάν), όπου ζούσαν πολλοί ασκητές και κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Μονή Ραμπάν Σαμπούρ, στο όρος Τσουχτάρ (βόρειο Κουρδιστάν). Μελετούσε την Αγία Γραφή με τόσο ζήλο και έχυνε τόσα δάκρυα που έχασε το φως του. Δεν έτρωγε παρά τρεις άρτους την εβδομάδα με μερικά λαχανικά, χωρίς ποτέ ν’ αγγίζει μαγειρεμένο φαγητό.
Από αγάπη και ωφέλεια των αδελφών του, από το στόμα του βγήκαν ουράνιες διδαχές, τις οποίες κατέγραφαν οι μαθητές του. Περιγράφει στους λόγους του όλες τις καταστάσεις της ψυχής που πορεύεται προς τη λύτρωση και την ένωσή της με τον Θεό.
Κατά τον Όσιο Ισαάκ, η πίστη είναι το πρώτο στάδιο της απελευθέρωσης από την υποδούλωση στον κόσμο και στα πάθη. Με αυτήν ο άνθρωπος ξυπνά και αρχίζει τις ενάρετες πράξεις (τη νηστεία, τη νήψη, την μελέτη της Αγίας Γραφής, την αγρυπνία και την προσευχή). Τότε μπορεί να βρει μέσα στην καρδιά του την είσοδο του ουρανού. Με την ησυχαστική ζωή και τη σιωπή, που είναι «το μυστήριο του μέλλοντος αιώνος», ο μοναχός θα δει μέσα του θαυμαστές καταστάσεις που το ανθρώπινο πνεύμα δεν μπορεί να συλλάβει. Με την κάθαρση της καρδιάς θα μπορεί να φθάσει και να προοδεύσει στην ταπείνωση, την «στολή της θεότητος», διότι αυτήν φόρεσε ο Λόγος του Θεού για να γίνει άνθρωπος. Η ταπείνωση περιλαμβάνει όλες τις άλλες αρετές και μας δίνει την καθαρότητα η οποία μας κάνει να θεωρούμε όλους τους άλλους καλούς και αθώους.
Με την πρόοδο στην ταπείνωση, ο ησυχαστής καθαρίζεται και φωτίζεται ο νους του με την εμπειρία των διαφόρων βαθμών της προσευχής και οδηγείται στην καθαρά προσευχή. Στην κατάσταση αυτή ο νους γεύεται τη χάρη του Θεού, βλέπει τον Θεό, ενώνεται με αυτόν και εισέρχεται στη Βασιλεία Του. Ο καθαρμένος και ειρηνικός άνθρωπος θα γίνει για όλους ζωντανή εικόνα της αγάπης του Θεού και της ευσπλαχνίας Του.
Το βιβλίο του αββά Ισαάκ είναι απαραίτητος οδηγός κάθε ορθόδοξης ψυχής για να βαδίσει προς τον Θεό με ασφάλεια.
Γι’ αυτό ένας σύγχρονος γέροντας, ο Ιερώνυμος της Αιγίνης, συμβούλευε να μη διστάσουμε, ακόμη και να ζητιανέψουμε, για να αποκτήσουμε ένα αντίτυπο των έργων του αββά Ισαάκ. Επίσης συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά: «Να μην περάσει μέρα χωρίς να διαβάσεις έστω και μια σελίδα από τον αββά Ισαάκ. Εγώ πολύ τον αγαπώ τον ευλογημένο, γέροντά μου τον έχω. Και σε ό,τι διαβάζεις, να εγκύπτεις και να λέγεις μέσα σου: Εγώ το πράττω αυτό; Ετσι θα παρακινείσαι από την ανάγνωση να μεταβαίνεις εις την πράξιν».
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος δεν είχε καθορισμένη ημερομηνία εορτασμού στο ελληνορθόδοξο ημερολόγιο. Συνηθιζόταν να μνημονεύεται το όνομά του στις 28 Ιανουαρίου μαζί με τον άλλο μεγάλο Σύρο πατέρα της Εκκλησίας, τον όσιο Εφραίμ. Ωστόσο εδώ και μερικά χρόνια και με πρωτοβουλία του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, ο οποίος ευλαβείτο πολύ τον Όσιο Ισαάκ, συντάχθηκε η ακολουθία του και επελέγη η 28η Σεπτεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της οσιακής μνήμης του. Μάλιστα χτίστηκε στο Άγιον Όρος και ο πρώτος ναός του Οσίου, σε κελλί μοναχού της συνοδείας του Οσίου Παϊσίου.
Ο όσιος Παΐσιος γράφει στό βιβλίο τουἘπιστολές: « Πολύ θα σας βοηθήσει ο Αββάς Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς, και κάθε είδους μικρό ή μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό, τον βοηθάει για να το διώξη. Η ολίγη μελέτη στον Αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες». Στο βιβλίο «Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα», ο ίδιος αναφερόμενος στον παπα – Τύχωνα γράφει: « Μιά μέρα με ρώτησε: – Εσύ παιδί μου, τί βιβλία διαβάζεις; Του απάντησα: – Αββά Ισαάκ. – Πα, πα, πα, παιδί μου, αυτός ο άγιος είναι μεγάλος! Ούτε έναν ψύλλο δεν σκότωνε ο Αββάς Ισαάκ. Ηθελε με αυτό που είπε να τονίση την μεγάλη πνευματική ευαισθησία του Αγίου...».
Μπορούμε να πούμε ότι στην εποχή μας δημιουργήθηκε μία κατάσταση, κατά την οποία ο ιερέας αναγκάζεται να βρει τρόπο συμπεριφοράς... Καταντά ανούσιο να πορευτεί σε συνάντηση με τους ανθρώπους να τους ελκύσει στην Εκκλησία να μιλήσει σε αυτούς για το Θεό και τη Σωτηρία.
Πολλοί ιερείς και ποιμένες θεωρούν ότι είναι αναγκαίο να εισέλθουν μέσα στον κόσμο, να βρουν έννοιες σε κατανοητή γλώσσα για τους ανθρώπους να μοιραστούν μαζί τους το δράμα και τη χαρά και τα παρόμοια.
Εγώ είμαι βαθιά πεπεισμένος πως παρόμοια δραστηριότητα είναι ανώφελη η μόνη οδός για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, ακόμη και τους συγχρόνους μας είναι να ζήσουμε οι ίδιοι το Θεό τον Ζώντα Θεό.
Οφείλουμε να γίνουμε φορείς της αιώνιας ζωής της Αναστάσεως και τότε πλέον μετά από αυτό να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο που είναι πάνω από όλα κήρυγμα για την Ανάσταση... και όχι μόνο του Χριστού αλλά πάντων των αιώνων κεκοιμημένων .
Ποια ωφέλεια μπορεί να έχει ο λόγος του ανθρώπου όταν ο ίδιος δεν γνωρίζει εκ πείρας αυτή την Ανάσταση;
Όλα όσα θα λέει στους ανθρώπους θα είναι νεκρά, κατά κάποιο τρόπο εικασίες από μισότυφλη πίστη. Για τον ίδιο τον άνθρωπο και αυτή μισότυφλη πίστη είναι ήδη δώρο Άνωθεν και μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική ελπίδα, αλλά δεν μπορεί καθόλου να πείσει τους άλλους...
Οι μοναχοί μου αρχίζουν να το κατανοούν αυτό,και παραμένουν ήρεμοιμπροστά σε όλες τις οικουμενιστικές προκλήσεις να πορευτούν μέσα στον κόσμο. Γνωρίζουν ότι αν έχουν οι ίδιοι μέσα τους τη θεία Πνοή, τότε αυτή η δύναμη του Θεού οπωσδήποτε θα πληροφόρηση και τους άλλους ακόμα και χωρίς λόγια. Αν όμως αυτό δεν υπάρχει τότε αντί για σωτηρία του κόσμου, το μόνο αποτέλεσμα θα είναι η προσωπική τους απώλεια μαζί με αυτό τον κόσμο που από αποστράφηκε το Θεό.
Έτσι αγωνιζόμαστε να ζήσουμε στο δικό μας μικρό κύκλο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κλεινόμαστε στον εαυτό μας αδιαφορώντας για τα πεπρωμένα του κόσμου, τέτοια αδιαφορία θα ήταν για μας θανατηφόρα.
Τελούμε τη Θεία Λειτουργία με φλογερή έφεση να ζήσουμε όλη την τραγωδία του κόσμου, δεόμαστε στον Θεό για ζώντες και νεκρούς, συμπάσχουμε με τους ασθενείς τους φτωχούς τους καταφρονημένους τους θλιβομένους τους απεγνωσμένους, και όλα αυτά τα αναφέρουμε στο Θεό από το βάθος της καρδιάς μας, με προσευχές και με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας .
Έτσι έζησαν οι ασκητές πατέρες μας στην Αίγυπτο την Παλαιστίνη και στο Άγιον Όρος του Άθωνα, έτσι έζησαν ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ ο Σέργιος του Ραντονέζ και οι άλλοι Άγιοι.
Μαρτυρία Ἅγίου Παϊσίου γιά τίς πυρκαγιές στήν Πατρίδα μας
Προσωπική μου εμπειρία: Τον Ιούλιο του 1992, τότε ως Γιάννης Καζάκος, δάσκαλος αγγλικών στη Πάτρα, νεοφερμένος από το Τορόντο του Καναδά, συναντήσαμε τον Άγιο Παίσιο στην Παναγούδα του Αγίου Όρους. Μου έκανε εντύπωση που για αρκετή ώρα μας μιλούσε για φωτιές, πυρκαγιές και εμπρησμούς στην Ελλάδα. Από μέσα μου αναρωτιόμουν: Γιατί εστιάζει άραγε σε αυτό το θέμα τόσο πολύ; Τότε δεν είχαμε αυτό το τραγικό φαινόμενο, τόσο έντονο. Δεν μας ανέφερε τίποτα απολύτως για κλιματική αλλαγή! Έλεγε:
"Δεν θα μείνει δάσος για δάσος στην πατρίδα μας! Δεν θα αφήσουν πράσινο για πράσινο! Οι φωτιές θα είναι βαλτές κι από μέσα αλλά κι απέξω! Και για τα συμφέροντα "κάποιων" εδώ στην Ελλάδα, αλλά κι από αλλόθρησκους. Θα είναι κι από αλλόθρησκους εντός της Ελλάδας, και από "γειτονική μας χώρα" με ακτίνες λέιζερ & "μέσα τεχνολογίας μοντέρνα", αλλά κι από Έλληνες εντός της πατρίδας μας, προδότες άθεους! Όλα αυτά θα εξυπηρετήσουν τον δρόμο για τον Αντίχριστο, για να μην μπορεί ο κόσμος να κρυφτεί μέσα στα δάση, εν καιρώ διωγμών. Η χλωροφύλλη των φυλλωμάτων εμποδίζει να δεις κάτω από τα δέντρα με την τεχνολογία και τα λέιζερ αν είναι κρυμμένοι άνθρωποι! Οπότε, θα κάψουν τα πάντα, για να έχουν ορατότητα παντού, για να ελέγχουν το σύμπαν!"
Αυτά τα λόγια αυτούσια από τα χείλη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου τα άκουσα τότε, Ιούλιο του 1992. Δεν είναι δικά μου. Αυτά μας είπε ο Άγιος, που είναι τόσο επίκαιρα τώρα, σήμερα!
%202.png)
%201.jpg)
.jpg)
