''Μπρός στο Θεό όλα δεύτερα. Τόπο στο Λόγο…''
Κι εγώ μέσα στις συστροφές της ταραγμένης σκέψης σ’ αντίμαχες ιδέες παραδομένος:
Ποιος στάθηκα, ποιος είμαι, τι θα γίνω; Δεν ξέρω καθαρά. Κι άλλος σοφότερός μου ούτε κι εκείνος.
Στάσου. Μπρος στο Θεό όλα δεύτερα. Τόπο στο Λόγο. Μάταια δε σ’ έπλασε ο Θεός, μ’ εγώ αντιστέκομαι, μικρόψυχος, στον ύμνο.
Σκοτάδι εδώ κι εκεί του Λόγου το βασίλειο κι όλα ξάστερα, για το Θεό αντικρύζοντας, για στη φωτιά να τυραννιέσαι. Μόλις με γλύκανε έτσι ο νους, πάει κι ο πόνος.
Κι από το σύσκιο δάσος χτες γυρίζοντας στο σπίτι, μια χαμογέλαγα παράξενα και μια σιγόκαιγε η καρδιά με σκέψη ανταριασμένη.
Του μεγάλου Θεού κληρονομιά, ντυμένος σάρκα, εικόνα αρχέτυπη, θα σμίξω με των ουρανών τα πνεύματα. Μας προσκαλεί ο Θεός, φτερά ας ανοίξουμε κι ας πάμε...
Το εύκολο στεφάνι Βασιλιά, κράτα το γι’ άλλους… για με χαρά να σε δεχτώ με τα παθήματα, τους πόνους…
Δικός Σου είμαι Χριστέ μου, και λύτρωσέ με ως θέλεις…
~ Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου (ποίημα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου