Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς
Κυριακὴ Β' τῶν Νηστειῶν.
Πηγαίνων εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔμεινεν εἰς τὴν Λαύραν τοῦ Βατοπαιδίου υποταχθείς εἰς τὸν θεῖον Νικόδημον (ὅστις ἦτο θαυμάσιος ἡσυχαστής καί ἔλαμπε κατά τε πρᾶξιν καὶ θεωρίαν), ἐκεῖ δὲ ἔλαβε καὶ τὸ Ἀγγελικὸν σχῆμα. Ἀφοῦ δὲ ἔγινε Μοναχὸς ὁ Ἅγιος πόσον ἠγωνίσθη καὶ πόσον ἐπροχώρησεν εἰς τὴν πρᾶξιν ὁμοῦ καὶ τὴν θεωρίαν, ἀκούσατε.
Διήνυε τὸ δεύτερον ἔτος ἀγωνιζόμενος κατὰ Θεὸν μὲ νηστείας καί ἀγρυπνίας, μὲ συγκέντρωσιν τῶν λογισμῶν καί ἀκατάπαυστον προσευχήν, προβάλλων πάντοτε τήν Θεοτόκον ὁδηγὸν ὁμοῦ καί προστάτιδα και μεσίτριαν, καί ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν καί ὥραν θέτων μὲ προσευχὰς ἔμπροσθεν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς του τὴν βοήθειάν της.
Ἐν μιᾷ λοιπὸν τῶν ἡμερῶν, ἐκεῖ ὅπου ἡσύχαζε κατά μόνας καί εἶχεν ὅλους τοὺς λογισμούς του συγκεντρωμένους εἰς τόν ἑαυτόν του καί εἰς τόν Θεόν, ἐφάνη ἔξαφνα έμπροσθέν του εἷς σεμνοπρεπής καί σεβάσμιος (ἦτο ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος) καί κοιτάζων μὲ ἱλαρὸν ὄμμα τόν Γρηγόριον τοῦ εἶπεν·
«Ἦλθον, τέκνον, ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὴν Ἁγιωτέραν τῶν ἁπάντων καί Βασίλισσαν τῶν οὐρανῶν διὰ νὰ σὲ ἐρωτήσω, διά ποίαν αἰτίαν ἀνὰ πᾶσαν ὥραν φωνάζεις πρὸς τὸν Θεόν· φώτισόν μου το σκότος, φώτισόν μου το σκότος;».
Ἀπεκρίθη ὁ Γρηγόριος· «Καὶ τί ἄλλο πρέπει νὰ ζητῶ ἐγώ, ὅστις εἶμαι ἐμπαθής καὶ πλήρης ἁμαρτιῶν παρὰ νὰ ἐλεηθῶ καί νά φωτισθῶ, διά νά γνωρίζω τὸ θέλημά του τὸ Ἅγιον καί νά τό ἐκτελῶ;».
Τότε τοῦ λέγει ὁ Εὐαγγελιστής· «Ἡ Δέσποινα τῶν ἁπάντων διά μέσου ἐμοῦ τοῦ δούλου της ὁρίζει νὰ εἶμαι ἐγὼ βοηθός σου». Ἠρώτησε τότε ο Γρηγόριος· «Καί ποῦ πρόκειται νὰ μὲ βοηθῇ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου; Είς τήν παροῦσαν ζωὴν ἤ εἰς τήν μέλλουσαν;».
Ἀπεκρίθη ὁ Θεολόγος· «Καί είς τήν παροῦσαν ζωήν καί εἰς τήν μέλλουσαν». Ταῦτα εἰπὼν ὁ θεῖος Ἰωάννης καί πληρώσας τὴν καρδίαν τοῦ Γρηγορίου ἀρρήτου εὐφροσύνης διά τάς υποσχέσεις τῆς Θεοτόκου, ἔγινεν ἄφαντος.
Ὁ Μέγας Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Τόμος ΙΓ' Τριῳδίου σελ. 298,299 Ἐκδόσεις Συναξαριστής Ἀθῆναι 2020.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου