''Έλεγε ο άγιος Παϊσιος: ‘‘Γιορτάζει ο υποτακτικός του Μ. Αντωνίου, ο Μέγας Αθανάσιος! ”

Έλεγε ο άγιος Παϊσιος: ‘‘Γιορτάζει ο υποτακτικός του Μεγάλου Αντωνίου, ο Μέγας Αθανάσιος!”

«Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι. Ταυτόν γαρ εκείνο τε ειπείν και επαινέσαι ότι πάσαν εν εαυτώ συλλαβών είχε την αρετήν». (Επαινώντας τον Αθανάσιον θα επαινέσω την αρετήν. Γιατί Αθανάσιος και αρετή, είναι το ίδιον πράγμα. Όταν αναφέρομαι εις αυτόν επαινώ την αρετήν). ~ Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (Λόγος Κ.Α.’)

Σε όλη του τη ζωή ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Μ. Αθανάσιος (295-373) αγωνιζόταν εναντίον των αιρέσεων. Γι’ αυτό και ονομάστηκε «Στύλος της Ορθοδοξίας»!

*****

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας

~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το έτος 296 μ.Χ. και από παιδί ακόμα είχε κλίση προς την πνευματική ζωή. Όταν πια έγινε διάκονος του Αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρου, τον συνόδευσε στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο [Νίκαια, 325]. Σε αυτή τη Σύνοδο ο Αθανάσιος έγινε γνωστός για την γνώση του, την αφοσίωση και τον ένθερμο ζήλο του για την Ορθοδοξία. Συνέβαλε τα μέγιστα στην καταπολέμηση της αίρεσης του Αρείου και στην ενδυνάμωση της Ορθοδοξίας. 

Έγραψε το Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο υιοθετήθηκε από την Σύνοδο. Μετά την κοίμηση του Αλεξάνδρου, ο Αθανάσιος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος της Αλεξανδρείας. Στην διακονία του ως Αρχιεπισκόπος Αλεξανδρείας, παρέμεινε επί σαράντα χρόνια, αν και όχι όλο το χρονικό διάστημα. Με μεγάλα διαλείμματα, σε όλη τη ζωή του, διωκόταν από τους αιρετικούς. Από τους ασεβείς αυτοκράτορες, εκείνοι που τον δίωξαν περισσότερο ήταν ο Κωνστάντιος, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης και ο Ουάλης, από τους επισκόπους, ο Ευσέβιος Νικομηδείας και πολλοί άλλοι, και από τους αιρετικούς, ο Άρειος και οι οπαδοί του. 

Ο Αθανάσιος αναγκάστηκε να κρυφτεί από τους διώκτες του, ακόμη και σε ένα πηγάδι, άλλοτε σε ένα τάφο, σε σπίτια χριστιανών και στις ερήμους. Δύο φορές αναγκάστηκε να διαφύγει στη Ρώμη.

Μόνο πριν από το θάνατό του, έζησε για λίγο ειρηνικά ως καλός ποιμένας ανάμεσα στο καλό ποίμνιο του, που τον αγαπούσε αληθινά. Λίγοι άγιοι συκοφαντήθηκαν τόσο εγκληματικά και καταδιώχθηκαν τόσο ανελέητα, όσο ο άγιος Αθανάσιος. Η μεγαλειώδη ψυχή του υπέμεινε τα πάντα καρτερικά για την αγάπη του Χριστού και, στο τέλος, αναδείχθηκε νικητής από όλον αυτόν το μαρτυρικό και πολυχρόνιο αγώνα. 

Για συμβουλές, για παράκληση και ηθική υποστήριξη ο Αθανάσιος επισκεπτόταν συχνά τον άγιο Αντώνιο, τον οποίο σεβόταν ως πνευματικό του πατέρα. Ο Αθανάσιος, ο άνθρωπος ο οποίος διατύπωσε την μέγιστη αλήθεια, (το δόγμα της Αγίας Τριάδος) έπρεπε πολλά να υποφέρει για αυτήν την αλήθεια, μέχρι το έτος 373 μ.Χ., όπου ο Κύριος τον ανάπαυσε στη Βασιλεία Του ως πιστό και αληθινό υπηρέτη Του.

Ο Πρόλογος της Αχρίδος: Βίοι των Αγίων από τον Άγιο Νικολάι Βελιμίροβιτς

iconandlight.wordpress.com

"Τα Πολύτιμα..."

- Δεν πέφτει στην πλάνη ο άνθρωπος, όταν πιστεύη ότι βρίσκεται στην πλάνη. Δηλαδή, κάθε αμαρτία είναι πλάνη, αφού η πειρασμική κατάσταση πλανά τον νου και φεύγει από τον Θεό. 

Έτσι, όταν αμαρτάνουμε, αισθανόμαστε ότι είμαστε πλανεμένοι. Τότε ζητάμε ακατάπαυστα το έλεος του Θεού και αυτό μας λυτρώνει από την πλάνη...

~ Άγιος γερ. Σωφρόνιος του Έσσεξ

Απόσπασμα από το βιβλίο «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»

trelogiannis.blogspot.com

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ: Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΘΕΞΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΝΥΣΣΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ:

Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΘΕΞΗΣ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΝΥΣΣΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ 19: Ἐπειδὴ ὁ Γρηγόριος Νύσσης μέσα στὰ συγγράμματά του φαίνεται γιὰ ἐκείνους ποὺ δὲν γνωρίζουν τὸ βάθος τῆς ὑψηλῆς θεωρίας του νὰ ὑποδηλώνει μιὰ ἀποκατάσταση, παρακαλῶ νὰ μᾶς πεῖς γι’ αὐτὸ ὅ,τι γνωρίζεις.

ΑΠΟΚΡΙΣΗ: Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τρεῖς ἀποκαταστάσεις· μιὰ ἀποκατάσταση τοῦ καθενός μας ἀνάλογα μὲ τὴν ἀρετή του, ἀποκατάσταση ποὺ γίνεται ὅταν ἐκπληρώσει τὴν ἀρετὴ ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ. 

Δεύτερη (ἀποκατάσταση γνωρίζει) τὴν ἀποκατάσταση ὅλης τῆς φύσης κατὰ τὴν ἀνάσταση στὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν ἀθανασία. 

Τρίτη, αὐτὴ ποὺ κάνει ὑπερβολικὴ χρήση της στοὺς λόγους του ὁ Γρηγόριος Νύσσης, εἶναι ἡ ἑξῆς· ἡ ἀποκατάσταση στὴν ἀρχική της κατάσταση τῶν ψυχικῶν δυνάμεων ποὺ ὑπέπεσαν στὴν ἁμαρτία. Πρέπει δηλαδὴ ὅπως ἡ ὅλη φύση κατὰ τὴν ἀνάσταση θ’ ἀπολαύσει τὴν ἀφθαρσία τῆς σάρκας σὲ χρόνο ποὺ ἐλπίζομε, ἔτσι καὶ οἱ παραστρατημένες δυνάμεις τῆς ψυχῆς στὸ μάκρος τῶν αἰώνων πρέπει ν’ ἀποβάλουν τὶς μνῆμες τῆς κακίας ποὺ ἔχουν ἐναποτεθεῖ σ’ αὐτὲς καὶ ἀφοῦ περάσουν ὅλους τοὺς αἰῶνες χωρὶς νὰ βρίσκουν στάση, νὰ ἔρθουν στὸ Θεό, ποὺ δὲν ἔχει πέρας, κι ἔτσι μὲ τὴν ἐπίγνωση, ὄχι μὲ τὴ μέθεξη τῶν ἀγαθῶν, ν’ ἀναλάβουν τὶς δυνάμεις τους, ν’ ἀποκατασταθοῦν στὴν ἀρχικὴ κατάστασή τους καὶ νὰ δειχθεῖ ὁ δημιουργὸς ἀνεύθυνος ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ

Η διάκριση μεταξύ “Επίγνωσης” και “Μέθεξης”

Αυτό είναι το κλειδί του κειμένου. Ο Άγιος Θεόδωρος λέει ότι οι δυνάμεις της ψυχής θα αποκατασταθούν στην αρχική τους κατάσταση μέσω της «επιγνώσεως» και όχι μέσω της «μεθέξεως των αγαθών».

Επίγνωση: Σημαίνει ότι ακόμα και οι αμαρτωλοί ή οι δαίμονες θα αναγνωρίσουν κάποια στιγμή ότι ο Θεός είναι η μοναδική αλήθεια και ότι η αμαρτία ήταν μια πλάνη, ένα “μη ον”. Θα καταλάβουν τη δικαιοσύνη του Θεού.

Μέθεξη: Είναι η συμμετοχή στη δόξα και τη χαρά του Θεού. Το κείμενο διευκρινίζει ότι η αποκατάσταση της φύσης (να γίνει πάλι η ψυχή λειτουργική ως προς τις δυνάμεις της) δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι ο άνθρωπος θα γευτεί τη μακαριότητα.

Αποκατάσταση της Φύσης, όχι της Προαίρεσης

Στην ορθόδοξη θεολογία γίνεται διαχωρισμός μεταξύ του λόγου της φύσεως (αυτό που είμαστε ως δημιουργήματα) και του τρόπου της προαιρέσεως (το πώς χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας). Η φύση όλων θα αποκατασταθεί καθώς όλοι θα αναστηθούν, όλοι θα αποκτήσουν αφθαρσία και αθανασία (αυτό είναι το δώρο της Αναστάσεως του Χριστού).

Όμως, η προαίρεση (η ελεύθερη βούληση) παραμένει. Αν κάποιος έχει ταυτίσει την ύπαρξή του με το κακό, η παρουσία του Θεού θα βιώνεται ως «πυρ καθαρτήριον» ή κόλαση, επειδή ο ίδιος δεν επιθυμεί τη μέθεξη με το Αγαθό, παρόλο που η φύση του θα έχει απαλλαγεί από τη φθορά.

“Ο Δημιουργός ανεύθυνος ως προς την αμαρτία”

Ο σκοπός αυτής της «αποκατάστασης» κατά τον άγιο Νύσσης (όπως τον ερμηνεύει ο άγιος Θεόδωρος) είναι να δειχθεί ότι το κακό δεν έχει οντολογική υπόσταση και δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό. Στο τέλος του χρόνου, η κακία θα εξαφανιστεί ως «μνήμη» και ενέργεια, ώστε να μην υπάρχει τίποτα που να αντιστρατεύεται τον Θεό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο αμετανόητος άνθρωπος θα γίνει «άγιος» παρά τη θέλησή του.

Η διαφορά με τον Ωριγένη

*Η καταδικασμένη κακοδοξία του Ωριγένη υποστήριζε ότι: Θα υπάρξει τέλος της κολάσεως για όλους (ακόμα και για τον διάβολο) με την έννοια της πλήρους επιστροφής στην ευδαιμονία.

*Η ελευθερία του ανθρώπου καταργείται, αφού ο Θεός «αναγκάζει» τα πάντα να επιστρέψουν σε Αυτόν.

Αντίθετα, η ερμηνεία του αγίου Θεοδώρου για τον Νύσσης τονίζει ότι η αποκατάσταση αφορά την τάξη της κτίσης και την παύση της κυριαρχίας του κακού, αλλά διατηρεί τη διάκριση μεταξύ εκείνων που αγάπησαν τον Θεό (μέθεξη) και εκείνων που απλώς θα αναγνωρίσουν την κυριαρχία Του (επίγνωση), χωρίς να συμμετέχουν στη χαρά Του.

ΠΗΓΗ ΠΑΤΕΡΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ – ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, Ε.Π.Ε 18Β’ – ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1999 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση!

& ixthis3.blogspot.com

Σχόλιο: Είχα ακούσει προσωπικά για το θέμα τον μακαριστό π. Γεώργιο Μεταλληνό, να λέγει πως αδίκως κατηγορείται ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης απο την σύγχρονη ακαδημαϊκή θεολογία, και πως ποτέ δεν υποστήριξε στήν πραγματικότητα την αποκατάσταση των πάντων. Και πράγματι απο την απάντηση του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, γίνεται κατανοητό το γιατί. Εύχεστε. ~ Δημήτρης Ρόδης

«Μη λες: Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό»...

«Μη λες: «Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό». Μην απελπίζεσαι. Απλώς μην αυξάνεις τις αμαρτίες σου από απελπισία, και με τη βοήθεια του Ενός Παντελεήμονα, δεν θα ντραπείς. 

Διότι είπε: «Όποιον έρχεται σε μένα δεν θα τον διώξω». (Ιωάν. 6:37).

Γι' αυτό, να είσαι θαρραλέος και να πιστεύεις ότι Εκείνος είναι ο Αγνός και καθαρίζει όσους πλησιάζουν σε Αυτόν. Αν θέλεις να πετύχεις αληθινή μετάνοια, δείξε την με τις πράξεις σου. Αν έχεις πέσει στην υπερηφάνεια, δείξε ταπεινότητα· αν σε μέθη, δείξε νηφαλιότητα· αν σε μολυσμό, δείξε καθαρότητα ζωής. 

Διότι λέγεται: «Απομακρύνσου από το κακό και κάνε το καλό». (Α' Πέτρ. 3:11)» 

~ Άγιος Γεννάδιος Κωνσταντινουπόλεως 

''Η Χρυσή Αλυσίδα'', 87-89

Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις! Το είπε ό ίδιος ό Χριστός...

Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις!

Μέγα όνομα! 

Αν δέ' μπορείς να κάνης πολλές προσευχές, αρκεί να επικαλεστείς το όνομα του Χριστού.

Γονάτιζε κάθε βράδυ, προτού να κοιμηθείς· προτού να σας πάρη ό ύπνος, γονείς και παιδιά γονατιστέ κάτω άπ' τις εικόνες και πέστε δυο λέξεις· «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με τον αμαρτωλό».

Αν πεις με την καρδιά σου το «Κύριε Ίησοϋ Χριστέ...», το όνομα αυτό κατεβάζει τα άστρα από τον ουρανό!

Το είπε ό ίδιος ό Χριστός· Στο όνομα μου θα βγάλετε δαιμόνια, στο όνομα μου θα θεραπεύετε αρρώστιες, στο όνομα μου θα ανασταίνετε νεκρούς, στο όνομα μου θα μετακινείτε βουνά.

Έχει δύναμη το όνομα του Χριστού, αρκεί να το αναφέρουμε με ευλάβεια και με πίστη!

~ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

Η Βασιλεία του Θεού ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός

Η Βασιλεία του Θεού.

(Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα).

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας.

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ «βασιλεία τοῦ Θεοῦ» δέν εἶναι οὔτε μόνο πνευματική καί οὐράνια, οὔτε μόνο ὑλική καί γήϊνη. Εἶναι πραγματικότητα καί πνευματική καί ἱστορική. Ταυτίζεται μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Εἶναι ἡ νέα τάξη πραγμάτων πού ἐγκαθίδρυσε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί σχετίζεται μέ τό αἴτημα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς «γενηθήτω τό θέλημά σου». Ἡ κατάσταση ἐκείνη, πού πραγματοποιεῖται μέ τήν αὐτοπαράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν εἰλικρινή καί ἀνυστερόβουλη ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο.

«Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» ἦταν ὁ παράδεισος. Βασιλεία, πού χάθηκε γιά τόν ἄνθρωπο, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας του. Ἄν ὁ παλαιός ὅμως παράδεισος ἔκλεισε μέ τήν ἁμαρτία, «ἠνέωκται» νέος παράδεισος διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Ὁ νέος αὐτός παράδεισος εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἐπί γῆς φανέρωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐν Χριστῷ. Στή «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος -κάθε ἄνθρωπος- μέ τό βάπτισμα καί τήν μετάνοια.

Τό χρέος τῶν χριστιανῶν συνίσταται στόν ἀγώνα γιά τήν ἑδραίωση καί ἐξάπλωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Ὅποιος ἀδιαφορεῖ γιά τό ἔργο αὐτό, ἀδιαφορεῖ γιά τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ καί ἄρα τό ἀπορρίπτει.

*****

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 251, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

το απέστειλε ο κ. Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός

tasthyras.wordpress.com

Τὰ ἅγια Θεοφάνεια. Ὁ ἁγιασμὸς τῶν ὑδάτων καὶ τῶν ἀνθρώπων... ~ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ὁ ἁγιασμός τῶν ὑδάτων καί τῶν ἀνθρώπων.

 (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

«Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, καὶ οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου» (Σωφρ. Ἰεροσ. εὐχὴ Μ. Ἁγιασμ.)

Ἡ ὕλη ποὺ ἀγγίζουμε, ἀγαπητοί μου, ἔχει ὡρισμένο βάρος καὶ ἔκτασι· δὲν εἶνε τυχαῖο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἐλαχιστότερο τμῆμα της, τὸ ἄτομο οὐρανίου, κλείνει μέσα του μυστήριο· προκαλεῖ θαυμασμό, διότι κατὰ τὴν διάσπασί του ἐκλύεται ἀσύλληπτη δύναμις καὶ ἀναδίδεται τρίφωτη λάμψι, ποὺ παραπέμπει στὸ μυστήριο τῆς ἁγίας Τριάδος.

Ἡ ὕλη διακρίνεται σήμερα σὲ πολλὰ στοιχεῖα. Οἱ ἀρχαῖοι διέκριναν τέσσερα· τὴ γῆ (τὸ χῶμα), τὴ φωτιά, τὸν ἀέρα καὶ τὸ νερό. Θ᾽ ἀκούσουμε τώρα καὶ μία σχετικὴ εὐχὴ τοῦ Ἁγιασμοῦ ποὺ ὑμνεῖ τὸ μεγαλεῖο τῆς φύσεως.

Τὸ νερό, λοιπόν, εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς θείας δημιουργίας. Προσφέρεται εἴτε ὡς σταγόνες ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ (καὶ μὲ τὴ βλάστησι φυτῶν καὶ δέντρων μεταβάλλονται σὲ «χρυσάφι»), εἴτε σὰν πηγή, εἴτε σὰν ῥυάκι ταπεινό, εἴτε σὰν ποταμὸς καὶ καταρράκτης ὁρμητικός, εἴτε σὰν λίμνες, θάλασσες καὶ ὠκεανοὶ ἀπέραντοι· εἶνε πράγματι μιὰ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Καλύπτει τὰ δύο τρίτα (2/3) τῆς ἐπιφανείας τοῦ πλανήτου μας.

Τί εἶνε ἕνα ποτήρι νερό; Τώρα τὸ περιφρονοῦμε· ἂν ὅμως στερέψουν κάποτε πηγὲς καὶ ποτάμια, τότε οἱ ἄνθρωποι θὰ γλείφουν μὲ τὴ γλῶσσα τοὺς βράχους γιὰ νὰ δροσιστοῦν. Ἕνα ποτήρι νερὸ ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ ἕνα ποτήρι χρυσόσκονη. Δὲν τὸ αἰσθανόμαστε αὐτὸ ἐμεῖς ποὺ ἀπολαμβάνουμε μὲ ἀφθονία τὰ ὑλικὰ ἀγαθά· τὸ αἰσθάνονται ὅμως οἱ ὁδοιπόροι στὴ Σαχάρα· τὸ αἰσθάνθηκαν καὶ οἱ πατέρες μας περνώντας τὴν Ἁλμυρὰ Ἔρημο. Τὸ αἰσθάνθηκαν ἀκόμη καὶ οἱ ἀστροναῦτες, ὅταν ἔφτασαν στὴ Σελήνη καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶπε· Πότε, Θεέ μου, νὰ κατεβῶ στὴ Γῆ, ν᾽ ἀνοίξω τὴν κάνουλα τοῦ σπιτιοῦ μου, νὰ πιῶ νὰ δροσιστῶ!… Τὸ νερό, λοιπόν, εἶνε εὐλογία, δῶρο Θεοῦ· δροσίζει καὶ καθαρίζει.

Ἀλλὰ κάποτε τὸ νερὸ αὐτὸ γίνεται καὶ κατάρα! Πότε; Ὅταν μία καταρρακτώδης βροχὴ προξενῇ πλημμῦρες καὶ ζημιές· ὅταν ἕνας ποταμὸς ξεχειλίζῃ, σπάζῃ φράγματα καὶ σαρώνῃ ἐκτάσεις, καλλιέργειες κ᾽ ἐγκαταστάσεις· πρὸ παντὸς δὲ ὅταν μία ἀγριεμένη θάλασσα ὑψώνῃ κύματα, προκαλῇ ναυάγια, πνίγῃ πλοῖα καὶ ἀνθρώπινες ζωές. Στὰ νησιά μας ὑπάρχουν σπίτια ναυτικῶν μαυροφορεμένα· γυναῖκες κλαῖνε συζύγους καὶ παιδιά τους, ποὺ τοὺς ἔφαγε τὸ ὑγρὸ θηρίο.

Γι᾽ αὐτὸ τὸ λόγο ὑπάρχει καὶ ἡ δοξασία, ὅτι κάτω σὲ σκοτεινοὺς βυθοὺς τῆς θαλάσσης, σὲ χιλιάδες μέτρα βάθος, ὑπάρχουν κήτη μεγάλα, ὁ Λεβιάθαν, σύμβολο σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ σατανᾶ. Καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀκοῦμε στὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγιασμοῦ ὅτι ὁ Κύριος, καταπέμψας τὸ πανάγιόν του Πνεῦμα, «τὰς κεφαλὰς τῶν ἐκεῖ σε ἐμφωλευόντων συνέτριψε δρακόντων».

Καὶ ἡ ἀγριεμένη θάλασσα πρέπει νὰ ἠρεμήσῃ. Γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς σήμερα ἁγιάζονται τὰ ὕδατα. Τὸ πιστεύουν αὐτὸ οἱ ἁπλοϊκοί μας Χριστιανοί. Βλέπεις τὸ νησιώτη, ποὺ παίρνει τὸ ἁγίασμα καὶ ῥαντίζει τὴ θάλασσα· βλέπεις τὸ γεωργό, ποὺ πάει στὰ χωράφια καὶ ῥαντίζει τὰ δέντρα του· τὸ βοσκό, ποὺ ῥαντίζει τὸ κοπάδι του· τὸ ναυτικό, ποὺ περιμένει ν᾽ ἁγιαστοῦν τὰ νερὰ καὶ μετὰ ν᾽ ἀποπλεύσῃ. Κάνει τὸ σταυρό του μὲ πίστι, τὰ δάκρυά του πέφτουν στὸ ἁλμυρὸ νερὸ καὶ ἡ θάλασσα γίνεται ἁγιασμένη, ὅπως λέει ὁ Παπαδιαμάντης σ᾽ ἕνα διήγημά του. Δὲν εἶνε μῦθος, ὄχι. Ἡ πίστι εἶνε μεγάλο πρᾶγμα. 

Ἄκουσα εὐσεβεῖς ναυτικούς μας νὰ λένε, ὅτι στὸν Ἀτλαντικὸ Ὠκεανό, στὴν ἀγριεμένη θάλασσα, ἐκεῖ ποὺ τὸ κῦμα ἦταν πελώριο καὶ τὸ θηρίο τῆς θαλάσσης ἦταν ἕτοιμο νὰ τοὺς καταπιῇ, ἔρριξαν ἁγίασμα ἀπὸ τὴν πρύμη τοῦ πλοίου καὶ ἀμέσως ἡ θάλασσα γαλήνευσε. «Μέγας εἶ(σαι), Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, καὶ οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου»(εὐχ. Μ. Ἁγιασμ.). Ὅπως ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο εἶπε στὴ θάλασσα «Πεφίμωσο» (Μάρκ. 4,39), κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ σήμερα διὰ τοῦ ἁγιασμοῦ εἰρηνεύουν τὰ ὕδατα.

* * *

Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε μόνο γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων, εἶνε καὶ γιὰ κάτι ἄλλο ἀνώτερο. Ποιό δηλαδή; Δὲν ἁγιάζονται μόνο τὰ ὕδατα, ἐκλεκτὸ στοιχεῖο τῆς δημιουργίας ποὺ ἐλλείπει παντελῶς στοὺς ἄλλους πλανῆτες· ἁγιάζεται καὶ ὁ ἄνθρωπος. Σᾶς παρακαλῶ προσέξτε μιὰ θεολογικὴ σκέψι μου ἐπὶ τοῦ σημερινοῦ μυστηρίου.

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια, παρέβησαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἁμάρτησαν. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη μπῆκε στὸν ἄνθρωπο τὸ μικρόβιο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, καὶ αὐτὸ κληρονομικῶς μεταδόθηκε ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ καὶ ἔφθασε ἕως ἐμᾶς. Αὐτὸ στὴν θεολογικὴ σκέψι ὀνομάζεται «προπατορικὸ ἁμάρτημα» ἤ, ἂν θέλετε στὴν ἐπιστημονικὴ σκέψι, «ὑποσυνείδητο». 

Ἂν τὸ πῇς ὑποσυνείδητο, ἄ σπουδαῖο πρᾶγμα! ἂν τὸ πῇς προπατορικὸ ἁμάρτημα, ἄ καλογερικὰ πράγματα. 

Ἀλλ᾽ ὅπως καὶ νὰ τὸ ποῦμε, πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Ὅπως ἡ θάλασσα μέσα βαθειὰ ἔχει φοβερὰ κήτη καὶ θηρία καὶ κρύβει ἀβύσσους ἀνεξιχνίαστες, ἔτσι καὶ ἡ καρδιὰ κάθε ἀνθρώπου κρύβει ἄβυσσο. Βαθειὰ εἶνε ἡ θάλασσα, ἀλλὰ βαθύτερη εἶνε ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου (βλ. Ψαλμ. 63,7. Ἰερ. 17,9). Ὤ τὸ μυστήριο τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου! Ἔπεσε ὁ ἄνθρωπος, ὁ Ἀδὰμ καὶ ὅλοι ἐμεῖς ποὺ καταγόμεθα ἀπὸ τὸν Ἀδάμ. Ἀναστενάζουμε γιὰ ἕνα καὶ μόνο πρᾶγμα· διότι δὲν εἴμαστε ἐν τάξει ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὸ Νόμο του. Μᾶς τύπτει μέσα μας ἡ συνείδησι, σειόμεθα ἐκ θεμελίων.

Μέσα στὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων ἕνας μόνο γεννήθηκε ἀναμάρτητος· αὐτὸς εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

–Ἀλλ᾽ ἀφοῦ εἶνε ἀναμάρτητος, θὰ μοῦ πῆτε, γιατί λοιπὸν βαπτίστηκε; καλὰ ἐμεῖς, βαπτιζόμαστε ὡς ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς γιατί; ἀφοῦ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. 2,22).

Βαπτίζεται, ἀγαπητοί μου, ὄχι διότι εἶνε ἁμαρτωλός, ἀλλὰ διότι θέλει καὶ παρουσιάζεται ὡς ἁμαρτωλός. Ἔρχεται ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀλλὰ καὶ γενάρχης τοῦ νέου κόσμου, νέος Ἀδάμ. Καὶ ὅπως ἕλκουμε τὴ φυσικὴ καταγωγή μας ἀπὸ τὸν παλαιὸ Ἀδάμ, ἔτσι τώρα πρέπει νὰ γίνουμε πνευματικὰ συγγενεῖς μὲ τὸ νέο Ἀδάμ, τὸ Χριστό. Βαπτίζεται λοιπὸν ἐκεῖνος γιὰ ἐμᾶς, καὶ μὲ τὸ βάπτισμά του μᾶς διδάσκει τὴ μεγάλη ἀλήθεια· γιὰ νὰ σωθοῦμε, πρέπει νὰ βαπτιστοῦμε στὸ ὄνομά Του. Γι᾽ αὐτὸ ὁμολογοῦμε «ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Σύμβ. πίστ. 11).

Εἶνε ἀναγκαῖο τὸ βάπτισμα, δὲν σῴζεται ὁ ἁμαρτωλὸς χωρὶς αὐτό. Τὸ εἶπε ὁ Χριστός· «Ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται» (Μάρκ. 16,16). Τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας δὲν εἶνε κοινὸ νερό· εἶνε ἀνώτερο τοῦ Ἰορδάνου. Ὅπως τὸ ψωμάκι ποὺ εἶνε στὴν ἁγία τράπεζα ὅταν τὸ εὐλογήσῃ ὁ ἱερεὺς δὲν εἶνε πλέον κοινὸ ψωμί, εἶνε σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ – τὸ μέγα μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ μας, ἔτσι καὶ τὸ νερὸ στὴν κολυμβήθρα, ἅμα τὸ εὐλογήσῃ ὁ ἱερεύς, παίρνει πλέον θαυματουργικὴ δύναμι. Ἐκείνη τὴν ὥρα τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο –ἐὰν τὸ πιστεύῃς– κατέρχεται καὶ σὰν ἀόρατη φωτιὰ καίει. Ὅπως ἡ φωτιὰ καθαρίζει τὸ σίδερο ἀπὸ τὴ σκουριά, ἔτσι ἡ φωτιὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος καθαρίζει τὸν θνητὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Ἐκεῖ λοιπόν, μέσα στὴν κολυμβήθρα, συντελεῖται τὸ μυστήριο τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχή μας πρὸ τοῦ βαπτίσματος εἶνε μαύρη σὰν τὰ φτερὰ τοῦ κόρακα· μετὰ τὸ βάπτισμα γίνεται λευκὴ σὰν τὸ περιστέρι ποὺ πέταξε ἐπάνω ἀπὸ τὰ ῥεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου. Γι᾽ αὐτὸ οἱ πιστοί, ὅταν βαπτίζονται, ντύνονται μὲ ἄσπρη φορεσιά, σύμβολο τῆς καθάρσεως καὶ ἀθῳότητος.

Μετὰ τὸ βάπτισμα τί γίνεται, ἀγαπητοί μου; Σᾶς ἐρωτῶ· τὰ μετὰ τὸ βάπτισμα ἁμαρτήματα συγχωροῦνται; Στὴν πρώτη Ἐκκλησία ὑπῆρξε μία διχόνοια. Κάποιοι αἱρετικοὶ ἔλεγαν, ὅτι μόνο τὰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος ἁμαρτήματα συγχωροῦνται, τὸ μετὰ βάπτισμα ὄχι. Ἐὰν αὐτὴ ἡ θεωρία ἀλήθευε, τότε κανείς δὲν θά ᾽βλεπε τὸν οὐρανό, ὁ παράδεισος θὰ ἦταν ἀπλησίαστος. Ἀλλὰ ἡ θεία πρόνοια, ὁ ὠκεανὸς τῆς θείας ἀγάπης καὶ τῶν οἰκτιρμῶν, ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο θέσπισε ὡς δεύτερο βάπτισμα τὴ μετάνοια καὶ ἱερὰ ἐξομολόγησι.

Διατηροῦμε τὸν χιτῶνα τοῦ βαπτίσματος καθαρὸ καὶ ἀμόλυντο; Θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν διατηροῦμε. Δυστυχῶς τὸν μολύνουμε. Λοιπὸν ἂς χύνουμε καθαρτικὰ δάκρυα μετανοίας, γιὰ νὰ θεραπευώμαστε ὅπως ὁ Νεεμὰν ὁ Σῦρος. «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. 3,27), ψάλλει ὡραῖα σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Καθένας μας ἂς ἐξετάσῃ τὸν ἑαυτό του πῶς ζῇ, ὡς ἄνθρωπος, ὡς Ἕλληνας, ὡς Ὀρθόδοξος Χριστιανός· ζῇ ὡς ἄγγελος ἢ ὡς δαίμονας προσθέτει ἁμαρτίες ἐπὶ ἁμαρτιῶν;

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν Τρίτη 6-1-1981 πρωί. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 8-12-2026.

Ή θα πας με το ρεύμα ή θα πας με τον Χριστό. Ο ενδιάμεσος δρόμος απλώς δεν υπάρχει.

Ή θα πας με το ρεύμα ή θα πας με τον Χριστό. Ο ενδιάμεσος δρόμος απλώς δεν υπάρχει.

Το ρεύμα του κόσμου σε παρασύρει εύκολα...

Σου μαθαίνει να ζεις για το σήμερα, να μετράς την αξία σου με επιτυχίες, likes, χρήματα και εικόνα. Σε εκπαιδεύει να δικαιολογείς τα πάντα, να συμβιβάζεις τη συνείδηση, να κάνεις «λίγο απ’ όλα» για να μη χάσεις τίποτα.

Το τίμημα όμως είναι βαρύ: η καρδιά κουράζεται, η ψυχή αδειάζει και η αλήθεια θολώνει.

Ο λόγος του Θεού μιλά ξεκάθαρα: «Μη συσχηματίζεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφώνεστε» (Ρωμ. 12:2)

Να είσαι με τον Χριστό σημαίνει να βαδίζεις αντίθετα στο ρεύμα, με επίγνωση και επιλογή. Σημαίνει να αφήνεις τον λόγο Του να σε ελέγχει, να σε διορθώνει και να σε σηκώνει.

Σημαίνει να αγαπάς όταν δεν συμφέρει, να συγχωρείς όταν αυτό σε πονά, να στέκεσαι στο φως ακόμη κι όταν κοστίζει.

Ο Χριστός δεν υπόσχεται άνεση. Υπόσχεται ζωή. «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14:6)

Να είσαι με Εκείνον σημαίνει να επιλέγεις αλήθεια αντί για βολή, υπακοή αντί για εγωισμό, ταπεινότητα αντί για προβολή.

Σημαίνει να ζεις με αιώνια προοπτική, ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου κοιτούν μόνο το πρόσκαιρο.

Ο κόσμος λέει «κοίτα τον εαυτό σου». Ο Χριστός λέει «άφησε τον εαυτό σου για να τον βρεις».

«Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του;» (Ματθ. 16:26)

Η επιλογή γίνεται κάθε μέρα. Στις μικρές αποφάσεις. Στον τρόπο που μιλάς, που σκέφτεσαι, που στέκεσαι απέναντι στον άλλον.

Εκεί φαίνεται ποιον δρόμο διαλέγεις.

Το ρεύμα περνά.

Ο Χριστός μένει.

Και όποιος περπατά μαζί Του, μπορεί να πηγαίνει κόντρα σε όλους, αλλά ποτέ χαμένος.

«Διάλεξε τον δρόμο της ζωής — και προχώρα, ακόμη κι αν πας αντίθετα.»

Πηγή: Ο τρελός εδώ.

Άγιος Παΐσιος: “Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη...”

Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος –ο Θεός να βάλει το χέρι Του! – βράζει σαν την χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πώς τα φέρνουν! Μαγειρεύουν-μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στην χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθή σε λίγο η βαλβίδα!

Αγωνιάτε, Γέροντα;

– Αχ, τι άσπρισαν τα γένια μου πρόωρα; Εγώ πονάω δυό φορές, μία, όταν προβλέπω μια κατάσταση και φωνάζω, για να προλάβουμε ένα κακό που πρόκειται να γίνη, και μια, όταν δεν δίνουν σημασία – ίσως όχι από περιφρόνηση -, και συμβαίνη μετά το κακό και μου ζητούν τότε την συμπαράστασή μου. Τώρα καταλαβαίνω τι τραβούσαν οι Προφήτες. Μεγαλύτεροι Μάρτυρες ήταν οι Προφήτες! Πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρ’ όλου που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο.

Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια.

Φώναζαν-φώναζαν, και οι άλλοι τον χαβά τους... Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξ αιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους. Τουλάχιστον όμως τότε τόσο έφθανε το μυαλό των ανθρώπων. Άφηναν τον Θεό και προσκυνούσαν τα είδωλα. Σήμερα που καταλαβαίνουν, είναι η μεγαλύτερη ειδωλολατρία.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψη τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγκοινιά, να καταστρέψη τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνη στον κόσμο η καλή ανησυχία.

Είναι πολύ αγριεμένος, γιατί γνωρίζει ότι είναι λίγη η δράση του. Τώρα κάνει όπως ένας εγκληματίας που, όταν τον κυκλώνουν, λέει: “Δεν έχω σωτηρία! Θα με πιάσουν!” και τα κάνει όλα γυαλιά-καρφιά.

Ή όπως οι στρατιώτες, που εν καιρώ πολέμου, όταν τελειώσουν τα πυρομαχικά, βγάζουν την λόγχη ή το σπαθί και ρίχνονται και ό,τι γίνει. Σου λέει: “Έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε, ας σκοτώσουμε όσο πιο πολλούς μπορούμε”. Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε;

Έπεσε πολύς πειρασμός...

Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξη μια βροχή γερή, για να σβήση. Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήση ο Θεός.

Όλος ο κόσμος πάει να γίνη μια περίπτωση. Γενικό ξεχαρβάλωμα! Δεν είναι να πης: “Σ’ ένα σπίτι χάλασε λίγο το παράθυρο ή κάτι άλλο, ας το διορθώσω”. Όλο το σπίτι είναι ξεχαρβαλωμένο. Έχει γίνει χαλασμένο χωριό. Δεν ελέγχεται πια η κατάσταση, μόνον από πάνω, ό,τι κάνει ο Θεός. Τώρα είναι να δουλεύη ο Θεός με το κατσαβίδι, με χάδια, με σκαμπίλια, να το διορθώση. Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ωρίμασε καλά. Πάει να ωριμάσει το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ που ήταν για απολύμανση...

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄-Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Πηγή: iconandlight.wordpress.com

& simeiakairwn.gr

Δεν έχω άλλο δώρο πιο πολύτιμο, να σας δώσω...

''Θα παρακαλέσω τον Κύριο να σας δώσει

το χάρισμα της ευχής...''

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Θα παρακαλέσω τον Κύριο να σας δώσει το χάρισμα της ευχής. Δεν έχω άλλο δώρο πιο πολύτιμο, να σας δώσω. Ο Χριστός να κατοικήσει στις καρδιές σας. Να γίνετε θρόνοι Κυρίου, δια της ευχής...

Δια της ευχής θα κερδίσετε το παν. Καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται...

Θα προσευχηθώ να ζείτε και να αναπνέετε τον καθαρό αυτόν αέρα της προσευχής του Ιησού Χριστού. Οι καρδιές σας να γίνουν θυμιατήρια και να ανεβαίνουν οι προσευχές σας στο θρόνο του Θεού...

Όταν θα καλλιεργήσετε την ευχή, δε θα κουράζεστε, δε θα ταράζεστε, δε θα νυστάζετε στις ακολουθίες, διότι το σώμα σας θα είναι πλέον ένδυμα. Το φόρεμα ούτε λυπάται, ούτε κρυώνει, ούτε κουράζεται...

Η Νοερά προσευχή αφομοιώνει, συνδέει, αγιάζει. Όταν στη ψυχή ανάψει η πυρκαϊά της ευχής όλα τα ξηρά καίγονται και εξαφανίζονται. Η νοερά προσευχή είναι η βάση της τελειότητος. Η πρώτη βαθμίδα της πνευματικής ανυψώσεως είναι η νοερά προσευχή. Αυτή γέμισε τον Παράδεισο από τόσους αγίους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος καθαρισμού και αγιασμού από τη νοερά προσευχή. Καλοί είναι και οι ψαλμοί (οι εκκλησιαστικοί ύμνοι), αλλ’ αυτούς τους λέμε για να ελκύουμε και να συγκινούμε τον κόσμο.

Αυτοί που ψάλλουν, μοιάζουν με ανθρώπους, που βρίσκονται έξω από το παλάτι του Βασιλέως και φωνάζουν διάφορα άσματα για να δείξουν τον ενθουσιασμό τους.

Ευχαριστείται βέβαια ο Βασιλιάς και από αυτά, αφού γίνονται για το πρόσωπό του, αλλά ευφραίνεται και προσέχει περισσότερο τους μυστικούς της αυλής του, αυτούς που του μιλούν στο αυτί Του...

Εμείς πρέπει να μιλάμε στον Βασιλέα μυστικά, στο αυτί του.

Στην αρχή της ευχής αισθάνεσαι χαρά, έπειτα γλυκύτητα και στο τέλος σαν καρπός έρχονται τα δάκρυα. Διότι αισθάνεσαι πλέον την παρουσία του Χριστού...

Η ευχή είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματός μας. Και στον ωκεανό ακόμα να βρεθείς, με βάρκα την ευχή, ταξιδεύεις άφοβα...

Δια της ευχής γίνεται ο άνθρωπος σαν παιδί. Τον επαναφέρει στην απλότητα και την αθωότητα που είχε ο Αδάμ στον Παράδεισο πριν την πτώση. Παύει τη διαφορά του άλλου φύλου. Αποκτά ακατανόητη για τους κοσμικούς την ευλογημένη αγία απάθεια.

Με την ευχή αγιάζεις τον τόπο που κάθεσαι και το έργο που κάνεις.

Πρόσεξε τώρα ο διάβολος στενοχωριέται, που τον πολεμάς με την ευχή. Θα προσπαθεί να σου αποσπά το νου σου με διάφορες σκέψεις. Όλοι οι πειρασμοί σου πρέπει να ξέρεις, είναι για να σε εμποδίσουν από την προσευχή του Ιησού.

Μεταλαμβάνετε συχνά, προσεύχεστε θερμά με την καρδιά σας, υπομένετε και θα δείτε χέρι δυνατό να σας κρατάει.

Όταν θα καλλιεργήσετε τη νοερά προσευχή, θα γίνετε πλέον παιδιά του παλατιού. Θα ξέρετε τη γλώσσα του Βασιλιά και τους βασιλικούς τρόπους. Τότε μόνο με ένα νεύμα θα έχει άγια σκιρτήματα η καρδιά σας...

Καλλιεργήστε την ευχή. Αυτή θα σας οδηγήσει στον Παράδεισο. Θα βλέπετε τη χάρη του Θεού οφθαλμοφανώς, θα αποκτήσετε τη χαρά του Ουρανού. Θα λεπτύνετε και θα πετάτε με την ευχή. Θα αισθάνεστε ζωντανή την παρουσία του Χριστού μας μέσα και γύρω σας...

Είναι βασιλικός ο άνθρωπος που ενώνεται με το Θεό. Είναι τότε πολύ προσεκτικός στους λόγους του. Επιθυμεί να μη διακόπτει τη μυστική συνομιλία του Βασιλιά και όσες φορές οι άλλοι, που τον πλησιάζουν, δε τον καταλαβαίνουν, τον κουράζει πολύ...

Επιθυμώ να ιδρύσετε σταθμούς προσευχής στις καρδιές σας. Θέλω ν’ακούσω μέσα σας τη φωνή του Κυρίου. Από την καρδιά σας να μιλάει ο Κύριος. Να είστε θρόνοι Κυρίου, δια της ευχής.

Η πνευματική ζωή έχει χαρές μεγάλες. Πετάς, φεύγεις απ΄τον κόσμο, δε λογαριάζεις τίποτε. Να γίνετε παιδιά που κατοικεί ο Θεός στην καρδιά σας.

Η προσευχή όλα τα τακτοποιεί. Εκμηδενίζει τις αποστάσεις. Τις βουλήσεις των ανθρώπων μεταβάλλει. Δίνει θάρρος, πίστη και υπομονή στη ζωή μας πάντοτε.

Την ένωση της ψυχής σας μετά του Θεού να φροντίσετε...

Όταν θα βαδίσετε στις γραμμές της προσευχής, της σιωπής και της μελέτης, θα δείτε να κατοικεί ο Χριστός στην καρδιά σας.

Η Παναγία να σας διαφυλάει, ο Χριστός να κατοικήσει στις καρδιές σας . Αυτό είναι παιδιά μου η τελειότητα.. Θέλω όταν σας πλησιάζω να μου μιλάει ο Χριστός από τις καρδιές σας και εσείς πάλι να ακούτε τον Νυμφίο σας να μιλάει μέσα από τη δική μου ψυχή και τότε είναι το πραγματικό μυστικό πανηγύρι...

Η χάρη του Θεού, η πνευματική ένωση θα σας μεταμορφώσει, θα γίνετε άλλοι άνθρωποι, θα φύγει ο φόβος. Με την απεριόριστη χάρη δε θα φοβάστε τον θάνατο. Θα θεωρείτε τη ζωή αυτή, όσο καλή και αν φαίνεται, σκλαβιά. Τότε θα έχετε την πραγματική χαρά, όταν θα έχετε δια της ευχής τον Χριστό στην καρδιά σας.

Θα προσεύχομαι να σας δίνει ο Θεός υπομονή, θερμή προσευχή και αναβάσεις προς τον Χριστό μας...

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Πηγή: logosfotos.blogspot.com

Ξεκίνα την νέα χρονιά να φυτεύεις νέους παραδείσους!

Έλεγε ένας αγιορείτης, «όταν σου πετάει ο διάολος πέτρες, πάρε της και κτίσε εκκλησία» και ο Χριστιανόπουλος από άλλο μετερίζι αναφέρει, «έχτισα τον παράδεισο μου με τα υλικά της κόλασης σου..».

Θα έρθει η μέρα που θα ανακαλύψεις ότι ο προδότης κοιμόταν στην αγκαλιά σου. Θα έρθει η μέρα, που θα νιώσεις ότι σε εκμεταλλεύτηκαν και έπαιξαν με θράσος πάνω στα πιο παρθένα και αγνά όνειρα σου.

Ότι σε χρησιμοποίησαν για να πατήσουν στα πόδια τους, και μόλις πάτησαν σε κλότσησαν με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Θα έρθει η μέρα που καλά θα καταλάβεις, ότι ήσουν η ανάγκη τους και όχι η αγάπη τους.

Η μοναξιά τότε θα θεριέψει, η θλίψη θα κυματίσει με άγριες διαθέσεις προς την στεριά σου. Μια ορφάνια θα τυλίξει ολάκερο το κορμί σου και τα μάτια σου θα δανειστούν στα πελάγη για να κυλήσει ολόκληρη η αλμύρα τους.

Όμως, στάσου. Στάσου και δες, ότι οι πέτρες που σου πέταξαν μπορούν να φτιάξουν νέα μονοπάτια.

Ότι στην κόλαση που σου χάρισαν μπορείς να κτίσεις νέους παραδείσους.

Τίποτε δεν τελείωσε όλα τώρα αρχίζουν.

Ποτέ μια ήττα δεν είναι το τέλος. Μπορεί να σημάνει μια πιο υψηλή αρχή…

Ο Θεός αγαπά τους ηττημένους που μυρίζουν ελπίδα.

Πηγή: να, ο τρελός εδω.

Και αλλάζουν οι χρονιές, και εύχονται οι άνθρωποι...

Και αλλάζουν οι χρονιές, και εύχονται οι άνθρωποι μέσα τούς να αλλάξει και αυτός ο στραβός ο κόσμος... μα κανείς δεν επιθυμεί και πολύ να αλλάξει τον εαυτό του.

Και έτσι ο κόσμος μένει ίδιος φίλε μου, και οι χρόνοι περνούν, και γιορτάζονται τα ρεβεγιόν, και ντύνονται ''λαμπερά'' οι άνθρωποι, μα η ψυχή μένει ίδια. Τα ίδια κουσούρια, τα ίδια λάθη και πάθη, η ίδια ματαιοδοξία και εμμονές. Και όταν σβήνουν τα ψεύτικα φώτα, βαθιά εντός της, κάτι λείπει...

κάτι ανεκπλήρωτο, που δεν μπορεί να εξηγήσει, είναι ενα άλλο φως, ανώτερο απο τα άλλα, που ξέρεις μπορεί να κάνει την ψυχή σου να λάμψει! Όλο σου το είναι! Τόσο ανέλπιστα και θαυμαστά! Αυτό το φως εύχομαι να λάμψει στίς ψυχές μας αυτή τη νεα χρονιά! Να λάμπουν τα μέσα σου.. Άχρονα! Για πάντα!

~ Δημήτρης Ρόδης

Μέγας Βασίλειος, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης καί ἄγρυπνος Ἐπίσκοπος.

Γράφει ὁ κ. Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Ὁ Μέγας Βασίλειος δέν εἶναι μονάχα ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης τῆς ἀγάπης, τῶν θεοφώτιστων διδαχῶν, τῶν γραμμάτων καί τῶν ἐπιστημῶν, τῆς ἄσκησης καί τῆς ἀρετῆς.

Εἶναι ταυτόχρονα καί ὁ τολμηρός ὁμολογητής τῆς Πίστεως, ὁ αὐστηρότατος διώκτης τῶν αἱρέσεων, ὁ ἄγρυπνος Ἐπίσκοπος, ὁ ὄντως ποιμήν.

Στά χρόνια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἡ Ἐκκλησία ταλανιζόταν ἀπό τήν διάδοση δύο κυρίως αἱρέσεων: Τοῦ Ἀρείου καί τοῦ Σαβελλίου. Ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου εἶχε καταδικασθεῖ ἤδη ἀπό τήν πρώτη Οἰκουμενική Σύνοδο (325).

Ἐντούτοις, κατά τά χρόνια τοῦ ἁγίου Μεγάλου Βασιλείου (330-379), οἱ ὀπαδοί τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Ἀρείου εἶχαν τόσο πληθυνθεῖ, ὥστε κατάφεραν καί πῆραν στά χέρια τους τό σύνολο σχεδόν τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

Τό γεγονός αὐτό ἀποκαλύπτεται σέ μιά ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου, ἡ ὁποία ἀπευθύνεται “τοῖς Δυτικοῖς Ἐπισκόποις”. Στήν ἐπιστολή του αὐτή ὁ Μέγας Βασίλειος περιγράφει λεπτομερῶς ὅλα τά βάσανα, πού ὑπέστησαν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἐξ αἰτίας τῆς ἄρνησής τους νά ἀποδεχθοῦν τίς κακοδοξίες τοῦ Ἀρείου...

Τά λόγια του εἶναι τόσο ἐπίκαιρα! Θαρρεῖς καί γράφτηκαν, γιά νά περιγράψουν ἐπακριβῶς τίς διώξεις καί τήν κατασυκοφάντηση τῶν ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως τῶν ἡμερῶν μας.

Ἐκείνων, δηλαδή, τῶν Πιστῶν, πού ἀγωνίζονται σήμερα μέ φιλότιμο ἐναντίον τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Γράφει ὁ Ἅγιος: Τά πλήθη, ἀφοῦ ἐγκατέλειψαν τούς οἴκους τῆς προσευχῆς, συναθροίζονται στίς ἐρημιές. Τό θέαμα εἶναι ἐλεεινό: Γυναῖκες καί παιδιά καί γέροντες καί ἄλλοι ἀσθενεῖς, κάτω ἀπό ραγδαῖες βροχές καί χιονοπτώσεις καί ἀνέμους καί χειμωνιάτικους παγετούς, ἀλλ’ ἐπίσης καί τό καλοκαίρι κάτω ἀπό τόν φλογερό ἥλιο, ταλαιπωροῦνται στό ὕπαιθρο.

“Καί ταῦτα πάσχουσι διά τό τῆς πονηρᾶς ζύμης Ἀρείου γενέσθαι μή καταδέχεσθαι”. Καί τά ὑποφέρουν ὅλα αὐτά, διότι δέν δέχθηκαν τήν πονηρή ζύμη (τήν αἵρεση) τοῦ Ἀρείου. (Ἐπιστολή 242, Τοῖς Δυτικοῖς Ἐπισκοποις, 2, ΕΠΕ 2, 28)

Σέ ἄλλη ἐπιστολή του ὁ Μέγας Βασίλειος, ἀπευθυνόμενος “τοῖς ὑφ’ ἑαυτόν ἀσκηταῖς”, δίνει γραμμή στά πνευματικά του παιδιά καί διδάσκει μέ σαφήνεια ποιά ἀκριβῶς πρέπει νά εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στούς αἱρετικούς.

Γράφει ὁ Ἅγιος: “Ἡμεῖς γάρ ὁμοίως καί τούς τά Σαβελλίου νοσοῦντας καί τούς τά Ἀρείου δόγματα ἐκδικοῦντας ὡς ἀσεβεῖς ἀποφεύγομεν καί ἀναθεματίζομεν”. (Ἐπιστολή 226, Τοῖς ὑφ’ ἑαυτόν ἀσκηταῖς, 4, ΕΠΕ 3, 108)

Μετάφραση: Ἐμεῖς ἀποφεύγουμε ἐξίσου ὡς ἀσεβεῖς καί ἀναθεματίζουμε τόσο ἐκείνους πού πάσχουν ἀπό τή νόσο (τήν αἵρεση) τοῦ Σαβελλίου, ὅσο καί ἐκείνους πού ὑποστηρίζουν τά δόγματα τοῦ Ἀρείου.

Ἡ πονηρία καί ἡ δολιότητα τῶν αἱρετικῶν (χαρακτηριστικά ὅλων τῶν αἱρετικῶν, ὅλων τῶν ἐποχῶν) εἶναι στοιχεῖα, πού δέν διαφεύγουν τῆς προσοχῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Σέ ἐπιστολή του, πού ἀπευθύνεται “τοῖς Ἀλεξανδρεῦσιν”, μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει σχετικά: Ἐπειδή ὁ διάβολος εἶδε ὅτι μέ τούς διωγμούς ἡ Ἐκκλησία πληθύνεται καί ἀκμάζει περισσότερο, ἄλλαξε τὴν γνώμη του καί δέν πολεμάει πλέον φανερά. Τί κάνει; Τοποθετεῖ γιά τούς πιστούς κρυφά καρτέρια, σκεπάζοντας τήν δολιότητα τῶν αἱρετικῶν μέ τό ὄνομα τοῦ χριστιανοῦ πού περιφέρουν. (Ἐπιστολή 139, Ἀλεξανδρεῦσιν, 1, ΕΠΕ 3,64)

“Κεκρυμμένα ἡμῖν τά ἔνεδρα τίθησι καλύπτων αὐτῶν τήν ἐπιβουλήν διά τοῦ ὀνόματος ὅ περιφέρουσι… Τό Χριστιανῶν ὄνομα ἔχει καί τούς διώκοντας”.

Ἐφόσον καί οἱ διῶκτες μας λένε ὅτι εἶναι τάχα Χριστιανοί, ἐνῷ θά πάθουμε τά ἴδια μέ τούς πατέρες μας, ἐντούτοις δέν θά φαίνεται ὅτι πάσχουμε γιά τόν Χριστό.

Ἡ συμμετοχή μας στό λεγόμενο παγκόσμιο συμβούλιο ἐκκλησιῶν (στήν κουρελού τοῦ διαβόλου, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος γέροντάς μας Παΐσιος), ὅπως ἐπίσης καί οἱ περιβόητοι “διαχριστιανικοί διάλογοι” δέν μένουν στό ἀπυρόβλητο ἀπό τόν πανεπίκαιρο Μέγα Ἱεράρχη Βασίλειο.

Γιά τούς ἀφελεῖς τῶν Ὀρθοδόξων πού, μέσῳ αὐτῶν τῶν πρακτικῶν, προσδοκοῦν μετάνοια καί ἐπιστροφή τῶν κακοδόξων αἱρετικῶν, γράφει ὁ Ἅγιος (Ἐπιστολή πρός Θεόσδοτον, Ἐπίσκοπον Νικοπόλεως):

“Οὔτε ὁ Αἰθίοψ ἀλλάξει ποτέ τό δέρμα αὐτοῦ, οὔτε ὁ ἐν διαστρόφοις δόγμασι συντραφείς ἀποτρίψασθαι δύναται τό κακόν τῆς αἱρέσεως”. (Ἐπιστολή 130, Θεοδότῳ Ἐπισκόπῳ Νικοπόλεως, 1, ΕΠΕ 2, 132)

Μετάφραση: Οὔτε ὁ Αἰθίοπας θά ἀλλάξει ποτέ τό δέρμα του, οὔτε ἐκεῖνος, πού ἀνατράφηκε μέ διεστραμμένα δόγματα, θά ἀποτινάξει τό κακό τῆς αἱρέσεως.

Καί συμπληρώνει ὁ Μέγας Βασίλειος σέ ἐπιστολή, πού τήν ἀπευθύνει πρός τόν Ἐπίσκοπο Σαμοσάτων Εὐσέβιον:

“Ἐάν μέν οὖν πεισθῶσί σοι, ταῦτα ἄριστα. Εἰ δέ μή, γνωρίσατε τούς πολεμοποιούς καί παύσασθε ἡμῖν τοῦ λοιποῦ περί διαλόγων ἐπιστέλλοντες”. (Ἐπιστολή 128, Εὐσεβίῳ Ἐπισκόπῳ Σαμοσάτων, 3, ΕΠΕ 1, 274-276)

Μετάφραση: Ἄν, λοιπόν, σᾶς ἀκούσουν οἱ αἱρετικοί καί πεισθοῦν, αὐτό εἶναι τό ἄριστο. Ἄν, ὅμως, δέν πεισθοῦν, μάθετε ποιοί εἶναι οἱ αἴτιοι τοῦ πολέμου καί πάψτε στό ἑξῆς νά μοῦ γράφετε γιά συμφιλίωση...''

Ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας, σέ ἰδιόμελο στιχηρό, γράφει γιά τόν Ἅγιο Ἱεράρχη Μέγα Βασίλειο: “Τῶν θεοστυγῶν αἱρέσεων τάς βλασφημίας κατέτρωσας”. Τίς βλασφημίες, τίς συκοφαντίες τῶν θεομίσητων αἱρέσεων τίς κατατρόπωσες, τίς διέλυσες.

*****

{1. Ὁ Σαβέλλιος δίδασκε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἕνα πρόσωπο μέ μιά ὑπόσταση καί ὅτι ἐμφανίζεται στήν Παλαιά Διαθήκη ὡς Πατήρ, στήν Καινή Διαθήκη ὡς Υἱός καί στήν Ἐκκλησία ὡς Ἅγιον Πνεῦμα.

2. Ὁ Ἄρειος πίστευε ὅτι ὁ Υἱός δέν εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα, ἀλλά κτίσμα τοῦ Πατρός, πού δημιουργήθηκε σέ ὁρισμένο χρόνο.}

ΠΗΓΗ: ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, τοῦ Βασιλείου Χαρώνη. πηγή:orthodoxostypos.gr & makkavaios.blogspot.com

Παρατείνεται και σήμερα η ζωή μας. Κάτι να κερδίσουμε πριν σχολάσει το πανηγύρι...

Είδαμε και σήμερα τον ήλιο. Είμαστε και σήμερα στη ζωή. Δόξα Σοι ο Θεός! Σηκωθήκαμε από τον ύπνο, έχουμε τον αέρα, τον ήλιο, τ' αγαθά του Θεού!

Παρατείνεται και σήμερα η ζωή μας... Κάτι να κερδίσουμε πριν σχολάσει το πανηγύρι, κάτι να ψωνίσουμε, κάτι να προσθέσουμε στον πλούτο της ψυχής μας. Και τί άλλο; Τη Βασιλεία του Θεού που βιάζεται. Όλα τ' άλλα θα λογιστούν φθαρτά και πρόσκαιρα...

~ Άγιος παππούς Παναής της Λύσης

(♰ 30 Δεκεμβρίου 1989)

πηγή:proskynitis.blogspot.com

Ακριβός είναι ο χρόνος που έχεις στα χέρια σου...

Ακριβός είναι ο χρόνος που έχεις στα χέρια σου, 

και θα έρθει η στιγμή που θα τον ψάξεις, 

αλλά δεν θα τον βρείς...

~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

__________________

Tούτη τη νεα χρονιά...

"Εξέτασε τον εαυτό σου, ποιός είσαι. Γνώρισε τη φύση σου, ότι δηλαδή το μεν σώμα σου είναι θνητό, η δε ψυχή σου αθάνατη..." 

~ Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

________________

Πως έγινε τούτο το καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο; Χριστός γεννάται, δοξάσατε!

Χριστός γεννάται, δοξάσατε!

Πως έγινε τούτο το καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο; Ένεκα της δικής Του αγαθότητας και όπως ένας βασιλέας βγάζει τη βασιλική στολή, και σαν απλός στρατιώτης ρίχνεται στη μάχη...

για να μη αναγνωρισθεί από τον εχθρό και έτσι και ο Χριστός ήρθε με ανθρώπινη μορφή, για να μην αναγνωρισθεί, και αποφύγει ο εχθρός τη σύγκρουση μαζί του...

αλλά και για να μη φοβίσει τους ανθρώπους, γιατί ήρθε για να τους σώσει, και λυτρώσει...

~ Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Το τρίτο θαύμα των Χριστουγέννων ~ Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Το τρίτο θαύμα των Χριστουγέννων

Σε σημείωση του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, στα Προλεγόμενα του πεζού Κανόνος της Χριστού Γεννήσεως, από το Εορτοδρόμιο (τόμος Α΄, σελ. 145), αναφέρονται τρία θαύματα που ακολούθησαν την Γέννηση του Χριστού.

Παραθέτουμε εδώ το τρίτο συγκλονιστικό θαύμα:

«Τρίτον δε και τελευταίον θαύμα ηκολούθησεν εν τη Χριστού Γεννήσει΄ λέγει γαρ ένας Διδάσκαλος, ότι την νύχτα εκείνην, κατά την οποία εγεννήθη ο Δεσπότης Χριστός, έστειλε πρώτον ένα Άγγελον και εθανάτωσεν όλους τους αρσενοκοίτας, όπου ήσαν εις τον Κόσμον, και έπειτα εγεννήθη, διά να μη ευρεθή τότε εις την γην μία τοιαύτη Θεομίσητος αμαρτία (παρά Ιερονύμω)».

*****

Σχόλιο Π. κοινωνίας: Ξεχνούμε πολλές φορές πως ο Θεός δεν είναι μόνο Αγάπη αλλά και Δικαιοσύνη.

Ο Θεός Λόγος υπέβαλε εαυτόν να φανερωθεί σωματικώς, προκειμένου να προσελκύσει ως Άνθρωπος~

~ Άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας,

Περί της Ενανθρωπήσεως του Λόγου 16.

«Επειδή λοιπόν ο νους των ανθρώπων εξέπεσε στα αισθητά αντικείμενα, ο Λόγος υπέβαλε εαυτόν να φανερωθεί σωματικώς, προκειμένου να προσελκύσει ως άνθρωπος τους ανθρώπους στον εαυτό Του και να κατευθύνει τις αισθήσεις τους προς τον Ίδιο.

...και κατ' αυτόν τον τρόπο, βλέποντάς Τον ως έναν άνθρωπο, να τους πείσει με τα έργα που εκτελεί ότι δεν είναι μόνο άνθρωπος, αλλά και Θεός, και ο Λόγος, και η Σοφία του αληθινού Θεού.

Αυτό εννοεί επίσης ο Παύλος λέγοντας: “να είστε ριζωμένοι και βασισμένοι στην αγάπη, για να μπορέσετε να κατανοήσετε μαζί με όλους τους αγίους, ποιο είναι το πλάτος και το μήκος και το ύψος και το βάθος, και να γνωρίσετε την αγάπη του Χριστού που υπερβαίνει τη γνώση, για να γεμίσετε με όλη την πληρότητα του Θεού”.

Διότι στον Λόγο που εκτείνεται παντού, και προς τα πάνω και προς τα κάτω και στο βάθος και το πλάτος —προς τα πάνω δηλαδή στη δημιουργία, προς τα κάτω με την ενσάρκωση, στο βάθος δηλαδή στην κόλαση και στο πλάτος δηλαδή στον κόσμο— τα πάντα πληρούνται από τη γνώση περί του Θεού.

Γι' αυτόν τον λόγο δεν τέλεσε τη θυσία για χάρη όλων αμέσως, μόλις ήλθε ανάμεσά μας, παραδίδοντας το σώμα Του στον θάνατο και ανασταίνοντάς το, καθιστώντας εαυτόν τοιουτοτρόπως αόρατο, αλλά και πρώτα έκανε τον εαυτό Του ορατό μέσω του σώματός Του κατοικώντας εντός του και εκτελώντας τέτοια έργα και σημεία, τα οποία θα Τον καθιστούσαν γνωστό όχι ως άνθρωπο αλλά ως Θεό Λόγο.

Διότι διά της ενανθρωπίσεως ο Σωτήρ, εκτέλεσε αμφότερα τα φιλάνθρωπα έργα Του· και το ότι αφάνισε τον θάνατο από εμάς και μας ανακαίνισε, και το ότι, μολονότι αφανής και αόρατος, διαμέσου των πράξεών Του, φανερώθηκε και γνωστοποίησε ότι είναι ο Λόγος του Πατρός, ο ηγεμών και βασιλεύς των πάντων.»

~ Άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας,

Περί της Ενανθρωπήσεως του Λόγου 16.