Φόρος τιμής σε έναν αφανή σπουδαίο εργάτη της Εκκλησίας

Φόρος τιμής σε έναν αφανή σπουδαίο εργάτη της Εκκλησίας

~ Του Χαράλαμπου Άνδραλη

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000, εμφανίστηκε στην καθημερινότητα των ανθρώπων το διαδίκτυο, αλλάζοντας άρδην τον τρόπο επικοινωνίας και ενημέρωσης, σε όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Οι αιρετικές ομάδες, χρησιμοποίησαν στο έπακρο αυτό το εργαλείο «ιεραποστολής», μπαίνοντας στα σπίτια των ανθρώπων, χωρίς να χτυπούν το κουδούνι. Ο εκκλησιαστικός χώρος στην Ελλάδα πιάστηκε απροετοίμαστος απέναντι σ’ αυτήν την πρόκληση και η άμυνα από τους επίσημους φορείς για χρόνια ήταν ανύπαρκτη[1].

Το βάρος της ευθύνης, τότε, σήκωσαν ελάχιστοι πιστοί, συντηρώντας ιστοσελίδες και ιστολόγια που διέδιδαν τον Ορθόδοξο Λόγο και αποκάλυπταν την πλάνη των αιρέσεων, οι οποίες συνήθως εμφανίζονται με το μανδύα της μη αντίθεσης με την Ορθόδοξη Πίστη.

Ιδιαίτερη αίσθηση, μεταξύ των πρώτων ιστορικά ορθοδόξων ιστολογίων, προκάλεσε το «Αντιαιρετικό Εγκόλπιο» το οποίο περιελάμβανε πλούσιο απολογητικό υλικό και διαφωτιστικά κείμενα για αιρέσεις και καταστροφικές λατρείες, από ορθόδοξη σκοπιά. Το ιστολόγιο αυτό χειριζόταν, ο Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης, ένας άνθρωπος που μετά από περιπλάνηση στο χώρο των αιρέσεων, βρήκε τη λύτρωση στην Ορθοδοξία. Όπως ο Απόστολος Παύλος, αισθανόταν χρέος του να βοηθήσει ανθρώπους να βγουν από τη δίνη που και εκείνος βρέθηκε κάποτε.

«Ο αντιαιρετικός αγώνας είναι φιλανθρωπία» έλεγε. Από την προσωπική του εμπειρία γνώριζε πόσο υποφέρουν οι ψυχές που βρίσκονται υπό την ψυχική ομηρεία της αίρεσης και πόση αγάπη θέλουν από τους χριστιανούς για να απεμπλακούν. Για αυτό και δεν ήταν ποτέ επιθετικός απέναντι στους αιρετικούς. Η κριτική του είχε επίκεντρο την αποκάλυψη της πλάνης, αλλά και της εξαπάτησης των αρχηγών της αίρεσης, που συνειδητά εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους.

Ο Κωνσταντίνος δεν είχε κοσμικές περγαμηνές, ούτε σπουδαίους τίτλους. Ήταν ένας απλός άνθρωπος του μεροκάματου, οικογενειάρχης, ίσως και με ανθρώπινες ιδιορρυθμίες, που δεν γεννούσε καμία υποψία ότι πρόκειται για έναν απολογητή της Ορθοδοξίας. Οι γνώσεις και η εμπειρία του γύρω από την πονηρή μεθοδολογία των σύγχρονων αιρέσεων, ήταν τα τάλαντα που πολλαπλασίασε, από αγάπη για την Εκκλησία και ειλικρινές ενδιαφέρον για τους αδελφούς που έμπλεκαν στις παγίδες της πλάνης.

Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά[2]. Όποιον έχει διάθεση να προσφέρει με ταπείνωση στην Εκκλησία, ο Θεός τον παρατάσσει στην πρώτη γραμμή στον αόρατο πόλεμο και ευλογεί με νίκες τον αγώνα του. Αυτό συνέβη και με τον Κωνσταντίνο. Αθόρυβα αγωνίστηκε για τη δόξα του Χριστού, με μοναδικό κέρδος το άρρητο συναίσθημα της προσφοράς στην Εκκλησία και τον συνάνθρωπο.

Το πόσες ψυχές βοήθησε, ο Θεός γνωρίζει. Εμείς μπορούμε απλώς να υποθέσουμε ότι ήταν αναρίθμητες, αν κρίνουμε από τον πόλεμο, τα χακαρίσματα, τις απειλές, τα εξώδικα, τις μηνύσεις, τις αγωγές από αιρετικούς και παραθρησκευτικούς κύκλους ευρέος φάσματος. Ένας λυσσαλέος πόλεμος να σταματήσει να υπάρχει το αντιαιρετικό εγκόλπιο, διά της εξόντωσης του διαχειριστή του.

Όταν οι σκοτεινές δυνάμεις «κατέβασαν» με ύπουλους τρόπους το αντιαιρετικό εγκόλπιο, ο Κωνσταντίνος προσέφερε τον πνευματικό οβολό του μέσα από την πολύ αξιόλογη ενοριακή ιστοσελίδα ΕΝΤΑΞΙΣ, συνεχίζοντας τη μαρτυρία του, ακόμα και όταν η ασθένεια τον είχε καταβάλει. Έδωσε την τελευταία μάχη του με χριστιανική αξιοπρέπεια, χαρά και αταλάντευτη πίστη στην Ανάσταση.

Για την προσφορά του στην Εκκλησία δεν τιμήθηκε από επίσημους φορείς, δεν βραβεύτηκε, δεν του ανατέθηκαν θέσεις ευθύνης. Δεν το επεδίωξε ποτέ, άλλωστε. Το όνομά του παρέμεινε άγνωστο στους πολλούς. Για αυτό σπεύδει να λάβει τον μισθό του άξιου εργάτη, χωρίς «παρακρατήσεις» επίγειων τιμών και επαίνων.

Τη θλίψη της απουσίας ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου για τον αντιαιρετικό χώρο, μετριάζει η βεβαιότητα της παρρησίας του στον Κύριο και η διαβεβαίωση του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη ότι «ουκ εκλίψουσι τη Ορθοδοξία στρατιώται».

_____________________________

Σημειώσεις 

[1] Στη συνέχεια, βελτιώθηκε η οργάνωση σε αυτό τον τομέα από εκκλησιαστικούς φορείς, ενώ πολλαπλασιάστηκαν και οι ιδιωτικοί ιστότοποι που αγωνίζονται στον τομέα της ορθόδοξης κατήχησης και ιεραποστολής.

[2] Α’ Κορ. 1, 27

aktines.blogspot.com

ixthis3.blogspot.com

Άγιος Νικόλαος Πλανάς: Η αγρυπνία με το παλαιό και η Εμφάνισις του Προφήτου Ελισσαίου!

Αγρυπνία στον άγιο Ελισσαίο με τον άγιο Νικόλαο Πλανά,

και Εμφάνισις του Προφήτου Ελισσαίου!

Εις την εποχήν του πρώτου διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, ηθέλησε να λειτουργήση κατά το πάτριον ημερολόγιον την εορτήν του προφήτου Ελισσαίου. Αλλά φοβούμενος μήπως του παρουσιασθούν εμπόδια, συνεφώνησε με την βοηθόν του αφ’ εσπέρας, να πάνε εις τον Άγιον Σπυρίδωνα του Μαντουκά. 

Το πρωί επήγε η ψάλτριά του και τον περίμενε. Η ώρα παρήρχετο και ο παπάς δεν εφαίνετο να έλθη να λειτουργήση. Απηλπίσθη. Ενόμισε πως κάτι σπουδαίο θα του έτυχε, και δεν επήγε ως αυτήν την ώρα. Έφυγε και πήγε εις τον Προφήτη Ελισσαίο (διότι εκεί ήταν το “κέντρον των πληροφοριών”), να ρωτήση τι γίνεται ο παπάς, και να, τον βλέπη μέσα στην εκκλησία να ετοιμάζεται να λειτουργήση! 

Του έκαμεν παρατήρησιν, γιατί ηθέτησε την συνεννόηση που είχανε κάμει, και ακόμη ότι δεν εφοβήθη, παρά ήλθε μέσα στο κέντρον, μέσα στη βράση του διωγμού...

Της λέγει: “Μή με μαλώνεις, γιατί σήμερα το πρωί είδα τον Προφήτη και μου είπε να λειτουργήσω, και να μη φοβηθώ τίποτα, γιατί αυτός θα με προσέχη”. Έμεινε η βοηθός του με την συζήτησιν ατελείωτη!

-”Μα, πως τον είδες”; τον ρωτά.

Της λέγει: “Σηκώθηκα σήμερα το πρωί και ετοιμάστηκα για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εκάθησα σε μια πολυθρόνα ως που να μου φέρουν το αμάξι. Αυτή τη στιγμή, βλέπω μπρος μου τον προφήτη Ελισσαίο, και μου λέγει, να πάω στην εκκλησία του να λειτουργήσω”! Έφεραν οι δικοί του το αμάξι και τους λέγει: “Να πήτε του αμαξά να με πάη στον Προφήτη…”. 

Άρχισαν τις φωνές οι δικοί του: “Τι είναι αυτά; Αφού είπαμε του αμαξά για τον Άγιο Σπυρίδωνα”.

-”Αυτό που σας λέγω. Να με πάτε στον Προφήτη. Τον είδα εμπρός μου και με διέταξε”.

Ελειτούργησαν αυτήν την ημέρα κατανυκτικώτατα με μεγάλη ησυχία, και το βράδυ επήγε στο συνηθισμένο φιλικό του σπίτι, που πήγαινε πάντοτε. Λέγει η βοηθός του εις την κόρην της οικογενείας: 

“Σήμερα ο Παππούς είδε ολοφάνερα τον Προφήτη” κ.τ.λ. Τον πλησίασε τότε η κόρη και προσπαθούσε να τον καταφέρη να της πη ο ίδιος πως είδε τον Προφήτη. Αλλά ήτανε και αυτή η ώρα, μια απ’ αυτές που ήθελε κάτι να κρύπτη από τα ιδιαίτερά του και της λέγει: “Τίποτα δεν είδα, από λόγου μου τα λέω”. Αλλά αυτό μας το βεβαίωσαν και οι δικοί του, που τους το πρωτοείπε.

Κρυφογελάσαμε με τη σπουδή που τον κατέλαβε, να κρύψη και αυτός κάτι, για να μη φωνή η αρετή του, διότι πάντοτε εις τας ομιλίας του έλεγε: “είμαι ανάξιος ιερεύς”.

______________________________

Από το βιβλίο “Ο παπα-Νικόλας Πλανάς. Ο απλοϊκός ποιμήν των απλοϊκών προβάτων“, Μάρθας μοναχής, (πρόλογος Φ. Κόντογλου – επίλογος π. Φιλοθ. Ζερβάκου, εκδόσεις “Αστήρ”, Αθήνα 1979)

14 Ιουνίου, Του Προφήτου Ελισσαίου

«ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς - Επιλεγμένα θησαυρίσματα

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ 

ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στη σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. 

Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παναλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποχωρήσει από τη θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από τη θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτούς τους κανόνες. 

Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθορίζεται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989Α]. «Υπάρχουν οι θεοί νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς. δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996Α]. 

Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997ρε].

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Είμαστε πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενικής και τοπικής, και τηρούμε την ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτούς τους κανόνες και τις διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].

«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμος μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάζουν αυτό την παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A]. «Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομαζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. 

«Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοι του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνουν τους κατά τις ανάγκες.» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η Εκκλησία βρίσκεται ἐν τῇ Ἀληθείᾳ και στη βίωση αυτής και στο κήρυγμα της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτηθεί ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και πάντοτε και για κανέναν λόγο δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν Στουδίων ἡγουμένου, PG 99, 157C]. 

«Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριο Ιησού Χριστό, ποτέ δεν υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοηθούν για την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να διαβάσεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 173D· 176A· 181D]

ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της (Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ. 1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη. Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι αίρεση.

Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος του Στουδίτη, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού εκείνοι συμφώνησαν με τους Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγουμε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους παρασυρομένους από αυτούς τους αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία στεκόμαστε «καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[ Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε να καταστούμε «τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Μικρὴ Κατήχησις 97, Ἔργα τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].

«Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν όχι και σε λόγο, να αναθεωρεί τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο ναός που βεβαιώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].

«Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του θυσία, λέγοντας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»»[Λουκ.23,34]» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. 

«Ναι, δεν ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, ἐκδ. Φατούρος, Βερολίνο 1992, σ. 215].

«Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 197 (Δωροθέῳ τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους χριστιανούς πρέπει να προσεγγίσεις τον άλλον με αγάπη, ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο με τον ξίφο της αιρέσεως.»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 338 (Κωνσταντίνῳ), στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, εκδ. Φατούρος, Βερολίνο 1992, σ. 479].

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

Eπιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

Πηγή: Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3η, 2022, σελίδες 674-678. ethnegersis.blogspot.com

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά στό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων» ~ π. Κων. Στρατηγόπουλος

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά με την πιο μεγάλη Αλήθεια γύρω από τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων»

Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, αποκαλύπτει σκοτεινές πλευρές και μυστικές πρακτικές, μιάς ''Κόζα Νόστρα'' εντός των κύκλων της Εκκλησίας...

Η Ορθοδοξία κατέχει την Αλήθεια, η καρδιά είναι το κέντρο, η έδρα της ψυχής, ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει ακόμη και όταν ο εγκέφαλος σταματά...

Οἱ ὑπερβολικά εὐαίσθητες ψυχές...

Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ.

Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. 

Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

~ Γέρ. Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα 

_________________________

leimwnas.blogspot.com

''Η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Χριστό ή την όρισε η Εκκλησία; '' ~ Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Έχω ακούσει κάποιον από σας να ρωτάει: ''Η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Κύριο Ιησού Χριστό ή την όρισε η Εκκλησία;''. 

Στεναχωρήθηκα πολύ, όταν το άκουσα... Γιατί στεναχωρήθηκα; Γιατί αυτή η ερώτηση φανερώνει πως περιφρονείτε τους Κανόνες της Εκκλησίας. Έτσι γίνεστε όμοιοι με τους αιρετικούς, οι οποίοι εξαιτίας της υπερηφάνειας απομακρύνθηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία και περιφρονούν τους Κανόνες της...

Ασφαλώς η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. 

Ο Ίδιος ο Κύριος νήστευσε Σαράντα ημέρες στην έρημο πριν αρχίσει το κήρυγμα της Σωτηρίας...

______________________

~ Άγιος Λουκάς ο Ιατρός,

Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

 (η μνήμη του τιμάται 11 Ιουνίου)

Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως...

«Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως ένας λόγος κρυμμένος στην καρδιά σου γίνει ανόμημα». Κρυμμένο λόγο ονομάζει τη μονολόγιστη ενθύμηση (παράσταση) ενός πονηρού πράγματος, το οποίο μισεί ο Θεός...

Αυτό οι Πατέρες το ονομάζουν και «προσβολή», η οποία γίνεται στην καρδιά από το διάβολο. Στην προσβολή, μόλις εμφανιστεί στο νου μας, επακολουθούν οι λογισμοί μας, οι οποίοι αρχίζουν και συνομιλούν μαζί της με πάθος...

«Η νήψη είναι δρόμος κάθε αρετής και εντολής Θεού. Αυτή λέγεται επίσης και ησυχία της καρδιάς. Και όταν φτάσει σε τελειότητα, χωρίς δαιμονικές φαντασίες, λέγεται και φυλακή του νου...»

~ Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, 

Φιλοκαλία των Ιερών νηπτικών.

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία... ~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία. Καί ὅταν ἔρχεται, νά τήν ὑποδέχεσθε ὡς εὐπρόσδεκτο ἐπισκέπτη...

Ὅταν συμβαίνῃ κάτι ἀντίθετο εἰς τὸ θέλημά σας, κάτι ποὺ σᾶς προκαλεῖ πίκρα καὶ ταραχή, νὰ συγκεντρώνετε γρήγορα τὴν προσοχή σας εἰς τὴν καρδιὰ καὶ ν’ ἀγωνίζεσθε μὲ ὅλη σας τὴν δύναμι, μὲ βία καὶ προσευχή, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῇ ὁποιοδήποτε δυσάρεστο καὶ ἐμπαθὲς αἴσθημα μέσα σας.

Ἂν δὲν ἐπιτρέψετε τὴ γέννησι τέτοιου αἰσθήματος, τότε ὅλα τελειώνουν καλά! Διότι κάθε κακὴ ἀντίδρασις ἢ ἐνέργεια, μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα, εἶναι συνέπεια καὶ ἐπακόλουθο αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος...

Ἂν, πάλι, γεννηθῇ εἰς τὴν καρδιά σας ἕνα ἀσθενικὸ ἐμπαθὲς αἴσθημα, τότε, τοὐλάχιστον, ἂς ἀποφασίσετε σταθερά, νὰ μὴν πεῖτε καὶ νὰ μὴν κάνετε τίποτε, ὥσπου νὰ φύγῃ αὐτὸ τὸ αἴσθημα. 

Ἐὰν, τέλος, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ μιλήσετε ἢ νὰ μὴν ἐνεργήσετε μὲ κάποιον τρόπο, τότε ὑπακούσατε, ὄχι εἰς τὰ αἰσθήματά σας, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεῖο Νόμο. Φερθῆτε μὲ πραότητα, ἠρεμία καὶ φόβο Θεοῦ!

Μὴν περιμένετε καὶ μὴν ἐπιδιώκετε νὰ σταματήσουν οἱ δοκιμασίες. Ἀπεναντίας, προετοιμάσθε τὸν ἑαυτό σας νὰ τὶς σηκώνῃ ὡς τὸν θάνατο! Μὴν τὸ ξεχνᾶτε αὐτό! Εἶναι πολὺ σημαντικό! Ἂν δὲν τοποθετηθῆτε ἔτσι ἀπέναντι εἰς τὶς δοκιμασίες, ἡ ὑπομονὴ δὲν θὰ στερεωθῇ εἰς τὴν καρδιά σας!

Ἐκείνους ποὺ σᾶς κτυποῦν, νὰ τοὺς «ἐκδικῆσθε» μὲ τὴν ἀγάπη σας καὶ τὴν ἀμνησικακία σας. Μὲ τὰ λόγια σας, μὲ τὴ συμπεριφορά σας, ἀκόμη καὶ μὲ τὸ βλέμμα σας νὰ τοὺς δείχνετε ὅτι, παρ’ ὅλα ὅσα σᾶς κάνουν, ἐξακολουθεῖτε νὰ τοὺς ἀγαπᾶτε. Καὶ βέβαια, ποτέ μὴν τοὺς θυμίσετε πόσο σᾶς ἀδίκησαν!»

~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Λέγε ψιθυριστά τήν εὐχή καί μήν ἀργολογῆς... ~ γερ. Εφραίμ Φιλοθεΐτου

Εἶσαι στό διακόνημά σου, στήν ἐργασία σου; Ἐνθυμοῦ τούς ἁγίους Πατέρες οἱ ὁποῖοι ἐργαζόμενοι ἔλεγαν καθ᾿ ἑαυτούς:

Σῶμα ἔργασαι, ἵνα τραφῇς

Ψυχή, νῆφε, ἵνα σωθῇς.

Περισπᾶται ὁ νοῦς σου;

Λέγε ψιθυριστά τήν εὐχή καί μήν ἀργολογῆς, διότι βλάπτεις ἐκτός ἀπό τόν ἑαυτό σου καί ἄλλον καί ἄλλους μέ τήν ἀργολογία.

Λέγει ὁ Ἀββᾶς Φιλήμων, ὅτι· “Πολλοί τῶν ἁγίων Πατέρων ἐθεώρουν τούς Ἀγγέλους παραφυλάττοντας ἑαυτούς· διό καί τῇ σιωπῇ ἐφύλαττον ἑαυτούς, πρός τινα μή διαλεγόμενοι”.

Ἀντί νά χάνης τό χρόνο σου, λέγε τήν προσευχή.

Καί ὅσο σοῦ ἔρχεται ἀκηδία καί ἀμέλεια τόσο νά φοβᾶσαι τήν ἀπειλή τήν ὁποία ἀπηύθυνε ὁ Κύριος στό δοῦλο τόν πονηρό καί ὀκνηρό.

Ἐάν ἀφήνης νά σέ παραπέμπη διαδοχικά ἡ μέρα πρός τή νύκτα καί ἡ νύκτα πρός τή μέρα ἀμελῆ καί ἀμελέστερο, σέ λίγο διάστημα θά καταντήσης ἀμελέστατος.

Μήπως γιά τήν ἀμέλειά σου θά καυχηθῆς ἐσύ, ὅταν οἱ ἄλλοι θά λαμβάνουν τούς στεφάνους γιά τούς κόπους τους;

Κοπίασε λίγο, ἀδελφέ, στήν προσευχή καί στή νῆψι καί θά δῆς χαρά νά ἀναβρύη στήν καρδιά σου καί φῶς νά ἀνατέλλη στό στερέωμα τῆς διανοίας σου.

Χαρά ὄχι σάν αὐτή, ὅπου πρίν τήν χαρῆς χάνεται, ἀλλά γλυκειά σάν τό γλυκασμό τῶν Ἀγγέλων, καί φῶς ἀνέσπερο τοῦ ἄλλου κόσμου, τό ὁποῖο ὁ Χριστός, τό φῶς τοῦ κόσμου, διά τῆς εὐχῆς ἐρχόμενος θά σοῦ δωρήση πρίν ἀναχωρήσης τούτου τοῦ κόσμου.

Μήπως δέν ἔγιναν αὐτά στούς Πατέρες μας ἤ μήπως δέν μποροῦν νά γίνουν καί σέ μᾶς, ἄν δέν τά ἐμποδίση ἡ ὀλιγοπιστία μας καί ἡ ἀκηδία μας;

~ Άγιος γερ. Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης

Η αλήθεια δεν καθορίζεται πάντα από την πλειοψηφία.

Η πλειοψηφία των επισκόπων υπέγραψε την Ψευδο-Ένωση μεταξύ του Πάπα (Δύσης) και των Ορθοδόξων (Ανατολής) στη Σύνοδο της Φλωρεντίας 1438-39, ωστόσο η Εκκλησία τελικά αγιοποίησε τον Άγιο Μάρκο της Εφέσου, ο οποίος στάθηκε ουσιαστικά μόνος αρνούμενος να συμβιβάσει την Ορθόδοξη Πίστη. 

Η αλήθεια δεν καθορίζεται πάντα από την πλειοψηφία.

Και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ την τυφλή και αδιάκριτη υπακοή. Η Γραφή διδάσκει: «Πρέπει να υπακούμε στον Θεό παρά στους ανθρώπους» (Πράξεις 5:29). 

Ο Απόστολος Παύλος προχωρά παραπέρα, «Ακόμα κι αν εμείς, ή ένας άγγελος από τον ουρανό, σας κηρύξει άλλο ευαγγέλιο από αυτό που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα» (Γαλάτες 1:8). 

Η υπακοή είναι μεγάλη αρετή, αλλά δεν είναι απόλυτη. 

Προϋποθέτει πίστη στην Ορθόδοξη Πίστη. Διαφορετικά, τι πρέπει να κάνουμε όταν ένας ιεράρχης πέφτει σε λάθος; Ο Νεστόριος δεν ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως; Δεν υπήρχαν Αρειανοί επίσκοποι σε όλη την Εκκλησία; 

Οι Άγιοι δεν ακολούθησαν το λάθος, απλώς και μόνο επειδή προερχόταν από έναν επίσκοπο. Η Ορθόδοξη παράδοση είναι υπακοή στην αλήθεια, όχι υπακοή με οποιοδήποτε κόστος.

~ Ορθόδοξος Χριστιανός

Εκείνος που φροντίζει...

Εκείνος που φροντίζει να σώσει έναν αμελή αδελφό, και να τον αρπάξει από το στόμα του διαβόλου, μιμείται όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, Tον Θεό...

Τι θα μπορούσε να εξισωθεί μ’ αυτό το έργο; Απο όλα τα κατορθώματα είναι το μεγαλύτερο, όλης της αρετής το αποκορύφωμα...

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

_________________________

''Περί συναίσθησης χαρισμάτων Αγίου Πνεύματος'' ~ Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, & απόσπασμα

Αγίου Νικολάου Καβάσιλα «Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς»

Κάθε Χριστιανός με το Βάπτισμά του λαμβάνει εν δυνάμει τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όμως η εμφάνιση των αποτελεσμάτων τους, εξαρτάται από την πνευματική πορεία και τον πνευματικό αγώνα του.

Το γεγονός αυτό πολλές φορές οδηγεί και σε μια παρεξήγηση, ιδίως από κείνους που δεν έχουν βαθειά γνώση του τρόπου που ενεργεί ο Θεός για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η παρεξήγηση είναι να αποδίδονται στις ικανότητες του χαρισματούχου ανθρώπου, τα αποτελέσματα των Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.

Για παράδειγμα όταν ένα δοχείον της Χάριτος του Θεού προβλέπει το μέλλον αυτό γίνεται μόνο, επειδή:

1. Έχει φθάσει σε μεγάλα μέτρα ταπείνωσης, ώστε να μη βλαφτεί από υπερηφάνεια ο ίδιος από το προορατικό χάρισμα.

2. Έχει υποταγεί πλήρως στο θέλημα Του Θεού, ώστε να ενεργεί μέσω αυτού ότι θέλει η Θεία Σοφία.

3. Έχει γεμίσει Αγάπη προς τους συνανθρώπους του, ώστε να επιθυμεί με όλη του την καρδιά να ενεργήσει ο Θεός μέσω αυτού προς όφελος των συνανθρώπων του, σα να επρόκειτο να ωφελήσει τον ίδιο.

4. Η πρόγνωση αυτή θα συμβάλει στην σωτηρία αυτού για τον οποίο γίνεται και δεν θα προκαταλάβει ούτε θα υποκαταστήσει τη θέληση του.

Ας ξεκινήσουμε συν Θεώ αυτή την αναζήτηση και στην πορεία, με τη βοήθεια των κειμένων της Αγίας Γραφής και των Πατέρων παλαιότερων και σύγχρονων ας προσπαθήσουμε να λύσουμε τις απορίες μας και να κατανοήσουμε καλύτερα το ρόλο των Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος στη σωτηρία μας...

"Διαιρέσεις δε χαρισμάτων εισί, το δε αυτό Πνεύμα· 5 και διαιρέσεις διακονιών εισι, και ο αυτός Κύριος· 6 και διαιρέσεις ενεργημάτων εισίν, ο δε αυτός εστι Θεός, ο ενεργών τα πάντα εν πάσιν. 7 εκάστω δε δίδοται η φανέρωσις τού Πνεύματος προς το συμφέρον. 8 ώ μέν γάρ διά τού Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, άλλω δε λόγος γνώσεως κατά το αυτό Πνεύμα, 9 ετέρω δε πίστις εν τώ αυτώ Πνεύματι, άλλω δε χαρίσματα ιαμάτων εν τώ αυτώ Πνεύματι, 10 άλλω δε ενεργήματα δυνάμεων, άλλω δε προφητεία, άλλω δε διακρίσεις πνευμάτων, ετέρω δε γένη γλωσσών, άλλω δε ερμηνεία γλωσσών. 11 πάντα δε ταύτα ενεργεί το έν και το αυτό Πνεύμα, διαιρούν ιδία εκάστω καθώς βούλεται." (Κορινθ. Α 12, 4-11) - orthodoxos.com.gr

Εξαιρετικό στήν συναίσθηση και κατανόηση των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, το λιτό απόσπασμα απο την «ἐν Χριστῷ ζωῆ» του Αγίου Νικολάου Καβάσιλα:

Οι αρετές είναι χαρίσματα που εμφυτεύει στην ψυχή το Άγιο Πνεύμα με το μυστήριο του Χρίσματος.

Πολλοί, επειδή δέχτηκαν το μυστήριο αυτό σε μικρή ηλικία,

δεν έχουν καμμιά συναίσθηση των δώρων

που τους χαρίστηκαν κατά την τέλεσή του.

Αυτά όμως τα αγαθά σπέρματα, αν βρουν καλή γη,

θα βλαστήσουν κάποτε και θα φέρουν καρπούς.

Η ποικιλία τους και ο αριθμός τους εξαρτώνται από τον Σπορέα...

ενώ η ωρίμανση και το μέγεθος από την εύφορη γη,

την αγαθή δηλαδή προαίρεση του ανθρώπου.

«Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς Λόγοι επτά»

Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας

Περί τριών σταδίων πνευματικής ζωής & εμπειρίας της θεώσεως ~ π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Κατά την Πεντηκοστή όλοι οι Απόστολοι (και οι Εβδομήκοντα) έφθασαν στην θέωσι, εκτός φυσικά από τον Ιούδα τον προδότη, ο οποίος αντεκατεστάθη από τον Ματθία. Και όχι μόνον οι Απόστολοι έφθασαν στην θέωσι κατά την Πεντηκοστή αλλά και πολλοί άλλοι, και βαπτίσθηκαν εκείνην την ημέρα...

Η θεωτική ενέργεια του Θεού ενεργεί μόνον σε όσους φθάνουν Χάριτι Θεού σε κατάστασι θεώσεως. Αλλά αυτή η θεωτική ενέργεια του Θεού ενεργεί σε στάδια, δηλαδή βαθμηδόν. Στο πρώτο στάδιο Της λέγεται και είναι απλή έλλαμψις....

Οι πάσχοντες την έλλαμψιν της δόξης του Θεού είναι οι ελλαμφθέντες. Αυτή η έλλαμψις διαρκεί από ένα δευτερόλεπτο μέχρι μερικά λεπτά της ώρας, για λίγο δηλαδή. Μετά έρχεται το δεύτερο στάδιο, κατά το οποίο μιλούμε για θέα του ακτίστου Φωτός...

Μικρόν απόσπασμα απο εδω:

Περί τριών σταδίων πνευματικής ζωής & εμπειρίας της θεώσεως

~ π. Ιωάννου Ρωμανίδου, ''Πατερική Θεολογία''

Τί εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τί δίνει στόν ἄνθρωπο.

Ὅταν κατοικήσει μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τοῦ δίνει πίστη καὶ φωτισμό. Χωρὶς Αὐτό, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀληθινὴ καὶ ζωντανὴ πίστη....

Χωρὶς τὸ φωτισμό Του, καὶ ὁ πιὸ σοφὸς καὶ μορφωμένος ἄνθρωπος εἶναι ὁλότελα τυφλὸς ὡς πρὸς τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κτίση Του...

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνεται στὸν καθένα μας ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων του, ἀλλὰ δωρεάν, σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ σωτηρία του. Στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε τί χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα....

Μικρόν απόσπασμα απο: 

Τί εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τί δίνει στόν ἄνθρωπο. (εδω)

~ Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μόσχας.

Πρώτη φορά προσεύχονταν με την καρδιά τους…

Οι Ιουδαίοι προσεύχονταν με την λογική τους... Την ημέρα της Πεντηκοστής δόθηκε στους Αποστόλους το Άγιον Πνεύμα ως πύρινες γλώσσες και κατάλαβαν ένα άλλο είδος προσευχής, την καρδιακή προσευχή. Πρώτη φορά προσεύχονταν με την καρδιά τους…

~ Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

________________________________________________

Λένε κά­ποιοι: ''Είναι φι­λάν­θρω­πος ο Θεός και γι' αυτό δεν τι­μω­ρεί...''

Λένε (κά­ποιοι): 

''Είναι φι­λάν­θρω­πος ο Θεός και γι' αυτό δεν τι­μω­ρεί''. 

Δηλα­δή, αν κο­λά­σει τους ασε­βείς, δεν θα εί­ναι για εσάς φι­λάν­θρω­πος; Βλέ­πε­τε σε τι βλά­σφη­μα λό­για σας οδη­γεί ο διά­βο­λος; 

Λοι­πόν ρω­τάω: Οι μο­να­χοί που πή­γαν στα βου­νά και επί­δει­ξαν πάρα πολύ με­γά­λη άσκη­ση, θα φύ­γουν απ' αυ­τόν τον κό­σμο αστε­φά­νω­τοι; 

Αν δεν τι­μω­ρούν­ται οι κα­κοί και δεν υπάρ­χει για κα­νέ­ναν αν­τα­πό­δο­ση, τότε θα πει κά­ποιος, ότι ούτε οι αγα­θοί και ενά­ρε­τοι βρα­βεύ­ον­ται. ''Ναι'', λένε (απε­ρί­σκε­πτα), διό­τι αυτό αρ­μό­ζει στον Θεό, να υπάρ­χει μόνο Βασι­λεία του Θεού. Να μην υπάρ­χει κό­λα­ση!''...

Δηλα­δή, ο πόρ­νος και ο μοι­χός και όποιος έκα­νε άπει­ρα κακά, θα απο­λαύ­σει τα ίδια, με εκεί­νον που αγω­νί­στη­κε και επέ­δει­ξε σω­φρο­σύ­νη και αγνό­τη­τα; 

Το ίδιο τέ­λος πε­ρι­μέ­νει έναν Από­στο­λο Παύλο και έναν Νέρω­να ή και τον διά­βο­λο;...

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Προσέχετε λοιπόν εἰς τόν ἑαυτόν σας, πῶς θά συμπεριφέρεσθε καί τί θά διδάσκετε.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Κ´ 28 - 36

Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς (Τῶν Ἁγίων Πατέρων) 24 Μαΐου 2026

Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

28 Προσέχετε λοιπὸν εἰς τὸν ἑαυτόν σας, πῶς θὰ συμπεριφέρεσθε καὶ τί θὰ διδάσκετε. Προσέχετε καὶ εἰς ὅλον τὸ πνευματικόν σας ποίμνιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου τὸ Ἅγιον Πνεῦμα σᾶς ἐτοποθέτησεν ἐπισκόπους νὰ ποιμαίνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἔσωσε καὶ κατέστησε κτῆμα του μὲ τὸ ἴδιον του αἷμα. 

29 Σᾶς λέγω δὲ νὰ προσέχετε, διότι ἐγὼ γνωρίζω τοῦτο, ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησίν μου θὰ εἰσέλθουν μεταξύ σας ψευδοδιδάσκαλοι καὶ πλάνοι σὰν ἄλλοι λύκοι ἄγριοι καὶ σκληροί, ποὺ ἀλύπητα θὰ διαρπάζουν τὸ ποίμνιον βλάπτοντες καὶ ἀφανίζοντες τὰς ψυχὰς τῶν λογικῶν προβάτων. 

30 Καὶ ἀπὸ σᾶς τοὺς ἰδίους θὰ ἀναφανοῦν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ διδάσκουν διδασκαλίας, αἱ ὀποῖαι θὰ διαστρέφουν τὴν ἀλήθειαν, διὰ νὰ ἀποσποῦν τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν εὐθὺν δρόμον τῆς ἀληθείας καὶ νὰ τοὺς παρασύρουν ἀπὸ πίσω των ὡς ὁπαδοὺς καὶ ἀκολούθους των. 

31 Δι’ αὐτὸ προσέχετε ἄγρυπνοι, ἔχοντες παράδειγμα ἐμὲ καὶ ἐνθυμούμενοι, ὅτι ἐπὶ τριετίαν συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν δὲν ἔπαυσα μὲ δάκρυα νὰ νουθετῶ ἕνα ἕκαστον. 32 Καὶ τώρα σᾶς ἐμπιστεύομαι, ἀδελφοί, εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἡ χάρις του μᾶς ἀπεκάλυψε, καὶ ὁ ὁποῖος λόγος του θὰ σᾶς προφυλάξῃ ἀπὸ πᾶσαν πλάνην καὶ διαστροφήν.

Σᾶς ἐμπιστεύομαι εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ συνέχισῃ τὴν οἰκοδομήν σας καὶ νὰ σᾶς δώσῃ κληρονομίαν μεταξὺ ὅλων ἐκείνων, ποὺ προώδευσαν εἰς τὸν ἁγιασμόν, τὸν ὁποῖον ἔλαβον διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 33 Ἀργύριον ἢ χρυσίον ἢ ρουχισμὸν τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἐπεθύμησα. 34 Σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε, ὅτι εἰς τὰς ἀνάγκας μου καὶ εἰς τὰς ἀνάγκας ἐκείνων ποὺ ἦσαν μαζί μου, ὑπηρέτησαν τὰ ροζιασμένα αὐτὰ χέρια. 

35 Μὲ κάθε τρόπον σᾶς ἔδωκα παράδειγμα, ὅτι ἔτσι ἐργαζόμενοι βαρειὰ πρέπει νὰ προλαμβάνετε κάθε σκανδαλισμὸν τῶν ἀσθενῶν ἀδελφῶν καὶ νὰ τοὺς βοηθῆτε, ὅπως γίνουν δυνατοὶ πνευματικῶς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Νὰ ἐνθυμῆσθε δηλαδή, ὅτι εἶπεν αὐτός: Εἶναι μακαριώτερον τὸ νὰ δίδῃ κανεὶς παρὰ τὸ να λαμβάνῃ, καὶ ὅταν ἀκόμη δικαιοῦται νὰ λάβῃ. 36 Καὶ ἀφοῦ εἶπε ταῦτα, ἐγονάτισε καὶ προσηυχήθη μαζὶ μὲ ὅλους αὐτούς.

Πρωτότυπο κείμενο: 

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Κ´ 16 - 18

16 ἔκρινε γὰρ ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν Ἔφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ Ἀσίᾳ· ἔσπευδε γὰρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς Ἱεροσόλυμα. 17 Ἀπὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς Ἔφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. 18 ὡς δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτὸν, εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς ἐπίστασθε, ἀπὸ πρώτης ἡμέρας ἀφ’ ἧς ἐπέβην εἰς τὴν Ἀσίαν, πῶς μεθ’ ὑμῶν τὸν πάντα χρόνον ἐγενόμην,

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Κ´ 28 - 36

28 προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. 29 ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· 30 καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. 31 διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. 32 καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. 33 ἀργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· 34 αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ’ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. 35 πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τῶν λόγων τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. 36 καὶ ταῦτα εἰπὼν, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

Πηγή: saint.gr 

& ethnegersis.substack.com

Θα παρακαλούσα δε, τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας...

(Η θαυμαστή αφθαρσία 500 ετών, του Αγίου Αλεξάνδρου Σβίρ που αξιώθηκε την εμφάνιση και προσκύνηση της Αγίας Τριάδος.)

Θα παρακαλούσα δε τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας να προσέξει ιδιαίτερα την περίπτωση των ακεραίων ιερών λειψάνων...

Φανερώνεται σ’ αυτά η ενέργεια της θεϊκής Χάρης, διότι τη στιγμή ακριβώς που αρχίζει η διάλυση του κυτταρικού συστήματος, σταματά αυτόματα, και αντί δυσοσμίας, εκπέμπεται ευωδία...

Μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός †

Μικρόν απόσπασμα απο: ''Η Ορθοδοξία ως Θεραπεία''

Η σχέση και επικοινωνία δύο κορυφαίων θεολόγων τού 20ού Αιώνα

Π. Γεώργιος Φλωρόφσκι και Π. Ιωάννης Ρωμανίδης 

Η συνεχής σχέση και επικοινωνία τών δύο κορυφαίων θεολόγων τού 20ού αιώνα. ~ Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου.

Με την ευκαιρία τών 40 ετών από την κοίμηση τού μεγάλου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκι θα διοργανωθούν διάφορα Συνέδρια και θα αφιερωθούν ομιλίες για να μελετηθή το έργο του. Ήδη για ένα τέτοιο Συνέδριο που διοργανώνει η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων ετοιμάζω μια εισήγηση, στην οποία αποδεικνύω την μεγάλη σχέση μεταξύ τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη. Μάλιστα, ο Φλωρόφσκι θεωρούσε τον Ρωμανίδη ως τον οξυνούστερο τών μαθητών του.

Στο βιβλίο που έγραψα στο παρελθόν με τίτλο «π. Ιωάννης Ρωμανίδης ένας κορυφαίος Δογματικός θεολόγος τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας» (εκδόσεις Ιεράς Μονής Γενεθλίου τής Θεοτόκου – Πελαγίας, Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας) δημοσίευσα είκοσι πέντε (25) επιστολές τού Ρωμανίδη στον Φλωρόφσκι, που ανακάλυψα και τις ανέλυσα για να φανεί αυτή η συνεχής σχέση και επικοινωνία μεταξύ τους.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να ανεύρω τις επιστολές τού Φλωρόφσκι προς τον Ρωμανίδη, που θα ήταν ενδιαφέρουσες, αλλά από τις επιστολές τού Ρωμανίδη που δημοσιεύω φαίνονται και οι απόψεις που υποστήριζε ο Φλωρόφσκι.

Όποιος διαβάση τις είκοσι πέντε (25) αυτές επιστολές και την ανάλυση που γίνεται θα βρη πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία τών δύο μεγάλων αυτών ανδρών, το περιβάλλον στο οποίο έζησαν και τις απόψεις τους για διάφορα θεολογικά και εκκλησιαστικά ζητήματα. Θα διαπιστώση την μεγάλη σχέση που είχαν μεταξύ τους και ότι ο Ρωμανίδης ήταν αληθινός μαθητής του.

Εδώ θα εκτεθή το μεγαλύτερο μέρος τών συμπερασμάτων μου μετά την παράθεση τών επιστολών και τής ανάλυσής τους.

Γράφω, μεταξύ τών άλλων:

«Οι διασωθείσες επιστολές τού Ρωμανίδη προς τον Φλωρόφσκι είναι σημαντικές, γιατί παρουσιάζουν την σχέση και την επικοινωνία μεταξύ τών δύο αυτών μεγάλων θεολόγων τού εικοστού αιώνος. Διαβάζοντας κανείς αυτές τις επιστολές καταλαβαίνει ότι ο Ρωμανίδης ήταν μαθητής τού Φλωρόφσκι, αυτός τον καθοδήγησε στις πρώτες θεολογικές του μελέτες και αναζητήσεις, ο δε Ρωμανίδης τον σεβόταν υπερβολικά και τον ενημέρωνε για τα πάντα.

Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί μέχρι τώρα αμφισβητείτο η θεολογική σχέση τού Ρωμανίδη με τον Φλωρόφσκι. Και το χειρότερο είναι ότι, ενώ από μερικούς συγχρόνους θεολόγους επαινείται το θεολογικό έργο τού Φλωρόφσκι, εν τούτοις από τους ίδιους περιφρονείται το θεολογικό έργο τού Ρωμανίδη.

Βέβαια, όταν τελικά διαβάση κανείς συγκριτικά το θεολογικό έργο τών δύο αυτών ανδρών, καταλαβαίνει ότι έχουν κοινά σημεία, γιατί ομιλούν για την αξία τών αγίων Πατέρων, για την σημασία τής νηπτικής παραδόσεως τής Εκκλησίας, για την διαχρονική σημασία τού ελληνισμού –στην πραγματικότητα για τον λεγόμενο εκχριστιανισμένο ελληνισμό– για την βαβυλώνεια αιχμαλωσία τής ορθοδόξου παραδόσεως στην δυτική παράδοση, για την αλλοίωση σε μερικά σημεία τής ορθοδόξου παραδόσεως από την ρωσική θεολογία, για την αξία τής Φιλοκαλίας κλπ.

Όμως, ο Ρωμανίδης προχώρησε το θέμα τονίζοντας την αξία τής εμπειρίας, όπως φαίνεται στην ησυχαστική παράδοση, αλλά και την ενότητα τών Ρωμαίων Πατέρων τής Εκκλησίας, γιατί θεωρούσε ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε εξελληνισθή πριν τον εκχριστιανισμό της και ότι οι πρώτοι Πατέρες είχαν ενότητα πίστεως, πράγμα που αλλοιώθηκε με την κάθοδο τών Φράγκων.

Πιο συγκεκριμένα, ο Φλωρόφσκι έδινε μεγάλη σημασία στους Έλληνες Πατέρες τής Εκκλησίας, προφανώς για να κρίνη την θεωρία τού Αλέξη Χομιακώφ και τών Ρώσων, ότι δηλαδή η σχολαστική θεολογία είναι ανώτερη από την πατερική θεολογία και η ρωσική θεολογία ανώτερη και από τις δύο αυτές θεολογίες.

Επίσης, ο Φλωρόφσκι έδινε μεγάλη βαρύτητα στην διδασκαλία τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και υπογράμμιζε την αξία τού βιβλίου τής Φιλοκαλίας. Ο Ρωμανίδης έχει και τα τρία αυτά σημεία στην θεολογία του, αλλά προχώρησε τα θέματα βαθύτερα.

Τόνισε την αξία τών Ρωμαίων Πατέρων τής Εκκλησίας, προκειμένου να δείξη το κακό που προξένησαν στην ενότητα τής Εκκλησίας οι Φράγκοι θεολόγοι.

Επίσης, είδε την μεγάλη αξία τής θεολογίας τού αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και την αξία τής Φιλοκαλίας, αναλύοντας περισσότερο την ουσία τού ησυχασμού, που συνίσταται στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση, έκανε λόγο για την ησυχία, την νοερά προσευχή και την θεωρία-θέα τής δόξης τού Θεού. Αυτό σημαίνει ότι προχώρησε τις θεολογικές θέσεις τού Φλωρόφσκι ακόμη περισσότερο και είδε την πρακτική διάσταση τής ορθοδόξου παραδόσεως στην πορεία τού ανθρώπου προς την θέωση. ...

Η ουσία τού θέματος είναι ότι οι επιστολές αυτές φανερώνουν την στενή επικοινωνία δύο μεγάλων και κορυφαίων θεολόγων τού εικοστού αιώνος και τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλαδή τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, και οι οποίοι με το έργο τους βοήθησαν να ελευθερωθή η ορθόδοξη θεολογία από την βαβυλώνεια αιχμαλωσία της στην σχολαστική, ηθικιστική και ιδεαλιστική νοοτροπία τής Δύσεως».

Νομίζω ότι όποιος αγνοεί την θεολογική σχέση μεταξύ τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι και τού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, αγνοεί ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος τής διδασκαλίας τού π. Γεωργίου Φλωρόφσκι.

Πηγή: "Περιοδικό: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" Τεύχος 277. Αύγουστος 2019.Αναδημοσίευση από: http://www.parembasis.gr

Δείτε και ωφέλιμα:

Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο Επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα ~ Πρωτ. Γεώργιος Φλωρόφσκυ

''Επιστήμη και θεολογία...'' ~ Εμπειρική Δογματική,

 π. Ιωάννης Ρωμανίδης

«Μοῦ συνέβῃ ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο... Εἶδα τόν ἀναστάντα Ἰησοῦν».

Ὁ Παῦλος ἂν ἐπέστρεψε, εἶναι γιατί ἀνεστήθῃ ὁ Χριστός. Ὁ ἴδιος θὰ πεῖ ἀργότερα «Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα;». Κι ὅταν θὰ ἀπολογεῖται εἰς τὸν Φῆστον κ.λπ. εἰς τὸν Ἡρώδην τὸν Ἀντύπα, θὰ λέγει ἀκριβῶς αὐτό: ὅτι «Πηγαίνοντας πρὸς τὴ Δαμασκό», κάνει ὁλόκληρη περιγραφή... 

«Μοῦ συνέβῃ ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο». Καὶ ὅτι «Ἐγὼ εἶδα τὸν ἀναστάντα Ἰησοῦν». Ὁ Παῦλος λοιπόν, τὸ φαινόμενον ‘’Παῦλος’’ εἶναι ἀνερμήνευτον. Καὶ ἑρμηνεύεται μόνον γιατί ὁ Χριστὸς ἀνεστήθῃ. Αὐτὸ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ τὸ ξεχνοῦμε. Συνεπῶς οἱ μάρτυρες πολλοί.

Ἀλλὰ ἡ Ἀνάστασις ἀκόμα ἀποτελεῖ καὶ ἕνα ποιητικὸν στοιχεῖον τῆς σωτηρίας μας... Λέγει ὁ Νικόλαος Καβάσιλας ὅτι τὰ «ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας»- εἶναι στὴ Θεία Λειτουργία ποὺ ἑρμηνεύει- εἶναι αὐτοὶ οἱ μεγάλοι σταθμοὶ τοῦ βίου τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ Ἐνανθρώπησις, εἶναι ἡ Σταύρωσις, ἡ Μεταμόρφωσις, ὁ θάνατος, ἡ Ἀνάστασις, καὶ ἡ Ἀνάληψις τοῦ Χριστοῦ... Αὐτὰ εἶναι τὰ ποιητικὰ τῆς σωτηρίας μας.

*****

Mικρόν απόσπασμα απο: Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Πράξεις 1,1-12] Α'. Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: «Εἰς τό καί ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς.» Δείτε ολόκληρο το κείμενο εδω.