Mητρ. Δημητριάδος πλάνες: «Η Αποκάλυψη είναι ποιητικό βιβλίο που απευθύνεται στα συναισθήματα!»

«Η Αποκάλυψη είναι ποιητικό βιβλίο που απευθύνεται στα συναισθήματα και στις επιθυμίες και δεν πρέπει να ερμηνεύεται κατά λέξη». Ο Ιωάννης, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, συνέθεσε δημιουργικά στοιχεία της εποχής του, χωρίς να διατυπώσει προφητεία, μολονότι το βιβλίο είναι Θεόπνευστο και μαρτυρεί την πίστη στον Χριστό, το Εσφαγμένο Αρνίo.

Αυτά, ακριβώς ειπώθηκαν (βλ. ΕΔΩ)σε σύναξη ιερέων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος στον Βόλο, μιας Μητροπόλεως γνωστής για τις "προοδευτικές" θεολογικές και εκκλησιαστικές της τοποθετήσεις...

Σε λίγο θα μας πουν ότι ο Ιωάννης ο Θεολόγος ήταν απλώς ένας ποιητής με ζωηρή φαντασία και η Αποκάλυψη ένα λογοτεχνικό δημιούργημα της εποχής του! 

Γιατί, αν αφαιρέσουμε από το βιβλίο τον προφητικό και αποκαλυπτικό του χαρακτήρα, τότε ίσως θα έπρεπε να πάψει να ονομάζεται «Αποκάλυψη του Ιωάννη» και να μετονομαστεί σε «Ποιητικές σκέψεις και προσωπικοί στοχασμοί του Ιωάννη»!

Εδώ ακριβώς όμως αρχίζει η αντίφαση για όσους γνωρίζουν τα στοιχειώδη. Από τη μία, επικαλούνται την ιστορική ερμηνεία του αριθμού 666, συνδέοντάς τον με τον αυτοκράτορα Νέρωνα, όντως μία από τις επικρατέστερες επιστημονικές προσεγγίσεις. 

Από την άλλη, υποβαθμίζουν την Αποκάλυψη σε ένα ποιητικό κείμενο που απευθύνεται στα συναισθήματα και στις επιθυμίες, υποστηρίζοντας ότι ο Ιωάννης δεν διατύπωσε προφητεία.

Τελικά, τι ακριβώς ισχύει;

Είναι ένα ιστορικό κείμενο που περιγράφει αποκλειστικά την εποχή του Νέρωνα ή ένα Θεόπνευστο προφητικό βιβλίο με συμβολική γλώσσα και διαχρονική εσχατολογική διάσταση; 

Διότι η ιστορική ερμηνεία ενός συμβολισμού δεν ακυρώνει την προφητεία, όπως και η ποιητική μορφή ενός κειμένου δεν αναιρεί το περιεχόμενό του.

Καλό είναι λοιπόν να μην προσποιούμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε πού οδηγεί αυτή η συζήτηση. Η σύναξη πραγματοποιήθηκε με αφορμή τις νέες ταυτότητες και τον Προσωπικό Αριθμό.

Λες και την κόβουμε και τη ράβουμε την Αποκάλυψη κατά παραγγελία! 

Όταν μας εξυπηρετεί, την ερμηνεύουμε ιστορικά όταν μας δυσκολεύει, την αποκαλούμε ποιητική κι όταν οι πιστοί εκφράζουν προβληματισμούς για τις νέες ταυτότητες, τον Προσωπικό Αριθμό, την ψηφιακή διακυβέρνηση και τη συγκέντρωση ολοένα περισσότερων προσωπικών δεδομένων σε ενιαία συστήματα, σπεύδουμε να τους καθησυχάσουμε με θεολογικές γενικεύσεις.

Προφανώς αυτό δεν σημαίνει ότι οι νέες ταυτότητες ή ο Προσωπικός Αριθμός αποτελούν αυτομάτως το χάραγμα του θηρίου. Ούτε ότι κάθε τεχνολογική εξέλιξη πρέπει να αντιμετωπίζεται με φόβο.

Σημαίνει, όμως, ότι τα ζητήματα της ανθρώπινης ελευθερίας, της ιδιωτικότητας, της επιτήρησης και της σχέσης πολίτη και κράτους αξίζουν σοβαρή συζήτηση, χωρίς να απαξιώνονται οι εύλογοι προβληματισμοί των πιστών.

Μήπως, τελικά, επιχειρούμε να προσαρμόσουμε την Αγία Γραφή στα μέτρα της πολιτείας, της εκάστοτε εξουσίας και του κυρίαρχου πνεύματος της εποχής, αντί να κρίνουμε την εποχή μας υπό το φως της Αγίας Γραφής;

Ο ίδιος ο Ιωάννης πάντως, δεν αφήνει περιθώρια,

να αγνοήσουμε πώς χαρακτηρίζει το έργο του:

«Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα» (Αποκ. 1:3).

Συμπληρώνοντας:

«Μὴ σφραγίσῃς τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου» (Αποκ. 22:10).

Η Ορθοδοξία δεν χρειάζεται τρομολαγνεία, αυθαίρετες ταυτίσεις και κινδυνολογίες ούτε όμως θεολογικές εκπτώσεις για να γίνει αρεστή στο πνεύμα της εποχής.

Η Αποκάλυψη δεν γράφτηκε για να τροφοδοτεί την περιέργεια των ανθρώπων, αλλά ούτε και για να μετατραπεί σε ένα ακίνδυνο ποιητικό ανάγνωσμα, από το οποίο αφαιρούμε ό,τι ενοχλεί τη σύγχρονη σκέψη.

Εν προκειμένω η Αποκάλυψη δεν χρειάζεται να προσαρμοστεί στα μέτρα της εξουσίας.

Η εξουσία, όπως και κάθε ανθρώπινο σύστημα, είναι εκείνη που οφείλει να κρίνεται υπό το φως της αλήθειας.

Η τελευταία λέξη της Αποκαλύψεως δεν ανήκει ούτε στους αυτοκράτορες ούτε στους εκάστοτε ισχυρούς ούτε στους ερμηνευτές που επιχειρούν να την προσαρμόσουν κατά το δοκούν στις ανάγκες της εποχής. Ανήκει στον Χριστό.

«Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκ. 22:20)

~ Στυλιανός Καβάζης

Σχόλιο παράγκας: Οι άνθρωποί είναι τρελαμένοι απλά δεν το ξέρουν, ίσως να τους πείραξαν και οι πολλές δόσεις...

«Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές Σχολές άδικους» ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός

Πηγή: trelogiannis.blogspot.com

Άγγελοι στη Θεία Λειτουργία...

Άγγελοι στη Θεία Λειτουργία

Κάποιος αδελφός διηγήθηκε στους υπόλοιπους μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας τα εξής: 

“Μετά την ανάγνωση του Αποστόλου κι ενώ ο διάκονος ανέβηκε στο άμβωνα για την ανάγνωση του Ευαγγελίου, είδα να ανοίγει η στέγη της Εκκλησίας και να φαίνεται ο ουρανός. Συγχρόνως, είδα τον διάκονο να κυκλώνεται από όλα τα μέρη με πυρ. Στη συνέχεια, αφού έγινε η προσκομιδή και η προσφορά των Τιμίων Δώρων, είδα να ανοίγουν οι ουρανοί και να κατέρχεται πάνω στα Τίμια Δώρα πυρ. 

Κατόπιν πλήθος αγγέλων άρχισαν να κατεβαίνουν, έχοντας στη μέση ένα παιδί. Το πρόσωπό τους ήταν φωτεινό όπως η αστραπή. Κατόπιν οι άγγελοι κάθισαν γύρω από την Αγία Τράπεζα κυκλικώς, ενώ το παιδί κάθισε πάνω στην Αγία Τράπεζα. 

Μόλις πλησίασαν οι ιερείς για να διαμοιράσουν τον άρτο της προθέσεως, είδα τους δύο αγγέλους πού είχαν και τα πιο θαυμαστά πρόσωπα, να πλησιάζουν το παιδί και κρατώντας το από τα χέρια και τα πόδια, να το σφαγιάζουν με ένα μαχαίρι, χύνοντας το αίμα Του στο Άγιο Ποτήριο. Τις ματωμένες σάρκες του τοποθέτησαν πάνω στα τεμάχια των άρτων πού αμέσως έγιναν κι εκείνα τεμάχια σαρκός. 

Μόλις έφθασε η ώρα της Θείας Μεταλήψεως, όσοι προσήρχοντο μεταλάμβαναν σάρκα και δόθηκε και σε μένα αυτή η καθαρή σάρκα για να μεταλάβω. Επειδή εγώ δεν μπορούσα να γευθώ τη σάρκα έκλαιγα γοερά ενώ άκουσα μια φωνή να μού ψιθυρίζει. “Άνθρωπε γιατί δεν μεταλαμβάνεις; Εσύ δεν ζήτησες να δεις με τα μάτια σου, εάν όντως είναι Σώμα και αίμα Χριστού η Θεία Κοινωνία και αμφέβαλλες;” Εγώ παρακαλούσα, ελέησέ με Κύριε γιατί δεν μπορώ να φάγω ζωντανή σάρκα. Τότε άκουσα και πάλι την αποκαλυπτική εκείνη φωνή να μου λέει:

“Μάθε λοιπόν ότι εάν μπορούσε ο ανθρωπος να μεταλάβει σάρκα ασφαλώς μέσα στο Άγιο Ποτήριο θα βρισκόταν το Σώμα μου, όπως το βρίσκεις κι εσύ τώρα. Επειδή όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να μεταλάβει Σώμα, γι’ αυτό και ο Θεός όρισε τους άρτους. Στον ηγιασμένον αυτό Άρτο ενυπάρχει το ίδιο το Σώμα μου. Εάν αυτό πιστεύεις, μετάλαβε κι εσύ.

– Πιστεύω Κύριε του απάντησα και λέγοντας αυτά το Σώμα πού κρατούσα έγινε πάλι άρτος και έτσι μετέλαβα δοξολογώντας τον Θεό. Αφού τελείωσε η θεία Μυσταγωγία είδα πάλι να ανοίγει η στέγη της Εκκλησίας και τις θείες και ουράνιες δυνάμεις να ανυψούνται στον ουρανό.

πηγή: Ευεργετινός Δ’, σελ. 518-519, - Περιοδικό «Μοναχική Έκφραση», τ. 14, Μάϊος-Ιούνιος 2006, Έκδοσις Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου, Τρίκορφο Φωκίδος

Οι εξωγήινοι είναι δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν άγγελοι...

Πόσοι ουρανοί υπάρχουν; Εννέα! Οι εξωγήινοι είναι δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν άγγελοι... ~ Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

________________________

- Πόσοι ουρανοί υπάρχουν; Εννέα!

Εμείς βλέπουμε το κομμάτι του σύμπαντος που είναι ορατό. Είναι το μέρος όπου έπεσαν τα πονηρά πνεύματα ,και τα οποία δεν μπορούν ν' ανέβουν πιό πάνω από τ' αστέρια.

- Kάθε σκέψη για εξωγήινους, από Χριστιανούς Ορθοδόξους είναι απαράδεκτη.

Οι εξωγήινοι είναι δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν άγγελοι που έπεσαν στην αμαρτία.

Κανένας άλλος πολιτισμός δεν υπάρχει! Μόνον αυτόν τον κόσμο έφτιαξε ο Θεός για τους ανθρώπους.

~ Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

(♰ 2 Nοεμβρίου 1995)

Περί της αγάπης νοημάτων ~ Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

Όπως το σώμα περιβάλλεται από τα πράγματα

έτσι και ο νους περιβάλλεται από τα νοήματα.

Και όπως το σώμα πορνεύει με το σώμα της γυναίκας,

έτσι και ο νους πορνεύει με το νόημα της γυναίκας,

δια μέσου της φαντασίας του σώματός του, 

γιατί βλέπει τη μορφή του σώματός του 

κατά διάνοιαν ενωμένη με τη μορφή της γυναίκας.

Επίσης και τη μορφή αυτού που τον λύπησε,

την εκδικείται κατά διάνοιαν 

με τη μορφή του δικού του σώματος.

Παρόμοια συμβαίνει και με τ' άλλα αμαρτήματα.

Γιατί, ό,τι ενεργεί το σώμα στον κόσμο των πραγμάτων,

το ίδιο κάνει και ο νους στον κόσμο των νοημάτων...

~ Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

________________________________________

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών ~ Γ εκατοντάς περί αγάπης σελ.83, τόμος Β, εκδόσεις: Το περιβόλι της Παναγίας.

«Πνευματική Ἀφύπνιση» Λόγοι Χάριτος και Σοφίας ~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Πνευματική Ἀφύπνιση»

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

*«Είχα βάλει τις φωνές πριν από χρόνια σε κάποιον στο Άγιον Όρος. «Πολύ πατριωτισµό έχεις», µού λέει....

Πριν από λίγο καιρό ήρθε και µε βρήκε: «Όλα τά διέλυσαν, µού λέει, οικογένεια, παιδεία...». Τού λέω καί εγώ µε την σειρά µου: «Πολύ πατριωτισµό έχεις..»

*«Οικουμενισμός, και “κοινή αγορά” (Ε.Ο.Κ.) ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων...»

*«Αμερική δεν υπάρχει. Οι Σιωνιστές είναι η Αμερική. Αυτοί λοιπόν, αφού λάβουν τα μηνύματα τα σατανικά, τα προωθούν στο Βατικανό... αυτό τα μετατρέπει σε σχέδια και στην συνέχεια καλεί το Ισλάμ, να τα εφαρμόσει...

Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα σατανικά σχέδια. Αυτοί κατόρθωσαν και αιχμαλώτισαν τους Ηγέτες μας...»

*«Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία πίστεως... Μπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήση περισσότερο, ἀλλὰ τὴν σιωπή του, θὰ τὴν ἐκμεταλλευθοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν:

Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας· συμφωνοῦν μαζί μας...!» Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ χτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό... Ἔτσι θὰ τονωθοῦν λίγο οἱ πιστοί, ἀλλὰ καὶ θὰ ἐμποδισθοῦν λίγο ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία...»

*****

*«Άλλοι πάλι από… «καλωσύνη» λένε: «Στους αιρετικούς μη λέτε ότι είναι στην πλάνη, για να δείξουμε αγάπη». Και έτσι τα ισοπεδώνουν όλα.

Αν ζούσαν αυτοί στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού δεν θα είχαμε ούτε έναν Άγιο. Έλεγαν τότε στους Χριστιανούς: «Μη μιλάς για τον Χριστό και πήγαινε ελεύθερος σε άλλο μέρος», και δεν το δέχονταν. Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο...»

*«Ἄν στήν Ἐκκλησία δεν λειτουργεῖ σωστά ἡ Σύνοδoς, ἤ στά Μοναστήρια ἡ Σύναξη, τότε, ἐνῶ μιλοῦμε γιά ὀρθόδοξο πνεῦμα, ἔχουμε παπικό!

Τό ὀρθόδοξο πνεῦμα εἶναι νά λέῃ καί νά καταχωρεῖ ὁ καθένας τή γνώμη του, ὄχι νά μή μιλάῃ, γιατί φοβᾶται, ἢ νά κολακεύῃ, γιά νά τά ἔχῃ καλά μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο ἢ μέ τόν ἡγούμενο! ».

*«Γιὰ τίς προσυνοδικὲς διασκέψεις τῆς Συνόδου της Κρήτης: Τὴν ἴδια ἐποχὴ ἔγιναν προσυνοδικὲς διασκέψεις μὲ σκοπὸ τὴν προετοιμασία μιᾶς νέας Πανορθοδόξου Συνόδου, καὶ ἀνάμεσα στὰ θέματα ὑπῆρχαν πολλὲς προτάσεις ἀντίθετες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση. Ὅταν ὁ Γέροντας τὰ πληροφορήθηκε αὐτά, ἀνησύχησε πολὺ καὶ μιλοῦσε μὲ πόνο ψυχῆς.

«Καταλαβαίνετε τί πάει νὰ γίνη; ἔλεγε. Θὰ φύγη ἡ παράδοση καὶ θὰ μείνει ἡ παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρὸ εἶναι αὐτό;

Εἶναι σὰν νὰ βγάζουμε ἀπὸ τὸ σπίτι ἕνα τοῦβλο. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ φαίνεται ὅτι δὲν παθαίνει τίποτε τὸ σπίτι, ἀλλὰ σιγὰ-σιγὰ μπαίνουν νερά, βγαίνει καὶ ἄλλο τοῦβλο, καὶ ἄλλο, καὶ στὸ τέλος τὸ σπίτι γίνεται ἐρείπιο...»

*«Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό... Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει...

Ας γνωρίζωμεν ότι δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματικοί. Επομένως, η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με ''συνεταιρισμόν'' αμαρτωλών (διότι διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου...»

*«Γέροντα, λέει σε κάποιον ψαλμό: «Θυμόν κινήσαντες τον δικαιότατον». Ποιος θυμός είναι δικαιότατος; (...)

– Όταν αδικούνται άλλοι και φωνάζη κανείς και θυμώνη από πόνο πραγματικό, τότε είναι «δικαιότατος ο θυμός». Υπάρχει δηλαδή και δικαία, θεία αγανάκτηση, και μόνον αυτή η αγανάκτηση δικαιολογείται στόν άνθρωπο... Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δύο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ! Φοβερό..!

Δεν ταιριάζει να μαλώνης για τον εαυτό σου. Άλλο το να αντιδράσης, για να υπερασπιστής σοβαρά πνευματικά θέματα, που αφορούν την πίστη μας, την Ορθοδοξία. Αυτό είναι καθήκον σου...»

*****

*«Και τότε η Γραφή “τριάκοντα αργύρια” έλεγε, αλλά δεν κατάλαβαν ότι ήταν ο Χριστός. (Εκείνος που προδώθηκε για αυτά.) Το “666” λένε οι Γραφές ότι θα είναι ο αριθμός του αντίχριστου και τώρα, το οικονομικό σύστημα που ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο, μ’ αυτό τον αριθμό ενεργεί... κι όμως πάλι δεν μπορούν να καταλάβουν οι άνθρωποι, το τι συμβαίνει..!».

*«Πως το πεντοχίλιαρο έχει το 666 και το χρησιμοποιούμε; το ίδιο θα είναι και η ταυτότητα; - Εδώ όμως είναι η ταυτότητα μου, είναι κάτι προσωπικό, δεν είναι νόμισμα. Ταυτότητα σημαίνει ότι και η λέξη, ταυτίζεται δηλαδή κανείς μ αυτά που δηλώνει. Βάζουν το διάβολο και υπογράφω ότι τον αποδέχομαι. Πως να το κάνω αυτό;

Γέροντα τι σχέση έχει αυτή η ταυτότητα με το σφράγισμα; - Η ταυτότητα δεν είναι σφράγισμα, είναι η εισαγωγή του σφραγίσματος. Η Εκκλησία πρέπει να πάρη μια θέση σωστή. Να μιλήση, να εξηγήση στους πιστούς, για να καταλάβουν ότι, αν πάρουν την ταυτότητα, αυτό θα είναι πτώση.

Αφού ξεκάθαρα τα γράφω στο φυλλάδιο "Σημεία των καιρών", ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με την συνείδηση του. Βέβαια μερικοί είπαν: "Ε, αυτά είναι μια γνώμη ενός καλογήρου, δεν είναι η θέση της Εκκλησίας". Εγώ όμως δεν είπα δική μου γνώμη, αλλά διατύπωσα απλά τα λόγια του Χριστού, του Ευαγγελίου, γιατί την δική μας γνώμη πρέπει να την υποτάσσουμε στο θέλημα του Θεού, που εκφράζεται μέσα στο Ευαγγέλιο...»

*****

*«Υπάρχει ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, από καλούς και έμπειρους πνευματικούς, που θα πλησιάζουν τους ανθρώπους απλά και με πραγματική αγάπη και θα τους καθοδηγούν με διάκριση, για να ειρηνεύουν...

Χωρίς καλούς πνευματικούς αδειάζουν οι εκκλησίες και γεμίζουν τα ψυχιατρεία, οι φυλακές και τα νοσοκομεία.

Μερικοί που έχουν ευθύνη για τις ψυχές δεν κάθονται να πουν στον άλλον, που είναι λ.χ. μπλεγμένος με μάγους, με πλανεμένους κ.λπ., μια κουβέντα, να τον προβληματίσουν λίγο, να πάρουν μια θέση, για να μην έχουν φασαρίες μαζί τους...»

*«Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν γνωρίση τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ ταπεινωθῆ φυσιολογικά, ἡ ταπείνωση δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ γίνη κατάσταση, γιὰ νὰ παραμένη μέσα του ἡ θεία Χάρις...»

*«Παρά τά φαινόμενα καί τήν ἀναξιότητα τῶν μοναχῶν καί κληρικῶν, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀκένωτη πηγή θαυμάτων... Παίρνει νερό καί τό κάνει Ἁγίασμα - παίρνει ψωμί καί κρασί καί τό κάνει Θεία Εὐχαριστία - παίρνει τόν ἄνθρωπο χῶμα καί τόν κάνει Θεό! ».

*****

*«Με την εξομολόγηση ο άνθρωπος λυτρώνεται. Για να νιώση κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξη τα μπάζα από μέσα του. Αυτό θα γίνη με την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται...»

*«Πρέπει συνεχώς αδιαλείπτως να λέμε την ευχή. Μέσα στη καρδιά μας και το νου μας πρέπει να μείνει μόνο το όνομα του Χριστού μας. Γιατί όταν εμείς αφήνουμε την προσευχή, την επικοινωνία μας με το Θεό, τότε ο διάβολος με λογισμούς αρχίζει και μας ζαλίζει και δεν ξέρουμε πλέον ούτε τι θέλουμε, ούτε τι λέμε , ούτε τι κάνουμε...»

*«Το Θαύμα γίνεται, όταν συμμετέχει κανείς στον πόνο τού άλλου. Όλη ή βάση είναι τον άλλον νά τον νιώσεις αδελφό και νά τον πονέσεις. Αυτός ό πόνος συγκινεί τον Θεό και κάνει το θαύμα...»

*«Ἐάν θέλης νά βοηθήσης τήν Ἐκκλησία διόρθωσε τόν ἑαυτό σου, καί ἀμέσως διορθώνεται ἕνα κομματάκι τῆς Ἐκκλησίας. Ἐάν φυσικά αὐτό τό ἔκαναν ὅλοι, ἡ Ἐκκλησία θά ἦταν διορθωμένη».

*«Αν έχεις φιλότιμο, ή ήρωας θα γίνεις ή άγιος...»

*“Στήν Ἀλήθεια δέν γίνονται ἐκπτώσεις. Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός...”

«Πνευματική Ἀφύπνιση»

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Πηγές: Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση», και ΛΟΓΟΙ Α, Γ, Δ, καθώς και σχετική βιβλιογραφία Αγιορειτών πατέρων, και Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Επιμέλεια-σύνταξη κειμένου Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

Η Δύση έχασε τον Χριστό...

"Η Δύση έχασε τον Χριστό και γι' αυτό η Δύση πεθαίνει, μόνο για αυτόν τον λόγο." 

~ Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

_______________________

Δείτε σχετικά: ''Από πού και ως πού οι Παπικοί είναι Εκκλησία του Χριστού;'' ~ Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ †

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη... ~ Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός

Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη, γι’ αυτό να τις χρησιμοποιείτε πάντα με σύνεση. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φεύγει από το σπίτι, δεν πρέπει να του πει κανείς: «Ντύσου ζεστά, αλλιώς θα κρυολογήσεις». Αντίθετα, πρέπει να πει: «Ντύσου ζεστά και δεν θα κρυολογήσεις».

~ Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), 

ο δια Χριστόν σαλός του Σαμτάβρο, και Ομολογητής 

_______________________

Ὁ Κύριος εὐφραίνεται γι' αὐτήν τήν διαμάχη... ~ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ τῆς Κλίμακος

Ὁ Κύριος εἶπε : «Δὲν ἦλθα νὰ βάλω εἰρήνη στὴν γῆ οὔτε ἀγάπη γονέων πρὸς τὰ τέκνα ἢ (ἀδελφῶν πρὸς) τοὺς ἀδελφούς, σὲ ὅσους ἀπεφάσισαν νὰ μὲ ὑπηρετήσουν. Ἀντιθέτως ἦλθα νὰ φέρω μάχη και μάχαιρα· νὰ διχάσω τοὺς φίλους τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς φίλους τοῦ κόσμου, τοὺς ὑλικοὺς ἀπὸ τοὺς πνευματικούς, τοὺς φιλοδόξους ἀπὸ τοὺς ταπεινόφρονας» (Ματθ. ι' 34). Ὁ δὲ Κύριος εὐφραίνεται γι' αὐτὴν τὴν διαμάχη καὶ τὸν χωρισμό, που γίνεται γιὰ τὴν ἀγάπη του.

~ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ τῆς Κλίμακος

(Λόγος Γ', Περί ξενιτείας Ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου).

______________________

Πηγή: απο τον αδελφό Γιάννης Τσιτλακίδης

- Τι θα κάνεις Γέροντα, αν ακούσεις ότι κηρύχθηκε πόλεμος;

-Τι θα κάνεις Γέροντα, αν ακούσεις ότι κηρύχθηκε πόλεμος;

- Θα κάνω μία Θεία Λειτουργία...

~ Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς †

*****

(Δια τούς σκανδαλισθέντες απο τις εικόνες Του Χριστού, τις Παναγίας και των Αγίων μας, επάνω είς τα όπλα...)

- Οι Άγιοι Πατέρες δέχονται ότι οι φόνοι κατά τη διάρκεια των δίκαιων πολέμων δεν υπάγονται στη γενική εντολή «Ου φονεύσεις»: Γενικά, δεν επιτρέπεται ο φόνος. Το να φονεύει όμως κάποιος τους εχθρούς στον πόλεμο είναι και νόμιμο και αξιέπαινο...

Για το λόγο αυτό και απολαμβάνουν μεγάλες τιμές αυτοί που αρίστευσαν στον πόλεμο και στήλες αναμνηστικές υψώνονται για να διακηρύσσουν τα κατορθώματά τους (Μ. Αθανάσιος, ΒΕΓΙ 33, 82, 30).

Τους φόνους που διαπράττονται στη διάρκεια των πολέμων, οι Πατέρες της Εκκλησίας (κυρίως ο Μ. Αθανάσιος) δεν τους θεώρησαν φόνους, διότι ήθελαν, νομίζω, να φανούν σπλαχνικοί και να συγχωρήσουν αυτούς, που μάχονται για την αρετή και την ευσέβεια (Μ. Βασίλειος, ΒΕΠ 55, 208, 11).

Πραγματικά είσαι νικητής (απευθύνεται σε κάποιο Βίκτωρα) και κατέχεις την πρώτη θέση σε όλα, αγαπητέ. Διότι νικώντας με τα όπλα τους εχθρούς, όσο ήταν δυνατόν, τους ξεπερνάς τώρα όλους και στην αρετή (Γρηγόριος Θεολόγος, ΒΕΠ 60, 283, 7).

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννου Κωστώφ, ''Οι Πατέρες της Εκκλησίας για τον πόλεμο και την ειρήνη'', εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1984, σελ. 21-38

*****

''Τὴν Ὀρθοδοξία μας σάν Ἕλληνες τὴν ὀφείλουμε στὸν Χριστό, καὶ τούς ἁγίους Μάρτυρες καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας· 

καὶ τὴν ἐλευθερία μας τὴν ὀφείλουμε στούς ἥρωες τῆς Πατρίδας μας, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ μας...

Αὐτήν τὴν ἁγία κληρονομιά, ὀφείλουμε νὰ τὴν τιμήσουμε καὶ νὰ τὴν διατηρήσουμε, καὶ ὄχι νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε στὶς μέρες μας...''  ~ Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’

«Αν έχεις φιλότιμο, ή ήρωας θα γίνεις ή άγιος...» ~Αγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, ΛΟΓΟΙ Β' «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»)

Φώτο: Αφανείς Αγιορείτες στον Μακεδονικό Αγώνα.

Σύνταξη κειμένου Δημήτρης Ρόδης

Φόρος τιμής σε έναν αφανή σπουδαίο εργάτη της Εκκλησίας

Φόρος τιμής σε έναν αφανή σπουδαίο εργάτη της Εκκλησίας

~ Του Χαράλαμπου Άνδραλη

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000, εμφανίστηκε στην καθημερινότητα των ανθρώπων το διαδίκτυο, αλλάζοντας άρδην τον τρόπο επικοινωνίας και ενημέρωσης, σε όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Οι αιρετικές ομάδες, χρησιμοποίησαν στο έπακρο αυτό το εργαλείο «ιεραποστολής», μπαίνοντας στα σπίτια των ανθρώπων, χωρίς να χτυπούν το κουδούνι. Ο εκκλησιαστικός χώρος στην Ελλάδα πιάστηκε απροετοίμαστος απέναντι σ’ αυτήν την πρόκληση και η άμυνα από τους επίσημους φορείς για χρόνια ήταν ανύπαρκτη[1].

Το βάρος της ευθύνης, τότε, σήκωσαν ελάχιστοι πιστοί, συντηρώντας ιστοσελίδες και ιστολόγια που διέδιδαν τον Ορθόδοξο Λόγο και αποκάλυπταν την πλάνη των αιρέσεων, οι οποίες συνήθως εμφανίζονται με το μανδύα της μη αντίθεσης με την Ορθόδοξη Πίστη.

Ιδιαίτερη αίσθηση, μεταξύ των πρώτων ιστορικά ορθοδόξων ιστολογίων, προκάλεσε το «Αντιαιρετικό Εγκόλπιο» το οποίο περιελάμβανε πλούσιο απολογητικό υλικό και διαφωτιστικά κείμενα για αιρέσεις και καταστροφικές λατρείες, από ορθόδοξη σκοπιά. Το ιστολόγιο αυτό χειριζόταν, ο Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης, ένας άνθρωπος που μετά από περιπλάνηση στο χώρο των αιρέσεων, βρήκε τη λύτρωση στην Ορθοδοξία. Όπως ο Απόστολος Παύλος, αισθανόταν χρέος του να βοηθήσει ανθρώπους να βγουν από τη δίνη που και εκείνος βρέθηκε κάποτε.

«Ο αντιαιρετικός αγώνας είναι φιλανθρωπία» έλεγε. Από την προσωπική του εμπειρία γνώριζε πόσο υποφέρουν οι ψυχές που βρίσκονται υπό την ψυχική ομηρεία της αίρεσης και πόση αγάπη θέλουν από τους χριστιανούς για να απεμπλακούν. Για αυτό και δεν ήταν ποτέ επιθετικός απέναντι στους αιρετικούς. Η κριτική του είχε επίκεντρο την αποκάλυψη της πλάνης, αλλά και της εξαπάτησης των αρχηγών της αίρεσης, που συνειδητά εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους.

Ο Κωνσταντίνος δεν είχε κοσμικές περγαμηνές, ούτε σπουδαίους τίτλους. Ήταν ένας απλός άνθρωπος του μεροκάματου, οικογενειάρχης, ίσως και με ανθρώπινες ιδιορρυθμίες, που δεν γεννούσε καμία υποψία ότι πρόκειται για έναν απολογητή της Ορθοδοξίας. Οι γνώσεις και η εμπειρία του γύρω από την πονηρή μεθοδολογία των σύγχρονων αιρέσεων, ήταν τα τάλαντα που πολλαπλασίασε, από αγάπη για την Εκκλησία και ειλικρινές ενδιαφέρον για τους αδελφούς που έμπλεκαν στις παγίδες της πλάνης.

Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά[2]. Όποιον έχει διάθεση να προσφέρει με ταπείνωση στην Εκκλησία, ο Θεός τον παρατάσσει στην πρώτη γραμμή στον αόρατο πόλεμο και ευλογεί με νίκες τον αγώνα του. Αυτό συνέβη και με τον Κωνσταντίνο. Αθόρυβα αγωνίστηκε για τη δόξα του Χριστού, με μοναδικό κέρδος το άρρητο συναίσθημα της προσφοράς στην Εκκλησία και τον συνάνθρωπο.

Το πόσες ψυχές βοήθησε, ο Θεός γνωρίζει. Εμείς μπορούμε απλώς να υποθέσουμε ότι ήταν αναρίθμητες, αν κρίνουμε από τον πόλεμο, τα χακαρίσματα, τις απειλές, τα εξώδικα, τις μηνύσεις, τις αγωγές από αιρετικούς και παραθρησκευτικούς κύκλους ευρέος φάσματος. Ένας λυσσαλέος πόλεμος να σταματήσει να υπάρχει το αντιαιρετικό εγκόλπιο, διά της εξόντωσης του διαχειριστή του.

Όταν οι σκοτεινές δυνάμεις «κατέβασαν» με ύπουλους τρόπους το αντιαιρετικό εγκόλπιο, ο Κωνσταντίνος προσέφερε τον πνευματικό οβολό του μέσα από την πολύ αξιόλογη ενοριακή ιστοσελίδα ΕΝΤΑΞΙΣ, συνεχίζοντας τη μαρτυρία του, ακόμα και όταν η ασθένεια τον είχε καταβάλει. Έδωσε την τελευταία μάχη του με χριστιανική αξιοπρέπεια, χαρά και αταλάντευτη πίστη στην Ανάσταση.

Για την προσφορά του στην Εκκλησία δεν τιμήθηκε από επίσημους φορείς, δεν βραβεύτηκε, δεν του ανατέθηκαν θέσεις ευθύνης. Δεν το επεδίωξε ποτέ, άλλωστε. Το όνομά του παρέμεινε άγνωστο στους πολλούς. Για αυτό σπεύδει να λάβει τον μισθό του άξιου εργάτη, χωρίς «παρακρατήσεις» επίγειων τιμών και επαίνων.

Τη θλίψη της απουσίας ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου για τον αντιαιρετικό χώρο, μετριάζει η βεβαιότητα της παρρησίας του στον Κύριο και η διαβεβαίωση του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη ότι «ουκ εκλίψουσι τη Ορθοδοξία στρατιώται».

_____________________________

Σημειώσεις 

[1] Στη συνέχεια, βελτιώθηκε η οργάνωση σε αυτό τον τομέα από εκκλησιαστικούς φορείς, ενώ πολλαπλασιάστηκαν και οι ιδιωτικοί ιστότοποι που αγωνίζονται στον τομέα της ορθόδοξης κατήχησης και ιεραποστολής.

[2] Α’ Κορ. 1, 27

aktines.blogspot.com

ixthis3.blogspot.com

Άγιος Νικόλαος Πλανάς: Η αγρυπνία με το παλαιό και η Εμφάνισις του Προφήτου Ελισσαίου!

Αγρυπνία στον άγιο Ελισσαίο με τον άγιο Νικόλαο Πλανά,

και Εμφάνισις του Προφήτου Ελισσαίου!

Εις την εποχήν του πρώτου διωγμού των Παλαιοημερολογιτών, ηθέλησε να λειτουργήση κατά το πάτριον ημερολόγιον την εορτήν του προφήτου Ελισσαίου. Αλλά φοβούμενος μήπως του παρουσιασθούν εμπόδια, συνεφώνησε με την βοηθόν του αφ’ εσπέρας, να πάνε εις τον Άγιον Σπυρίδωνα του Μαντουκά. 

Το πρωί επήγε η ψάλτριά του και τον περίμενε. Η ώρα παρήρχετο και ο παπάς δεν εφαίνετο να έλθη να λειτουργήση. Απηλπίσθη. Ενόμισε πως κάτι σπουδαίο θα του έτυχε, και δεν επήγε ως αυτήν την ώρα. Έφυγε και πήγε εις τον Προφήτη Ελισσαίο (διότι εκεί ήταν το “κέντρον των πληροφοριών”), να ρωτήση τι γίνεται ο παπάς, και να, τον βλέπη μέσα στην εκκλησία να ετοιμάζεται να λειτουργήση! 

Του έκαμεν παρατήρησιν, γιατί ηθέτησε την συνεννόηση που είχανε κάμει, και ακόμη ότι δεν εφοβήθη, παρά ήλθε μέσα στο κέντρον, μέσα στη βράση του διωγμού...

Της λέγει: “Μή με μαλώνεις, γιατί σήμερα το πρωί είδα τον Προφήτη και μου είπε να λειτουργήσω, και να μη φοβηθώ τίποτα, γιατί αυτός θα με προσέχη”. Έμεινε η βοηθός του με την συζήτησιν ατελείωτη!

-”Μα, πως τον είδες”; τον ρωτά.

Της λέγει: “Σηκώθηκα σήμερα το πρωί και ετοιμάστηκα για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εκάθησα σε μια πολυθρόνα ως που να μου φέρουν το αμάξι. Αυτή τη στιγμή, βλέπω μπρος μου τον προφήτη Ελισσαίο, και μου λέγει, να πάω στην εκκλησία του να λειτουργήσω”! Έφεραν οι δικοί του το αμάξι και τους λέγει: “Να πήτε του αμαξά να με πάη στον Προφήτη…”. 

Άρχισαν τις φωνές οι δικοί του: “Τι είναι αυτά; Αφού είπαμε του αμαξά για τον Άγιο Σπυρίδωνα”.

-”Αυτό που σας λέγω. Να με πάτε στον Προφήτη. Τον είδα εμπρός μου και με διέταξε”.

Ελειτούργησαν αυτήν την ημέρα κατανυκτικώτατα με μεγάλη ησυχία, και το βράδυ επήγε στο συνηθισμένο φιλικό του σπίτι, που πήγαινε πάντοτε. Λέγει η βοηθός του εις την κόρην της οικογενείας: 

“Σήμερα ο Παππούς είδε ολοφάνερα τον Προφήτη” κ.τ.λ. Τον πλησίασε τότε η κόρη και προσπαθούσε να τον καταφέρη να της πη ο ίδιος πως είδε τον Προφήτη. Αλλά ήτανε και αυτή η ώρα, μια απ’ αυτές που ήθελε κάτι να κρύπτη από τα ιδιαίτερά του και της λέγει: “Τίποτα δεν είδα, από λόγου μου τα λέω”. Αλλά αυτό μας το βεβαίωσαν και οι δικοί του, που τους το πρωτοείπε.

Κρυφογελάσαμε με τη σπουδή που τον κατέλαβε, να κρύψη και αυτός κάτι, για να μη φωνή η αρετή του, διότι πάντοτε εις τας ομιλίας του έλεγε: “είμαι ανάξιος ιερεύς”.

______________________________

Από το βιβλίο “Ο παπα-Νικόλας Πλανάς. Ο απλοϊκός ποιμήν των απλοϊκών προβάτων“, Μάρθας μοναχής, (πρόλογος Φ. Κόντογλου – επίλογος π. Φιλοθ. Ζερβάκου, εκδόσεις “Αστήρ”, Αθήνα 1979)

14 Ιουνίου, Του Προφήτου Ελισσαίου

«ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς - Επιλεγμένα θησαυρίσματα

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ 

ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στη σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. 

Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παναλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποχωρήσει από τη θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από τη θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτούς τους κανόνες. 

Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθορίζεται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989Α]. «Υπάρχουν οι θεοί νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς. δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996Α]. 

Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997ρε].

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Είμαστε πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενικής και τοπικής, και τηρούμε την ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτούς τους κανόνες και τις διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].

«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμος μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάζουν αυτό την παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A]. «Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομαζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. 

«Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοι του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνουν τους κατά τις ανάγκες.» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η Εκκλησία βρίσκεται ἐν τῇ Ἀληθείᾳ και στη βίωση αυτής και στο κήρυγμα της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτηθεί ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και πάντοτε και για κανέναν λόγο δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν Στουδίων ἡγουμένου, PG 99, 157C]. 

«Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριο Ιησού Χριστό, ποτέ δεν υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοηθούν για την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να διαβάσεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 173D· 176A· 181D]

ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της (Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ. 1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη. Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι αίρεση.

Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος του Στουδίτη, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού εκείνοι συμφώνησαν με τους Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγουμε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους παρασυρομένους από αυτούς τους αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία στεκόμαστε «καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[ Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε να καταστούμε «τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Μικρὴ Κατήχησις 97, Ἔργα τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].

«Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν όχι και σε λόγο, να αναθεωρεί τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο ναός που βεβαιώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].

«Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του θυσία, λέγοντας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»»[Λουκ.23,34]» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. 

«Ναι, δεν ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, ἐκδ. Φατούρος, Βερολίνο 1992, σ. 215].

«Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 197 (Δωροθέῳ τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους χριστιανούς πρέπει να προσεγγίσεις τον άλλον με αγάπη, ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο με τον ξίφο της αιρέσεως.»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 338 (Κωνσταντίνῳ), στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, εκδ. Φατούρος, Βερολίνο 1992, σ. 479].

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

Eπιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

Πηγή: Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3η, 2022, σελίδες 674-678. ethnegersis.blogspot.com

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά στό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων» ~ π. Κων. Στρατηγόπουλος

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά με την πιο μεγάλη Αλήθεια γύρω από τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων»

Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, αποκαλύπτει σκοτεινές πλευρές και μυστικές πρακτικές, μιάς ''Κόζα Νόστρα'' εντός των κύκλων της Εκκλησίας...

Η Ορθοδοξία κατέχει την Αλήθεια, η καρδιά είναι το κέντρο, η έδρα της ψυχής, ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει ακόμη και όταν ο εγκέφαλος σταματά...

Οἱ αἱρετικοί. Ὑπονόμευσαν καί κατήργησαν τό ἕνα δόγμα μετά τό ἄλλο... ~ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Οἱ αἱρετικοί. 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Στ’ ἀλήθεια δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παραφροσύνη τοῦ σύγχρονου κόσμου ποὺ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὸ Χριστό: στὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἢ στὸ γάμο; στὸ σχολεῖο ἢ στὴν πολιτική; στὶς οἰκονομικὲς δομὲς ἢ στὶς νομικὲς διατάξεις; στὸν πόλεμο ἢ στὴν εἰρήνη; Παντοῦ βλέπει κανεὶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χυδαῖο καὶ βάρβαρο. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶναι περισσότερο ἀπών, ἐκεῖ περισσεύει τὸ χυδαῖο καὶ τὸ βάρβαρο. Τὸ ψεῦδος καὶ ἡ βία θριαμβεύουν.

Ἂς αἰσχύνονται οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν αἱρετικῶν ''ἐκκλησιῶν'' ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκαν κυρίαρχοι καὶ ἡγεμόνες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς. 

Ἔχουν κάθε λόγο νὰ αἰσχύνονται. Γιατί σὰν ἄλλοι ἀνόητοι Γαλάτες, ἐνῷ ἄρχισαν μὲ τὸ πνεῦμα τελειώνουν στὴ σάρκα – ὦ ἀνόητοι Γαλάται… οὕτως ἀνόητοί ἐστε; ἐναρξάμενοι πνεύματι νῦν σαρκὶ ἐπιτελεῖσθε; (Γάλ. 3:1,3). Αὐτοὶ εἶναι οἱ κύριοι ἔνοχοι γιὰ τὸ ὅτι οἱ λαοί τους ξέφυγαν ἀπὸ τὸν ὀρθὸ δρόμο καὶ ἄρχισαν νὰ χωλαίνουν καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια, προσκυνῶντας πότε τὸ Θεὸ στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ πότε τοὺς χρυσοῦς μόσχους στὴ Σαμάρεια.

Ὅπως κάποτε οἱ ἄπιστοι Ἑβραῖοι καταπατοῦσαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη καὶ πορεύονταν κατὰ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ κόσμου καὶ τῶν καρδιῶν τους, τὸ ἴδιο ἔπραξαν τώρα καὶ τοῦτοι μὲ τὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ κυρίαρχου ὅλων τῶν διδαχῶν. 

Ὑπονόμευσαν καὶ κατήργησαν τὸ ἕνα δόγμα μετὰ τὸ ἄλλο, ἐξαφάνισαν ὅλες τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές, ἀπέρριψαν τὶς ἀποστολικὲς καὶ πατερικὲς διατάξεις, ἐξευτέλισαν ὅλους τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων καὶ τὰ ἀσκητικὰ παραδείγματα τὰ κατέστησαν μύθους.

Τὸ ἰσχυρότερο πλῆγμα ποὺ κατέφεραν στὸ Εὐαγγέλιο οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι εἶναι τὸ ὅτι ἀμφισβήτησαν τὴ θεότητα τοῦ Μεσσία τοῦ κόσμου, κάποιοι μονάχα ἀμφιβάλλοντας ἐνῷ κάποιοι ἄλλοι ἀπορρίπτοντάς την ὁλοκληρωτικά. Ἀκολούθησε ὁλόκληρη σειρὰ ἄρνησης τῶν πνευματικῶν ἀληθειῶν ὅπως ἡ ὕπαρξη τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Δαιμόνων, τοῦ Παραδείσου καὶ τῆς Κολάσεως, τῆς αἰωνίου δόξης τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Δικαίων, τῆς νηστείας, τῆς δυνάμεως τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς ἀξίας τῆς προσευχῆς κ.ο.κ.

Μὲ μιὰ λέξη, οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι ἀσχολήθηκαν μὲ τὶς προσαρμογὲς καὶ ἐξομοιώσεις ἀκόμα ἀπὸ τὸ σχίσμα τῆς Δύσης ἀπὸ τὴν Ἀνατολή, μὰ πιὸ ἐντατικὰ τὰ τελευταῖα 150 ἔτη. Προσάρμοσαν τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ, τὸ Χριστὸ στοὺς ἄλλους «ἱδρυτὲς θρησκειῶν» καὶ τὸ Χαρμόσυνο ἄγγελμα στὶς ἄλλες θρησκεῖες· τὴν ἰσραηλιτική, τὴ μωαμεθανικὴ καὶ τὴν παγανιστική. 

Ὅλα δῆθεν στό ὄνομα τῆς «ἀνεκτικότητας» καί «πρός ὄφελος τῆς εἰρήνης» μεταξύ ἀνθρώπων καί λαῶν.

Ὅμως, ἀκριβῶς ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ σύλληψη πολέμων καὶ ἐπαναστάσεων πρωτάκουστων στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Γιατί ἡ ἀλήθεια μὲ τίποτε δὲν ἀνέχεται νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὴν ἡμιαλήθεια καὶ τὸ ψεῦδος...

~ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

- paterikos.blogspot.com

agiazoni.gr/oi-airetikoi

Οἱ ὑπερβολικά εὐαίσθητες ψυχές...

Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ.

Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. 

Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

~ Γέρ. Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα 

_________________________

leimwnas.blogspot.com

''Η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Χριστό ή την όρισε η Εκκλησία; '' ~ Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Έχω ακούσει κάποιον από σας να ρωτάει: ''Η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Κύριο Ιησού Χριστό ή την όρισε η Εκκλησία;''. 

Στεναχωρήθηκα πολύ, όταν το άκουσα... Γιατί στεναχωρήθηκα; Γιατί αυτή η ερώτηση φανερώνει πως περιφρονείτε τους Κανόνες της Εκκλησίας. Έτσι γίνεστε όμοιοι με τους αιρετικούς, οι οποίοι εξαιτίας της υπερηφάνειας απομακρύνθηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία και περιφρονούν τους Κανόνες της...

Ασφαλώς η Νηστεία καθιερώθηκε από τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. 

Ο Ίδιος ο Κύριος νήστευσε Σαράντα ημέρες στην έρημο πριν αρχίσει το κήρυγμα της Σωτηρίας...

______________________

~ Άγιος Λουκάς ο Ιατρός,

Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

 (η μνήμη του τιμάται 11 Ιουνίου)

Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως...

«Να προσέχεις τον εαυτό σου μήπως ένας λόγος κρυμμένος στην καρδιά σου γίνει ανόμημα». Κρυμμένο λόγο ονομάζει τη μονολόγιστη ενθύμηση (παράσταση) ενός πονηρού πράγματος, το οποίο μισεί ο Θεός...

Αυτό οι Πατέρες το ονομάζουν και «προσβολή», η οποία γίνεται στην καρδιά από το διάβολο. Στην προσβολή, μόλις εμφανιστεί στο νου μας, επακολουθούν οι λογισμοί μας, οι οποίοι αρχίζουν και συνομιλούν μαζί της με πάθος...

«Η νήψη είναι δρόμος κάθε αρετής και εντολής Θεού. Αυτή λέγεται επίσης και ησυχία της καρδιάς. Και όταν φτάσει σε τελειότητα, χωρίς δαιμονικές φαντασίες, λέγεται και φυλακή του νου...»

~ Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, 

Φιλοκαλία των Ιερών νηπτικών.

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία... ~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Κάθε στιγμή νά περιμένετε κάποια δοκιμασία. Καί ὅταν ἔρχεται, νά τήν ὑποδέχεσθε ὡς εὐπρόσδεκτο ἐπισκέπτη...

Ὅταν συμβαίνῃ κάτι ἀντίθετο εἰς τὸ θέλημά σας, κάτι ποὺ σᾶς προκαλεῖ πίκρα καὶ ταραχή, νὰ συγκεντρώνετε γρήγορα τὴν προσοχή σας εἰς τὴν καρδιὰ καὶ ν’ ἀγωνίζεσθε μὲ ὅλη σας τὴν δύναμι, μὲ βία καὶ προσευχή, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῇ ὁποιοδήποτε δυσάρεστο καὶ ἐμπαθὲς αἴσθημα μέσα σας.

Ἂν δὲν ἐπιτρέψετε τὴ γέννησι τέτοιου αἰσθήματος, τότε ὅλα τελειώνουν καλά! Διότι κάθε κακὴ ἀντίδρασις ἢ ἐνέργεια, μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα, εἶναι συνέπεια καὶ ἐπακόλουθο αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος...

Ἂν, πάλι, γεννηθῇ εἰς τὴν καρδιά σας ἕνα ἀσθενικὸ ἐμπαθὲς αἴσθημα, τότε, τοὐλάχιστον, ἂς ἀποφασίσετε σταθερά, νὰ μὴν πεῖτε καὶ νὰ μὴν κάνετε τίποτε, ὥσπου νὰ φύγῃ αὐτὸ τὸ αἴσθημα. 

Ἐὰν, τέλος, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ μιλήσετε ἢ νὰ μὴν ἐνεργήσετε μὲ κάποιον τρόπο, τότε ὑπακούσατε, ὄχι εἰς τὰ αἰσθήματά σας, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεῖο Νόμο. Φερθῆτε μὲ πραότητα, ἠρεμία καὶ φόβο Θεοῦ!

Μὴν περιμένετε καὶ μὴν ἐπιδιώκετε νὰ σταματήσουν οἱ δοκιμασίες. Ἀπεναντίας, προετοιμάσθε τὸν ἑαυτό σας νὰ τὶς σηκώνῃ ὡς τὸν θάνατο! Μὴν τὸ ξεχνᾶτε αὐτό! Εἶναι πολὺ σημαντικό! Ἂν δὲν τοποθετηθῆτε ἔτσι ἀπέναντι εἰς τὶς δοκιμασίες, ἡ ὑπομονὴ δὲν θὰ στερεωθῇ εἰς τὴν καρδιά σας!

Ἐκείνους ποὺ σᾶς κτυποῦν, νὰ τοὺς «ἐκδικῆσθε» μὲ τὴν ἀγάπη σας καὶ τὴν ἀμνησικακία σας. Μὲ τὰ λόγια σας, μὲ τὴ συμπεριφορά σας, ἀκόμη καὶ μὲ τὸ βλέμμα σας νὰ τοὺς δείχνετε ὅτι, παρ’ ὅλα ὅσα σᾶς κάνουν, ἐξακολουθεῖτε νὰ τοὺς ἀγαπᾶτε. Καὶ βέβαια, ποτέ μὴν τοὺς θυμίσετε πόσο σᾶς ἀδίκησαν!»

~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Λέγε ψιθυριστά τήν εὐχή καί μήν ἀργολογῆς... ~ γερ. Εφραίμ Φιλοθεΐτου

Εἶσαι στό διακόνημά σου, στήν ἐργασία σου; Ἐνθυμοῦ τούς ἁγίους Πατέρες οἱ ὁποῖοι ἐργαζόμενοι ἔλεγαν καθ᾿ ἑαυτούς:

Σῶμα ἔργασαι, ἵνα τραφῇς

Ψυχή, νῆφε, ἵνα σωθῇς.

Περισπᾶται ὁ νοῦς σου;

Λέγε ψιθυριστά τήν εὐχή καί μήν ἀργολογῆς, διότι βλάπτεις ἐκτός ἀπό τόν ἑαυτό σου καί ἄλλον καί ἄλλους μέ τήν ἀργολογία.

Λέγει ὁ Ἀββᾶς Φιλήμων, ὅτι· “Πολλοί τῶν ἁγίων Πατέρων ἐθεώρουν τούς Ἀγγέλους παραφυλάττοντας ἑαυτούς· διό καί τῇ σιωπῇ ἐφύλαττον ἑαυτούς, πρός τινα μή διαλεγόμενοι”.

Ἀντί νά χάνης τό χρόνο σου, λέγε τήν προσευχή.

Καί ὅσο σοῦ ἔρχεται ἀκηδία καί ἀμέλεια τόσο νά φοβᾶσαι τήν ἀπειλή τήν ὁποία ἀπηύθυνε ὁ Κύριος στό δοῦλο τόν πονηρό καί ὀκνηρό.

Ἐάν ἀφήνης νά σέ παραπέμπη διαδοχικά ἡ μέρα πρός τή νύκτα καί ἡ νύκτα πρός τή μέρα ἀμελῆ καί ἀμελέστερο, σέ λίγο διάστημα θά καταντήσης ἀμελέστατος.

Μήπως γιά τήν ἀμέλειά σου θά καυχηθῆς ἐσύ, ὅταν οἱ ἄλλοι θά λαμβάνουν τούς στεφάνους γιά τούς κόπους τους;

Κοπίασε λίγο, ἀδελφέ, στήν προσευχή καί στή νῆψι καί θά δῆς χαρά νά ἀναβρύη στήν καρδιά σου καί φῶς νά ἀνατέλλη στό στερέωμα τῆς διανοίας σου.

Χαρά ὄχι σάν αὐτή, ὅπου πρίν τήν χαρῆς χάνεται, ἀλλά γλυκειά σάν τό γλυκασμό τῶν Ἀγγέλων, καί φῶς ἀνέσπερο τοῦ ἄλλου κόσμου, τό ὁποῖο ὁ Χριστός, τό φῶς τοῦ κόσμου, διά τῆς εὐχῆς ἐρχόμενος θά σοῦ δωρήση πρίν ἀναχωρήσης τούτου τοῦ κόσμου.

Μήπως δέν ἔγιναν αὐτά στούς Πατέρες μας ἤ μήπως δέν μποροῦν νά γίνουν καί σέ μᾶς, ἄν δέν τά ἐμποδίση ἡ ὀλιγοπιστία μας καί ἡ ἀκηδία μας;

~ Άγιος γερ. Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης